I OSK 3057/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 238/15 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 238/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, dalej również jako "WSA", oddalił skargę R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], dalej jako "SKO" lub "Kolegium", z [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R.S., zaskarżając go w całości, zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151 w zw. z 145 § 1 pkt. 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", w zw. z art. 7, 8, 77 i 80 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", " poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ administracji: 1. prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów administracyjnych, 2. podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 3. wyjaśnił przesłanki którymi kierował się przy wydawaniu decyzji 4. w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe, gromadząc przy tym wszystkie niezbędne dowody; dokonał właściwej oceny zebranych dowodów i nie przekroczył swobodnej ich oceny konsekwencją czego było dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych, 5. postąpił prawidłowo uznając, że w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny oraz, że na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego miał prawo uznać, że skarżący przekroczył 24 punkty karne". Zdaniem pełnomocnika reprezentującego skarżącego kasacyjnie naruszenie przez Sąd I instancji ww. przepisów p.p.s.a. polegało na tym, że sąd oddalił skargę w sytuacji gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia przez organ administracji ww. przepisów k.p.a. które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, konsekwencją czego powinno być uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez to, że "uzasadnienie Sądu w zakresie kluczowych argumentów strony (dotyczących okoliczności, że w rzeczywistości skarżący nie był sprawcą wykroczenia za które przypisano mu punkty karne) charakteryzuje się ogólnością"; II. prawa materialnego: a) art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r. poz. 600 ze zm.), dalej jako "u.k.p.", poprzez "jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ administracji wydając decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne nie ma uprawień do badania zasadności przypisanych kierującemu punktów karnych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego "wg wykazu który zostanie przedstawiony na rozprawie, a w przypadku nieprzedstawienia wykazu wg norm przepisanych". W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że w jego ocenie, w postępowaniu w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne można kwestionować również liczbę punktów przypisanych kierowcy za dokonanie wykroczenia, "powołując dopuszczalne prawem dowody". Skarżący podkreślił, że "nie można przypisać kierowcy punktów karnych jeżeli nie dokonał on naruszenia przepisów ruchu drogowego". W jego ocenie WSA w Gdańsku dokonał nieprawidłowej wykładni art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p., uznając, że przepis ten uniemożliwia organowi administracji ocenę zasadności przypisanych punktów karnych. Dalej wskazał, że konsekwencją takiej nieprawidłowej wykładni ww. przepisu było zaakceptowanie wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Zdaniem bowiem skarżącego, organ administracji bezprawnie uznał, że jest związany wnioskiem Komendanta Policji i nie może samodzielnie dokonywać ustaleń co do liczby przypisanych mu punktów karnych, a co za tym idzie nie przeprowadził postępowania dowodowego w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie jest skutkiem oddalenia przez WSA skargi na decyzję Kolegium utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne, celem ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przekroczenie limitu 24 punktów karnych nastąpiło wskutek wykroczenia popełnionego [...] marca 2013 r. W sprawie należy mieć także na uwadze prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...], z dnia [...] czerwca 2013 r., w którym sąd ten odmówił uchylenia prawomocnego mandatu karnego seria [...] numer [...] wydanego przez Straż Miejską w [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r. za wykroczenie popełnione dnia [...] marca 2013 r., jak również wyrok zapadły w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 669/15 ze skargi R.S. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], którą odmówiono mu usunięcia z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego punktów karnych przypisanych za wykroczenie popełnione w dniu [...] marca 2013 r., w którym to wyrokiem oddalono skargę. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, tak jak w niniejszej sprawie, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez WSA wykładni art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.k., w zakresie w jakim Sąd uznał, że nie mógł objąć zakresem kontroli kwestii związanych z przypisaniem skarżącemu punktów karnych za wykroczenie z dnia [...] marca 2013 r., jak też kwestii związanej z usunięciem przypisanych punktów karnych z ewidencji prowadzonej przez organ Policji. Kwestii tej dotyka zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego. Skarżący zarzuca naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p., a naruszenia tego upatruje w błędnym przyjęciu przez WSA, że organ administracji wydając decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne nie ma uprawień do badania zasadności przypisanych kierującemu punktów karnych. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Regulacja art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b) u.k.p. jest związana z bezpieczeństwem publicznym (bezpieczeństwem drogowym) i przynależy do sfery administracyjno-karnej, która m.in. określa restrykcje za wielokrotne naruszanie przez kierującego pojazdem silnikowym, przepisów ruchu drogowego i przekroczenie ustalonego ustawą limitu punków za wykroczenia drogowe. Zastosowana konstrukcja przepisu - "starosta wydaje" wskazuje na zobligowanie organu do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie, w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazanych w przepisie, a więc w przypadku wniosku organu Policji, który stwierdził przekroczenie dopuszczalnej ilości punktów karnych za naruszenia przepisów prawa drogowego. Spełnienie tej przesłanki powoduje wystąpienie stanu faktycznego, który daje podstawy do nałożenia, w drodze decyzji, obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu. Starosta zaś (podobnie jak Kolegium) nie jest więc uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, ani tym bardziej do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że organy te, zgodnie z omawianym art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b i ust. 2 pkt 2 u.k.p. wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2358/15, wyrok z 9 stycznia 2018 r., I OSK 288/17, wyrok NSA z 5 grudnia 2018 r., I OSK 410/17, wyrok NSA z 12 kwietnia 2019 r., I OSK 1749/17). Na organach tych nie ciąży powinność wyjaśnienia okoliczności, których wynikiem było wprowadzenie do