IV SA/Po 1395/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi [...] [...] Sp. z o.o., z siedzibą w [...] (dalej inwestor), pozwolenia na budowę fabryki samochodów nowej generacji [...] we [...], na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ob. [...], działki nr ewid. [...], [...], [...],[...], [...], ., [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ,[...] ob. [...], działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ob. [...], działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ob. [...]. Decyzja ta została doręczona stronie - inwestorowi w tym samym dniu tj. [...] września 2014r. Pismem z dnia [...] października 2014 roku skarżąca - organizacja ekologiczna, Stowarzyszenie [...] (dalej skarżący), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie od tej decyzji, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w tej sprawie. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji skarżące Stowarzyszenie wniosło na podstawie art. 58 § 1 i § 2 kpa wskazując, iż uchybiło terminowi do złożenia odwołania bowiem nie miało wiedzy o toczącym się postępowaniu bez swojej winy, a odpowiedź na złożony w dniu [...] września 2014r. wniosek o udzielenie informacji o toczącym się postępowaniu otrzymało dopiero w dniu [...] października 2014 r., Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014r., nr [...] Wojewoda [...] (dalej Wojewoda lub organ) na podstawie art. 59 i art. 58 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., nr 267 ze zm.-dalej kpa), odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014r. Uzasadniając postanowienie Wojewoda podniósł, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż podmiot, który został w danym postępowaniu pominięty przez niedoręczenie mu decyzji organu I instancji, a który twierdzi, że jest stroną - może wnieść odwołanie w terminie, który biegnie dla stron postępowania. Z możliwości jakie stwarzają przepisy art. 58 kpa może skorzystać strona, której organ doręczył decyzję, a która z przyczyn niezależnych nie mogła wnieść odwołania w terminie ustawowym. Z powyższego wynika, iż osobom (podmiotom), którym nie doręczono decyzji (w ocenie organu nie zostali uznani jako strona postępowania administracyjnego czy podmiot na prawach strony), nie przysługuje możliwość wystąpienia o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zasadna jest wówczas odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdyż dla wnioskujących nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania. Wojewoda podniósł, że stanowisko w tym zakresie zostało potwierdzone w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym w tym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt: II OSK 1762/09, wyroku NSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt: II OSK 1759/06, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2013 r" sygn. akt: II SA/KR 1581/12. Organ nadmienił, iż kontrola w toku instancji ustalonego kręgu stron na etapie postępowania przed organem I instancji stanowiący jedną z materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia jest możliwa jedynie w przypadku zaskarżenia decyzji nieostatecznej. Podmiot uznany za stronę może wnieść odwołanie w ustawowym terminie, który liczy się od daty doręczenia tej stronie rozstrzygnięcia, natomiast podmiot, któremu nie doręczono decyzji jako stronie może wnieść odwołanie jedynie w terminie otwartym dla którejkolwiek ze stron. Niezaskarżenie decyzji w terminie przez podmioty, którym przyznano status stron postępowania administracyjnego skutkuje tym, że decyzja taka staję się ostateczna; wyłącza to możliwość wniesienia od niej odwołania przez podmiot nie mający w myśl ustaleń organu I instancji takiego statusu. Stosownie bowiem do art. 129 § 2 kpa strona postępowania administracyjnego może wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej lub ogłoszenia decyzji. W razie nieskorzystania przez strony z odwołań w powyższym terminie, decyzja w myśl art. 16 § 1 k.p.a. staje się ostateczna, niezależnie od tego, czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim stronom. Wojewoda wywodził dalej także, iż zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy ta była już ostateczna, przysługuje na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Taka droga obrony interesu prawnego przez stronę pozbawioną udziału w postępowaniu zapewnia jej poszanowanie zasady dwuinstancyjności, wznowienie postępowania otwiera bowiem przed stroną ponownie postępowanie przed organem I instancji, gwarantując udział w tym postępowaniu, a następnie w postępowaniu odwoławczym. Zarówno z pism Stowarzyszenia (odwołanie zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania) jak i akt sprawy wynika, iż nie uczestniczyło ono jako strona czy też na prawach strony w przedmiotowym postępowaniu, dotyczącym ww. inwestycji, przed organem pierwszej instancji, stąd nie została doręczona Stowarzyszeniu decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r. W zaskarżonej decyzji organ I instancji - Starosta określił, iż obszar oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409 j.t. ze