I SA/Gd 1496/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 czerwca 2014 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji tego organu z dnia 17 czerwca 2014 r. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 17 czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił "A" Sp. z o. o. z siedziba w G.: - kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2008 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 23.886 zł, - kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. w wysokości 1.201.667 zł i za luty 2009 r. w wysokości 16.024 zł. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności powyższej decyzji. Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, rygor natychmiastowej wykonalności nadany został ww. decyzji wobec stwierdzenia przesłanki przewidzianej w art. 239b § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej jako "O.p."), tj. że wobec Spółki toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności co uprawdopodabnia, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji nie zostanie wykonane. Ponadto organ wskazał, że strona nie wywiązywała się z obowiązku terminowego regulowania zobowiązań podatkowych oraz wyzbywała się majątku znacznej wartości. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu wniesionego na ww. postanowienie zażalenia, nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ w pierwszej kolejności przywołał treść przepisu art. 239b § 1 pkt 1 O.p., z którego wynika, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Przy czym przepis ten stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Dyrektor Izby wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wobec Spółki prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez: - Naczelnika Urzędu Skarbowego, obejmujące zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec 2013 r. i marzec 2014 r. w łącznej kwocie należności głównej 146.070 zł, - Zakład Ubezpieczeń Społecznych, obejmujące zaległości Spółki jako płatnika z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za lata 2013-2014 należności głównej w wysokości 86.330,29 zł oraz odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, - Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, obejmujące zaległość za maj 2010 r. w wysokości 22.440 zł. W konsekwencji organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p., bowiem wobec Spółki toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych niż wynikające z decyzji organu I instancji z dnia 17 czerwca 2014 r. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że w sprawie wystąpiła także przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności określona w art. 239b § 2 O.p. Spółka poza brakiem uregulowania ww. należności objętych postępowaniem egzekucyjnym, których łączna wartość wraz z odsetkami za zwłokę, kosztami egzekucyjnymi, kosztami upomnienia wyniosła na dzień 21 maja 2014 r. 351.234,55 zł (na dzień 17 lipca 2014 r. – 359.628,93 zł), posiada także zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i maj 2014 r. w łącznej kwocie 8.412 zł (bez odsetek za zwłokę) oraz zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za luty i marzec 2013 r. w łącznej wysokości 1.062 zł. Na okoliczność uznania przesłanki uprawdopodobnienia niewykonania decyzji przemawia, w ocenie organu, również fakt, że Spółka w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 wykazała stratę: za 2011 r. w wysokości 1.641.745, 17 zł, za 2012 r. w wysokości 1.091.309,99 zł, za 2013 r. w wysokości 50.016,61 zł. Z przedłożonego przez Spółkę Rachunku zysku i strat z uwzględnieniem buforu sporządzonego za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do 1 maja 2014 r. wynika, iż w tym okresie ww. podmiot także poniósł stratę w wysokości 313.460,77 zł. Dyrektor wskazał również, że w księgach wieczystych prowadzonych dla pięciu nieruchomości będących w posiadaniu Spółki ujawnione są obciążenia hipoteczne. Świadczy to o dużym prawdopodobieństwie, że należności wynikające z decyzji z dnia 17 czerwca 2014 r. nie zostaną wykonane. Ocenę organu umacnia także fakt, że Spółka w dniach 8 i 11 lutego 2013 r. zbyła czternaście nieruchomości, wskazanych w postanowieniu organu I instancji. Powyższe okoliczności, jak też analiza wskaźnikowa wskazująca na sytuację ekonomiczno-finansową Spółki, zdaniem organu odwoławczego, uprawdopodobniają obawę wynikającą z art. 239b § 2 O.p. Na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: - art. 239b § 2 O.p. