II OSK 2681/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 131/15 w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 131/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę T.K. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), na wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...], Starosta Suwalski zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na realizację inwestycji w postaci linii napowietrzno-kablowych nn i SN krzyżujących projektowaną linię dwutorową 400 kV Ełk - granica RP na działkach nr ewid. [...] w obrębie [...], gm. [...]. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T.K.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Wojewoda Podlaski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe (pkt I); a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy (pkt II). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadanie zatem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji udzielającej pozwolenia na budowę pozostaje w sprzeczności z ww. przepisem, stąd też konieczne było uchylenie w tej części decyzji Starosty Suwalskiego z dnia [...] września 2014 r. i umorzenie w tym zakresie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zaś pozostały zakres zakwestionowanej decyzji, w ocenie Wojewody, odpowiada prawu. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest też zgodny z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną inwestorowi oraz spełnia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - granica RP na terenie gminy [...], uchwalonego uchwałą nr XXIV/167/2013 Rady Gminy [...] z dnia 26 marca 2013 r. Wojewoda Podlaski podkreślił też, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył oświadczenie z dnia 2 lipca 2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a więc spełnił przesłankę z art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Odnośnie budowy linii niskiego napięcia oznaczonej KSZ-2 położonej na nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], inwestor wskazał jako dokumenty dające mu prawo do dysponowania ww. działkami: 1) decyzję Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości położonych w obrębie [...], w celu założenia i przeprowadzenia przez powyższe działki odcinka kablowej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Podlaskiego dnia [...] września 2014 r. znak: [...]; 2) decyzję Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie powyższych nieruchomości w celu przeprowadzenia przedmiotowej inwestycji, utrzymaną w mocy przez Wojewodę Podlaskiego decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...]. Obie decyzje organu odwoławczego, jak podkreślono, mimo ich zaskarżenia do sądu administracyjnego są decyzjami ostatecznymi, czyli wykonalnymi. W stosunku natomiast do budowy linii średniego napięcia oznaczonej KSZ-1 położonej na nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], inwestor wskazał jako dokumenty dające mu prawo do dysponowania ww. działkami: 1) decyzję Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości, oraz 2) decyzję Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] o zezwoleniu inwestorowi na zajęcie powyższych nieruchomości w celu przeprowadzenia przedmiotowej inwestycji. Decyzje te wydane zostały na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i były wykonalne. Końcowo organ wyjaśnił, że decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy jej właściciel nie wyraża na to zgody i decyzja ta zastępuje dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Wojewody skoro decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości spełnia funkcję dowodu wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, to pomimo zaskarżenia do sądu części z przedmiotowych decyzji, są one decyzjami ostatecznymi, a więc wykonalnymi. Skargę na powyższą decyzję w części dotyczącej pkt II do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła T.K. zarzucając jej naruszenie art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 508 ze zm.) poprzez błędne ustalenie, że inwestor spełnił wymóg przeprowadzenia ze skarżącą rokowań, o jakich mowa w art. 124 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy. Dodatkowo skarżąca zarzuciła, iż nie została zachowana dopuszczalna minimalna wynosząca 30 m odległość pozioma urządzenia od napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV krzyżującej projektowaną linię sieci nn i SN. Podniesiono także brak zawarcia przez inwestora ze skarżącą, przed demontażem linii nn i SN, umowy o ustanowienie służebności przesyłu na jej nieruchomościach. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zarówno decyzji zaskarżonej jak i decyzji organu pierwszej instancji. Wojewoda Podlaski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasługującej na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie uwzględnił skargi i w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił ją. W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż w okolicznościach kontrolowanej sprawy organy trafnie oceniły, że przedłożony przez inwestora projekt jest kompletny, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi uzgodnieniami, opiniami. Inwestor, jak prawidłowo uznały orzekające w sprawie organy, wypełnił też dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przedkładając wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie z dnia 2 lipca 2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (poprawione w dniu 25 listopada 