ewidencji punktów za poszczególne naruszenia przepisów ruchu drogowego, gdyż to nie do ich kompetencji należało umieszczenie ich w ewidencji (wyrok NSA z 8 marca 2019 r., I OSK 1258/17). Nie ulega przy tym wątpliwości, że sfera bezpieczeństwa drogowego została poddana nadzorowi Policji oraz organów administracji, które na mocy przepisów prawa krajowego, wykonują kompetencje Policji w zakresie kontroli i ewidencji naruszeń przepisów ruchu drogowego ( por. art. 96 ust. 1 i 2, art. 99 ust. 1 u.k.p. i wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r., I OSK 4232/18). Decyzja organu wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. ma charakter związany. Decyzję w tym przedmiocie starosta wydaje na podstawie wniosku organu kontroli ruchu drogowego, o czym stanowi art. 99 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Treść tych przepisów ma charakter imperatywny i nie pozostawiający organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania skierowania na badania. Zobowiązują one starostę do podjęcia stosownych czynności w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem silnikowym liczby 24 punktów w ewidencji kierowców. Wydanie decyzji jest obligatoryjne w każdym wypadku, kiedy tylko kierowca przekroczy określoną wyżej liczbę punktów w ewidencji. Z samego zaś faktu, że starosta wydaje decyzję na wniosek organu Policji, nie można wywodzić uprawnienia starosty do podważania dokonanych przez inny organ wpisów w ewidencji przezeń prowadzonej. Jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne i nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów. Prób kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów, osoba może podejmować w postępowaniu prowadzonym przed właściwym komendantem wojewódzkim Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji, lecz następuje to w odrębnym postępowaniu. Jak jednak wskazano na wstępie niniejszych wywodów, skarga skarżącego w tym zakresie została oddalona przez WSA w Gdańsku, wyrokiem z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 669/15. Zaakcentowania również wymaga, że dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego istotne znaczenie ma data naruszenia (naruszeń) przepisów ruchu drogowego. Nie ma natomiast znaczenia data dokonania przez organ rejestracyjny wpisu tego naruszenia, czy też data przekwalifikowania punktów tymczasowych na ostateczne (zob. wyrok NSA: z 31 marca 2011 r., I OSK 1013/10, wyrok NSA z 1 czerwca 2012 r., I OSK 225/12, wyrok NSA z 31 października 2012 r., I OSK 1084/12, wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r., I OSK 1152/09). Odnosząc się zaś do naruszeń przepisów postępowania zawartych w skardze kasacyjnej, podnieść należy, że wskazany art. 145 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. mają charakter wynikowy, co oznacza, że określają one sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez sąd administracyjny w zależności od tego, czy organy administracji publicznej dopuściły się takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też do takiego naruszenia nie doszło. I tak odpowiednio zastosowanie przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 p.p.s.a. jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Jeżeli zaś Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie może stosować tego przepisu. Wówczas zastosowanie ma art. 151 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie WSA konsekwentnie zastosował art. 151 p.p.s.a., uznając zarzuty skargi za nieusprawiedliwione. Pozostałe przepisy tj. art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., dotyczą procedury administracyjnej. Przypomnieć więc należy, że Sąd nie stosuje ich wprost, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, również takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. Jednakże wojewódzki sąd administracyjny posługuje się tymi przepisami jedynie jako matrycą porównawczą w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. Stosownie bowiem do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola zaskarżonych aktów prawnych pod względem zgodności z prawem polega na badaniu czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy dokonał właściwej jej interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy. Z kolei art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi on, że uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może z zasady stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego Sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2259/11, LEX nr 1299453). W tej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Wyrok nie uchyla się więc spod kontroli instancyjnej, a zatem z tego powodu nie podlegał wzruszeniu. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych mogą mieć wpływ na wynik sprawy, gdy odnoszą się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Powyższej cechy nie można przypisać zarzutom procesowym sformułowanym przez autora skargi kasacyjnej. Przedmiot postępowania administracyjnego wyznacza zakres postępowania wyjaśniającego, natomiast jak wskazano w powyższych wywodach, w sprawach tego rodzaju postępowanie wyjaśniające sprowadza się do oceny wniosku Policji wskazującego na przekroczenie limitu punktów, przy czym wskutek wniosku Policji, organ jest zobligowany do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie. Przekroczenie 24 punktów karnych powoduje wystąpienie stanu faktycznego, który daje podstawy do nałożenia, w drodze decyzji, obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu. Innymi słowy wszystkie okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. zostały należycie wyjaśnione. Ponadto w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd pierwszej instancji zajął wyraźne stanowisko co do stanu faktycznego, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i należycie ją wyjaśnił, dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Reasumując w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie organ miał podstawę do skierowania skarżącego na badania psychologiczne w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.k.p. Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2014 r. wynikało, że skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, co skutkowało przekroczeniem przez niego limitu punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wykazana na podstawie wniosku uprawnionego organu okoliczność przekroczenia 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego obligowała Starostę [...] do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne zgodnie z art. 99 ust.1 pkt 3 lit.b ustawy o kierujących pojazdami (por. wyrok NSA z 23 marca 2018 r., I OSK 1334/16). Organ wydający decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia ilości dozwolonych punktów karnych, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na podstawie stanowiska właściwego organu Policji w przedmiocie przypisania punktów. W rezultacie Sąd pierwszej instancji oddalając skargę prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, nie stwierdzając zarzucanych naruszeń, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.