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku uprawdopodobnienia, że zobowiązania wynikające z nieostatecznej decyzji wymiarowej organu I instancji nie zostaną wykonane, - art. 239b § 1 pkt 3 O.p. poprzez uznanie, że Spółka dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, w sytuacji gdy czynności te miały miejsce na kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania, a organ nie przeprowadził postępowania w celu określenia, jaką wartość przedstawiają przedmiotowe nieruchomości w stosunku do wartości całego majątku Spółki, - art. 122 i 187 § 1 O.p. poprzez brak przeprowadzenia pełnej analizy stanu majątkowego Spółki niezbędnej dla oceny, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązań wynikających z nieostatecznej (prawdopodobnie omyłkowo autor skargi wskazał, że jest to decyzja ostateczna) decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że organ podatkowy w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji organu I instancji nie zostanie wykonane. Okoliczności tej nie uprawdopodabnia dokonana przez organ analiza sytuacji majątkowej skarżącej. W ocenie strony analiza ta dowodzi jedynie istniejących problemów z jej płynnością bieżącą. Zastrzeżenia skarżącej budzi fakt, że organ pominął w swoich rozważaniach, iż strona pozostaje właścicielem majątku nieruchomego znacznej wartości, który stanowi gwarancję spłaty ewentualnego zobowiązania. Wartość tego majątku przewyższa bowiem znacząco kwotę ewentualnej zaległości. Według załączonej do zażalenia wyceny bilansowej Spółki sporządzonej pod datą 31 maja 2014 r. nieruchomości te warte są kwotę 60.125.911,82 zł. Oceny tej w żaden sposób nie zmienia fakt, że przedmiotowe nieruchomości obciążone są hipotekami, skoro łączna kwota zobowiązań Spółki opiewa na kwotę przeszło 15 milionów niższą. Ponadto bilans ten dowodzi, że poza majątkiem trwałym Spółka posiada majątek obrotowy, którego zasadniczym składnikiem są należności o wartości przeszło 38 milionów zł. Wreszcie organy pominęły, że kapitał własny skarżącej wynosi kwotę przeszło 63 milionów zł. Kolejno strona wskazała, że nieterminowe regulowanie zobowiązań publicznoprawnych nie jest spowodowane celowym działaniem, lecz wynika ze specyfiki działalności Spółki i jest pokłosiem częściowej utraty płynności finansowej. Obawy niewykonania zobowiązania nie uzasadnia również fakt wykazania przez stronę strat w zeznaniach CIT-8 oraz rachunku zysków i strat sporządzonym za pierwsze pięć miesięcy tego roku, gdyż w bilansie sporządzonym na koniec maja 2014 r. Spółka wykazała zysk z lat ubiegłych w kwocie 2.308.400,59 zł. Obawy tej nie uzasadnia również fakt wyzbycia się w 2013 r. części majątku, gdyż była ona spowodowana przyczynami ekonomicznymi i nie miała na celu uniemożliwienie wykonania zobowiązania. Przy czym organ nie przeprowadził żadnych rozważań w przedmiocie, jaką wartość przedstawiał zbyty majątek, a tym samym stawiany zarzut, jakoby był to majątek znacznej wartości, nie znajduje uzasadnienia. Skarżąca wskazała ponadto, że sprzedaż przedmiotowych nieruchomości nastąpiła na kilka miesięcy przed wszczęciem niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z dnia 26 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, zarzucając ponadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia art. 212 w zw. z art. 239b § 1 O.p., poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sytuacji, gdy nie została ona doręczona podatnikowi, podczas gdy nadanie rygoru jest możliwe dopiero po doręczeniu decyzji. Uzasadniając powyższy zarzut skarżąca wskazała, że decyzja organu I instancji z dnia 17 czerwca 2014 r. została doręczona w dniu 26 czerwca 2014 r. Również w dniu 17 czerwca 2014 r. organ I instancji nadał swej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem, które zostało doręczone także w dniu 26 czerwca 2014 r. Jak wynika z powyższego osobne postanowienie organu I instancji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji zostało wydane tego samego dnia, co sama decyzja, jeszcze przed doręczeniem tej decyzji skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego spór dotyczył tego, czy organy podatkowe w wystarczający sposób uprawdopodobniły, że zobowiązanie podatkowe strony skarżącej wynikające z decyzji organu I instancji nie zostanie wykonane. Zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W myśl art. 239b § 2 O.