I SA/Sz 853/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P [...] w Sz. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zabezpieczenia na majątku zobowiązanego oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie (zwany dalej: "organem II instancji") zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (zwanego dalej: "organem egzekucyjnym") z dnia 27 marca 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy dokonania zabezpieczenia na mieniu podejrzanego A. H., na wniosek Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w [...] (zwanego dalej: "Prokuratorem") z dnia 26 lutego 2014 r., przesłany wraz z postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że w dniu 3 marca 2014 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego (organu egzekucyjnego) wpłynął: wniosek o dokonanie zabezpieczenia na mieniu zobowiązanego, postanowienie Prokuratora z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt [...] o zabezpieczeniu majątkowym na mieniu podejrzanego A. H. środków karnych: przepadku korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa oraz ściągnięcia równowartości pieniężnej korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa karnego skarbowego a także kary grzywny, poprzez zajęcie środków zablokowanych na rachunkach bankowych, ruchomości, wierzytelności i innych praw majątkowych wraz z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia 31 stycznia 2014 r. o nadaniu klauzuli wykonalności. W piśmie z dnia 20 marca 2014 r. Prokurator odpowiadając na pismo organu egzekucyjnego, poinformował, że postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego, zaopatrzone w klauzulę wykonalności organu sądowego stanowi samodzielną podstawę egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. znak [...] organ egzekucyjny odmówił dokonania zabezpieczenia. Powołując się na art. 155a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2012.1015 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.e.a.", organ egzekucyjny wyjaśnił, że dokonuje on zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia. Przepis art. 179 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeksu karnego skarbowego (Dz.U.2013.186 ze zm.), zwanego dalej: "kks", wskazując urząd skarbowy, jako właściwy do realizacji zabezpieczenia, musi zakładać realizację tego zabezpieczenia według określonej procedury, którą w tym przypadku przewidują przepisy u.p.e.a. Ponadto wskazał, że zarządzenie zabezpieczenia zawiera m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie do zgłoszenia zarzutów. Środki zaskarżenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (zabezpieczającym) są natomiast niezależne od środków ochrony, jakie przysługują podmiotowi w postępowaniu rozpoznawczym. Prokurator w zażaleniu z dnia 7 kwietnia 2014 r. znak [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając mu: – obrazę przepisu art. 2 § 2 u.p.e.a. przez wyrażenie błędnej oceny prawnej. Przepis ten daje bowiem podstawę do zastosowania przez organ egzekucji administracyjnej wobec organu postępowania karnego - prokuratora, który wydał postanowienie o dokonaniu zabezpieczenia majątkowego na mieniu podejrzanego o przestępstwa powszechne i przestępstwa karne skarbowe - przepisu art. 155a i art. 156 u.p.e.a., podczas gdy zostało to uregulowane odrębnymi przepisami tj. art. 291 § 1 kpk, art. 293 § 1 kpk i art. 131 kks; – obrazę przepisu art. 179 § 2 kks oraz art. 195a § 1 kkw przez zaniechanie ich zastosowania, a w konsekwencji odmowę wykonania postanowienia prokuratora wbrew ustawowemu nakazowi przystąpienia do wykonania czynności egzekucyjnych na mieniu podejrzanego, na podstawie przekazanego do wykonania postanowienia. Prokurator wyjaśnił, że na podstawie wskazanych przepisów nie można uznać organu wydającego postanowienie o zastosowaniu zabezpieczenia majątkowego w postępowaniu karnym, tj. prokuratora albo sądu powszechnego, za podmiot zobligowany do wydania zarządzenia zabezpieczenia, albowiem zostało ono zastosowane właśnie na skutek wydania postanowienia w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego skarbowego. Natomiast zarządzenie zabezpieczenia podlegałoby kontroli w trybie u.p.e.a., podczas gdy postanowienie o dokonaniu zabezpieczenia podlega kontroli sądu powszechnego, zarówno wtedy, gdy wydaje je prokurator jak i sąd powszechny, rozstrzygający sprawę odpowiedzialności karnej sprawcy w pierwszej oraz drugiej instancji. Organ II instancji postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Odnosząc się do powołanej przez Prokuratora podstawy prawnej, tj. art. 291 § 1 kpk, art. 293 § 1 kpk i art. 131 kks, wskazał, że żaden z przytoczonych