II SA/Gd 423/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. K., D. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. K. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz D. K. i A. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. K. – D. oraz D. K. i A. K. wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 marca 2013 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] położonej w G. przy ul. H. oraz działki nr [...] (pas drogowy) dla realizacji podłączeń infrastruktury technicznej. Zaskarżona decyzja podjęta została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 6 marca 2013 r., nr [..], Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] położonej w G. przy ul. H. oraz działki nr [...] stanowiącej pas drogowy, dla realizacji podłączeń infrastruktury technicznej. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli odrębnie D. K. i A. K. oraz A. K. - D. Odwołujący zarzucili naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez iluzorycznie przyznanie prawa do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Twierdzą, że były to tylko 4 dni robocze, a nie 14 dni jak stanowi k.p.a., albowiem przeglądać akta postępowania można tylko 2 dni w tygodniu przez 2 godziny. Zarzucono wskazanie błędnego sposobu ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, określonego na 0,23, który według skarżących jest niezgodny z przepisami prawa i winien być ustalony na podstawie całego obszaru analizowanego, a nie wybranych dowolnie działek. Ponadto odwołujący zarzucili zwiększenie szerokości elewacji frontowej domu przy ul. H. z 9,5 m na 10 m. Odwołujący wskazali na naruszenie art. 6, 8 i 11 k.p.a., w związku z § 3, 5, 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) i wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji lub jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania. Prezydent Miasta, nie znajdując podstaw do zastosowania przepisów art. 132 k.p.a., pismem z dnia 13 maja 2013 r., które wpłynęło do Kolegium w dniu 17 maja 2013 r. przekazał w załączeniu odwołania D. K. i A. K. oraz A. K. - D. Decyzją z dnia 16 kwietnia 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania D. K. (w brzmieniu po sprostowaniu postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014, oznaczonej w decyzji jako "D." K.) i A. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło chronologicznie przebieg postępowania w niniejszej sprawie, podkreślając że zaskarżona decyzja jest już trzecią wydaną w pierwszej instancji. Obie poprzednie decyzje, na skutek wniesionych od nich odwołań zostały w całości uchylone, a sprawa została przekazana dwukrotnie organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zainicjował wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w G. przy ul. H. dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] położonej w G. przy ul. H. oraz działki nr [...] (pas drogowy) dla realizacji podłączeń infrastruktury technicznej. Opisując przedmiot inwestycji, wnioskodawczyni scharakteryzowała go jako budynek mieszkalny jednorodzinny składający się z dwóch kondygnacji mieszkalnych, poddasza użytkowego oraz garażu podziemnego o przybliżonej powierzchni zabudowy wynoszącej 170m2. Planowana inwestycja nie miała wpłynąć negatywnie na środowisko. Kolegium kontrolując zakwestionowaną decyzję i rozpatrując zarzuty odwołania uznało, że są one niezasadne. Opierając się na treści przepisów art. 59 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium uznało, że analizowany obszar dla działki wskazanej we wniosku (nr [...]) został wyznaczony w sposób zgodny z przepisami prawa. Tak wyznaczony obszar analizowany mógł stanowić podstawę dla ustalenia warunków z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za nieuzasadnione Kolegium uznało twierdzenia odwołujących porównujące treść aktualnie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji (z dnia 6 marca 2013 r.) z treścią poprzedniej decyzji Prezydenta Miasta, z dnia 23 stycznia 2012 r., która została uchylona przez Kolegium w toczącym się pod numerem [...] postępowaniu odwoławczym. Uchylenie w całości tej decyzji powoduje, że aktualnie nie występuje ona w obrocie prawnym i nie może stanowić punktu odniesienia dla stron przy zaskarżaniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia 6 marca 2013 r. Kolegium szczegółowo odniosło się do zarzutu błędnego ustalenia wysokości wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz błędnego ustalenia szerokości elewacji frontowej, określonej na 10 m, niepodzielając stanowiska odwołujących. Kolegium nie znalazło również uzasadnienia dla zarzutów naruszenia zasad ogólnych k.p.a. Kolegium za nieuzasadniony uznało zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., albowiem uprawnienia procesowe odwołujących jako stron postępowania nie zostały w żaden sposób uszczuplone. Kolegium nie dopatrzyło się również naruszenia przepisów art. art. 6, 8 i 11 k.p.a. w związku z przepisami § 3, 5, 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., albowiem według organu nie zostały naruszone wskazane przepisy rozporządzenia. Dwie odrębne skargi na powyższą decyzję, lecz zawierające generalnie takie same zarzuty, złożyli: A. K. – D. oraz D. K. i A. K. Zakwestionowano w skargach przede wszystkim prawidłowość i rzetelność zweryfikowania zarzutów odwołania. Zdaniem skarżących naruszono ich uprawnienia procesowe poprzez udostępnienie przed wydaniem decyzji niekompletnego materiału dowodowego. Błędnie w zaskarżonej decyzji wskazano na strony składające odwołanie. Przywołano D. K., która odwołania nie składała, a nie wskazano A. K. – D., która odwołanie złożyła. Nadal skarżący podtrzymują zarzut błędnego ustalenia szerokości elewacji frontowej. Według nich wywody Kolegium w