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Nie budzi wątpliwości, że przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy tym warunkiem koniecznym jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 O.p. wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1650/10). W rozpoznawanej sprawie organy powołały się na art. 239b § 1 pkt 1 O.p. i wskazały zaistnienie przesłanki z tego przepisu wynikającej, tj. prowadzenia wobec Spółki postępowań egzekucyjnych w zakresie innych należności pieniężnych. Oceniając zaskarżone postanowienie na tle wyżej określonego unormowania, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika bowiem, że wobec skarżącej toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych z innych tytułów. Posiadanie przez organ wiedzy o prowadzeniu wobec skarżącej egzekucji z tytułu należności pieniężnej stanowiło - zdaniem Sądu - ziszczenie się przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Uznać bowiem należało, że skoro skarżąca nie reguluje innych należności, to istnieje duże prawdopodobieństwo, iż nie uiści także znacznie wyższych należności wynikających z decyzji organu I instancji z dnia 17 czerwca 2014 r. Zauważyć przy tym należy, iż co do zasady przepis art. 239b § 1 pkt 1 O.p. nie mówi co prawda nic o wysokości należności pieniężnej, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, kładąc nacisk jedynie na okoliczność toczenia się tegoż postępowania. Podkreślić jednak należy, iż przesłanka unormowana w tym przepisie opiera się na założeniu, że skoro w zakresie innych wierzytelności (publicznoprawnych lub cywilnoprawnych) zostały wyczerpane wszelkie możliwości doprowadzenia do wykonania tych wierzytelności w sposób dobrowolny, to należy przypuszczać, że strona konsekwentnie i w tym przypadku nie będzie wyrażać woli wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji albo nie będzie w stanie tego zobowiązania wykonać z uwagi na zastosowane środki egzekucyjne w zakresie innych egzekwowanych wierzytelności. Przechodząc z kolei do oceny zaistnienia w sprawie przesłanki określonej w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdził, że organy uprawdopodobniły, że zobowiązanie, wynikające z przedmiotowej decyzji, nie zostanie wykonane. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę wysokość egzekwowanej należności podatkowej w tym postępowaniu, która wraz z odsetkami wynosi niemalże 2 miliony złotych (należność główna 1.201.667 zł za styczeń 2009 r. i 7.788 zł za luty 2009 r. oraz odsetki za zwłokę na dzień 17 czerwca 2014 r. 751.503 zł), co niewątpliwie może oddziaływać w sposób negatywny na możliwość wykonania decyzji podatkowej. Wskazać w tym zakresie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 1910/12 jednoznacznie stwierdził, że "w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i 4 ord. pod. rozmiar powstałych zaległości podatkowych był wystarczającą okolicznością uprawdopodabniająca, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane". Uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej. Przyjęcie w treści § 2 art. 239b Ordynacji podatkowej pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku bowiem z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1313/10). Uprawdopodobnienie określonych okoliczności faktycznych jest surogatem dowodu i nie oznacza konieczności bezpośredniego udowodnienia danej okoliczności. Uprawdopodobnienie nie daje bowiem pewności lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu. Jest zatem środkiem zastępczym dowodu, a więc środkiem niedającym pewności lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o fakcie. Chodzi więc nie o przeprowadzenie dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz o wskazanie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie tego faktu. Uprawdopodobnienie sprowadza się do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym, a taki - w ocenie Sądu – przeprowadził w niniejszym postępowaniu organ podatkowy. Organy podatkowe nie były przy tym zobowiązane do analizowania kwestii zdolności podatnika do wykonania obowiązku nałożonego w decyzji jak również analizowania niemożliwości późniejszego wyegzekwowania zobowiązania. Sąd podkreśla w tym miejscu, że organy podatkowe wskazały również na dodatkowe okoliczności uprawdopodobniające możliwość niewykonania zobowiązania określonego decyzją organu I instancji. Mianowicie jak wynika z akt sprawy Spółka poza brakiem uregulowania ww. należności objętych postępowaniem egzekucyjnym, których łączna wartość wraz z odsetkami za zwłokę, kosztami egzekucyjnymi, kosztami upomnienia wyniosła na dzień 21 maja 2014 r. 351.234,55 zł (na dzień 17 lipca 2014 r. – 359.628,93 zł), posiada także zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i maj 2014 r. w łącznej kwocie 8.412 zł (bez odsetek za zwłokę) oraz zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za luty i marzec 2013 r. w łącznej wysokości 1.062 zł. Skarżąca również nie wywiązywała się z obowiązku terminowego regulowania zobowiązań podatkowych (w podatku