2014 r.). W rzeczonym oświadczeniu inwestor odnośnie budowy linii średniego napięcia oznaczonej KSZ-1 położonej na nieruchomościach o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], jako dokumenty uprawniający go do dysponowania ww. nieruchomościami, wskazał decyzje Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz z dnia [...] czerwca 2014 r. Natomiast odnośnie budowy linii niskiego napięcia oznaczonej KSZ-2 położonej na nieruchomościach o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], inwestor w oświadczeniu wskazał jako dokumenty dające mu prawo do dysponowania ww. działkami decyzje Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014r., oraz z dnia [...] czerwca 2014 r. Starosta Suwalski decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ograniczył sposób korzystania z nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] położonych w obrębie [...] w celu założenia i przeprowadzenia przez powyższe działki odcinka kablowej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia. Natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, Starosta Suwalski zezwolił inwestorowi na niezwłoczne zajęcie powyższych nieruchomości. Powyższe decyzje utrzymane zostały w mocy decyzjami z dnia [...] września 2014 r. przez Wojewodę Podlaskiego. Następnie te decyzje ostateczne zostały zaskarżone do sądu administracyjnego, lecz ten oddalił wniesione skargi wyrokami z dnia 26 lutego 2015 r. (sygn. akt II SA/Bk 1166/14 oraz sygn. akt II SA/Bk 1167/16). Decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, jak wyjaśniono, spełnia zatem funkcję dowodu wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W tych okolicznościach za bezpodstawny uznano zarzut skarżącej o braku posiadania przez inwestora zgody na dysponowanie jej nieruchomościami na cele budowlane. Sąd nie podzielił przy tym zarzutu skarżącej dotyczącego niezachowania dopuszczalnej, minimalnej odległości poziomej (30 m) urządzenia od napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV krzyżującej projektowaną linię sieci nn i SN. Z akt kontrolowanej sprawy nie wynika natomiast, aby powyższa odległość nie była zachowana dla przedmiotowej inwestycji. Wręcz przeciwnie z dokumentów dołączonych do tychże akt wynika, że najbliżej projektowane słupy napowietrznej linii nn i SN znajdują się w odległości ok. 20 m od granicy pasa technologicznego projektowanej linii 400 kV o szerokości po 35 m od osi linii 400 KV w obie strony. Zatem uznano, iż trafnie zauważył Wojewoda Podlaski, że sumaryczna odległość pozioma ww. słupów od napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV jest większa niż wymagane 30 m. Na prawidłowość kontrolowanej decyzji, jak zaznaczono, nie może też wpłynąć brak zawarcia przez inwestora ze skarżącą, przed demontażem linii nn i SN, umowy o ustanowienie służebności przesyłu na ww. nieruchomościach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła T.K. kwestionując wydany w sprawie wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono: I. naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez przyjęcie, że decyzje Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] i z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] były decyzjami niewadliwymi, wydanymi bez naruszenia obowiązującego prawa, mimo iż w istocie rokowania przewidziane w art. 124 ust. 3 ww. ustawy nie zostały przeprowadzone i zerwane przez inwestora, podczas gdy skarżąca wyraziła zgodę na proponowane jej warunki i zdecydowała, że przystąpi do podpisania aktu notarialnego w tym zakresie w dacie już wyznaczonej; II. naruszenie przepisów Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., a w szczególności art. 21 Konstytucji i art. 64 Konstytucji oraz art. 32 tej ustawy przez ustanowienie służebności dotyczącej przedmiotowej decyzji, polegającej na ograniczeniu sposobu korzystania z niej przez właściciela w celu realizacji inwestycji realizowanej przez [...] S.A. bez przyznania wyżej wymienionej słusznego odszkodowania wbrew zasadom ochrony własności przysługującej skarżącej i zasadzie, że wobec prawa wszyscy są równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne; III. naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez jednostronną ocenę materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, bezkrytyczną ocenę twierdzeń inwestora, że skarżąca nie wyraziła zgody na realizację inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu linii elektroenergetycznej nn oraz na jej funkcjonowanie, nie wyraziła zgody na proponowane jej przez inwestora warunki, podczas gdy całokształt materiału dowodowego przy wszechstronnej jego analizie i ocenie oraz rozważeniu dowodów wskazanych przez skarżącą – podważa twierdzenia inwestora i uznanie ich za wiarygodne, w zastępstwie czego w omawianym przypadku zastosowanie jako podstawy prawnej decyzji art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zaskarżonej decyzji nie było merytorycznie uzasadnione, z uwagi na niewłaściwe zastosowanie wyżej wskazanego przepisu do rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o jej oddalenie. Podobnie Wojewoda Podlaski wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako nie posiadającej usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem stosownie do § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego przede wszystkim zauważyć należy, iż zaskarżony wyrok w pełni odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi kasacyjnej w tej sprawie