w zażaleniu odrębnych przepisów (do których odsyła art. 2 § 2 u.p.e.a.) nie wyłącza stosowania art. 155a u.p.e.a. Zatem będące przedmiotem zabezpieczenia w postępowaniu należności, podlegają zabezpieczeniu w trybie i na zasadach określonych w dziale IV u.p.e.a. Wobec tego zastosowanie znajduje m.in. przepis art. 155a § 1 pkt 1 u.p.e.a. W tej sytuacji prokurator, jako podmiot uprawniony do żądania zabezpieczenia obowiązku w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, czyli wierzyciel w rozumieniu definicji zawartej w art. 1a pkt 13 u.p.e.a., był zobowiązany do wydania zarządzenia zabezpieczenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Prokurator zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, że: • wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 § 1 i § 2 kkw, art. 2 § 2 i art. 4 u.p.e.a., przez nieprawidłowe ich zastosowanie, a w rezultacie odstąpienie od zastosowania przepisu art. 179 § 2 kks w zw. z art. 178 § 1 kks w zw. z art. 2 pkt 7 kkw oraz art. 195a kkw, a przez to niezasadne odmówienie wykonania zabezpieczenia kar majątkowych i majątkowych środków karnych na mieniu A. H., podejrzanego o dokonanie występków powszechnych i występków karnych skarbowych, zastosowanego jako środek przymusu postanowieniem prokuratora; podczas gdy urząd skarbowy jako organ postępowania wykonawczego zarówno na gruncie postępowania karnego wykonawczego jak i karnego skarbowego nie posiada w postępowaniu wykonawczym uprawnień do orzekania co do zabezpieczenia grożących kar i środków karnych lecz ciąży na nim ustawowy obowiązek wykonania orzeczeń organów postępowania karnego; • wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 155a § 1 i art. 157 §1 u.p.e.a. przez wyrażenie błędnego poglądu prawnego, iż wykonanie przez egzekucyjny organ administracyjny w postępowaniu karnym wykonawczym oraz karnym skarbowym postanowienia prokuratora o zabezpieczeniu majątkowym następuje na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia, podczas gdy następuję ono z mocy prawa tj. art. 9 § 1 i § 2 kkw w zw. z art. 195a kkw w zw. z 178 § 1 kks w zw. z art. 179 § 2 kks, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ich zastosowania przez administracyjny organ egzekucyjny - działający jako organ karnego postępowania wykonawczego i wpłynęło istotnie na wynik sprawy przez odmowę wykonania zabezpieczenia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Rozpoznając skargę w powyżej zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz postępowania, które to naruszenie odpowiednio miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu sprowadza się do tego czy zasadnie organ egzekucyjny odmówił dokonania zabezpieczenia na mieniu zobowiązanego z uwagi na brak wydania przez prokuratora zarządzenia zabezpieczenia na podstawie art. 155a § 1 u.p.e.a. Na wstępie zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjny zarysowane są dwa poglądy dotyczące wystawienia przez prokuratora zarządzenia na podstawie art. 155a § 1 u.p.e.a. Pierwszy (który podziela Sąd) wskazuje na konieczność wystawienia przez prokuratora zarządzenia na podstawie art. 155a § 1 u.p.e.a., m.in. wyroki NSA z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2494/11 i II FSK 2495/11, z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II FSK 807/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I SA/Po 486/12 - dostępne na www. orzeczenia.nsa.gov.pl. Drugi wskazuje na brak obowiązku wystawienia przez prokuratora zarządzenia na podstawie art. 155a § 1 u.p.e.a., m.in. wyroki NSA z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II GSK 154/09, z dnia 21 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1055/08 - dostępne na www. orzeczenia.nsa.gov.pl oraz Komentarzu - Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pod red. D. Kijowskiego, Warszawa 2010, wydawnictwo Wolter Kluwer Polska LEX do art. 156, t. 35, str.1132), Komentarz-Postępowanie egzekucyjne w administracji, pod red. prof. R. Hausera i prof. A. Skoczylasa, wydanie 6, wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2012, do art. 155a, t. 8, str. 669-670). Ponadto, Sąd miał na uwadze, że w dniu 7 grudnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt II FPS 6/09 NSA podjął uchwałę o treści: "1. Przepis art. 195 a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) może stanowić podstawę zlecenia wykonania zabezpieczenia administracyjnemu organowi egzekucyjnemu tylko wówczas, jeżeli jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz inne wymienione w nim obowiązki. 