VAT, PIT, CIT i PCC). Nie bez znaczenia dla uprawdopodobnienia ww. okoliczności pozostaje również fakt, że Spółka w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 wykazała stratę: za 2011 r. w wysokości 1.641.745, 17 zł, za 2012 r. w wysokości 1.091.309,99 zł, za 2013 r. w wysokości 50.016,61 zł. Z przedłożonego przez Spółkę Rachunku zysku i strat z uwzględnieniem buforu sporządzonego za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do 1 maja 2014 r. wynika, iż w tym okresie ww. podmiot także poniósł stratę w wysokości 313.460,77 zł. Ponadto w księgach wieczystych prowadzonych dla pięciu nieruchomości będących w posiadaniu Spółki ujawnione są obciążenia hipoteczne. Świadczy to o dużym prawdopodobieństwie, że należności wynikające z decyzji z dnia 17 czerwca 2014 r. nie zostaną wykonane. Prawidłowość przyjętej przez organ oceny umacnia także fakt, że Spółka w dniach 8 i 11 lutego 2013 r. (tj. w kilka dni po próbie doręczenia decyzji zabezpieczającej przez pracowników US) zbyła (na rzecz podmiotów powiązanych osobowo i kapitałowo) czternaście nieruchomości, wskazanych w postanowieniu organu I instancji. Skarżąca dokonała również licznych sprzedaży jej rzeczy ruchomych (pojazdów). Powyższe okoliczności, jak też analiza wskaźnikowa wskazująca na sytuację ekonomiczno-finansową Spółki, zdaniem Sądu, uprawdopodobniają obawę wynikającą z art. 239b § 2 O.p. Sąd stwierdza, że niezasadne są, podniesione w piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2015 r. zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w tym samym dniu co decyzji wymiarowej. W sprawie bezsporne jest, że decyzja z dnia 17 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, jak też postanowienie z dnia 17 czerwca 2014 r. o nadaniu wymienionej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostały doręczone skarżącej w tym samym dniu tj. 26 czerwca 2014 r. (kserokopia potwierdzenia odbioru: k-213 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu w ten sposób został spełniony, wyartykułowany w wyroku NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1169/10 wymóg jednoczesnego doręczenia decyzji i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wprawdzie w art. 212 O.p. mowa jest o związaniu organu decyzją z chwilą jej doręczenia, to oczywiste jest, że w świetle przepisów regulujących kwestie doręczenia chodzi tu o datę (vide art. 152) a nie godzinę i minutę. Moment zapoznania się z odebraną w tym samym dniu korespondencją urzędową nie ma znaczenia prawnego , w żaden sposób nie wpływa też na prawa strony do wniesienia środków odwoławczych. Wskazać należy, że w wyroku z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt. I FSK 622/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "trudno jest w sposób generalny przesądzać o konieczności analizowania przesłanek postępowania z art. 239b przez pryzmat art. 212 Ordynacji podatkowej. (...) Z punktu widzenia stosowania się do zdania pierwszego § 1 art. 239b Ordynacji podatkowej organ powinien zatem dysponować wiedzą jedynie odnośnie tego, czy decyzja, której nadawany będzie rygor jest decyzją nieostateczną, a nie wiedzą czy decyzja została stronie doręczona bądź też nie". Z powyższym należy się zgodzić. Powołany przepis nie nakłada wymogu wstrzymania się z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności wydanej decyzji do dnia jej doręczenia. Wydanie decyzji oraz nadanie jej rygoru wykonalności odrębnym postanowieniem, wydanym równocześnie z decyzją, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie narusza prawa, które nie uzależnia wydania omawianego postanowienia od doręczenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Nie są zatem zasadne zarzuty skargi, iż organ I instancji wydał zaskarżone postanowienie z naruszeniem przepisów art. 212 w zw. z art. 239b § 1 O.p. W ocenie Sądu również zarzuty naruszenia przez organ podatkowy art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organy orzekające w sprawie działały na podstawie przepisów prawa, które zostały powołane w postanowieniach obu instancji. Nie sposób także zarzucić organom brak merytorycznej poprawności i staranności działań w toku postępowania dowodowego, czy też naruszenie zasady równego traktowania interesów Skarbu Państwa i podatników. Organy zebrały pełen materiał dowodowy, którego ocena znalazła odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia. Uwzględniając wszystkie powyższe stwierdzenia Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły w sprawie wystąpienie przesłanek pozwalających na nadanie decyzji z dnia 17 czerwca 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.