II SA/Go 42/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. W dniu 11 sierpnia 2011 r. do Wójta Gminy wpłynął wniosek C - spółka z o.o o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną w tym parkingu, bilbordu reklamowego i 3 masztów flagowych, w [...] na części działki o numerze ewidencyjnym [...]. Wydana w wyniku uwzględnienia wniosku, decyzja Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, została w wyniku odwołania K.F., współwłaściciela działki sąsiedniej nr ewiden. [...], uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2012 r. ( znak: [...]. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Kolegium wskazało przede wszystkim na brak oryginału wniosku, jego braki formalne w stosunku do wymogów wynikających z przepisów art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak pełnomocnictwa dla osoby działającej w imieniu spółki oraz brak właściwych ustaleń dotyczących wysokości kalenicy i uzgodnień z zarządcą drogi gminnej. Po ponownym rozpoznaniu wniosku, uzupełnionego w dniach [...] września 2011 r. oraz [...] kwietnia 2012 r., Wójt Gminy decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., powołując się na przepisy art. 4, ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 oraz art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 – dalej powoływanej jako ustawa o pzp), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie w [...] budynku handlowo – usługowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną w tym parkingu, bilbordu reklamowego i 3 masztów flagowych na części działki o numerze ewidencyjnym [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył uczestnik postępowania M.S., właściciel działki nr ewiden. [...], nabytej od B. i K.F., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 5 ustawy o pzp w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), poprzez ich błędne zastosowanie i wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, w sytuacji gdy jest ona sprzeczna z funkcjami, parametrami, cechami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytami i formą architektoniczną obiektów budowlanych, linią zabudowy oraz intensywnością wykorzystania terenu obejmującego działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, a ponadto jest sprzeczna z interesami właścicieli sąsiednich działek. Podniósł też zarzut naruszenia art. 9 ust. 4 ustawy o pzp ze względu na niezgodność inwestycji z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przewidującego dla terenu objętego wnioskiem wyłącznie funkcję mieszkaniową. Zarzucił także naruszenie art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie faktu występowania na działce nr [...] kosów i ptaków, które - jak przypuszcza - są słowikami rdzawymi, a także art. 107 § 4 w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588 – dalej jako "rozporządzenie Ministra Infrastruktury"), poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia ustaleń dotyczących wysokości kalenicy. Podniósł również zarzuty naruszenia art. 107 § 4 w związku z art. 63 Kpa poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji stwierdzonych poprzednio przez SKO uchybień dotyczących braków wniosku , art. 107 § 4 Kpa w związku z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o pzp poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji stwierdzonego uprzednio uchybienia odnośnie braku pełnomocnictwa dla osoby składającej wniosek w imieniu spółki, art. 107 § 4 Kpa w związku art. 40 Kpa poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu podniesionej uprzednio przez SKO kwestii ewentualnych uchybień przy doręczaniu pism wnioskodawcy oraz art. 107 § 4 Kpa w zw. z art. 60 ust. 1 2 zw. z art. 53 us. 4 pkt 9 ustawy o pzp poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji stwierdzonego przez SKO uchybienia w postaci niedokonania uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi gminnej. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W jej uzasadnieniu, w pierwszej kolejności SKO stwierdziło, iż po dokonaniu uzupełnień w dniach [...] września 2011r. oraz [...] kwietnia 2012r., wniosek inwestora nie zawierał już braków i uchybień. Nastąpiło bowiem jego uzupełnienie w zakresie określenia zapotrzebowania na wodę i energię oraz sposobu odprowadzania ścieków socjalno-bytowych. W aktach znajduje się też pełnomocnictwo dla osoby reprezentującej spółkę, a także charakterystyka zabudowy i zagospodarowania terenu ze wskazaniem przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawiona w formie graficznej. Tym samym zarzuty odwołującego w tym zakresie pozostawały nieuzasadnione. W dalszej kolejności SKO, przytaczając przepisy regulujące postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wskazało, że jego zadaniem było przeprowadzenie oceny, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Temu celowi służyło postępowanie wyjaśniające w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o pzp, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Odnosząc się do poszczególnych przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy o pzp, Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji, gdyż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa usługowa i handlowa. Ponadto istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego przedsięwzięcia. W tym zakresie inwestor przedstawił niezbędne promesy pochodzące od gestorów sieci. Teren, na którym ma być zrealizowana inwestycja nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, bowiem jest to grunt sklasyfikowany jako klasa B-RIVA. Wskazało, iż w toku postępowania uzyskano także uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi gminnej, którym w tym przypadku jest Wójt Gminy. Zważywszy jednak na tożsamość organu ustalającego warunki zabudowy i zarządzającego drogą gminną, uzgodnienie takie nie wymagało formy odrębnego postanowienia w trybie art. 106 Kpa, natomiast znalazło odzwierciedlenie w aktach sprawy. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Kolegium stwierdziło również, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany, czyniąc zadość dyspozycji § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Podkreśliło, że organ I instancji wyznaczając linię zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, a także wysokość górnej krawędzi elewacji i geometrię dachu postępował zgodnie z przepisami § 4 – 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, uwzględniając wartości średnie ustalone dla obszaru analizowanego, z dopuszczalnym ich zwiększeniem w określonej wysokości, co uzasadnione zostało charakterystyką innych obiektów o podobnych funkcjach, znajdujących się w tym obszarze. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że stosownie do przepisu art. 9 ust. 4 ustawy o pzp, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, jednakże dokument ten nie ma charakteru aktu prawa miejscowego (art. 9 ust.5 ustawy o pzp), nie wiąże tym samym organu przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, na co wskazuje się w dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych. Odmienny pogląd wyrażony w powołanym przez skarżącego wyroku NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r. II OSK 1250/08 Kolegium uznało za odosobniony. Wskazało też na wynikające z art. 6 ust. 2 ustawy o pzp prawo każdego do zagospodarowania terenu o ile nie narusza to prawem chronionego interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Podkreśliło, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu, nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich. Wobec faktu, że wskazana we wniosku działka nr [...] nie leży na obszarze parku narodowego, jego otuliny, ani na obszarze Natura 2000, czy też w obszarze krajobrazu chronionego, organ II instancji podzielił stanowisko Wójta w zakresie braku podstaw do uwzględnienia, wynikających z takich form ochrony środowiska naturalnego, ograniczeń w zakresie korzystania z nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. M.S. zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 4 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji organu I instancji, pomimo nierozpatrzenia zgłoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia przez ten organ art. 107 § 4 Kpa w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wyjaśnienia ustaleń dotyczących wysokości kalenicy, a także pomimo nierozpoznania zgłoszonych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów art. 107 § 4 w związku z art. 63 Kpa, z art. 40 Kpa, w związku z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o pzp, poprzez brak wyjaśnienia stwierdzonych poprzednio przez SKO uchybień dotyczących braków wniosku i pełnomocnictwa dla osoby składającej wniosek w imieniu spółki, braku wyjaśnienia podniesionej uprzednio przez SKO kwestii ewentualnych uchybień przy doręczaniu pism wnioskodawcy oraz w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o pzp poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji stwierdzonego przez SKO uchybienia w postaci niedokonania uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi gminnej, niewyjaśnienia przy podejmowaniu decyzji przez ten organ kwestii występowania na działce nr [...] ptaków podlegających ochronie. Dalej skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 5 ustawy o pzp. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo błędnego zastosowania przez ten organ wyżej wskazanych przepisów i wydania na rzecz wnioskodawcy decyzji ustalającej warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z funkcjami, parametrami, cechami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytami i formą architektoniczną obiektów budowlanych, linią zabudowy oraz intensywnością wykorzystania terenu obejmującego działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, a ponadto jest sprzeczna z interesami właścicieli sąsiednich działek, a także art. 9 ust. 4 ustawy w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo niezgodności przedmiotowej decyzji z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. Nadto zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 6 ust 2 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo bezzasadnego odstąpienia przez ten organ od ustalenia szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. Na tych podstawach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...] października 2012 r. i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi podnosił, iż SKO całkowicie pominęło część zarzutów zawartych w jego odwołaniu, dotyczących wyjaśnienia uchybień stwierdzonych uprzednio przez ten organ w wydanej w niniejszej sprawie decyzji uchylającej z dnia [...] marca 2012 r. znak [...]. Zarzucał, iż organ I instancji wskazał wysokość kalenicy ( 8 m ), co jest bezsporne, jednak istota jego zarzutu, nierozpoznanego przez SKO, sprowadzała się do braku uzasadnienia ustaleń dotyczących wysokości kalenicy, brak ten mimo ponownego rozpoznania sprawy nie został przez Wójta usunięty ani też dostrzeżony przez SKO. Nie dostrzegło ono również nieusunięcia przez Wójta Gminy kolejnego, stwierdzonego już uprzednio, braku w postaci braku wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji kwestii uzgodnienia jej projektu z zarządca drogi gminnej. W ocenie skarżącego planowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasowym przeznaczeniem terenu, jego funkcjami, parametrami, cechami i wskaźnikami kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym z gabarytami i formą architektoniczną obiektów budowlanych, linią zabudowy oraz intensywnością wykorzystania terenu obejmującego działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, a ponadto narusza interesy właścicieli działek sąsiednich. Zdaniem skarżącego, realizacja inwestycji na zasadach ustalonych w kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy, spowoduje znaczne uciążliwości dla niego i innych właścicieli działek sąsiednich. Wskazywał, iż dla jego działki nr ewid. [...], przylegającej do działki nr [...], wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę, aktualnie przeniesiona na niego i w oparciu o którą rozpoczął budowę domu jednorodzinnego. Wbrew zatem regulacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, gwarantującego poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, uzasadnionych interesów osób trzecich, w wyniku realizacji zamierzonej inwestycji, zostaną one naruszone. Lokalizacja planowanego budynku handlowo-usługowego negatywnie wpłynie na możliwość korzystania z jego działki zgodnie z jej przeznaczeniem. Nastąpi spadek jej wartości ze względu na utratę walorów związanych z atrakcyjnym położeniem w spokojnej malowniczej okolicy, w sąsiedztwie sadu i nieuciążliwej zabudowy jednorodzinnej. Bezpośrednia bliskość tak dużego obiektu handlowego, który z działką skarżącego graniczyć będzie od strony magazynowej i wjazdu samochodów dostawczych, ze względu na spowodowany ruchem pojazdów i czynności magazynowych hałas, nie będzie sprzyjać zapewnieniu skarżącemu odpowiednich warunków do spokojnego zamieszkiwania. Hałas powodowany będzie także łopotaniem flag na masztach projektowanych przy granicy z jego działką, a także ruchem pojazdów na planowanym w pobliżu parkingu dla klientów, co dodatkowo spowoduje zwiększenia emisji spalin i innych zanieczyszczeń. Lokalizacja obiektu handlowo – usługowego w znacznej bliskości ronda stwarzać będzie zagrożenie w postaci licznych kolizji i