II SA/Bk 998/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego M. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. 1. Prezydent B. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zadaszonej, ręcznej samoobsługowej myjni samochodowej (do 7 stanowisk ze stanowiskiem otwartym i dwoma stanowiskami automatycznymi i stanowiskiem do czyszczenia), z budynkiem technicznym, socjalno-biurowym, pylonu reklamowego, wewnętrznego układu komunikacyjnego i parkingów wraz z infrastrukturą techniczną, usytuowanej na działce o nr geod. [...] w B. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. 2. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. (uzupełnionym o dalsze wnioski i wyjaśnienia z: dnia [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r., [...] stycznia 2014 r., [...]marca 2014 r. i [...] maja 2014 r.) M. M. (zwany dalej skarżącym) - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa - wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Uzasadnił swój wniosek naruszeniem przepisów art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012, poz. 647, zwana dalej upzp) w zw. z § 3-7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U., Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej rozporządzeniem), poprzez nieprawidłowe - tj. "znacznie rozciągnięte z niewiadomych przyczyn w niejednakowych odległościach od granic działki" - wyznaczenie obszaru analizowanego, błędne ustalenie oddziaływania obiektu oraz szerokości frontu działki, nieuwzględnienie wątpliwości w zakresie przebiegu granicy działki objętej inwestycją o nr [...] z działką skarżącego o nr [...] oraz braku dróg dojazdowych na działkę [...], poprzez fakt że droga dojazdowa do działki [...] jest ślepa a droga wzdłuż działki [...] jest porośnięta zielenią. Dodatkowo wskazał na brak spełnionej przesłanki kontynuacji funkcji o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, brak wymaganego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp oraz art. 107, art. 7 i art. 77 Kpa, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego. Zarzucił również pominięcie opracowań ekofizjograficznych oraz brak zalecenia wykonania przez wnioskodawcę operatu wodnoprawnego z powodu możliwości odprowadzania z projektowanej inwestycji - tj. myjni samochodowej - ścieków przemysłowych. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta B. z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu Kolegium podało, że analiza poszczególnych przesłanek z art. 156 § 1 Kpa prowadzi do wniosku iż skarżona decyzja nie jest dotknięta wadami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności. Z uwagi na to, że skarżący jako podstawę stwierdzenia nieważności wskazał art. 156 § 1 pkt 2 Kpa organ odniósł się do tej przesłanki w sposób szczegółowy. Podał, że zarzut skarżącego dotyczący "znacznego rozciągnięcia obszaru analizowanego" trudno uznać za umożliwiający potwierdzenie rażącego naruszenia prawa, albowiem w orzecznictwie sądowo-administracyjnym mamy do czynienia z niejednolitą interpretacją przepisu § 3 rozporządzenia. Niekiedy sądy administracyjne wskazują, że "Powyższy przepis rozporządzenia nie oznacza jednak, że organ dowolnie może przyjąć do analizy obszar większy niż określony w § 3 rozporządzenia. Nie trudno bowiem zauważyć, iż wyznaczając odpowiednio duży obszar analizowany w większości przypadków zawsze można doszukać się na nim funkcji odpowiadającej planowanemu przez inwestora zamierzeniu." (zob. wyr. WSA w Gdańsku II SA/Gd 848/07 baza orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dużo częściej jednakże zauważalna jest interpretacja wskazująca na pogląd, iż rozumienie zwrotu "w odległości nie mniejszej niż" jako górnej granicy rozmiarów obszaru analizowanego nie uwzględnia ratio legis przepisu art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej, którym jest utrzymanie ładu przestrzennego w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego. Przykładowo WSA w Białymstoku stwierdził, że "w § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia określono minimalną wielkość obszaru analizowanego, ale nie wykluczono możliwości wyznaczenia jego granic w odległości większej niż minimalna." (zob. II SA/Bk 1016/12 - Wyrok WSA w Białymstoku, baza orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W odniesieniu do pozostałych zarzutów, dotyczących - według skarżącego - naruszenia (poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego) przepisu art. 61 ust. 1 upzp, Kolegium wskazało, że co prawda w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności organ nie powinien odnosić się do zagadnień merytorycznych sprawy, to należy zauważyć, że w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia (jak również w decyzji organu I instancji) odniesiono się do wszystkich "przesłanek" określonych tymże przepisem. Obowiązujące orzecznictwo sądowo-administracyjne wspierane poglądami judykatury wyklucza jednakże - w postępowaniach o stwierdzenie nieważności - możliwość badania prawdziwości dokumentów urzędowych, o których wypowiada się skarżący (tj. map geodezyjnych użytych przez organ do analizy funkcji i cech zabudowy). Co więcej, obowiązujące orzecznictwo przychyla się ku opinii, że tego rodzaju mapy są dokumentami urzędowymi objętymi domniemaniem prawdziwości. Oczywiście - zdaniem składu Kolegium - nie wyklucza to możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu, jednakże to ten kto chce obalić domniemanie musi przedstawić dowód przeciwko ich treści. Takim dowodem mogłaby być np. opinia biegłych geodetów. Poddając analizie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego w zakresie poprawności przeprowadzonego postępowania dowodowego (art. 7 i 77 Kpa), Kolegium podało, że w postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem. (...) Oznacza to również, iż obok naruszenia przepisów prawa materialnego, za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Z tego samego powodu, nie można - zdaniem Kolegium - uznać za rażące naruszenie prawa pominięcia w skarżonej decyzji opracowań ekofizjograficznych oraz brak zalecenia wykonania przez wnioskodawcę operatu wodnoprawnego. 4. Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2014 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił rażące naruszenie prawa, poprzez: - niezgodność decyzji z obowiązującą uchwałą nr [...] r. Rady Miasta B. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w B., w tym jej sprzeczność z następującym zapisem: "Możliwość realizacji obiektów usługowych, w obszarze oznaczonym na rysunku "Polityka Przestrzenna" jako system przyrodniczy miasta, związanych z obsługą terenów sportowo-rekreacyjnych, takich jak: obiekty małej gastronomii, pawilony wystawiennicze, zaplecza administracyjno-socjalne, terenowe obiekty sportowe, itp., pod warunkiem lokalizacji obiektów kubaturowych w odległości minimum 100 m od rzeki B. i 50 m do D. i B."; - nieprawidłowe ustalenie obszaru analizowanego (przyjęty obszar - zdaniem skarżącego - wynosi 108 m, a nie 93 m jak wskazano w skarżonej decyzji); - nieprawidłowe wyznaczenie na mapie obszaru analizowanego, poprzez zaniechanie wyznaczenia obszaru analizowanego w kształcie okręgu; - niewłaściwe zdefiniowanie pojęcia "tej samej drogi publicznej", a poprzez to uznanie, że z tej samej drogi publicznej istnieje dostęp do działki [...], na której zlokalizowana jest zabudowa usługowa z zakresu usług motoryzacyjnych, podczas gdy - z pism przesyłanych przez skarżącego - winien (jego zdaniem) wynikać brak dróg dojazdowych na działkę [...] (poprzez fakt, że droga dojazdowa do działki [...] jest ślepa a droga wzdłuż działki [...] jest porośnięta zielenią); - ustalenie szerokości elewacji frontowej przekraczającej dopuszczalne normy, poprzez ustalenie ponad czterokrotnej średniej szerokości elewacji frontowej analizowanego obszaru, brak danych porównawczych i metody wyliczenia średniego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy; - brak we wniosku inwestora określania zapotrzebowania na wodę, energię elektryczną oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków (błędne wypełnienie wniosku poprzez wpisanie "na warunkach gestora sieci"); - zaniechanie przez organ II instancji prowadzenia postępowania w sprawie oceny aktualności map stanowiących załączniki graficzne do wydanej decyzji organu I instancji; - nieprzyznanie statusu strony skarżącemu w postępowaniu przed organem I instancji, mimo, iż przyjmuje się, że w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy krąg stron winien być ustalony w jak najszerszym zakresie. 5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu Kolegium podało, że niezgodność decyzji z obowiązującą uchwałą nr [...] r. Rady Miasta B. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w B., nie może być podstawą stwierdzenia nieważności wydanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 upzp, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w przypadku braku takiego planu - zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 upzp - określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Odnośnie zarzutów dotyczących nieprawidłowego ustalenia obszaru analizowanego (przyjęty obszar - zdaniem skarżącego - wynosi 108 m, a nie 93 m jak wskazano w skarżonej decyzji) oraz błędnego wyznaczenia (na mapie) tegoż obszaru (jak też zaniechania przez organ II instancji dokonania oceny prawidłowości przedłożonych map), Kolegium podkreśliło, że orzecznictwo sądowo-administracyjne uniemożliwia - w postępowaniach o stwierdzenie nieważności - badanie prawdziwości dokumentów urzędowych, o których wypowiada się skarżący (tj. map geodezyjnych użytych przez organ do analizy funkcji i cech zabudowy). Wskazuje się też, że mapy geodezyjne są dokumentami urzędowymi objętymi domniemaniem prawdziwości Co prawda nie wyklucza się możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu, jednakże to ten kto chce obalić domniemanie musi przedstawić dowód przeciwko ich treści. Takim dowodem mogłaby być np. opinia biegłych geodetów. Zebrany natomiast w sprawie materiał dowodowy nie zawiera dowodów (a jedynie subiektywne odczucia skarżącego) na nieprawidłowość użytych w postępowaniu środków dowodowych. Również zarzut błędnego zdefiniowania pojęcia "tej samej drogi publicznej" (a poprzez to uznanie, że z tej samej drogi publicznej istnieje dostęp do działki [...], na której zlokalizowana jest zabudowa usługowa z zakresu usług motoryzacyjnych) nie może - zdaniem Kolegium - stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności skarżonego rozstrzygnięcia. Sam skarżący przedstawia we wniosku zarówno definicję zawężoną, jak i rozszerzoną "tej samej drogi", co wskazuje na możliwość rozmaitej interpretacji tego pojęcia, a zatem trudno jest przyjąć istnienie niebudzącego wątpliwości stanu prawnego. Stwierdzić nieważność można by bowiem jedynie wtedy, gdyby naruszenie dotyczyło przepisu prawa, który nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść jest jasna i nie wywołuje sporów doktrynalno-orzeczniczych. Nie może też być przesłanką stwierdzenia nieważności zarzut ustalenia szerokości elewacji frontowej przekraczającej dopuszczalne normy (poprzez określenie ponad czterokrotnej średniej szerokości elewacji frontowej analizowanego obszaru). Brak jednoznaczności obowiązujących przepisów (a jedynie to mogłoby stanowić o rażącym naruszeniu prawa) wskazuje niejednolitość obowiązującego orzecznictwa sądowo-administracyjnego, w przedmiocie interpretacji przepisu § 3 rozporządzenia. Bez wątpienia natomiast, zdaniem Kolegium, wadą skarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji jest brak danych porównawczych i metody wyliczenia średniego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy (co może przesądzać o błędach w analizie funkcji). Niemniej jednak nie stanowi to rażącego naruszenia prawa. Podobnie - a zatem jako niespełniające warunków rażącego naruszenia prawa – Kolegium oceniło zarzut braku określenia przez inwestora zapotrzebowania na wodę, energię elektryczną oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków. Również zarzut nieprzyznania statusu strony skarżącemu w postępowaniu przed organem I instancji, zdaniem Kolegium, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Uzupełniająco Kolegium dodało, że nie zaistniały też pozostałe przesłanki stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Decyzję wydał organ właściwy miejscowo, rzeczowo i instancyjnie (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa). Istnieje podstawa prawna skarżonego rozstrzygnięcia (art. 156 § 1 pkt 2). W sprawie nie została wydana inna decyzja ostateczna (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa). Decyzja została skierowana do strony postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 Kpa). Decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie ma charakteru trwałego (art. 156 § 1 pkt 5 Kpa), a jej wykonanie nie wywołało czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 Kpa). 6. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł M. M. i zarzucił naruszenie: - art. 156 § 1 Kpa w zw. z art. 54, 61 i 64 upzp; - § 9 rozporządzenia w zw. z art. 107 Kpa; - art. 12 Kpa w zw. z art. 35 § 1 i 3 Kpa; - art. 7 Kpa w zw. z art. 77 Kpa, art. 75 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa; - art. 107 § 3 Kpa. Wskazując na powyższe naruszenia wniósł o uchylenie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji wydanych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że błędnie wyznaczono obszar analizowany. Obszar wyznaczony to 108 m, a zatem przekraczający trzykrotność długości elewacji frontowej wnioskowanego budynku. Przy prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym stacja LPG, stanowiąca punkt odniesienia w kontekście spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa znajdowałaby się poza obszarem analizowanym. Nadto skarżący wywiódł, że dla przedmiotowej inwestycji brak jest wystarczającego uzbrojenia a zwrot zawarty w decyzji "na warunkach gestora" stanowi naruszenie 77 § 1 i 107 § 1 i 3 Kpa, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucił także, że z przeprowadzonej analizy funkcji nie wynika, które nieruchomości były podstawą do ustalenia cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy. Nadto podniósł, że ustalone warunki zabudowy są niezgodne obowiązującą uchwałą w sprawie uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B.; 7. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. 8. Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek tylko jeden z podnoszonych w niej zarzutów Sąd uznał za zasadny. Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie pozostawała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. i poprzedzająca ją decyzja tego organu, podjęte w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności, wydanej w trybie zwykłym, decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Trzeba wskazać, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji administracyjnej. Kompetencja organu administracji orzekającego w tym trybie obejmuje wyłącznie badanie, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie to nie zmierza więc do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zakończonej już decyzją ostateczną. Jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 Kpa, dlatego może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. W postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, organ administracji publicznej bada czy rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą prawną z art. 156 § 1 Kpa, nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przy tak określonym przedmiocie postępowania nieważnościowego, kontrola sądowa nad tym postępowaniem, która sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, polega na badaniu, czy rozstrzygnięcie organów orzekających w postępowaniu nieważnościowym wydane zostało z uwzględnieniem przesłanek z art. 156 § 1 Kpa, a tym samym - czy w postępowaniu zwykłym doszło do wydania decyzji obarczonej wadą kwalifikowaną. 9. W sprawie niniejszej zarzucono wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 pkt 2 Kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni podziela ugruntowane jest stanowisko, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (por. wyroki NSA: z 4 kwietnia 2012 r., II OSK 2565/10 – Lex nr 1219119, z 12 września 2012 r., I OSK 1107/11 – Lex nr 1228463, z 17 kwietnia 2012 r., II OSK 146/11 – Lex nr 1251812, z 27 marca 2012 r., II OSK 2449/10 – Lex nr 1219108). 10. W ocenie Sądu przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy doszło do rażącego naruszenia prawa, tj. art. 61 § 1 pkt 3 upzp. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp - wymaga, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem - art. 61 ust. 5. W orzecznictwie podkreśla się, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp, nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Takie zagwarantowanie może stanowić każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne, w którym uzgadnia się zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane (por. wyroki WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2008 r., IV SA/Wa 2480/07, Lex nr 519041, z 4 grudnia 2008 r., IV SA/Wa 1361/08, Lex nr 533147, wyrok WSA w Krakowie z 15 maja 2009 r., II SA/Kr 431/09, Lex nr 562862, wyrok WSA w Poznaniu z 4 grudnia 2012 r., II SA/Po 255/12, Lex nr 1235229). Sąd podziela przy tym wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że przepisy upzp nie uzależniają wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy od posiadania przez wnioskodawcę aktualnych warunków przyłączenia nieruchomości do sieci infrastruktury, a do wydania decyzji pozytywnej wystarczające jest, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu pozwala na wykonanie przyłącza do sieci (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 września 2013 r., II SA/Sz 555/13, Lex nr 1395570, wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2013 r., II OSK 428/13, Lex nr 1378944). 