II SA/Ol 177/15

Dnia 1 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi M. R. F. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Dowódca Jednostki Wojskowej Nr "[...]" w "[...]" ( dalej jako: "organ" ), po rozpatrzeniu odwołania M. F., uchylił rozkaz personalny nr "[...]" Dowódcy Brygady Kawalerii Pancernej z dnia "[...]" o zwolnieniu odwołującego się z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 listopada 2014 r. i przeniesienia do rezerwy, wskutek otrzymania ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia go do rezerwy i ustalił w tej części datę zwolnienia na 31 grudnia 2014r. W pozostałej części rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że szeregowy M. F. w opinii służbowej z dnia "[...]" oceniony został na ocenę ogólną dostateczną. Strona nie wniosła odwołania od opinii służbowej. Następnie organ przytoczył treść art. 112 ust. 1 pkt 4 i art. 115 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 ), dalej jako: "u.s.w." oraz § 12 ust. 1 pkt 3 i § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej ( Dz. U. z 2014 r. poz. 670) , dalej jako: "rozporządzenie", podkreślając, że otrzymanie dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej stanowi podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pełnomocnik M. F., adw. M. K. rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1/ art. 7, 8, 11, 75 § 1, 76, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.w. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywatela do organów administracji publicznej z uwagi na uniemożliwienie skarżącemu brania udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, w szczególności poprzez pozbawienie go możliwości składania wniosków dowodowych i oświadczeń na piśmie, jak również poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ w postępowaniu, w którym udział strony z racji jego " niejawnego " charakteru był wyłączony, co skutkowało pozbawieniem strony możliwości aktywnego działania skutkujące niemożnością składania wniosków dowodowych, w tym z akt personalnych skarżącego, 2/ art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. i art. 78 k.p.a. w zw. z art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.w. poprzez niezagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, 3/ art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 112 ust. 1 pkt 4 i art. 42 ust. 4 u.s.w. poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu faktycznym rozkazu ( decyzji ) okoliczności dotyczących dotychczasowego przebiegu tej służby, w szczególności związanych z wielokrotnym wyróżnianiem skarżącego, jego kwalifikacjami, jak też brakiem jakichkolwiek rozważań na temat dysonansu pomiędzy oceną ogólną wystawioną w opinii służbowej z dnia "[...]", a odmiennymi wnioskami płynącymi z dowodów zgromadzonych w teczce personalnej, z których wynika, że wspomniana opinia zupełnie nie przystaje do dotychczasowego przebiegu służby skarżącego i jego osiągnięć służbowych. W rezultacie wobec skarżącego winien być zastosowany art. 42 ust. 4 u.s.w. pozwalający na pozostawienie go w służbie. Uzasadniając podał, że art. 42 ust. 4 koreluje z art. 112 ust. 1 pkr 4 u.s.w., gdyż obie normy kreując uznaniowość decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskazują pewne priorytety przy podejmowaniu decyzji, co niewątpliwie ową uznaniowość zawęża, a zwłaszcza nie pozwala organowi na dowolność w tej kwestii. Zwrócił uwagę, że wynik z oceny ogólnej M. F. oscylował w górnej granicy oceny dobrej ( od 50 pkt ), co wraz z dotychczasowymi, pozytywnymi opiniami służbowymi nie zostało uwzględnione w rozkazie personalnym. Dodał, że skarżący nie złożył odwołania od tejże decyzji, gdyż w jego ocenie brak możliwości sądowej kontroli opinii służbowych, jako, że " (...) instytucja odwołania od nichże jest fikcją. ". W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu, wnosząc o jej oddalenie, podał, że podstawowe znaczenie w sprawie ma art. 112 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 11 września 2003r. u.s.w. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych. Podał, że stosownie do art. 26 ust. 1 u.s.w. żołnierz zawodowy podlega corocznemu opiniowaniu służbowemu i w konsekwencji tylko ta ostatnia opinia była podstawą kwestionowanego rozkazu personalnego, gdyż wcześniejsze opinie nie mają w spawie znaczenia. Natomiast art. 112 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy nie zawiera dodatkowych obwarowań, których zaistnienie uzasadnia zwolnienie zawodowego żołnierza ze służby wojskowej. W rezultacie do uznania dowódcy jednostki wojskowej pozostawiona została kwestia zwolnienia żołnierza, w przypadku otrzymania oceny ogólnej dostatecznej, a rzeczona ocena winna być dokonana przez pryzmat interesów Sił Zbrojnych. W konsekwencji zwolnienie ze służby następuje w swoistym, autonomicznym, uproszczonym postępowaniu administracyjnym, w toku którego nie ma wręcz miejsca na czynności żołnierza ( strony ), które mógłby on podjąć skutecznie niwecząc możliwość zwolnienia ze służby. W konsekwencji art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.w. nie zawiera jakiejkolwiek " kolejności " poczynań dowódcy jednostki przed podjęciem decyzji o zwolnieniu żołnierza ze służby, a w szczególności nie przewiduje potrzeby przeprowadzenia ( przed jego zastosowaniem ) swego rodzaju " postępowania wyjaśniającego ", którego przedmiotem byłaby ocena możliwości dalszego pozostawania żołnierza w służbie. Reasumując uznał, że choć rozkaz personalny o zwolnieniu żołnierza ze służby jest decyzją uznaniową, to jednak granice owego