2. Zabezpieczenie grożącego środka karnego przepadku, według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, administracyjny organ egzekucyjny przeprowadza na podstawie art. 2 § 1 pkt 5 i art. 2 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w związku z art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego" (dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl)". W uchwale tej rozstrzygnięto, że administracyjny organ egzekucyjny może dokonać zabezpieczenia na mocy art. 195a § 1 kkw na podstawie przepisów u.p.e.a. Zdaniem Sądu art. 195a § 1 kkw ma istotne znaczenie, gdyż przewiduje, że egzekucję środka karnego przepadku prowadzi urząd skarbowy według przepisów u.p.e.a., jeżeli przepisy kkw nie stanowią inaczej. W przepisach kkw brak jest jednak jakichkolwiek postanowień, które derogowałyby stosowanie konkretnych instytucji określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w odniesieniu do zabezpieczenia majątkowego. Decydując się zatem na dokonywanie zabezpieczenia przez urząd skarbowy, prokurator zobowiązany jest do stosowania wszystkich przepisów u.p.e.a., w tym przewidzianych w Dziale IV - Postępowanie zabezpieczające. Warunkiem dokonania zabezpieczenia przez organ egzekucyjny należności publicznoprawnej jest to, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję, o czym stanowi przepis art. 154 § 1 u.p.e.a. Postępowanie zabezpieczające ma więc charakter postępowania pomocniczego w stosunku do postępowania egzekucyjnego. Postępowanie zabezpieczające, jeżeli będzie prowadzone, zawsze poprzedza postępowanie egzekucyjne, i ma zasadniczo na celu zapewnienie realizacji w przyszłości, w drodze postępowania egzekucyjnego, roszczeń wierzyciela. Z tego pomocniczego, względem egzekucyjnego, charakteru postępowania zabezpieczającego wynika, że w przypadku przedmiotu mogącego stanowić obiekt egzekucji administracyjnej nie ma potrzeby odrębnego normowania, że stanowić on może również przedmiot postępowania zabezpieczającego, tym bardziej, że zarówno postępowanie egzekucyjne, jak i mogące poprzedzać je postępowanie zabezpieczające, normowane są jedną ustawą. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.e.a., ustawa określa prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2. Jeżeli więc określony obowiązek znajduje się w obszarze unormowania art. 2 u.p.e.a., w tym art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a., to znaczy - podlega egzekucji administracyjnej, obowiązek ten podlega również administracyjnemu postępowaniu zabezpieczającemu regulowanemu tą samą, powoływaną, ustawą. Stwierdza to dosłownie art. 2 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym, w zakresie nieuregulowanym odrębnymi przepisami, należności, o których mowa w § 1, podlegają zabezpieczeniu w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, w tym. art. 155a § 1, 156 i 157 § 1 u.p.e.a. Z kolei przepis art. 155a u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia. Przepisy u.p.e.a. nie przewidują żadnego wyjątku uprawniającego do odstąpienia od stosowania tego swego rodzaju "tytułu wykonawczego" w postępowaniu zabezpieczającym. Przepis art. 156 § 1 u.p.e.a. zawiera cały szereg wymogów formalnych, któremu musi odpowiadać zarządzenie zabezpieczenia, w tym w pkt. 8 – pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie do złożenia zarzutów. Brak zatem zarządzenia zabezpieczenia powodowałby pozbawienie w postępowaniu zabezpieczającym zobowiązanego do skorzystania z tego środka zaskarżenia. Tymczasem żaden przepis kkw, kpk jak również u.p.e.a. nie wyłączył stosowania art. 155a i art. 156 i 157 § 1 u.p.e.a. w sprawach toczących się na wniosek prokuratora. W realiach niniejszej sprawy nie można zatem uznać, by Prokurator, kierując do organu egzekucyjnego wniosek o zabezpieczenie, nie był zobligowany do dołączenia zarządzenia zabezpieczenia. W przeciwnym wypadku zobowiązany pozbawiony byłby instrumentu zwalczania zabezpieczenia, jakim są zarzuty przy ingerencji w jego prawo własności, chronionej przez art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podnieść należy również, że nie można uznać, iż prawa zobowiązanego są wystarczająco chronione przez możliwość zaskarżenia postanowienia prokuratora o zabezpieczeniu. O ile zaskarżając postanowienie o zabezpieczeniu podejrzany może kwestionować istnienie przesłanek zabezpieczenia, jego zakres lub sposób, o tyle zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym na etapie jego wszczęcia są swoistym środkiem zaskarżenia, jednym ze sposobów weryfikacji czynności zabezpieczających. Inny jest zatem zakres i przedmiot zaskarżenia w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie prokuratora o zabezpieczeniu, a inny zakres i przedmiot zaskarżenia w przypadku