dotyczące oceny rokowań przeprowadzanych przez inwestora w trybie art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podobnie jak i ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej bez przyznania jej słusznego odszkodowania nie mieszczą się w granicach rozpatrywanej sprawy w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a tym samym w żadnym wypadku nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny legalności dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji była ostateczna decyzja dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, które to postępowanie przed organami architektoniczno-budowlanymi jest postępowaniem odrębnym od postępowania prowadzonego przed organami administracji rządowej na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i celem tego postępowania jest ustalenie zgodności danej inwestycji z przepisami tej ustawy, natomiast kwestia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej czy też udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na cele założenia i przeprowadzenia linii energetycznej w oparciu o przepis art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami była przedmiotem odrębnych postępowań poprzedzających wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie i dlatego też kwestia nieprawidłowości w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie może być przedmiotem skutecznych zarzutów skargi kasacyjnej. Natomiast jedynie informacyjnie zauważyć należy, iż decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami implikuje wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami). Decyzja w trybie art. 124 ust. 1a cytowanej wyżej ustawy ma na celu zapewnienie inwestorowi możliwości sprawnego i szybkiego zrealizowania inwestycji, bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Obie takie decyzje, zarówno na podstawie art. 124 ust. 1 jak i ust. 1a cytowanej wyżej ustawy, stanowią podstawę nadania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest niezbędnym elementem procesu budowlanego. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę – zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża zgody, jak również dowód o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (porównaj wyroki NSA z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 1165/07; z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt I OSK 1903/15; z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1570/16, dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl. Z kolei należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości spełnia funkcję dowodu wymaganego przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z analizy akt sprawy wynika, iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę przedstawił również oświadczenie z dnia 2 lipca 2014 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (poprawione w dniu 25 listopada 2014 r.). W tym oświadczeniu inwestor w zakresie budowy linii średniego napięcia oznaczonej KSZ-1 położonej na nieruchomościach o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], jako dokumenty uprawniający go do dysponowania ww. nieruchomościami, wskazał decyzję Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] ograniczającą sposób korzystania z ww. nieruchomości, oraz decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] zezwalającą inwestorowi na niezwłoczne zajęcie powyższych nieruchomości - obie wydane w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powyższe decyzje były ostateczne na dzień wydawania przez Wojewodę Podlaskiego skarżonej decyzji dot. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast odnośnie budowy linii niskiego napięcia oznaczonej KSZ-2 położonej na nieruchomościach o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], inwestor w oświadczeniu wskazał jako dokumenty dające mu prawo do dysponowania ww. działkami decyzje Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014r. znak: [...] oraz z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]. Jak prawidłowo podkreślono w motywach zaskarżonego wyroku, iż Starosta Suwalski decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ograniczył sposób korzystania z nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], gmina [...], w celu założenia i przeprowadzenia przez powyższe działki odcinka kablowej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia. Natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, Starosta Suwalski zezwolił inwestorowi na niezwłoczne zajęcie powyższych nieruchomości i nadał rygor natychmiastowej wykonalności tej decyzji w celu przeprowadzenia przedmiotowej inwestycji. Powyższe decyzje, po rozpatrzeniu odwołań skarżącej, zostały utrzymane w mocy przez Wojewodę Podlaskiego decyzjami z dnia [...] września 2014 r. odpowiednio znak [...] oraz znak [...]