I OSK 2718/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Prokuratora Generalnego i G.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 140/15 w sprawie ze skargi G.P. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargi kasacyjne. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 140/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi G.P. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] (pkt 1 wyroku), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2 wyroku), zasądził od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącej kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3 wyroku). Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2011 r. G.P., podając, że jest sędzią w stanie spoczynku, zwróciła się do Wydziału Informacji Biura Ministra Sprawiedliwości o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie ewentualnie posiadanego przez nią podsłuchu i jego czasookresu. Na żądanie sprecyzowania wniosku pismem z dnia [...] wskazała, że wnosi o udostępnienie informacji co do ewentualnego posiadania przez nią podsłuchu, ewentualnego objęcia ją inwigilacją, w rozumieniu szerokim, czynnościami operacyjnymi w okresie od 1980 r. do chwili obecnej. Ministerstwo Sprawiedliwości - Biuro Ministra przekazało powyższy wniosek według właściwości Dyrektorowi Biura Prokuratora Generalnego, wyjaśniając jednocześnie, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie dysponuje żądanymi przez wnioskodawczynię informacjami. Dyrektor Biura Prokuratora Generalnego pismem z dnia [...] poinformował G.P., iż udzielenie informacji pozytywnej, jak i negatywnej nie jest możliwe w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 5 ust. 1 i art. 1 ust. 2 tej ustawy. G. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w załatwieniu jej wniosku z dnia 29 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 418/12 oddalił skargę, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od powyższego wyroku, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania (wyrok z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1413/13). W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę powinien przyjąć, że zgłoszone przez skarżącą w piśmie z dnia 29 listopada 2011 r. żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Sąd powinien ocenić, czy podjęte przez Prokuratora Generalnego działanie w postaci pisma z dnia 21 lutego 2012 r. jest wystarczające, by można było uznać, że organ nie pozostaje w bezczynności co do wniosku skarżącej z dnia 29 listopada 2011 r. Wykonując powyższe wytyczne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 254/14 zobowiązał Prokuratora Generalnego do rozpatrzenia wniosku skarżącej G.P. z dnia 29 listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Prokurator Generalny, ponownie rozpoznając sprawę z wniosku o udostępnienie informacji publicznej, pismem z dnia 26 września 2014 r. poinformował wnioskodawczynię, że wszelkie dokumenty dotyczące działalności organów bezpieczeństwa państwa za okres od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. znajdują się w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej - Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu i jej oddziałach terenowych. Do udostępnienia tych dokumentów stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1075). Natomiast w zakresie ewentualnego stosowania kontroli i utrwalania rozmów po wszczęciu postępowania karnego, tj. tzw. podsłuchu procesowego, mają zastosowanie reguły przewidziane w Kodeksie postępowania karnego, gdyż przepisy tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dostęp zaś do dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego jest możliwy w trybie art. 156 kpk. Odnośnie zaś pozostałej części wniosku, tj. udostępnienia informacji dotyczącej stosowania względem wnioskodawczyni czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od 1 sierpnia 1990 r. do dnia 26 września 2014 r. została wydana w dniu [...] decyzja administracyjna nr [...], odmawiająca udzielenia informacji publicznej w tym zakresie. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, że czynności te, w tym kontrola operacyjna, są niejawne z mocy ustawy, co wynika z przepisów ustaw regulujących zasady działania poszczególnych służb, którym przyznano uprawnienia stosowania tych czynności. Każda więc informacja, która jest z nimi związana, w tym również dotycząca realizacji wskazanych czynności bądź zaprzeczająca ich realizacji, pozostaje niejawna. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnioskodawczyni zarzuciła, że odesłanie do trybu dostępu do dokumentów uregulowanego w ustawie o IPN oraz w art. 156 kpk nie spełnia wymogów konkretyzacji i indywidualizacji co do osoby. Zaznaczyła, że nie posiada informacji co do objęcia ją podsłuchem procesowym i w związku z tym nie może realizować prawa do informacji w trybie art. 156 kpk. Podniosła też, że wydana w dniu 26 września 2014 r. decyzja jest częściowa, gdyż nie obejmuje całości żądania informacyjnego, a nadto, że w uzasadnieniu decyzji nie zostało wykazane, iż informacje z jej żądania informacyjnego posiadają określoną klauzulę tajności uniemożliwiającą odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o udostępnienie informacji. W jej ocenie to, że kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie, samo przez się nie oznacza, iż niejawne jest udzielenie informacji o jej stosowaniu, zwłaszcza co do zaszłości. Wskazała również, że przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych nie zakazują udzielenia informacji dotyczącej "istnienia podsłuchu, inwigilacji, czynności operacyjnych co do zaszłości - okresu po przedawnieniu określonych spraw". Po rozpoznaniu powyższego wniosku, Prokurator Generalny wydał w dniu [...] decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] W uzasadnieniu wskazał, że forma decyzji w postępowaniu uregulowanym ustawą o dostępnie do informacji publicznej nie jest właściwa w przypadku poinformowania wnioskodawcy, że z uwagi na regulację zawartą w innej ustawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się natomiast do meritum rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną decyzją, organ powtórzył, że czynności operacyjno-rozpoznawcze są czynnościami niejawnymi z mocy prawa. Wynika to z przepisów ustaw regulujących działania poszczególnych służb, którym przyznano uprawnienia w tym zakresie. W ocenie organu każda informacja, która dotyczy tego typu czynności jest niejawna, w tym również informacja o realizacji wobec określonej osoby czynności operacyjno-rozpoznawczych (informacja pozytywna), jak też zaprzeczającej ich realizacji (informacja negatywna). Dalej wyjaśnił, że to, jakie informacje w tym zakresie mogą być udostępnione przez Prokuratora Generalnego i komu, określa art. 10 ea ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.). Ścisłe określenie kategorii danych objętych jawną roczną informacją Prokuratora Generalnego oraz podmiotów uprawnionych do ich uzyskania - Sejm i Senat (in gremio) - uzasadnia pogląd, iż wprowadzając to szczególne rozwiązanie, ustawodawca kierował się założeniem, że uzyskanie dostępu do tych danych na innej podstawie nie jest możliwe. Jednocześnie wskazał, że powołany art. 10 ea ustawy o prokuraturze określa wprost, że przekazanie wyszczególnionych w nim danych odbywa się w formie jawnej informacji. Z założenia racjonalnego prawodawcy wynika zakaz wykładni przepisów prawa zakładający, że pewne ich elementy są zbędne (zakaz wykładni per non est). W ocenie organu, jeżeli ustawodawca przesądził o jawności informacji zbiorczej, o jakiej mowa w tym przepisie, to a contrario przekazanie innego rodzaju informacji może nastąpić wyłącznie w sposób przewidziany dla informacji niejawnych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego oraz niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a także brak dokładnego, wyczerpującego rozpatrzenia sprawy. Podkreśliła, że zakres wniosku o udostępnienie informacji został ustalony i potwierdzony wyrokami sądów administracyjnych w poprzednio prowadzonych postępowaniach. Ustalono tam m.in., że skarżąca uściślając swój wniosek w piśmie z dnia 23 stycznia 2012 r. wniosła o udostępnienie informacji co do ewentualnego posiadania przez nią podsłuchu, ewentualnego objęcia ją inwigilacją w rozumieniu szerokim, czynnościami operacyjnymi w okresie od 1980 r. do chwili obecnej. Tymczasem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja dotyczą jedynie udzielenia informacji publicznej o stosowaniu względem jej osoby czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od 1 sierpnia 1990 r. do dnia wydania decyzji I instancji. Dalej powtórzyła, że nie posiada informacji co do objęcia jej podsłuchem procesowym, nie otrzymała w tym względzie żadnego postanowienia, także przy uwzględnieniu treści art. 239 kpk. W związku z tym nie może realizować prawa do informacji w trybie art. 156 kpk. Niezależnie od powyższego nie zostało wykazane, że w danej sprawie karnej miała ona status strony i tym samym, że w konkretnym wypadku przepis