II GSK 2760/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Protokolant asystent sędziego Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Po 269/15 w sprawie ze skargi S. K. im. P. L. w D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Po 269/15 w sprawie ze skargi S. K. im. P. L. w D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania: uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1); oraz zasądził koszty postępowania (pkt 2). Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto następujące ustalenia: I Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Starosta P. określił S. K. im. P. L. (dalej: S.) kwoty dotacji ze środków PFRON oraz ze środków budżetowych Powiatu P., które zostały pobrane w nadmiernej wysokości lub wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem i nakazał ich zwrot. Doręczenie orzeczenia adresatowi nastąpiło w dniu 29 kwietnia 2014 r. W dniu 13 maja 2014 r. do siedziby Starostwa wpłynęło odwołanie, podpisane przez M. P. - Skarbnika Zarządu S. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: SKO, organ) - na podstawie art. 17 pkt 1, art. 30 § 3, art. 127 § 1 oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. dalej: k.p.a.) - stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że S. jako strona niebędąca osobą fizyczną działa przez swoich ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Natomiast z Działu 2. KRS wynika, że organem uprawnionym do reprezentacji S. jest Prezes Zarządu lub dwóch członków Zarządu łącznie. W świetle tego zapisu Skarbnik Zarządu nie jest powołany do samodzielnego działania w imieniu S.. Tym samym, odwołanie M. P. nie mogło być uznane za pochodzące od strony, a jego złożenie nie wywołało skutku w postaci wdrożenia postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględniając skargę S. na powyższe postanowienie SKO stwierdził, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 29 k.p.a. i art. 134 k.p.a. WSA wyjaśnił, że wprawdzie odwołanie jest niesformalizowanym środkiem prawnym, jednakże winno spełniać wymogi pisma procesowego określone w art. 63 k.p.a. Powinno zatem zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Ponadto, o czym stanowi ust. 3 art. 63 k.p.a., odwołanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Stwierdzenie przez organ, że odwołanie nie czyni zadość wskazanym powyżej wymaganiom formalnym, nakłada na niego obowiązek wezwania wnoszącego odwołanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Niemniej jednak pozostawienie podania bez rozpoznania, jak i stwierdzenie (postanowieniem) niedopuszczalności odwołania wymaga spełnienia niezbędnej przesłanki zgodnie z art. 64 § 4 k.p.a. Uprawnione jest dopiero po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia braków formalnych. Sąd I instancji podkreślił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy odwołanie od decyzji Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. podpisał M. P. – Skarbnik Zarządu S.. Natomiast zgodnie ze znajdującą się w aktach administracyjnych kserokopią odpisu KRS na dzień 3 grudnia 2014 r. organem uprawnionym do reprezentacji S.jest Prezes zarządu samodzielnie lub dwóch członków zarządu łącznie. Zgodnie zaś z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast według art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że obowiązkiem organu było ocenić, czy pismo inicjujące postępowanie odwoławcze pochodzi od osoby, która może formalnie działać w imieniu osoby prawnej, tj. S., które działa przez swoich ustawowych lub statutowych przedstawicieli. W tym kontekście WSA wskazał, że rolą podpisu na odwołaniu jest potwierdzenie, że pismo pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia, a także, że zostało wniesione zgodnie z wolą tego podmiotu. Dlatego organ administracji publicznej, przed podjęciem postanowienia w trybie art. 134 k.p.a., mając wątpliwości co do tego, czy odwołanie zostało podpisane przez osoby do tego uprawnione, powinien wezwać stronę do usunięcia braków formalnych (art. 64 § 2 k.p.a.), bądź do złożenia wyjaśnień na piśmie (art. 50 § 1 k.p.a.). Sąd I instancji stwierdził, że w tej sytuacji rozpoznając sprawę ponownie, organ powinien wezwać S. do podpisania odwołania przez osoby upoważnione do jego reprezentowania. Dopiero po dopełnieniu obowiązku wezwania S. do uzupełnienia wskazanych braków odwołania i przedłożenia stosownych dokumentów, organ odwoławczy oceni skuteczność ewentualnie dokonanych w wyniku tego wezwania czynności lub oświadczeń procesowych osoby prawnej. W dalszej kolejności SKO powinno ocenić na podstawie wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów dopuszczalność spornego odwołania i zgodnie z wymogami procedury administracyjnej orzec o jego niedopuszczalności (art. 134 k.p.a.), bądź przystąpić do ponownego rozpoznania sprawy co do istoty w trybie odwoławczym. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, żądając jego uchylenia w całości i oddalenia skargi, względnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 30 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niesłusznym przyjęciu, iż czynność dokonana przez osobę nieupoważnioną do reprezentacji osoby prawnej może być uznana za czynność tej osoby prawnej; - art. 64 § 2 w zw. z art. 61 a § 1 i art. 134 k.p.a. - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieodróżnianiu instytucji braków formalnych podania od niedopuszczalności żądania (także odwołania) i - w konsekwencji - niesłusznym uznaniu, że w sytuacji, gdy podanie (odwołanie) sporządziła i podpisała osoba niepowołana do reprezentacji osoby prawnej, wnoszącym podanie (odwołanie) jest osoba prawna, którą można wezwać do uzupełnienia braku podania poprzez złożenie podpisu; - art. 134 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niesłusznym uznaniu, że przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie. 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu postanowienia SKO, mimo braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przez ten organ prawa materialnego, czy też prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, którego konkluzja jest nieadekwatna do opisanego stanu faktycznego i prawnego. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Zamierzonego skutku nie mógł odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. mający polegać na jego niewłaściwym zastosowaniu. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu przede wszystkim należy podkreślić, że przepis ten składa się z różnych jednostek redakcyjnych, a mianowicie z punktów oraz liter. Zarzut ten nie został przez autor skargi kasacyjnej dokładnie określony, ponieważ nie zawiera wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który zdaniem autora skargi kasacyjnej został naruszony. Zatem tak postawiony zarzut uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1184/14). Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić bowiem tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Sąd kasacyjny nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony, ani zobowiązany poszukiwać za stronę naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/11). Stąd też, skarga kasacyjna musi spełniać ustawowe wymogi określone w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Ponadto, nawet jeśli przyjąć, że w istocie autorowi skargi kasacyjnej chodziło o naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., to przepis ten - nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podnieść można jedynie w powiązaniu z odpowiednim przepisem procedury administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia: 5 kwietnia 2017 r., sygn. II GSK 2486/15; 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 2854/14). Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku, którego konkluzja jest nieadekwatna do opisanego stanu faktycznego i prawnego. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia ww. przepisu (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt. I GSK 330/14). Przed odniesieniem się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należy zaznaczyć, że powoływane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisy art. 30 § 3 k.p.a., art. 64 § 2 w zw. z art. 61a § 1 oraz art. 134 k.p.a. - są przepisami prawa procesowego. Zatem ich naruszenie nie może stanowić - jak twierdzi kasator - naruszenia prawa materialnego, a naruszenie przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów k.p.a. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy przed wydaniem postanowienia niedopuszczalności odwołania, organ powinien wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych i czy za brak formalny należy traktować podpisanie odwołania przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania osoby prawnej, tj. S. Według autora skargi kasacyjnej - jeżeli odwołanie w imieniu i na rzecz osoby prawnej podpisała osoba fizyczna, nieuprawniona do reprezentacji i bez powołania się na ewentualne pełnomocnictwo - to nie jest ono dotknięte brakiem formalnym, lecz jest niedopuszczalne. Skoro podmioty szczególnego rodzaju, jakimi są osoby prawne, działają wyłącznie przez określone osoby fizyczne, to w przypadku naruszenia zasad reprezentacji przy sporządzeniu podania złożonego w sprawie dotyczącej osoby prawnej, niedopuszczalne jest uznanie owej osoby za wnoszącego podanie. Natomiast zdaniem Sądu I instancji organ administracji publicznej -przed podjęciem postanowienia w trybie art. 134 k.p.a., mając wątpliwości co do tego, czy odwołanie zostało podpisane przez osoby do tego uprawnione - powinien wezwać stronę do usunięcia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Odnosząc się do tak zakreślonej istoty sporu, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że podstawę dla podjęcia zaskarżonego do Sądu I instancji postanowienia stanowił przepis art. 134 k.p.a. W świetle tego przepisu organ odwoławczy - po otrzymaniu odwołania, a przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy - obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Podkreślenia wymaga, że postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości. Elementem niezbędnym dla jego wszczęcia jest więc stosowne podanie strony stanowiące środek zaskarżenia od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Odwołanie, jak każde inne podanie składane w postępowaniu administracyjnym (art. 63 § 1 k.p.a.), powinno zatem spełniać wymogi formalne zarówno co do formy, jak i treści wskazane w art. 63 § 2 i § 3 k.p.a. Podanie powinno być wniesione na piśmie i podpisane przez wnoszącego albowiem podpis gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez właściwą osobę określoną jako wnoszącą podanie. Stosowanie zaś do art. 30 § 3 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Wobec tego czynności podejmowane przez takie podmioty (w tym również wniesienie odwołania) muszą być dokonywane przez właściwe organy i osoby wchodzące w ich skład. Zatem w sytuacji, gdy stroną postępowania administracyjnego jest osoba prawna, organ administracji publicznej powinien ocenić, czy w sprawie występuje należycie umocowany przedstawiciel tej osoby prawnej. Oceny tej dokonuje na podstawie przepisów prawa regulujących ustrój osoby prawnej – w rozpatrywanej sprawie ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 855 ze zm.) oraz na podstawie opartego na przepisach tej ustawy statutu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że podanie (zatem i odwołanie) wniesione przez osobę prawną, które zostało podpisane niezgodnie ze sposobem reprezentacji osoby prawnej albo bez wykazania odpowiednim dokumentem uprawnienia osoby podpisującej odwołanie do reprezentowania osoby prawnej - należy uznać za odwołanie dotknięte brakiem formalnym tożsamym z brakiem podpisu osoby wnoszącej odwołanie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 421/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 361/15; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 460/11 wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 135/08). Dopiero pismo opatrzone podpisami osób, które - zgodnie z treścią przedłożonych dokumentów - uprawnione są do reprezentacji osoby prawnej, można uznać za prawidłowo podpisane. Należy bowiem podkreślić, że w świetle przepisu art. 64 § 1 k.p.a. pozostawienie podania bez rozpoznania jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki: a) w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego podanie, b) nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych. Natomiast w razie, gdy podanie zawiera inne wady niż brak adresu, pozostawienie podania bez rozpoznania jest dopuszczalne tylko i wyłącznie wówczas, gdy wnoszący podanie nie zadośćuczynił prawidłowemu wezwaniu organu do usunięcia braków w terminie siedmiu dni (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego, komentarz LEX nr 10500, stan prawny na 5 grudnia 2016 r.). Zatem w razie braku spełnienia przez odwołanie wymogów co do treści określonych w art. 63 § 2 i 3 k.p.a. - zastosowanie ma art. 64 k.p.a., tj. organ odwoławczy obowiązany jest więc podjąć czynności w celu ustalenia adresu osoby wnoszącej podanie, a gdy odwołanie nie czyni zadość innym wymogom – wezwać stronę do ich usunięcia w terminie 7 dni. W razie nieusunięcia braków pozostawia odwołanie bez rozpoznania (zob. B. Adamiak, Komentarz do art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyd. 14, Legalis 2016). W konsekwencji, podanie (odwołanie) wniesione przez osobę prawną podpisane niezgodnie ze sposobem reprezentacji osoby prawnej albo bez wykazania odpowiednim dokumentem uprawnienia osoby podpisującej odwołanie do reprezentowania osoby prawnej należy uznać za odwołanie dotknięte brakiem formalnym tożsamym z brakiem podpisu (art. 63 § 2 k.p.a.] osoby wnoszącej odwołanie (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 6/06; także zob. M. Romańska, Komentarz do art. 63 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. H. Knysiak-Molczyk, Warszawa 2015, Lex nr 10560). W rozpoznawanej sprawie odwołanie od decyzji Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostało podpisane w imieniu S. przez M. P. - skarbnika Zarządu S. Tymczasem, jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy kserokopii odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego na dzień 3 grudnia 2014 r., organem uprawnionym do reprezentacji S. jest Prezes zarządu lub dwóch członków zarządu łącznie. W świetle tego zapisu Skarbnik Zarządu nie jest powołany do samodzielnego działania w imieniu S.. Przy czym analiza treści tego odwołania - wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - nie budzi wątpliwości, że wnosi je S. jako osoba prawna. Świadczy o tym przede wszystkim nagłówek odwołania, gdzie jako podmiot wnoszący odwołanie wskazano S., nie zaś jego skarbnika –M. P.. Pomimo tego organ odwoławczy nie wezwał S. pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braku formalnego odwołania odnośnie podpisu osób, które są uprawnione do działania w jego imieniu. Dokonanie takiego wezwania, zgodnie z wymogami art. 64 § 2 k.p.a. należało do obowiązków organu, z którego organ się nie wywiązał. Podpisanie odwołania przez skarbnika Zarządu S. należało uznać za brak formalny tego pisma. Jest to wada usuwalna, którą można konwalidować przez złożenie podpisu przez osoby do tego uprawione, po uprzednim wezwaniu do usunięcia braku i wyznaczeniu terminu, z jednoczesnym pouczeniu o skutkach nieusunięcia braku. Powyższe zaniechanie SKO niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem nie można wykluczyć, że brak formalny zostałby uzupełniony w prawidłowy sposób. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien zastosować się do wytycznych Sądu I instancji i przede wszystkim wezwać S. w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braku formalnego odwołania przez jego podpisanie zgodnie z zasadami reprezentacji S.jako osoby prawnej. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.