wypadków. Podniósł, iż fakt że na działce nr [...] zlokalizowane jest ujęcie wody dla budynku byłej zlewni mleka, znajdującego się na jego działce, które w przypadku realizacji inwestycji znajdzie się pod nawierzchnią utwardzona, spowoduje dla niego w przypadku awarii wysokie koszty, a nawet konieczność jego likwidacji. Wywodził również, że zbyt bliska lokalizacja budynku pozbawi właścicielkę działki nr [...] dostępu do części jej działki, położonej za budynkiem inwentarskim, ingerując tym samym w jej prawo własności. Zarzucał, oparte na dowolności i pozbawione uzasadnienia w zakresie skutków wprowadzenia wyjątku, odstąpienie przez organ II instancji od zasady ustalania szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych w obszarze analizowanym. Ponowił tez zawarte w odwołaniu uzasadnienie zarzutów sprzeczności inwestycji z ustaleniami studium oraz brak odniesienia się w decyzjach do kwestii występowania na działce nr [...] kosów i in. ptaków ( słowików rdzawych ). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej wg kryterium zgodności z prawem. W przypadku złożenia skargi ocenie sądu podlega zatem zgodność zaskarżonego aktu, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity : Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej jako: ppsa ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oceniając w tym aspekcie legalność kontrolowanej decyzji należy wskazać, że podstawę jej wydania stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U z 2012 r., poz. 647). Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy, dla innych inwestycji niż inwestycje celu publicznego, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 59 ust. 1 ustawy o pzp, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami prawa (art. 60 ust. 1). Z kolei sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów ( art. 60 ust. 4 ustawy ). W przedmiotowej sprawie dla terenu, na którym planowana jest inwestycja, objęta wnioskiem spółki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy o pzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest dopuszczalne w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z treści powołanych przepisów wyprowadzić należy wniosek, że ustawa nie wprowadza wymogu uzgadniania warunków zabudowy ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego danej gminy. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o pzp studium nie ma charakteru normatywnego - nie jest aktem prawa miejscowego. Jest aktem polityki wewnętrznej organu stanowiącego gminy. Z mocy zaś jej wyraźnego przepisu art.9 ust. 4 ustawy o pzp, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Przyjąć zatem należy, że niedopuszczalne jest uzgadnianie projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Kształtowanie warunków zabudowy ma bowiem charakter rozłączny, co oznacza, iż warunki te ustalane są albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdy na danym obszarze nie obowiązuje plan miejscowy. Pogląd ten uznać należy za dominujący w orzecznictwie sądowym (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008 r., II OSK 317/07, Lex nr 490164; z 23 czerwca 2010r., II OSK 1025/09, Lex nr 706910; z 26 sierpnia 2011r., II OSK 1027/11, Lex nr 969575; z 7 czerwca 2011r., II OSK 952/10, Lex nr 992669 oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2011 r., IV SA/Wa 1887/09, Lex nr 995510 i WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. II SA/Kr 1551/11, publ. w internetowej bazie orzeczeń nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela prezentowany przez dominujący nurt orzecznictwa sądowoadministracyjnego pogląd, akceptując tym samym stanowisko zaprezentowane w decyzjach organów obu instancji. Odnosząc się dodatkowo do zarzutu o niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami studium, przewidującego – zdaniem skarżącego - dla terenu na którym położona jest działka wskazana przez inwestora we wniosku, wyłącznie funkcję mieszkaniową, zauważyć należy, iż przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku handlowo-usługowego. Tym samym realizuje ona funkcję uzupełniającą do funkcji mieszkaniowej. Jak wskazują wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w wytyczonym przez organ obszarze, w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej wnioskiem zlokalizowane są liczne obiekty handlowo- usługowe i użyteczności publicznej. W tych okolicznościach, niezależnie od poglądu wyrażonego powyżej, mając na względzie uzupełniający charakter planowanej zabudowy, zarzut skarżącego, powołującego się na ustalenia studium, traci na zasadności. Zasady ustalania warunków zabudowy zostały przez ustawodawcę w wyczerpujący sposób określone w art. 61 ustawy o pzp oraz w powołanym już rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Rozporządzenie to określa w sposób szczegółowy ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki objętej zamiarem inwestycyjnym, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o pzp. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego (w formie graficznej oraz tekstowej) pozwala na zbadanie funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem, czyli spełnienia przesłanki - zasady "dobrego sąsiedztwa". Obejmuje ona dwa zasadnicze pojęcia "działki sąsiedniej" oraz "działki dostępnej z tej samej drogi publicznej". Pierwsze z nich interpretuje się szeroko podkreślając, że nie może być ono ograniczone jedynie do działki przyległej do działki inwestora, lecz należy odnieść je do pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi na dokonanie oceny możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy ( vide: wyroki NSA z 3 października 2006 r. II OSK 196/06; z 17 kwietnia 2007 r., II OSK 646/06; z 21 października 2011 r., OSK 1481/10 ). Również pojęcie "działki dostępnej z tej samej drogi publicznej" nie ogranicza się tylko do bezpośredniego dostępu, a więc do przypadku, gdy działka budowlana graniczy z drogą zaliczoną do jednej z kategorii dróg publicznych. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 14 ustawy przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć zarówno bezpośredni dostęp do tej drogi, jak i dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przechodząc od powyższych rozważań ogólnych na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przeprowadzona przez organ analiza spełniania przez planowaną inwestycję zasady "dobrego sąsiedztwa" realizuje wymogi ustawy o pzp oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Jego powiększenie w stosunku do minimalnego wymogu było w pełni uzasadnione bowiem zapobiegło to "sztucznemu" podziałowi działek, na których terenie przebiegały granice obszaru analizowanego (por. pkt 1 na s. 2 części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu). W tej właśnie analizie szczegółowo wyjaśniono wszystkie istotne parametry, przemawiające za kontynuacyjną funkcji planowanej na działce nr [...] zabudowy, dotyczące wskaźników zabudowy, szerokości elewacji i wysokości budynków, wysokości i kierunku głównej kalenicy, typów dachów, kąta nachylenia i ich pokrycia. Jeśli chodzi o wysokość i kierunek głównej kalenicy, to parametry te zostały wyznaczone w sposób prawidłowy przez odniesienie do budynków sąsiednich o podobnej funkcji (pkt 6 na s. 4 analizy tekstowej). Uzasadnienie wyjaśniające przyjęte kryteria i sposób ustalenia tego parametry planowanej zabudowy wskazane zostały dostatecznie w powołanej analizie tekstowej a stan istniejący zobrazowany na załączniku graficznym. Podobnie nieuzasadniony pozostawał zarzut odstąpienia przez organy orzekające od zasady ustalania szerokości elewacji frontowej w oparciu o średnią szerokość takich elewacji w obszarze analizowanym. W pkt 4 analizy tekstowej przedstawiony został zarówno stan istniejący w obszarze analizowanym z wyszczególnieniem szerokości elewacji frontowych obiektów budowlanych w zależności od realizowanej przez nie funkcji jak i wskazane zostały przyczyny dla których odstąpiono od zastosowania zasady na rzecz wyjątku, w postaci przyjęcia za kryterium ustalenia tego parametru funkcji zabudowy ( budynki handlowo- usługowe) oraz bliskości budynku o podobnej funkcji. Zgodzić się należy z organem II instancji, iż taki sposób ustalenia tego parametru przyszłej zabudowy usługowej jest przejawem świadomego kształtowania jej zasadniczych cech. Nie był on przy tym nakierowany wyłącznie na uwzględnienie wniosku potencjalnego inwestora, ale wynikał z obiektywnych kryteriów i ocen stanu istniejącego. Również ustalenia organów w zakresie pozostałych parametrów wymaganych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury uznać należy za zgodne z jego przepisami, a decyzje organów ( przy czym decyzje organu I instancji wraz z jej obowiązkowymi załącznikami ) za realizujące wymogi art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa. Obowiązująca linia dla planowanej nowej zabudowy od strony drogi krajowej (ul. [...]) i drogi