złożenia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Stwierdzić należy także, że odstępstwo od stosowania u.p.e.a. dotyczy wyłącznie określenia na podstawie art.187 kkw właściwości miejscowej organu egzekucyjnego. Nie wyłączono jednakże, jak wyżej już wskazano, stosowania pozostałych przepisów u.p.e.a. Zdaniem Sądu, prokurator zlecający wykonanie zabezpieczenia jest wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a., na tym etapie postępowania reprezentuje on interesy Skarbu Państwa. Prokurator jest podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Skoro administracyjny organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia (art. 155a § 1 u.p.e.a.), to zlecając zgodnie z art.195a kkw dokonanie zabezpieczenia egzekucyjnemu organowi administracyjnemu, prokurator, jako wierzyciel, musi do wniosku dołączyć również zarządzenie zabezpieczenia. Zgodnie bowiem z art. 2 § 2 u.p.e.a., w zakresie nieuregulowanym odrębnymi przepisami, należności, o których mowa w § 1, podlegają zabezpieczeniu w trybie i na zasadach określonych w dziale IV. Kończąc, wskazać należy, że NSA w wyroku z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2061/12 wyjaśnił, że w przypadku zabezpieczenia jednym postanowieniem, na podstawie art. 195a § 1 kkw, grożącego przepadku oraz kary i środków karnych wskazanych w wymienionym przepisie i zlecenia wykonania zabezpieczenia administracyjnemu organowi egzekucyjnemu, o którym mowa w art. 187 powołanej ustawy, prokurator dokonujący zabezpieczenia, zgodnie z art. 155a § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 u.p.e.a., sporządza zarządzenie zabezpieczenia, nie występuje natomiast do sądu o nadanie postanowieniu o zabezpieczeniu klauzuli wykonalności. Prokurator, który wydał postanowienie o zabezpieczeniu, określone w art. 195a u.p.e.a., które będzie wykonywane przez administracyjny organ egzekucyjny w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z przepisami normującymi to postępowania, a mianowicie art. 155a § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 u.p.e.a., zobowiązany będzie do wydania zarządzenia zabezpieczenia, które następnie doręczone zostanie zobowiązanemu i od którego zobowiązany będzie mógł wnieść zarzuty (art. 155b § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). W ten sposób, pomimo zaniechania wystąpienia o nadanie postanowieniu klauzuli wykonalności, zobowiązany w postępowaniu zabezpieczającym będzie miał otwartą drogę prawną do ochrony swych interesów prawnych. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze i przedstawionych w niej argumentów, wśród których Skarżący powołał się na kompetencje urzędów skarbowych wynikające z art. 5 ust. 6a ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U.2004.121.1267 ze zm.) oraz wzorcowego statutu urzędu skarbowego zamieszczonego w Zarządzeniu nr 5 Ministra Finansów z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz.Urz.MF.2014.3), wskazać należy, że Sąd podziela pogląd organu. W pierwszym wymienionym przepisie przewidziano, że do zakresu działania urzędów skarbowych należy wykonywanie kar majątkowych, w zakresie określonym w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego oraz Kodeksu karnego skarbowego. Z kolei zgodnie z uregulowaniami § 2 ust. 2 pkt 7 lit. f statutu urzędu skarbowego, do zakresu zadań komórki organizacyjnej egzekucji administracyjnej należy, w szczególności wykonywanie postanowień prokuratora i sądu o zabezpieczeniu majątkowym. W przepisach tych wykonywanie postanowień prokuratora i sądu o zabezpieczeniu majątkowym wymieniono jako jedno z zadań komórek organizacyjnych urzędów skarbowych właściwych w sprawie egzekucji administracyjnej, odrębnie od m.in. badania prawidłowości otrzymanych tytułów wykonawczych i dopuszczalności egzekucji administracyjnej, prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, zabezpieczania należności pieniężnych, wskazuje tylko na to, że leży to w kompetencjach tej komórki. Nie budzi żadnych wątpliwości to, że w przytoczonych przepisach ustanowiono jedynie kompetencję organów egzekucyjnych do wykonywania postanowień prokuratora i sądu o zabezpieczeniu majątkowym. Natomiast przepisy te nie regulują sposobu postępowania w przypadku wniesienia przez prokuratora ww. postanowienia, co uzasadniałoby stanowisko Skarżącego. Wobec tego, realizacja obowiązku nadanego organowi egzekucyjnemu na mocy postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego, powinna być prowadzona na podstawie u.p.e.a., zatem prokurator winien wydać zarządzenie zabezpieczenia. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. W tym stanie rzeczy, wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.