uznania w przedmiotowej sprawie nie zostały przekroczone. Zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającemu ją rozkazowi personalnemu zarzutu dowolności nie można przypisać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje zatem jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego. Przy czym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.w., zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Szczegółowe warunki i tryb zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej określa powołane rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej. Stosownie do § 12 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia w przypadku otrzymania ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej dowódca jednostki wojskowej może wystąpić z wnioskiem do organu zwalniającego, za pośrednictwem organu właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe, o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Do wniosku dołącza się ostateczną lub zweryfikowaną opinię służbową żołnierza ( § 12 ust. 2) . W przypadku gdy organ zwalniający nie uwzględni wniosku, o którym mowa w ust. 1, wyznacza żołnierza na stanowisko służbowe albo kieruje do organu właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe (§ 12 ust. 3). Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 1 u.s.w. żołnierz zawodowy podlega corocznemu opiniowaniu służbowemu. Opiniowanie służbowe żołnierza zawodowego ma ocenić jego wywiązywanie się z obowiązków na stanowisku służbowym ( art. 26 ust. 5 pkt 1 u.s.w. ). Przepisy te wskazują, że otrzymanie przez żołnierza ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej może stanowić podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu właściwego organu, który może rozważać pozostawienie żołnierza w służbie mimo niskiej oceny. Jest to jednak uprawnienie organu, z którego ma prawo skorzystać. Jedynym kryterium, którym organ powinien się w tym względzie kierować jest dobro służby. Żadne względy natury osobistej żołnierza typu: trudna sytuacja zdrowotna, rodzinna czy finansowa nie mogą stanowić przeszkody do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w takiej sytuacji. Jedynym warunkiem jaki właściwy organ musi zweryfikować jest istnienie ostatecznej lub zweryfikowanej opinii służbowej. Ocenia on wyłącznie czy opinia służbowa została wydana przez właściwy organ, czy podlega wykonaniu oraz czy zawarto w niej dostateczną ocenę ogólną o opiniowanym. Sprowadza się to w istocie do ustalenia, czy opinia spełnia prawem przewidziane warunki formalne, a tym samym czy można jej przypisać wartość dowodu, potwierdzającego wysokość przypisanej żołnierzowi oceny ogólnej ( por. wyrok NSA z 20 grudnia 2013r., sygn. akt. I OSK 2732/12, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zatem do zastosowania tego przepisu w stanie faktycznym sprawy niezbędne było wykazanie, że skarżący podlegał opiniowaniu służbowemu, że otrzymał ogólną ocenę dostateczną i opinia ta jest ostateczna. Wbrew przekonaniu skarżącego, organ zwalniający nie ma w ogóle obowiązku na nowo weryfikować wyniku opiniowania i wykazywać, że żołnierz rzeczywiście zasłużył na otrzymaną ocenę. Opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym, przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych. Żaden przepis ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Tym samym organ orzekający o zwolnieniu ze służby nie jest uprawniony do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem zbadania zasadności i rzetelności ocen sformułowanych w opinii służbowej. We wskazanym wyroku NSA wyjaśnił, że prawa osób opiniowanych podlegają ochronie wyłącznie przez ustalony w pragmatykach służbowych tryb odwołania się od treści wydanej opinii do właściwych przełożonych wyższego stopnia, bądź przez wynikające z przepisów prawa karnego i cywilnego gwarancje ochrony ich dóbr osobistych. Natomiast sąd administracyjny rozpatrując skargę na decyzję "wykonawczą" w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego, ustala jedynie, czy zachodzi przesłanka zwolnienia oraz czy decyzja została podjęta przez właściwy organ i we właściwym trybie. Sąd nie jest władny samodzielnie oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy oraz funkcjonariuszy innych służb mundurowych jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową ( art. 5 pkt 2 p.p.s.a. i art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) . Zatem nie tylko literalne brzmienie art. 112 u.s.w., ale także rozwiązania systemowe wykluczają badanie prawidłowości (rzetelności) dostatecznej oceny opiniowanego żołnierza zawodowego przy sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W rozpatrywanym przypadku skarżący nie odwołał się od kwestionowanej obecnie opinii służbowej z dnia "[...]", która została doręczona wraz z pouczeniem o prawie do wniesienia odwołania w dniu "[...]’, godząc się tym samym z otrzymaną oceną. W niniejszym postępowaniu nie ma znaczenia to, z jakiego powodu strona nie skorzystała z uprawnienia do odwołania się od decyzji. Jak już wskazano, istotne w rozpoznawanej sprawie jest natomiast to, że opinia służbowa ma walor ostateczności. Jednocześnie oceniana decyzja ma charakter uznaniowy ( wyrok NSA z dnia 26 października 2010r., I OSK 712/10, LEX nr 745300, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2012r., II SA/Wa 1516/12, LEX nr 1249111 ). Oznacza to, iż ustawodawca przyznał organowi możliwość wyboru sposobu postępowania z oficerem, który otrzymał dostateczną ocenę okresową. Rozstrzygając w ramach uznania administracyjnego organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013r., poz. 267 j.t. ), a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Zatem uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych, określonych w rozdziale 2 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Innymi słowy mówiąc, czy nie nosi cech dowolności. Wspomniane granice wytycza natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Pozostaje on poza kontrolą sądowoadministracyjną, która obejmuje wyłącznie kryterium legalności określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W ocenie Sądu granic owego uznania organy nie przekroczyły. Organ II instancji w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji podał, że – jak wynika z przywołanej opinii służbowej z dnia "[...]" – skarżący jest żołnierzem, który tylko w ograniczonym zakresie spełnia wymagania co do jakości i terminowości wykonywania obowiązków/zadań, dyspozycyjności, stosowania się do przepisów, norm, reguł, dbałości sprzęt. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministarcyjne uznał go za chybiony, gdyż skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych ( wyroki: WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2011r., sygn. akt: VII SA/Wa 1697/2011, NSA z dnia 22 stycznia 2013r., sygn. akt: II OSK 1684/2011 i NSA z dnia 26 maja 2011r., sygn. akt: I OSK 842/2011 ). Dodał, że gdyby skarżący był w posiadaniu jakichkolwiek dowodów, twierdzeń, wniosków, to miał możliwość ich powołania w odwołaniu. Zatem uchybienie powyższe nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, gdzie przez wpływ należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu, a wydanym w sprawie zaskarżonym rozstrzygnięciem, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak powinien uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Przywołany powyżej pogląd Sąd w pełni podziela, gdyż w taki właśnie sposób ujmuje się w orzecznictwie naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSA WSA 2006, nr 6, poz. 157, wyjaśnił, że nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli sądu. Zarzut naruszenia powyższego przepisu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Podobne stanowisko NSA zajął w wyroku z dnia 24 maja 2007 r., II GSK 4/07, LEX nr 351055. Nadto na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012r., I OSK 1490/11, LEX nr 1286271 ). Powołując się w tym miejscu na uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie FPS 6/2004 (ONSAiWSA 2005/4, poz. 66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 k.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012rr., poz. 749 j.t.) należy także wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i to do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., I SA/Gd 199/2000, Przegląd Podatkowy 2004/1, str. 43 oraz wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). Innymi słowy strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde, bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro zatem strona skarżąca twierdzi, że uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do treści zebranego materiału dowodowego doprowadziło do wydania wadliwego decyzji/postanowienia, winna była przedstawić w skardze materiał dowodowy, na tyle istotny, by mógł rzutować na prawidłowość oceny przesłanek, jakimi kierowały się organy wydając kwestionowane rozstrzygnięcie. Tymczasem w dowołaniu, ani w skardze strona ( jej pełnomocnik ) nie powołała się na źródła dowodowe, których zaniechanie przeprowadzenia przez organy, skutkowało pozbawieniem strony możliwości obrony swoich praw i by przeprowadzenie owych dowodów mogło, hipotetycznie, mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a tylko takie uchybienie uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunki administracyjnoprawne materialne lub procesowe. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. ( powołany powyżej wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012r., II OSK 1490/11, LEX nr 1286271 ). Co więcej, brak przywołania w odwołaniu, jak również w skardze nowych środków dowodowych, zaniechanych przez organy, wynika ze specyfiki postępowania w przedmiocie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej w sytuacji otrzymania przez niego okresowej dostatecznej oceny, przejawiającej się w tym, iż głównym ( jeśli nie jedynym dowodem w sprawie ) jest właśnie wyrażona w owej opinii służbowej ogólna ocena przydatności żołnierza do służby wojskowej, której, przypomnijmy, skarżący nie kwestionował w trybie odwoławczym. Tak, że naruszenie wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, a przez to skutkować uwzględnieniem skargi. Z kolei na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie mogły mieć wpływu podnoszone przez skarżącego zarzuty, że wcześniej był pozytywnie oceniany. Podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowiła aktualna opinia (z oceną dostateczną), a zatem wcześniejsze oceny nie miały znaczenia w sprawie. ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2011r., II SA/Wa 218/11, LEX nr 1132513 ). Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 42 ust. 4 u.s.w., gdyż nie był on podstawą skarżonego rozstrzygnięcia i nie mógł być, skoro dotyczy postępowania z żołnierzem w przypadku uzyskania przez szeregowego zawodowego w opinii służbowej ogólnej oceny dostatecznej przy wyznaczaniu na kolejne stanowisko służbowe. Mając zatem za podstawę powyższe kryteria należy wskazać, iż organ nie wyszedł poza wyżej zakreślone ramy uznania administracyjnego, co skutkowało oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.