. Wskazane wyżej decyzje Wojewody zostały następnie przez stronę zaskarżone do WSA w Białymstoku i w dniu 26 lutego 2015 r. zapadły w sprawach o sygn. akt II SA/Bk 1166/14 oraz sygn. akt II SA/Bk 1167/14 wyroki oddalające wywiedzione skargi. Następnie zaskarżone skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego oba przywołane wyżej wyroki, zostały przez ten Sąd oddalone wyrokami z dnia 6 lipca 2016 r. o sygn. akt I OSK 1719/15 i sygn. akt I OSK 1723/15. W szczególności w tych ostatnich wyrokach (dotyczących linii elektroenergetycznej niskiego napięcia) Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż w sprawie spełniono warunek przeprowadzenia negocjacji, rokowania były prowadzone poprzez wymianę korespondencji i w rozmowach bezpośrednich, a inwestor zaproponował skarżącej warunki zmierzające do uzyskania prawa do gruntu, w tym zaproponował propozycje cenowe, jednak do porozumienia nie doszło. Tym samym przedstawione wyżej rozstrzygnięcia wydane na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami pozwalały na przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji poglądu, że inwestor wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przedkładając wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę również prawidłowe oświadczenie dotyczące prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym całkowicie nieusprawiedliwiony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez przyjęcie, że decyzje Starosty Suwalskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] i z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] były decyzjami niewadliwymi, wydanymi bez naruszenia obowiązującego prawa, mimo iż w istocie rokowania przewidziane w art. 124 ust. 3 ww. ustawy nie zostały przeprowadzone i zerwane przez inwestora, podczas gdy skarżąca wyraziła zgodę na proponowane jej warunki i zdecydowała, że przystąpi do podpisania aktu notarialnego w tym zakresie w dacie już wyznaczonej. Co do zasady, raz jeszcze w tym miejscu podkreślić należy, że badanie kwestii ewentualnego braku rokowań o jakich mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wykracza poza ramy przedmiotowej sprawy, która co jest niesporne, dotyczy wyłącznie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem czyniony w tym zakresie zarzut odnoszący się do postępowania co do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej czy też udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na cele założenia i przeprowadzenia linii energetycznej, oceniane w innym postępowaniu należy uznać za całkowicie chybiony w tej sprawie. Podobnie jako nieusprawiedliwiony i nieodnoszący się do przedmiotu niniejszego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę linii napowietrzno-kablowych nn i SN krzyżujących projektowaną linię dwutorową 400 kV Ełk – granice RP na działkach nr ewid. [...] w obrębie [...], gmina [...] należy ocenić zarzut, naruszenia przepisów cytat: "art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez jednostronną ocenę materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, bezkrytyczną ocenę twierdzeń inwestora, że skarżąca nie wyraziła zgody na realizację inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu linii elektroenergetycznej nn oraz na jej funkcjonowanie, nie wyraziła zgody na proponowane jej warunki przez inwestora, podczas, gdy całokształt materiału dowodowego przy wszechstronnej jego analizie i ocenie oraz rozważeniu dowodów wskazanych przez skarżącą - podważa twierdzenia inwestora i uznanie ich za wiarygodne, w zastępstwie czego w omawianym przypadku zastosowanie jako podstawy prawnej decyzji art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zaskarżonej decyzji nie było merytorycznie uzasadnione, z uwagi na niewłaściwe zastosowanie wyżej wskazanego przepisu do rzeczywistego stanu faktycznego sprawy" - koniec cytatu. Zarzut ten odnosi się bowiem do kwestii ocenianych w postępowaniu prowadzonym przed organami administracji rządowej w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenie przepisów Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., a w szczególności art. 21 Konstytucji i art. 64 Konstytucji oraz art. 32 tej ustawy przez ustanowienie służebności dotyczącej przedmiotowej decyzji, polegającej na ograniczeniu sposobu korzystania z niej przez właściciela w celu realizacji inwestycji realizowanej przez [...] S.A. bez przyznania wyżej wymienionej słusznego odszkodowania, wbrew zasadom ochrony własności przysługującej skarżącej i zasadzie, że wobec prawa wszyscy są równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Przede wszystkim podnoszona kwestia przyznania stronie słusznego odszkodowania nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania. Niewątpliwie odszkodowanie ustalane jest w odrębnej decyzji w enumeratywnie wyliczonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami przypadkach. Skoro więc poza zakresem rozstrzygania organów orzekających w tej sprawie pozostaje ta kwestia, to zgłaszany zarzut w tym przedmiocie jest całkowicie chybiony. Nie można więc mówić o naruszeniu wskazanych w tym zarzucie norm ustawy zasadniczej, gdyż nie doszło do ich obrazy przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Organy architektoniczno-budowlane w sprawie tej działały na podstawie i w granicach prawa, wydając kwestionowaną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, stąd też nie można skutecznie powoływać się na złamanie przez te organy konstytucyjnej zasady równości wobec prawa czy też chronionego prawa własności. Jednocześnie konstytucyjną podstawę do wprowadzenia ograniczeń prawa własności stanowi art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Przepisami, które ograniczają to prawo własności jest ustawa o gospodarce nieruchomościami i wprowadzone tam przepisy dotyczące wywłaszczenia, co w tej sprawie nastąpiło w opisanym wyżej odrębnym postępowaniu dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz zezwolenia inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżącej. Podsumowując stwierdzić należy, że przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.