11. Przenosząc te ogólne uwagi na grunt sprawy niniejszej podać należy, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] listopada 2009 r. w punkcie IV dotyczącym zapotrzebowania w zakresie infrastruktury technicznej, tj. zapotrzebowania na wodę, energię elektryczną, gaz, sposobu odprowadzania ścieków i wód opadowych inwestor podał, że nastąpi to na warunkach gestora sieci. W decyzji o warunkach zabudowy w zakresie infrastruktury technicznej ustalono, że zasilanie w energię elektryczną, zaopatrzenie w wodę, w gaz, odprowadzanie ścieków, wód opadowych nastąpi na warunkach technicznych uzyskanych od właściwych jednostek organizacyjnych. W ocenie Sądu z powyższych sformułowań nie wynikają jakiekolwiek warunki, po spełnieniu których uzbrojenie terenu można byłoby uznać za wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Takie postępowanie organu ustalającego warunki zabudowy stanowi, w ocenie Sądu, rażące naruszenie prawa. Zwłaszcza w kontekście rodzaju inwestycji, która w przedmiotowej sprawie polega na budowie myjni samochodowej. Przy takiej inwestycji istotne jest zapewnienie odpowiednich warunków technicznych przede wszystkim w zakresie zaopatrzenia w wodę, odprowadzania ścieków i wód opadowych. Tym bardziej, że jak wynika z postanowienia Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. na terenie inwestycji nie występują urządzenia melioracyjne a blisko niej znajdują się rzeki. Stąd brak odpowiedniej kanalizacji stanowi realne zagrożenie zanieczyszczenia wód ściekami przemysłowymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do zarzutu braku wystarczającego uzbrojenia dla przedmiotowej inwestycji, w odpowiedzi na skargę podało, że brak konkretnego wskazania we wniosku na zapotrzebowanie na wodę, energię i sposób odprowadzania ścieków, a jedynie posłużenie się sformułowaniem "na warunkach gestora sieci" nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Kolegium stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, w którym takie naruszenie prawa stanowił jedynie podstawę uchylenia zaskarżonych decyzji a nie stwierdzenia ich nieważności. Jako przykład wskazano wyrok NSA, II OSK 2717/12 oddalający skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie wydanego w sprawie II SA/Kr 745/12. W sprawie tej kontroli Sądu podlegały decyzje wydane w trybie zwykłym, stąd też uchybienie polegające na naruszeniu art. 61 § 1 pkt 3 upzp stanowiło podstawę uchylenia decyzji a nie stwierdzenia ich nieważności. Takie uzasadnienie organu bez odniesienia się do realiów konkretnej sprawy bez wątpienia stanowi naruszenie art. 107 § 3 Kpa. Nadto stwierdzić należy, że istotnie w orzecznictwie przyjmuje się, iż zawarcie zapisów odnoszących się do problematyki uzbrojenia terenu, które wskazują na konieczność wykonania określonych czynności związanych z uzbrojeniem terenu i sugerują, że projektowane uzbrojenie terenu, po spełnieniu określonych warunków, będzie wystarczające dla zamierzenia budowlanego nie stanowi rażącego naruszenia prawa (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 28 sierpnia 2009 r., II SA/Wr 251/09, Lex nr 553289). W sprawie niniejszej brak jest jednak jakichkolwiek zapisów w tej kwestii. Resumując stwierdzić należy, że zawarcie we wniosku jak i w decyzji ustalającej warunki zabudowy, zapisów odnoszących się od problematyki uzbrojenia terenu, dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej, poprzez sformułowanie "na warunkach gestora sieci" stanowi rażące naruszenie art. 61 § 1 pkt 3 upzg. 12. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 sentencji. W pkt. 2 wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 ww. ustawy. Do kosztów zaliczono wpis sądowy - 200 zł. Rozpoznając sprawę ponowie Kolegium uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w motywach uzasadnienia.