odniesieniu do powyższej kwestii nie znajdują potwierdzenia w analizie funkcji. Skarżący twierdzą, że ustalona szerokość elewacji frontowej została zawyżona, w szczególności w konfrontacji z szerokością elewacji frontowej zabudowy przy ul. H., która wbrew ustaleniom organów wynosi 9 m a nie 11 m. Według skarżących błędnie, dowolnie i niezgodnie z przepisami został ustalony wskaźnik zabudowy. W uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy figurują inne dane niż w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Część opisowa analizy jest niezgodna z częścią rachunkową. Kolegium nie odniosło się do zastrzeżeń skarżących wskazanych w odwołaniu. Ustalenie wielkości wskaźnika zabudowy na 0,23 jest niezgodne z przepisami prawa - § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zdaniem skarżących obszar analizowany został wyznaczony z naruszeniem przepisów rozporządzenia i faktycznie jest mniejszy niż minimalna wielkość (trzykrotna szerokość frontu działki). W obszarze analizowanym winny się znaleźć, przy prawidłowo ustalonym obszarze, działki o nr [...]-[...], które zostały pominięte. Kolegium nie odniosło się do zarzutów odwołania w tym zakresie. W konsekwencji decyzja organu pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Kolegium oparte zostały na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Skarżący wskazali, że sprawa dotycząca warunków zabudowy inwestycji przy ul. H. w G. została już prawomocnie osądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 27 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Gd 320/10 i II SA/Gd 321/10). Po tych wyrokach K. M. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla tej nieruchomości. Uzyskała inne wskaźniki zabudowy, bez zmiany stanu istniejącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak też przepisów prawa materialnego w zakresie dotyczącym ustalenia wskaźników zabudowy dla planowanej inwestycji Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Kolegium wyjaśniło, że brak wskazania w zaskarżonej decyzji A. K. –D. jako odwołującej się nie spowodowało nierozpoznania jej odwołania i uszczuplenia uprawnień procesowych. Doszło bowiem do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Kolegium z chwilą wniesienia chociażby jednego odwołania zobligowane jest do ponownego przeprowadzenia postępowania wszczętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ podkreślił, że zarzuty odwołania wskazanej strony w istocie były powtórzeniem zarzutów odwołujących: D. K. i A. K., co do których Kolegium odniosło się w treści zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do błędnego oznaczenia imienia skarżącej D. K. (w decyzji "D.") organ wskazał, że stanowi to oczywistą omyłkę pisarską. Sprawę ze skargi D. K. i A. K. zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Gd 425/14, a sprawę ze skargi A. K. – D. pod sygn. akt II SA/Gd 423/14, łącząc je następnie postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r., na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, celem prowadzenia pod wspólną sygn. akt II SA/Gd 423/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej (bądź w postanowieniu) z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do uwzględnienia z urzędu wszelkich naruszeń prawa, nie tylko tych wynikających ze skargi. W przedmiotowej sprawie skarga podlegała uwzględnieniu, chociaż nie z powodu wszystkich jej zarzutów. Kontroli legalności w przedmiotowej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Kolegium rozstrzygnęło zaskarżoną decyzją po rozpatrzeniu odwołania wniesionego jednym pismem przez D. i A. małżonków K. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast, żeby Kolegium rozpatrzyło odwołanie innej strony niniejszego postępowania, A. K. – D., która wniosła odrębnie odwołanie, a odwołanie to zostało wraz z pozostałym przekazane do Kolegium przez organ pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie zatem zasadniczą jest kwestia procesowa rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy w sytuacji wielości odwołań. Zgodnie z art. 78 Konstytucji RP, każda strona ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Możliwość uruchomienia weryfikacji orzeczenia podjętego w pierwszej instancji jest istotą prawa do zaskarżenia wyrażonego we wskazanym artykule. Nakłada ono na ustawodawcę obowiązek nie tylko formalnego uprawnienia strony do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia lub decyzji wydanych w pierwszej instancji, ale także stworzenia gwarancji prawnych zabezpieczających skuteczność tego środka w tym sensie, że powinien on umożliwić organowi drugiej instancji merytoryczną ocenę prawidłowości rozstrzygniętej sprawy. Artykuł 78 Konstytucji RP stanowi bowiem także gwarancję obiektywnej i realnej kontroli instancyjnej, której celem jest zapobieganie pomyłkom i arbitralności w pierwszej instancji (zob. wyrok TK z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt P 13/01, OTK ZU 2002, nr 4A, poz. 42, s. 564). Ta konstytucyjna zasada znajduje realizację w ogólnej zasadzie dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. Legitymację do wniesienia odwołania ma strona postępowania i jej odwołanie uruchamia postępowanie przed organem drugiej instancji, a więc ponowne merytoryczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§ 2). Kategoryczne sformułowanie przepisu art. 138 § 1 k.p.a. nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań, lecz wskazuje, że organ "wydaje decyzję". Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez kilka podmiotów, obowiązkiem organu jest ich łączne rozpoznanie w jednym terminie i wydanie w ich przedmiocie jednego rozstrzygnięcia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wypracowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych stanowisko, że w przypadku, gdy od decyzji organu pierwszej instancji złożonych zostaje wiele odwołań, organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 § 1 k.p.a., wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach. Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności. Dopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organ drugiej instancji jedną decyzją umorzy postępowanie odwoławcze w stosunku do tych odwołujących się, którzy np. cofnęli skargę oraz w wyniku rozpoznaniu odwołań pozostałych osób utrzyma decyzję organu pierwszej instancji w mocy, uznając, że jest ona zgodna z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1109/07, LEX nr 513841). Wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek łącznego ich rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania drugiego odwołania wniesionego przez inną osobę. Dlatego uznać należy, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, obligującym uchylenie zaskarżonych decyzji organu odwoławczego (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Poznaniu, z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 450/07, LEX nr 518832; z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 809/13, LEX nr 1396049; z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1029/13, LEX nr 1437420; w Łodzi z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 79/10, LEX nr 605686; w Gliwicach, z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 815/12, LEX nr 1248930). Sąd orzekający w niniejszym składzie zaprezentowany pogląd w pełni podziela. Zwraca jednak przy tym uwagę na prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego inne stanowisko, według którego niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań skutkuje tym, że decyzja taka dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydana bez podstawy prawnej. Dotyczyło to decyzji wydanej w przypadku pozostawienia przez organ części odwołań bez wydania w ich sprawie jakiejkolwiek decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1230/04, LEX nr 176134; z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1198/09, LEX nr 746416 oraz powołane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2146/11, LEX nr 1121207). Niemniej w okolicznościach niniejszej sprawy sąd uznał, że mamy do czynienia jedynie z istotnym naruszeniem przepisu postępowania. W postępowaniu administracyjnym będącym przedmiotem kontroli sądu odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta wnieśli D. K., A. K. (jednym pismem) oraz odrębnie A. K. - D. Akta sprawy potwierdzają, że wszystkie odwołania zostały przekazane do Kolegium przez organ pierwszej instancji i w dniu 17 maja 2013 r. do organu odwoławczego dotarły. Tymczasem, jak wynika z akt postępowania i treści zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło jedynie odwołanie D. K. i A. K. Odwołanie wniesione przez A. K. – D. nie podlegało żadnej weryfikacji organu. Nieprzeprowadzono ustaleń co do jego dopuszczalności (podmiotowej i przedmiotowej), zachowania wymogów formalnych (art. 63 k.p.a.) oraz zachowania terminu (art. 129 § 2 k.p.a.). Odwołująca nie została wymieniona w zaskarżonej decyzji jako skarżąca decyzję organu pierwszej instancji, lecz wyłącznie jako strona tego postępowania. Wnosić zatem trzeba, co wynika wprost z akt administracyjnych, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło odwołania jednej ze stron postępowania, jak się zdaje wniesionego w terminie i z zachowaniem wymogów formalnych określonych w k.p.a., mimo kategorycznej dyspozycji art. 138 § 1 k.p.a. nakazującej "wydanie decyzji" – jednej decyzji w odniesieniu do wszystkich odwołujących się stron. Oceny tej nie może zmienić fakt, że odwołania trzech wskazanych stron miały treść jeśli nie jednobrzmiącą, to bardzo podobną, różniącą się szczegółami wynikającymi z innej sytuacji procesowej wynikłej w toku postępowania administracyjnego. Jak to już wyjaśniono, warunki dopuszczalności odwołania zarówno przedmiotowe jak i podmiotowe, winny być badane indywidualnie w odniesieniu do każdej strony oddzielnie. Sąd nie może zgodzić się z twierdzeniem organu drugiej instancji, że wobec tożsamości odwołań, rozpatrzenie odwołania dwojga odwołujących skutkuje rozpatrzeniem odwołania trzeciej odwołującej – A. K. – D. Niezależnie od tego, że przedmiotowe odwołania nie są identyczne, chociaż w zasadniczej części zarzutów tożsame, to przepis art. 138 k.p.a. nie przewiduje domniemania rozpatrzenia odwołania. Niedopełnienie przez Kolegium obowiązku rozpatrzenia wszystkich odwołań w jednym terminie i jedną decyzją sąd ocenia jako naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należało uchylić zaskarżoną decyzję z powodów formalnych, bez jej merytorycznej kontroli, a więc tez bez możliwości odniesienia się do zarzutów skarg. Na obecnym etapie postępowania ocena zasadności zarzutów skarg, powtarzających zasadniczo w warstwie merytorycznej zarzuty odwołań, jest przedwczesna, wobec nierozpatrzenia wszystkich odwołań wniesionych w kontrolowanej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżoną decyzję uchylił. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ drugiej instancji, który winien dostosować się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazania co do dalszego postępowania w sprawie wynikają wprost z wcześniejszych rozważań sądu. Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Niniejsze orzeczenie wywołuje skutek do dnia prawomocności wyroku. Na podstawie art. 200 tej ustawy sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. K. – D. kwotę 500 zł oraz solidarnie na rzecz skarżących D. K. i A. K. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w wysokości uiszczonych w sprawie wpisów sądowych.