gminnej (ul. [...]) została ustalona z uwzględnieniem wymogów w zakresie koniecznych odległości stawianych przez art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 260) i z wyczerpującym uzasadnieniem przyczyn zastosowania odstępstwa (pkt 2 na str. 2 analizy tekstowej) od ogólnej zasady kontynuacji takiej linii w przypadku istnienia uskoków (§ 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). Za prawidłowe uznać też należy ustalenia organów w zakresie pozostałych przewidzianych rozporządzeniem parametrów, w oparciu o które realizowana może być przyszła zabudowana działki nr [...], tj. odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki (§ 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury) czy geometrii dachu (§ 8), jak też wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7). Odnosząc się do zarzutów skarżącego w kwestii wadliwości decyzji w zakresie dotyczącym sposobu ustalania wymaganych rozporządzeniem parametrów dotyczących kształtowania nowej zabudowy wskazać należy, iż oceny legalności działań organów w tej mierze dokonywać należy nie tylko w oparciu o treść decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy, ale i jej obowiązkowych załączników. Podkreślić bowiem należy, że zarówno analiza graficzna, jak i tekstowa – jako załączniki do decyzji o warunkach zabudowy są integralną częścią wydanej w sprawie decyzji. Stąd niezasadny pozostawał zarzut, że kwestie będące podstawą rozstrzygnięcia nie zostały szczegółowo rozważone i uzasadnione. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowią wraz z mapą, integralną część decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stosownie do § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W niniejszej sprawie zostały one sporządzone zgodnie z wymogami formalnymi i materialnoprawnymi. Wskazać też należy, iż w kontrolowanych decyzjach w sposób prawidłowy i odpowiadający wynikom analizy określono wymogi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Z załącznika graficznego wynika (o czym już wspomniano), że przedmiotowa działka, jak i wytyczony wokół niej obszar analizowany znajdują się w centrum miejscowości [...]. Charakteryzuje się ono zróżnicowaną zabudową o bardzo różnorodnych formach architektonicznych. Istniejące obiekty budowlane realizują różnorodne funkcje zarówno publiczne jak i prywatne; mieszkalne (budynki jedno- i wielorodzinne), gospodarcze, garażowe, handlowe i usługowe, edukacyjno-oświatowe, rozrywkowo - gastronomiczne, a nawet cmentarne. Działka nr [...] przylega do drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania (rondo) tej drogi krajowej z drogą wojewódzką (ul. [...]) i gminną (ul. [...]). Na należącej obecnie do skarżącego działce sąsiedniej nr [...], przy ul. [...] usytuowany jest budynek nieczynnej zlewni mleka. Tym samym wyniki analizy przeczą twierdzeniom skarżącego o charakterze jego działki jako położonej w rejonie o wyłącznie funkcji mieszkaniowej i realizacji przez niego budowy domu jednorodzinnego "na działce w spokojnej okolicy w pobliżu sadu". W ocenie Sądu wszystkie prawidłowo ustalone i przeanalizowane przez organy okoliczności wskazują, że planowana inwestycja odpowiada charakterystyce zabudowy analizowanego terenu i kontynuacji występujących na nim funkcji, nie naruszając zasady dobrego sąsiedztwa. W postępowaniu dokonano wszelkich niezbędnych uzgodnień w tym także z zarządcą drogi gminnej (ul. [...]). Za prawidłowe w tej kwestii uznać należy przy tym stanowisko SKO, iż w sytuacji gdy organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest też zarządcą drogi właściwym do dokonania uzgodnienia, nie musi ono mieć formy postanowienia, a wystarczające jest udokumentowanie tego faktu w aktach administracyjnych, co niniejszej sprawie nastąpiło i znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji. W zakresie zarzutu braku odniesienia się przez organy do kwestii występowania na działce objętej wnioskiem - w przekonaniu skarżącego – kosów i słowików rdzawych należy wskazać, iż w aktach udokumentowane jest wystąpienie Wójta Gminy do organu ochrony środowiska wraz z powołaniem się na identyczne twierdzenia poprzedniego właściciela działki [...] K.F. o występowaniu na działce [...] wskazanych gatunków ptaków. Odnosząc się do tych kwestii organ ten wskazał na brak potrzeby uzgodnień, bowiem działka objęta wnioskiem inwestora nie leży w granicach żadnej z form ochrony przyrody. Wskazał jednocześnie, iż w sytuacji realizacji inwestycji