I FSK 2106/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (spr.), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA (del.) Bożena Dziełak, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 908/14 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 13 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, lipiec 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. kwotę 1200 (słownie: jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten sąd tok postępowania przed organami podatkowymi 1.1. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 908/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 13 października 2014 r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, lipiec 2008 r. 1.2. Ze stanu faktycznego sprawy wynikało, że B. K. prowadzi od dnia 2 listopada 2004 r. działalność gospodarczą pod firmą B." w zakresie m.in. produkcji łodzi wycieczkowych i sportowych, naprawy konserwacji statków i łodzi, wypożyczania i dzierżawy sprzętu rekreacyjnego i sportowego, wykonywania fotokopii, przygotowywania dokumentów. Jako czynny podatnik była zarejestrowana do dnia 31 grudnia 2009 r., natomiast od dnia 1 stycznia 2010 r. korzystała ze zwolnienia podmiotowego podatku od towarów i usług. W wyniku analizy dokumentacji dotyczącej sprzedaży towarów i usług organ I instancji stwierdził szereg nieprawidłowości. Ponadto organ stwierdził, że strona nie rozliczyła podatku należnego z tytułu sprzedaży nieruchomości, która nastąpiła w ramach działalności gospodarczej, a tym samym podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie organu, działalność ta była prowadzona wspólnie przez stronę i jej męża, sporne grunty wchodziły w skład majątku wspólnego małżonków, a zatem każdy z nich osiągnął przychód ze sprzedaży nieruchomości w wysokości 50%. Decyzją z dnia 14 lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił B. K. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj i lipiec 2008 r. oraz stwierdził nadpłatę w tym podatku za lipiec 2008 r. 1.3. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że w dniu 1 października 2001 r. B. i M. K. nabyli (w drodze zakupu i darowizny) do majątku wspólnego nieruchomości, których pierwotnymi właścicielami byli teściowie skarżącej. Teściowie przekazali małżonkowi skarżącej i jej samej w drodze darowizny niezabudowane działki gruntu przeznaczone pod zabudowę mieszkalno-usługową o łącznej powierzchni 5,0961 ha, o wartości 150.000,00 zł, oraz niezabudowaną nieruchomość rolną o powierzchni 7,6056 ha, o wartości 12.000,00 zł. Większość z przekazanych działek budowlanych cechowała nieduża powierzchnia. Działki większe, z racji swego przeznaczenia pod zabudowę mieszkalno-usługową, umożliwiały podział na mniejsze, bez konieczności podejmowania dodatkowych czynności, tj. uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego czy wytyczenia dróg. Sprzedane przez stronę i jej małżonka w 2008 r. sporne działki powstały w wyniku przeprowadzonego na wniosek M. K. podziału nieruchomości o numerze ewidencyjnym X. W ewidencji gruntów zostały oznaczone symbolem "Bp", czyli zurbanizowane tereny niezabudowane. Projekt podziału ww. działki na wniosek podatnika, został zatwierdzony ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia 9 października 2007 r. Powstałe w wyniku tego podziału działki posiadały bezpośredni dostęp do drogi publicznej, poprzez przyległe do nich drogi gminne. W stosunku do 3 innych działek w 2009 r. zostały wydane decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, na wniosek nabywców tych działek. Ponadto organ podatkowy stwierdził, że na dzień 8 października 2012 r. w ewidencji gruntów został ujawniony budynek mieszkalny na jednej z działek i zmieniony użytek na tereny zabudowane. Kierując się treścią art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 kwietnia 2013 r.) (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej "ustawa o VAT" oraz przytaczając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, DIS stwierdził, że ustalenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Warunkiem uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest bowiem ustalenie, że prowadzi on zawodowo działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Zdaniem organu podatkowego, podejmowane przez stronę czynności w zakresie zakupu i sprzedaży gruntów przekraczały zwykłe wykonywanie prawa własności. Na taką ocenę miało wpływ szereg okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie, które jednoznacznie przesądzają o tym, że odwołująca się prowadziła działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Organ zwrócił uwagę na ciągłość i zorganizowany charakter działań. Ponadto niewątpliwie już w momencie przekazania nieruchomości, strony umowy darowizny miały świadomość, że nieduża powierzchnia działek budowlanych oraz ich położenie w atrakcyjnej lokalizacji zapewniają liczne grono potencjalnych klientów, a tym samym dają możliwość sprzedaży z dużym zyskiem. Z akt sprawy wynikało również, że małżonek skarżącej przed dokonaniem sprzedaży otrzymanych gruntów występował o ich podział. W rezultacie zbywane były nie tylko działki w postaci "pierwotnej", z dnia przekazania w drodze darowizny, ale również działki które powstały w wyniku podziału otrzymanych nieruchomości, a także powstałe w wyniku kolejnych podziałów. Oceniając powyższe organ II instancji uznał, że wszystkie te podjęte przez stronę działania świadczyły o zorganizowanym charakterze działań, mających na celu uzyskanie możliwie najbardziej atrakcyjnego towaru handlowego. Organ podniósł też, że pierwsza transakcja sprzedaży nastąpiła jeszcze w 2001 r., w krótkim czasie po przyjęciu darowizny. W kolejnych latach strona wraz z mężem dokonali następnych sprzedaży nieruchomości otrzymanych w drodze darowizny. W sumie w latach 2001 - 2012 sprzedali 46 działek, w poszczególnych latach: w 2001 r. 1 działka, w 2002 r. 1 działka, w 2003 r. 8 działek, w 2004 r. 13 działek, w 2006 r. 12 działek, w 2008 r. 8 działek, w tym 6 działek sprzedanych w ramach działalności gospodarczej, w 2009 r. 1 działka, w 2010 r. 1 działka, w 2012 r. 1 działka. Przy czym wiele spośród ww. transakcji zawieranych było w tym samym dniu i w tej samej kancelarii notarialnej. W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności wskazywały jednoznacznie, że działalność strony w zakresie sprzedaży nieruchomości charakteryzowała się częstotliwością i zaangażowaniem - zarówno czasu, jak i środków finansowych (np. wydatki związane z podziałem działek na mniejsze). O profesjonalnym, zawodowym podejściu do uzyskania przychodu świadczył w szczególności fakt, że strona wraz z mężem, pomimo posiadania dużej ilości gruntów o niedużej powierzchni i przeznaczeniu budowlanym (w momencie ich darowania przez teściów strony), przed dokonaniem sprzedaży dokonywali podziałów tych nieruchomości na szereg nowych mniejszych działek. Okoliczność, iż środki otrzymane ze sprzedaży skarżąca przeznaczała na zaspokajanie potrzeb własnych, jest bez znaczenia do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut odwołania, że strona, poza formalną akceptacją sprzedaży gruntów, nie wykazywała żadnej aktywności w tym zakresie. Jak wskazał organ, strona z małżonkiem byli współwłaścicielami nieruchomości i figurowali na dokumentach jako strona transakcji. Ponadto w okresie objętym zaskarżoną decyzją mieszkali razem. W ocenie organu, bardzo mało prawdopodobne było, by w sytuacji, gdy jedno z małżonków podejmuje tak istotne decyzje, jak zbycie wspólnego majątku, aktywność drugiego z małżonków ograniczała się wyłącznie do złożenia podpisu na dokumencie przenoszącym własność nieruchomości. Z akt sprawy wynikało również, że strona samodzielnie zawierała umowy z nabywcami działek, reprezentując także interesy męża (umowa sprzedaży z dnia 2 listopada 2007 r.). Strona dokonując dostawy działek, prowadziła działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, i w tym zakresie słusznie uznano ją za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji podjął w toku postępowania niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. 2. Skarga do sądu I instancji 2.1. W skardze do WSA w Olsztynie podatniczka zarzuciła naruszenie: - art. 15 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z przepisami dot. wspólnego systemu podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku – tzw. VI dyrektywa (Dz. U. UE. L. z 1977, Nr 145, poz. 1) oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - tzw. dyrektywa 112 (Dz. U. UE. L. z 2006, Nr 347, poz. 1), poprzez uznanie, iż zbycie przez skarżącą działek gruntowych nastąpiło w związku i w ramach działalności gospodarczej; - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej powoływanej jako "O.p.", poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 191 O.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, gdyż organ podatkowy nie uwzględnił części materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podkreśliła, że całość okoliczności sprawy jednoznacznie przesądza, iż nie dokonywała sprzedaży działek gruntu w ramach działalności gospodarczej, środki uzyskane ze sprzedaży spornych działek nie powinny być więc opodatkowane podatkiem od towarów i usług. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. 2.3. Na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. skarżąca przedłożyła pismo celem uzupełnienia argumentacji zawartej w skardze. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia sądu I instancji 3.1. WSA skargę podatniczki oddalił. 3.2. Sąd przede wszystkim przywołał wyrok TSUE z dnia 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10 oraz wnioski z niego płynące, po czym wskazał, że z ustaleń faktycznych, które zostały dokonane w postępowaniu podatkowym, wynika, że skarżący z małżonką dysponowali mieniem, które nie było związane z zaspokajaniem ich potrzeb osobistych. Działki budowlane przeznaczone były do obrotu gospodarczego. Dokonane ustalenia faktyczne jednoznacznie wskazują, że czynności faktyczne i prawne zostały podjęte w celu przygotowania działek do gospodarczego obrotu. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, że przedmiotowe grunty stanowiły majątek osobisty skarżącej. Zasługuje na aprobatę stanowisko organu odwoławczego, że czynności w zakresie sprzedaży nieruchomości podejmowane były w ramach działalności gospodarczej. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie bezspornie wynika m.in., iż w latach 2001-2012 skarżąca z mężem sprzedali 46 działek. Nie można uznać, że te transakcje sprzedaży związane były z czynnościami wynikającymi ze zwykłego wykonywania prawa własności. W związku z tym Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej w przedmiocie naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, czy przepisów prawa procesowego. 3.3. Sąd nie podzielił też zarzutu przedawnienia. WSA powołał wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r. , sygn. akt P 30/11. Podatniczka przed upływem terminu przedawnienia została poinformowana o toczącym się względem niej postępowaniu karno-skarbowym. W związku z tym w stosunku do niej zostały spełnione przesłanki określone w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. 3.4. Zdaniem WSA w rozpoznawanej sprawie nie miały zastosowania przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 4. Skarga kasacyjna 4.1. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną podatniczki, która orzeczeniu WSA zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a" : 1) art. 151 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że organ skutecznie dokonał zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wszczynając postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe w sprawie niewykonania zobowiązania podatkowego, które w chwili wszczęcia tego postępowania nie istniało – wskazując wyrok TK P 30/11 jako jedyną podstawę oddalenia zarzutu przedawnienia zobowiązań, podczas gdy wyrok TK dotyczył innego zagadnienia prawnego; 2) art. 151 w zw. z art. 181 O.p. poprzez całkowite pominięcie zarzutu, że przyjęto w postępowaniu podatkowym jako dowód zeznania świadków przeprowadzone w trakcie kontroli skarbowej, bez ich ponownego przeprowadzenia w postępowaniu podatkowym, a przez to naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 121 O.p.; 3) art. 151 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że prowadzenie rzekomej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami i uznanie skarżącej za podatnika VAT odbyło się w rozumieniu tegoż artykułu (s. 9. uzasadnienia jako wskazanie podstawy prawnej przyjętej przez organ II instancji), przy całkowitym wyeliminowaniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako kwalifikacji prawnej przypisania skarżącej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami (s. 27); 4) art. 151 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT poprzez pominiecie faktu przestania obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez co działki pierwotnie budowlane zostały na takim samym statusie jak działki rolne, przez co niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. 4.2. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna podatniczki jest bezzasadna i dlatego podlega oddaleniu. 5.2. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego, tj. do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W opinii NSA zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., w sprawie P 30/11 należy przyjąć, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jedynie wówczas, gdy o postępowaniu tym podatnik został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. A zatem w celu rozstrzygnięcia, czy w badanej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia konieczne jest ustalenie, czy strona o fakcie wszczęcia postępowania karnoskarbowego była powiadomiona przed upływem terminu przedawnienia. W przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań, ponieważ z akt administracyjnych sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia 20 listopada 2013 r. na podstawie art. 70c O.p. zawiadomił pełnomocnika skarżącej, że postanowieniem z dnia 21 października 2013 r. wszczął postępowanie przygotowawcze, a zarzutem objęto zobowiązania podatkowe za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r. Tej samej treści pismo skierował też do samej skarżącej, informując ją, że postanowieniem z 21 października 2013 r. wszczął postępowanie przygotowawcze. Skarżąca miała zatem świadomość toczącego się postępowania karnoskarbowego. 5.3.1. Również drugi z podniesionych zarzutów nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzut ten nie został poprawnie sformułowany, jego uzasadnienie jest lakoniczne i, przede wszystkim, nie sposób doszukać się w nim, na czym miałby polegać istotny wpływ zarzucanego naruszenia na wynik rozstrzyganej sprawy. Tymczasem w orzecznictwie podkreśla się, że przez wpływ naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, strona skarżąca powinna wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji (zob. np. wyroki z dnia: 21 stycznia 2015 r., II GSK 2162/13, LEX nr 1640513; 13 stycznia 2015 r., II GSK 2084/13, LEX nr 1634783; 27 listopada 2014 r., I FSK 1752/13, LEX nr 1658418; 10 października 2014 r., II OSK 793/13, LEX nr 1588222; 20 sierpnia 2014 r., I OSK 2575/13, LEX nr 1583297). Nie będzie zatem skuteczne samo kwestionowanie danego aspektu postępowania (w tym przypadku chodziło o przyjęcie jako dowód w postępowaniu podatkowym zeznań świadków przeprowadzonych w trakcie kontroli skarbowej, bez ich ponownego przeprowadzenia w postępowaniu podatkowym), bez wykazania, że w okolicznościach konkretnej sprawy zarzucane uchybienie proceduralne mogło doprowadzić do wydania błędnego rozstrzygnięcia. 5.3.2. Wypada też zauważyć, że z treści art. 181 O.p. nie można wywieść nakazu powtórzenia w toku postępowania podatkowego przesłuchania świadka, który zeznawał w toku kontroli podatkowej, zaś samo skorzystanie z tak uzyskanych dowodów nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie – vide wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1295/15 (orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). 5.4.1. Nie jest zasadny także trzeci zarzut. W tym kontekście podzielić należy stanowisko sądu I instancji, który, powołując się na orzeczenia TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, stwierdził, że na gruncie niniejszej sprawy czynności w zakresie sprzedaży nieruchomości podejmowane były przez skarżącą w ramach działalności gospodarczej. Profesjonalny obrót nieruchomościami podlega zaś opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do treści art. 15 ust. 1 ust. 2 ustawy o VAT. Przede wszystkim WSA w sposób szczegółowy wskazał, jakie okoliczności faktyczne legły u podstaw przyjęcia, że podejmowane przez skarżącą czynności były wykonywane w ramach działalności gospodarczej (m.in. wymieniono ilość posiadanych i sprzedanych na przestrzeni lat działek, dokonywanie ich podziałów, umieszczanie ofert sprzedaży w mediach). 5.4.2. Nie można też zgodzić się z poglądem, że nie można eliminować przepisów ustawy o podatku dochodowym od fizycznych jako kwalifikacji prawnej przypisania skarżącej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Definicja działalności gospodarczej zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT ma bowiem charakter autonomiczny w stosunku do definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.). 5.5. Ostatni z przytoczonych zarzutów (naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT) jest również niezasadny. W tym miejscu należy powołać wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt I FPS 8/10, wydany w składzie siedmiu sędziów, którego teza brzmiała: "W świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535, ze zm.) przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego, wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". W rozpatrywanej sprawie dostawy obejmowały grunty, które w ewidencji gruntów oznaczone były jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane, a zatem dostawy te nie podlegały zwolnieniu przedmiotowemu spod opodatkowania podatkiem VAT. 5.6. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, WSA miał zatem podstawy do oddalenia skarg na podstawie art. 151 P.p.s.a. 5.7. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na mocy art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 209 tej ustawy.