zm.) obejmuje działki objęte inwestycją. Dla podmiotów uznanych za strony postępowania termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] października 2014 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji - karta nr 75) co stanowi, iż z dniem [...] października 2014 r. decyzja stała się ostateczna. Stowarzyszenie odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniosło poprzez nadanie w urzędzie pocztowym w dniu [...] października 2014 r. czyli po terminie przewidzianym dla stron postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewoda orzekł jak w sentencji postanowienia. Skargę na to postanowienie złożyło Stowarzyszenie [...], działające przez adwokata wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 kpa w zw. z art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z art. 44 ust. 1 oraz 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej ustawa środowiskowa) poprzez błędne przyjęcie, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest uzależnione od uprzedniego doręczenia decyzji, podczas gdy: - z art. 44 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku jednoznacznie wynika, że organizacja ekologiczna ma prawo do wniesienia odwołania (a zatem w konsekwencji powiązanego z nim prawa do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu) także w sytuacji, gdy nie uczestniczyła w postępowaniu przez organem I instancji, a więc w sytuacji, gdy nie doręczono jej wydanej w sprawie decyzji, - w orzecznictwie przesądzoną jest kwestia, że w przypadku braku uczestniczenia w postępowaniu przez organem I instancji organizacja ekologiczna może wnieść odwołanie od decyzji w terminie przysługującym stronom postępowania, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 44 ust. 1 oraz 2 ustawy środowiskowej poprzez błędne przyjęcie, że brak doręczenia skarżącej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, od której skarżąca wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wynikał z okoliczności, że nie mogła ona być uczestnikiem tego postępowania, podczas gdy: - skarżąca, jako organizacja ekologiczna aktywnie działała już na etapie postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która to decyzja została przez skarżącą zaskarżona, a obecnie prowadzone jest w tym zakresie postępowanie przed Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, - inwestycja objęta pozwoleniem na budowę została zakwalifikowana już w ramach decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2014 roku o środowiskowych uwarunkowaniach jako przedsięwzięcie mogące zawsze oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, - na inwestora - wnioskodawcę nałożono obowiązek wykonania oceny porealizacyjnej, - postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, jako postępowanie dotyczące przedsięwzięcia mogącego zawsze (potencjalnie) oddziaływać na środowisko stanowiło postępowanie wymagającego udziału społeczeństwa, Wszystko to jednoznacznie wskazuje, że skarżąca miała uprawnienie do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a brak udziału skarżącej w tym postępowaniu wynikał z przyczyn od niej niezawinionych. Podsumowując, skarżący stwierdził, że organy administracji publicznej błędnie przyjęły, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu jest możliwe jedynie w sytuacji uprzedniego doręczenia decyzji. Stanowisko to nie uwzględnia językowo jasnego art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej, który wprost przewiduje możliwość złożenia odwołania, także w sytuacji, gdy organizacja ekologiczna nie brała udziału w toku dotychczasowego postępowania. W przedmiotowej sprawie brak doręczenia decyzji nie stanowi przesłanki warunkującej możliwość wniesienia odwołania, a tym samym związanego z nim prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. O odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podając, iż Stowarzyszenie nie posiada statusu strony, oraz złożyło odwołanie po ustawowym terminie. W konsekwencji uznano, że stosownie do art. 134 k.p.a. złożenie odwołanie przez ww. podmiot jest niedopuszczalne. Jedynie w przypadku gdy w sprawie pozwolenia na budowę na budowę wymagany jest udział społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 03 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stosuje się art. 44 tejże ustawy. W niniejszym postępowaniu nie był wymagany udział społeczeństwa w myśl ww. ustawy, a więc art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego nie miał zastosowania. Uznając, że odwołanie złożył podmiot nie będący do tego uprawnionym - organ II instancji nie był umocowany do merytorycznego zbadania sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano dlaczego przyjęto, że niniejsze postępowanie nie wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z ww. ustawą. Nie uprawnione jest w badanym przypadku powoływanie się Skarżącego Stowarzyszenia na art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej. W pozostałej części organ podniósł argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Uczestnik postępowania - [...] [...] spółka z o. o. w [...], inwestor - wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W skardze Stowarzyszenie zarzuciło postanowieniu, że zostało ono wydane "wyłącznie w oparciu o art. 58 kpa", podczas gdy zdaniem Stowarzyszenia w sprawie miały zastosowanie przepisy szczególne, tj. art. 28 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, w zw. z art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ustawa środowiskowa). Zarzut Stowarzyszenia jest całkowicie bezzasadny. Wojewoda [...] słusznie uznał, że brak było podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania na podstawie art. 58 kpa, co uzasadniało wydanie przedmiotowego postanowienia. Organ prawidłowo ustalił, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014r. o pozwoleniu na budowę (ani też nie brał udziału w tym postępowaniu jako podmiot na prawach strony), w związku z czym nie doręczono mu tejże decyzji. W rezultacie dla skarżącego nie rozpoczął biegu termin do złożenia odwołania. Co za tym idzie, Wojewoda zasadnie przyjął, że skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do skutecznego złożenia przez niego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - strona postępowania administracyjnego, niebędąca jedyną stroną tego postępowania, która została w tym postępowaniu pominięta przez niedoręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji, może wnieść odwołanie w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym decyzję doręczono, zaś po tym terminie nie służy jej prawo wniesienia odwołania, lecz podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa ( wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 505/08). Podkreśla się jednocześnie, że możliwość skorzystania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania służy jedynie stronie, której organ doręczył decyzję (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1759/06)". Nie ulega wątpliwości, że Stowarzyszenie nie brało udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] (wynika to z dołączonych akt administracyjnych), dlatego też słusznie nie doręczono Stowarzyszeniu decyzji - oraz że Stowarzyszenie nie złożyło w ustawowym terminie 14 dni otwartym dla strony (tj. w terminie do [...] października 2014r.) odwołania od ww. decyzji. Co za tym idzie, w świetle ww. uwag postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. było uzasadnione. Nie ma racji skarżący twierdząc, że art. 28 ust. 4 prawa budowlanego w zw. z art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej "modyfikują zasady zaskarżania odwołań (w tym wniosków o przywrócenie terminu do ich wniesienia) składanych przez organizacje ekologiczne". Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że przepisów ust. 2 i 3 art. 28 prawa budowlanego nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy środowiskowej, a w tym przypadku stosuje się przepisy art. 44 ustawy środowiskowej. Drugi z powołanych przepisów - art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej - przewiduje, że organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, i to także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony. Jak wyraźnie widać, powyższe przepisy nie określają w sposób odmienny od przepisów kpa kwestii doręczeń decyzji stronom postępowania (podmiotów na prawach strony), terminów do złożenia odwołania, ani też nie modyfikują kwestii przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Nie są zatem przepisami szczególnymi wobec odnośnych uregulowań kpa. Z art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej wynika, że, jeżeli spełnione są określone cyt. przepisem przesłanki podmiotowe, organizacja ekologiczna jest uprawniona do złożenia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa także wówczas, gdy nie brała udziału w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Nie oznacza to jednak, że w przypadku złożenia odwołania z przekroczeniem ustawowego terminu, organ nie powinien zbadać zasadności prośby o przywrócenie terminu zgodnie z art. 58 kpa i art. 59 kpa. Wprost przeciwnie, organ powinien zastosować przepisy kodeksowe. Ponadto, wynikające z art. 44 ustawy środowiskowej uprawnienie organizacji ekologicznych do uczestniczenia na każdym etapie postępowania, w tym do składania odwołań (nawet wówczas, gdy dana organizacja ekologiczna nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym) dotyczy, wyłącznie postępowań wymagających udziału społeczeństwa. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie, w którym Starosta [...] wydał decyzję nr [...] z dnia [...] września 2014 r. nie stanowiło postępowania wymagającego udziału społeczeństwa. Przepis art. 44 ustawy środowiskowej w zw. z art. 28 ust. 4 prawa budowlanego nie miał zatem zastosowania w postępowaniu przed Starostą [...]m. Dlatego też Stowarzyszenie nie było uprawnione do udziału w tym postępowaniu, i w rezultacie nie przysługiwało mu prawo do złożenia odwołania. W konsekwencji, bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 44 ust. 4 ustawy środowiskowej, tym bardziej, że przepis ten dotyczy zażalenia organizacji ekologicznej na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu, a w niniejszej sprawie takie postanowienie w ogóle nie było wydane, Bezzasadne są również zarzuty skarżącego dotyczące niezbadania przez Wojewodę przesłanek zastosowania art. 58 kpa, tj. uprawdopodobnienia braku winy w złożeniu odwołania, złożenia wniosku w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny oraz dopełnienia czynności, dla której określony był termin. Pierwsze dwie kwestie mają charakter wtórny wobec uznania przez organ, że wobec braku doręczenia skarżącemu decyzji Starosty [...], dla skarżącego nie rozpoczął biegu termin do złożenia odwołania, a tym samym prośba o przywrócenie terminu jest bezzasadna. Natomiast kwestia złożenia odwołania przez skarżącego stała się przedmiotem oceny organu - Wojewoda [...] w dniu [...] listopada 2014 r. wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia, a które to postanowienie zostało zaskarżone przez Stowarzyszenie do tut. Sądu (i obecnie zawisłe jest w sprawie pod sygn. IV SA/Po 1394/14). Należy zaznaczyć, że Stowarzyszenie nie było uprawnione do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji Spółki, ponieważ postępowanie to nie stanowiło postępowania wymagającego udziału społeczeństwa, a tylko w takim wypadku przepisy art. 28 ust. 4 prawa budowlanego w zw. z art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej dawałyby legitymację Stowarzyszeniu do udziału w tym postępowaniu, w tym do złożenia odwołania. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jest tylko takie postępowanie, co do którego wymóg zapewnienia udziału społeczeństwa jest przewidziany konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego (tak: wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2580/11, wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. II OSK 1085/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 października 2014 r., IV SA/Po 608/14, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 marca 2015 r., II SA/Wr 72/15; wszystkie wyroki dostępne w Internetowej bazie orzeczeń WSA i NSA). Takim przepisem jest art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) ustawy środowiskowej, który przewiduje, że możliwość udziału społeczeństwa, w tym także organizacji ekologicznej, zagwarantowana jest w postępowaniu, w którym dokonywana jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Z analizy ustawy środowiskowej, w szczególności art. 88 ust. 1 i art. 90 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, oraz z prawa budowlanego wynika, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ściśle określonych przypadkach. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej i art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, ponowną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przeprowadza się: a. jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, b. na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji lub c. jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla porządku należy też zauważyć, że przepisy przewidują też konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w przypadku braku możliwości stwierdzenia gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW - art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej. Niewątpliwie żaden z tych przypadków nie miał miejsca w niniejszej sprawie. Jak wynika z decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (RDOŚ) z dnia [...] września 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla Inwestycji (znak: [...]) organ wyraźnie wskazał, że nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, tj. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Decyzja RDOŚ została utrzymana w mocy decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. (znak: [...]). Pozostałe przesłanki warunkujące przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę również nie zostały spełnione. Z tego względu, ponieważ w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla Inwestycji Spółki nie przeprowadzano oceny oddziaływania na środowisko, postępowanie to nie stanowiło postępowania wymagającego udziału społeczeństwa, a tym samym wykluczało uprawnienie Stowarzyszenia do uczestniczenia w tym postępowaniu. Z uwagi na powyższe bez znaczenia jest podnoszona przez Stowarzyszenie kwestia uczestniczenia przez Skarżącego w postępowaniu w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji. W ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej była przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, zatem uprawnienie Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu miało swą podstawę. Ponadto, bez jakiegokolwiek znaczenia dla niniejszej sprawy jest fakt, iż Inwestycja Spółki stanowi przedsięwzięcie mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów Ustawy Środowiskowej. Kwalifikacja taka wynika wprost z przepisów prawa, tj. przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; bez znaczenia jest także, kwestia nałożenia na Spółkę obowiązku przeprowadzenia oceny porealizacyjnej. Kwestia ta nie wpływa w żaden sposób na uprawnienie podmiotu do uczestniczenia w danym postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ppsa.