i związanej z tym konieczności usunięcia gniazd czy siedlisk ptaków objętych ochrona gatunkową inwestor będzie miał obowiązek wystąpić właściwego organu ochrony środowiska o udzielenie zezwolenia o jakim mowa w przepisie art. 56 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 151 poz. 1220 ze zm.). Jak wynika z pisma organu ochrony środowiska o tych obowiązkach wnioskodawca został powiadomiony. Wprawdzie do kwestii obowiązków inwestora w przypadku występowania na działce gniazd ptaków, podlegających ochronie gatunkowej tej nie organy nie odniosły się, nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Obowiązek spoczywa na inwestorze w związku z realizacją i po potwierdzeniu faktu występowania na terenie działki gatunków ptaków chronionych. Odnosząc się do kwestii podnoszonych przez M.S. w kontekście zarzutu naruszenia kontrolowanymi aktami interesów osób trzecich, w tym w szczególności samego skarżącego wskazać należy, iż decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na początkowym etapie procesu inwestycyjnego. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego, kolejnym będzie zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. W każdym z kolejnych etapów procesu inwestycyjnego organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Podkreślenia jednakże wymaga, iż zakres ochrony uzasadnionych interesów tych osób jest różny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Celem decyzji o ustalenie warunków zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie nastąpi dopiero na kolejnym etapie. Inwestor, uzyskując decyzję o warunkach zabudowy, otrzymuje zatem tylko ogólną informację o możliwości realizacji określonego rodzaju inwestycji na terenie wskazanym w jego wniosku, co nie uprawnia go do jej realizacji, a jedynie do ubiegania się o pozwolenie na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ właściwy nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie, wobec braku dla wskazanego terenu planu miejscowego, określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Decyzja o warunkach zabudowy, mająca charakter swoistej promesy, nie przesądza tym samym o możliwości realizacji zamierzenia i nie narzuca przyszłych rozwiązań technicznych inwestycji ani nie konkretyzuje usytuowania obiektów budowlanych na działce wskazanej we wniosku. Wyznaczenie w tej decyzji obowiązującej linii nowej zabudowy oznacza jedynie wytyczenie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości. Prawem inwestora jest natomiast wybór konkretnego miejsca inwestycji (poszczególnych jej obiektów) na tak wytyczonym terenie. Legalność takiego wyboru podlega ocenie dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich, uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez m.in. zbadanie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich, wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, dopiero na tym etapie podlegają rozstrzygnięciu szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestora oraz wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. Tym samym poruszone w skardze kwestie związane z dopuszczeniem na działce nr [...] wnioskowanej inwestycji i takiego usytuowania na niej planowanych obiektów budowlanych (budynku, masztów flagowych, parkingu, podjazdu dla dostawców), które może wpłynąć negatywnie na możliwości zagospodarowania działki skarżącego, pozostawać będą przedmiotem odrębnego postępowania dotyczącego tej właśnie inwestycji. Również podnoszona wieloaspektowo przez skarżącego kwestia hałasu jaki generować ma funkcjonowanie planowanego obiektu handlowo-usługowego i dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem w sytuacji, gdy planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji zabudowy, powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2008 r., akt II SA/ Bd 800/07 - baza orzeczeń nsa.gov.pl). Także konieczność podjęcia odpowiednich środków w celu uniemożliwienia ewentualnego przenikania nieczystości do gruntu i wód czy powietrza nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nawiązując do rozważań w kwestii odmiennych zakresów ochrony interesów osób trzecich na różnych etapach procesu inwestycyjnego podkreślić należy, iż postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, ochrona interesów wskazanych podmiotów nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tych przyczyn za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego. Przywołany przepis nie ma bowiem