I SA/Wr 318/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 8 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oddala skargę. | Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 8 stycznia 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 1 grudnia 2014 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Inspektorii A. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. W dniu 5 września 2014 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej) złożony przez Inspektorię A. w przedmiocie interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dalej u.p.d.o.p. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Inspektoria jest kościelną osobą prawną, której osobowość prawna wynika z art. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 19, poz. 154 z późn. zm.), dalej u.s.p.k.k. Do prowadzenia działalności administracyjno – usługowej, związanej z gospodarczym wykorzystaniem majątku, stanowiącego własność Inspektorii została powołana przez Inspektorię w 2007 r. jednostka organizacyjna: Administracja Inspektorii A.. Administracja stanowi część kościelnej osoby prawnej i działa w jej ramach, chociaż stanowi na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. odrębny podmiot podatkowy. Sprawozdania finansowe Administracji zatwierdza przełożony Inspektorii i stanowią one część bilansu rocznego całej Inspektorii. Wszelkie zobowiązania, wynikające z umów dotyczących użytkowania nieruchomości, których właścicielem jest Inspektoria, a bezpośrednim zarządcą Administracja, podpisuje jej dyrektor, po uzyskaniu w tej sprawie zezwolenia inspektora. W związku z tym dochody Administracji traktowane są jako dochody kościelnej osoby prawnej z pozostałej działalności gospodarczej. W latach 2008 – 2010 oraz 2012 – 2013 cały zysk Inspektorii wypracowany przez Administrację został na podstawie decyzji przełożonego Inpektorii przeznaczony na cele statutowej działalności Inspektorii. W związku z tym w deklaracjach CIT – 8 składanych przez Administrację jako podstawę zwolnienia od podatku dochodowego przyjęto art. 17 ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p. Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał jako podstawę zwolnienia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Wobec powyższego wnioskodawca zwrócił się z pytaniem, czy Administracji jako podmiotowi podatkowemu, który podmiotowość prawną czerpie z osobowości prawnej Inspektorii, przysługuje zwolnienie od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca wskazał, że Administracja jest częścią Inspektorii, a osobowość prawna Inspektorii jest osobowością Administracji. Administracja jest kościelną jednostką organizacyjną, nieposiadającą samodzielności i majątku, wyodrębnioną dla celów podatkowych. Dochody Administracji są dochodami kościelnej osoby prawnej i w przypadku przeznaczenia przez Inspektorię tych dochodów na cele wymienione w art. 55 pkt 3 u.p.d.o.p., Administracja może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania z uwagi na kościelną osobowość prawną. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Inspektorii o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Organ administracji wyjaśnił, że do uzyskania indywidualnej interpretacji legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe rodzi konsekwencje w sferze stosunków podatkowoprawnych. Wnioskodawca występujący o wydanie interpretacji indywidualnej może wnioskować tylko o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej innych podmiotów, w tym także podmiotów związanych z wnioskodawcą. W przypadku wydania interpretacji, dotyczącej sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu, wnioskodawca nie będzie mógł się do niej zastosować i interpretacja nie będzie mogła wywołać dla wnioskodawcy skutków ochronnych. Zdaniem organu, wniosek został złożony przez osobę nie będącą podmiotem zainteresowanym w sprawie, ponieważ wiąże się z uzyskaniem interpretacji dla innego podmiotu podatkowego – Administracji. Ponadto Inspektoria nieprawidłowo określiła swój status, wskazując że występuje z wnioskiem jako podatnik. Brak interesu prawnego oznacza, że osoba wnosząca podanie nie może być stroną w sprawie, co obliguje organ do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie at. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. W zażaleniu wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając niewłaściwą interpretację i nieprawidłowe zastosowanie art. 12 w związku z art. 55 ust. 8 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p. Wbrew stanowisku organu skarbowego, mimo uznania za odrębny podmiot podatkowy, Administracja nie utraciła statusu działania w ramach kościelnej osoby prawnej. Zastosowanie art. 55 ust. 8 u.s.p.k.k. nie wyłącza stosowania art. 12 u.s.p.k.k. Tym samym działanie Administracji oddziałuje bezpośrednio na sferę majątkową i zobowiązaniową Inspektorii. Inspektoria jest bowiem osobą prawną, w ramach której działa Administracja. Zatem Inspektoria jest stroną postępowania o wydanie interpretacji podatkowej w zakresie zwolnienia jej jednostek organizacyjnych z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. W konsekwencji, składający wniosek nie jest i nie może być zainteresowany w innej niż swojej, a więc cudzej sprawie. Wnioskodawca występujący z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wnioskować tylko o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej innych podmiotów (w tym także podmiotów związanych z wnioskodawcą). Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Udział w postępowaniu interpretacyjnym i otrzymanie interpretacji indywidualnej, pomimo braku zgodnego z prawem przymiotu "zainteresowanego" w tym konkretnym postępowaniu nie przyniesie temu podmiotowi żadnych korzyści prawnych, skoro przeprowadzona przez organ podatkowy ocena możliwości zastosowania i/lub wykładnia prawa dotyczyć będą stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w zakresie opodatkowania innego niż wnioskodawca podmiotu. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwej interpretacji i w konsekwencji nieprawidłowego zastosowania art. 12 w związku z art. 55 ust. 8 u.s.p.k.k., organ wyjaśnił, że niemożliwe jest wydanie przez Ministra Finansów interpretacji przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu, zarzucając bezpodstawne zastosowanie art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej przez uznanie, że Inspektoria nie jest stroną postępowania oraz naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. przez nierozpatrzenie przez organ drugiej instancji wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w zażaleniu, niewłaściwą interpretację i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie art. 12 w związku z art. 55 ust. 8 u.s.p.k.k. w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p. przez przyjęcie, że Inspektoria jako kościelna osoba prawna, w ramach której działa Administracja, nie jest uprawniona do występowania z wnioskiem o interpretację podatkową dotyczącą zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p. Zdaniem strony skarżącej, nie sposób dokonać wykładni przepisów prawa podatkowego, abstrahując od przepisów regulujących podmiotowość prawną i zasady funkcjonowania podmiotów kościelnych. Przepis podatkowe nie obowiązują w próżni i każdorazowy stan faktyczny wymaga od organów oceny, a w konsekwencji interpretacji i zastosowania przepisów różnych dziedzin prawa. Strona skarżąca podkreśliła, że Administracja nie utraciła statusu działania w ramach kościelnej osoby prawnej. Zastosowanie art. 55 ust. 8 u.s.p.k.k. nie wyłącza stosowania art. 12 u.s.p.k.k. Zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny rodzi konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych Inspektorii. Inspektoria, występując z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskuje o określenie swojej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej Administracji. Administracja jest bytem wewnętrznym Inspektorii. Konsekwencją działania Administracji w ramach kościelnej osoby prawnej jest ponoszenie przez tę osobę – Inspektorię, konsekwencji finansowych. Inspektoria bowiem, jako kościelna osoba prawna finalnie poniesie koszty związane z pokryciem zobowiązań podatkowych. Podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SAWa 102/08. Również w prawie kanonicznym jest mowa o osobach prawnych, a nie o ich jednostkach organizacyjnych. Zatem Inspektoria jest stroną postępowania o wydanie interpretacji podatkowej w zakresie zwolnienia jej jednostek organizacyjnych z podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. Interpretacje prawa podatkowego w szerokim znaczeniu tego zwrotu stanowią formę wykładni przepisów prawa podatkowego, której dokonują organy podatkowe oraz sądy i trybunały w procesie stosowania prawa. Natomiast w węższym znaczeniu i właściwym znaczeniu tego terminu o urzędowych interpretacjach prawa podatkowego możemy mówić tylko wtedy, gdyż stanowią one wyodrębnioną instytucję, która funkcjonuje na podstawie i według przepisów prawa w celu jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe i organy kontroli skarbowej (interpretacje ogólne) lub w celu potwierdzenia prawidłowego rozumienia istoty danego przepisu prawa podatkowego przez podmiot, który uzyskał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (C. Kosikowski, Komentarz do art. 14a Ordynacji podatkowej, LEX). Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują wydawanie dwóch rodzajów interpretacji: interpretacji ogólnych i interpretacji indywidualnych. Zgodnie z art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne); wnioskodawcą nie może być organ administracji publicznej. Natomiast zgodnie z art. 14b § 1 Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (§ 2). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§ 3). Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (§ 4). Wobec powyższego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej powinien spełniać następujące wymagania: 1) musi być złożony na piśmie (art. 14b § 1); 2) może dotyczyć tylko indywidualnej sprawy zainteresowanego (art. 14b § 1); 3) może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2); 4) informacje wymienione w pkt 3 muszą być przedstawione w sposób wyczerpujący (art. 14b § 3); 5) przedmiotem wniosku nie mogą być te elementy stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo były przedmiotem decyzji lub postanowienia w sprawie, która została już rozstrzygnięta co do istoty (art. 14b § 5); 6) musi zawierać własne stanowisko zainteresowanego w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przedstawionego we wniosku (art. 14b § 3); 7) musi zawierać oświadczenie wnioskodawcy złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że wniosek nie dotyczy stanu faktycznego, o którym mowa w pkt 5 (art. 14b § 4). Z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wynika, że z wnioskiem o indywidualną interpretację można wystąpić jedynie we własnej sprawie. Interpretacja indywidualna nie stanowi bowiem abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego, który jest przedstawiany przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji (wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 maja 2009 r., I SA/Łd 130/09, LEX nr 536933). Osobą zainteresowaną w sprawie w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jest tylko taki podmiot, który pyta o własną sytuację prawnopodatkową, a nie o sytuację prawną innych podatników. Podmiot występujący z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji może wnioskować o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej innych podatników, w tym podatników powiązanych z wnioskodawcą organizacyjnie czy też finansowo. Pogląd ten jest powszechnie podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Interes, który ma wystąpić po stronie tego podmiotu, oznacza wyłącznie interes prawnopodatkowy, a nie interes faktyczny. W związku z powyższym podatnik nie jest legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o interpretację, która dotyczyć ma sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu, nawet jeśli w sposób pośredni będzie ona rzutować na jego własną sytuację (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 listopada 2009 r., I SA/Gd 541/09, M. Pod. 2010, nr 2, s. 4). "Zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jest podmiot, w odniesieniu do którego wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe określenie jego obowiązku podatkowego. Informacja zawarta w wydanej interpretacji pozwoli podatnikowi na zapoznanie się z kierunkiem wykładni przepisów podatkowych dokonanej przez organy podatkowe w opisanym stanie faktycznym, jak również przybliży podatnikowi sytuację prawnopodatkową, w jakiej się znajduje, zwłaszcza jakiej wysokości podatek obowiązany będzie zapłacić (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 sierpnia 2010 r., I SA/Wr 555/10, LEX nr 751221). Według WSA w Krakowie (wyrok z dnia 15 grudnia 2011 r., I SA/Kr 1810/11, LEX nr 1099271) do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy lub które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Dlatego też udzielający interpretacji indywidualnej Minister Finansów winien czuwać, czy z wnioskiem wystąpił uprawniony podmiot, tj. czy wnioskodawca wystąpił we własnej sprawie i czy ma stosowne umocowanie. Mieści się to w zakresie badania prawidłowości wniosku pod względem formalnym. Ustalenia w tym zakresie mają istotne znaczenie co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, z uwagi na skuteczność oświadczenia, o jakim mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, tj. oświadczenia o toczącym się postępowaniu podatkowym, kontroli podatkowej, postępowaniu kontrolnym organu kontroli skarbowej lub rozstrzygnięciu sprawy decyzją albo postanowieniem organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Po drugie, z uwagi na skutki zastosowania się do interpretacji indywidualnej, o jakich mowa w art. 14k § 1 i § 3 i art. 14m Ordynacji podatkowej, które to skutki w przypadku zmiany interpretacji indywidualnej lub jej uchylenia przez sąd administracyjny są złagodzone, ale tylko w odniesieniu do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpiła Inspektoria z zapytaniem, czy Administracji jako podmiotowi podatkowemu, który podmiotowość prawną czerpie z osobowości prawnej Inspektorii, przysługuje zwolnienie od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p. Jak wynika ze stanu faktycznego opisanego we wniosku Inspektorii, jej jednostka organizacyjna – Administracja została uznana zgodnie z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. za odrębny podmiot podatkowy. Zgodnie bowiem z art. 55 ust. 8 u.s.p.k.k. kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 12, mogą być na wniosek kościelnej osoby prawnej uznane przez właściwa izbę skarbową za odrębne podmioty podatkowe, jeśli są organizacyjnie wyodrębnione. Wobec powyższego problem przedstawiony we wniosku nie dotyczył zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie strony skarżącej - Inspektorii, lecz dotyczył sfery opodatkowania jej jednostki organizacyjnej, będącej odrębnym podatnikiem – Administracji i dlatego też Minister Finansów prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Zgodnie bowiem z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej (mającym zastosowanie do interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej), gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Nieuzasadniony jest więc zarzut skargi odnośnie naruszenia art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu skargi nieprawidłowego zastosowania art. 12 w związku z art. 55 ust. 8 u.s.p.k.k. należy wyjaśnić, że kościelne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej mogą zgodnie z art. 12 u.s.p.k.k. działać strukturach kościelnej osoby prawnej i korzystać z przymiotu jej osobowości prawnej. Działalność gospodarcza takiej jednostki organizacyjnej prowadzona jest w ramach kościelnej osoby prawnej, a zobowiązania zaciągnięte przez działającą w ramach osobowości prawnej kościelnej osoby prawnej jednostkę organizacyjną są z punktu widzenia polskiego prawa cywilnego zobowiązaniami samej kościelnej osoby prawnej. Także na gruncie prawa administracyjnego kościelna jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej nie ma zdolności administracyjnoprawnej, zatem stroną postępowania administracyjnego jest kościelna osoba prawna (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 102/08). Wyjątek dotyczy prawa podatkowego w sytuacji, określonej w art. 55 ust. 8 u.s.p.k.k. Wówczas kościelna jednostka organizacyjna, nie posiadająca osobowości prawnej, jest odrębnym podmiotem prawa podatkowego i w konsekwencji ta jednostka jest stroną postępowania podatkowego, także postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym, jak zasadnie uznał organ podatkowy, ocena podatkowoprawna stanu faktycznego dotyczącego Administracji, może być dokonana przez organ podatkowy tylko na wniosek Administracji, a nie odrębnego od administracji podatnika, jakim jest Inspektoria. Nieuzasadniony jest też zarzut nierozpatrzenia zarzutów podniesionych w zażaleniu, ponieważ organ podatkowy w sposób wystarczający wyjaśnił i uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.