zastosowania w postępowaniu toczącym się na skutek wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Omówiony uprzednio charakter decyzji o warunkach zabudowy powoduje iż na etapie jej wydawania nie sporządza się szczegółowej dokumentacji technicznej, która jest sporządzana dopiero w projekcie budowlanym dołączanym do wniosku o pozwolenie na budowę. Wskazanie w decyzji Wójta , że stosownie do art. 5 ustawy Prawo budowlane inwestycję należy budować i projektować w sposób uwzględniający interesy osób trzecich, stanowi jedynie zalecenie odnoszące się do przyszłego procesu budowlanego, w którym kwestia ta będzie oceniania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być bowiem interpretowane przez organ właściwy w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność projektowanych rozwiązań z powyższymi wymogami, to spowodowane nimi dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" ( vide: wyrok NSA z 1 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2085/98, LEX Nr 55752, wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r. II OSK 251/07, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. II OSK 2075/10 - baza orzeczeń nsa.gov.pl ). Zakres ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim stopniu w jakim ochrona ta nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego i nie wkracza w kognicję organów architektoniczno-budowlanych. Może dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem regulacji decyzji o warunkach zabudowy, a jej zakres nie może być szerszy niż przedmiot tej decyzji. Zakres konkretyzacji ochrony interesów osób trzecich nie może być bowiem większy niż konkretność osnowy decyzji o warunkach zabudowy, która rozstrzyga tylko o tym, czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne na konkretnym terenie. Nadto na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego pierwszoplanowe znaczenie ma kwestia naruszenia indywidualnego interesu prawnego skarżącego, związana z jego sferą praw i obowiązków. W świetle wskazanych wyżej okoliczności takiego naruszenia nie da się stwierdzić. Nie sposób też doszukać się w planowanej inwestycji istotnie większych uciążliwości, niż te które wiązać należy z zamieszkiwaniem w centrum miejscowości w pobliżu ruchliwego skrzyżowania i otoczenia zabudowanego obiektami służącymi realizacji różnorodnych funkcji. W tej sytuacji, odnosząc się do zarzutu niezabepieczenia interesów skarżącego, związanych z usytuowaniem na działce nr [...], przyłącza ( a nie ujęcia wody ) do budynku byłej zlewni mleka, za wystarczające uznać należy wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy, że w przypadku kolizji planowanej inwestycji z istniejącymi podziemnymi lub napowietrznymi elementami infrastruktury technicznej, należy je usunąć na warunkach i w uzgodnieniu z ich właścicielami. Pozbawiona podstaw okazała się grupa zarzutów skargi nakierowana na twierdzenie, iż SKO pominęło zarzuty odwołania nieodniesienia się przez organ I instancji do wcześniej stwierdzonych przez organ odwoławczy uchybień postępowania zakończonego decyzją organu I instancji nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Wbrew szerokim wywodom skargi poświęconym tej kwestii za wystarczające uznać należy wskazanie w decyzji SKO, że wcześniej ujawnione braki wniosku o wydanie decyzji oraz brak pełnomocnictwa dla osoby składającej wniosek zostały uzupełnione, a pozostałe ujawnione wady postępowania w toku ponownego rozpoznania sprawy nie wystąpiły. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji organu odwoławczego zasadniczo realizuje wymogi stawiane przez przepis art. 107 § 3 Kpa., pozostając wolne od naruszeń przepisów procesowych w stopniu, który obligowałby Sąd orzekający do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Trzeba przy tym podkreślić, że kontroli sądowej podlegała sprawa administracyjna w jej całokształcie, zatem postępowanie administracyjne oraz obie wydane w sprawie decyzje wraz z stanowiącą ich część analizą graficzną i tekstową. Przeprowadzona w perspektywie art. 134 § 1 i 135 ppsa kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane zgodnie z prawem. Nie narusza bowiem przepisów proceduralnych związanych z ustalaniem i oceną stanu faktycznego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też przepisów prawa materialnego. Nie stwierdzono również wystąpienia przesłanek kwalifikowanych skutkujących uchyleniem decyzji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.