art. 156 kpk może mieć w stosunku do niej zastosowanie. Podniosła też, że odesłanie do ustawy o IPN w zakresie udostępnienia informacji za czas od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. nastąpiło bez uprzedniego stwierdzenia, że odnośnie jej osoby zostały wytworzone dokumenty przez organy bezpieczeństwa państwa określone w art. 5 ustawy o IPN, który to wymóg stanowi przesłankę zastosowania przepisów tej ustawy. Niezależnie od powyższego zauważyła, iż zarówno wydane decyzje, jak i pismo Dyrektora Biura Prokuratora Generalnego z dnia [...] nie odpowiadają na zasadnicze pytanie z jej wniosku, tj. o podsłuch, chociaż art. 239 kpk i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych wyłączają niejawność. W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że czynności operacyjne są czynnościami niejawnymi z mocy prawa. Nie rozwinął jednak tego stwierdzenia, nie uzasadnił go, ani też nie przywołał jakichkolwiek konkretnych przepisów prawa potwierdzających tę tezę. Nie można zdaniem tego Sądu uznać za wystarczające stwierdzenie, że ograniczenie to wynika z przepisów ustaw regulujących działania poszczególnych służb, którym uprawnienia przyznano w tym zakresie. Nie pozwala też na podjęcie polemiki ze stanowiskiem organu, ponieważ brak jest motywów, którymi kierował się organ, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu I instancji, organ nie przedstawił wystarczających argumentów i dowodów uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji, a powołanie się na ochronę informacji niejawnych bez wykazania, że żądane informacje rzeczywiście taki charakter mają, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącemu żądanych informacji i wydanie, w oparciu o art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzji. Na uwzględnienie nie zasługuje też, w ocenie tego Sądu, stwierdzenie organu, że art. 10 ea ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze nie pozwala mu na udostępnianie innych informacji, niż tam wskazane. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, przepis ten co prawda stanowi regulację szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy o dostępie do informacji niejawnej oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale nie może być traktowany jako podstawa do odmownego rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, iż w razie kolizji ustaw pierwszeństwo mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w wypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Wymaga to skrupulatnego badania przedmiotu wniosku. Odrębne uregulowanie bowiem dotyczy tylko tego, co wyraźnie wynika z ustawy szczególnej. Nie wyklucza ona udzielenia takich informacji na wniosek. W ocenie Sądu I instancji, wszystkie przepisy stanowiące wyjątek od ustawy o dostępie do informacji publicznej powinny być wykładane w sposób ścisły. Przepis art. 10 ea ust. 1 ustawy o prokuraturze przewiduje dodatkowy, urzędowy sposób upublicznienia niektórych informacji publicznych. Odnosi się on do Prokuratora Generalnego i wskazuje na obowiązek przedstawiania przez niego Sejmowi i Senatowi określonych informacji. Nie wyłącza jednak prawa do uzyskiwania informacji publicznych ani w tym, ani w szerszym zakresie przez inne podmioty na wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej dotyczących wydania decyzji administracyjnej jedynie w zakresie części żądania, tj. informacji publicznej dotyczącej stosowania względem wnioskodawczyni czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od 1 sierpnia 1990 r. do dnia 26 września 2014 r., podczas gdy – w jej ocenie – również w zakresie pozostałych lat (1980 - 1990) winna być wydana decyzja administracyjna, Sąd I instancji stwierdził, że zarzut ten jest niezasadny. Rację ma bowiem organ, że ustawa o dostępie do informacji publicznej wyraźnie wskazuje przypadki, w których jest wydawana decyzja administracyjna. Sytuacja, w której organ dochodzi do przekonania, że w sprawie będzie miał zastosowanie inny tryb udzielenia informacji publicznej, nie mieści się w kategorii tych przypadków. W takim przypadku organ informuje wnioskodawcę o powyższym. Z kolei wnioskodawcy, o ile kwestionuje on stanowisko organu, przysługuje skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Konkludując, w ocenie Sądu I instancji, organ rozpoznając sprawę z wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej nie wyjaśnił w sposób wystarczający stanu faktycznego i odmówił udostępnienia informacji publicznej bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy pozwalający na ograniczenie konstytucyjnego prawa skarżącej do informacji publicznej, czym naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji, ponownie rozpoznając sprawę organ winien wziąć pod uwagę wytyczne Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd ten na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.ps.a. orzekł jak w zaskarżonym wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł zarówno Prokurator Generalny, jak i skarżąca G.P. Prokurator Generalny zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 10 ea ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten przewiduje dodatkowy, urzędowy sposób upublicznienia niektórych informacji publicznych i nie wyłącza prawa do uzyskiwania informacji publicznych ani w tym, ani w szerszym zakresie przez inne podmioty na wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez bezzasadne zastosowanie pierwszego z wymienionych przepisów wskutek błędnego przyjęcia, że zaskarżona decyzja z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt PG VII IP/O 8/14 oraz decyzja ją poprzedzająca z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt PG VII IP 168/14 nie zawiera wskazania konkretnych przepisów prawa potwierdzających tezę, że czynności operacyjne są czynnościami niejawnymi, a także wystarczających argumentów i dowodów uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem, że organ naruszył art. 7, 77 i 107 k.p.a., podczas gdy decyzja z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt PG VII IP 168/14 wskazuje przepisy prawa, które wprost stanowią o niejawnym charakterze czynności kontroli operacyjnej, a decyzja z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt PG VII IP/O 8/14 odwołuje się w tym zakresie do treści decyzji wydanej w dniu 26 września 2014 r.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na czym polegało powołane przez Sąd naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. oraz poprzez brak wykazania, czy zarzucone naruszenie tych przepisów postępowania oraz dodatkowo również powołanego przez Sąd art. 107 k.p.a. miało istotny wpływ na stosowanie przepisów prawa materialnego w sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji błędnie przyjął, że organ w zaskarżonej decyzji z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt PG VIIIP/O 8/14 poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że czynności operacyjne są czynnościami niejawnymi z mocy prawa, nie uzasadnił go, ani też nie przywołał jakichkolwiek konkretnych przepisów prawa potwierdzających tę tezę, a w konsekwencji błędnie przyjął, że organ naruszył art. 7, 77 i 107 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że czynności operacyjno - rozpoznawcze, w tym kontrola operacyjna, są czynnościami niejawnymi z mocy ustawy. Kompetencje do wykonywania tych czynności przysługują kilku służbom, a wnioskodawczyni nie sprecyzowała, do której z nich mają odnosić się żądane przez nią informacje. Dlatego organ przywołał konkretne przepisy obowiązującego prawa, które stanowią o niejawnym charakterze kontroli operacyjnej w zakresie kompetencji poszczególnych służb. Mianowicie wskazał na art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 29, poz. 154 ze zm.), art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 621 ze zm.), art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.), art. 9 e ust. 7 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 116, poz. 675 ze zm.), art. 36 c ust. 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (j.t. Dz. U. z 2011 r., Nr 41, poz. 214 ze zm.), art. 31 ust. 7 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 568 ze zm.) oraz art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 253 ze zm.) oraz, że podobne rozwiązania zawierała nieobowiązująca już ustawa o Urzędzie Ochrony Państwa. Podniesiono także, że każda informacja, która jest związana z czynnościami operacyjno - rozpoznawczymi, w tym również dotycząca realizacji wskazanych czynności, bądź informacja zaprzeczająca realizacji takich czynności, pozostaje niejawna. A zatem organ nie mógł ograniczyć się do wymienienia jednego przepisu dającego prawo do odmowy udostępnienia informacji publicznej, bowiem wniosek nie odnosił się do konkretnej służby mającej kompetencje do prowadzenia czynności operacyjno - rozpoznawczych, a brak jest wspólnych przepisów normujących tego rodzaju działania prowadzone przez różne organy. Charakter tych czynności powoduje, że nie mogą być one prowadzone jawnie, bowiem niweczyłoby to ich cel. G.P. zaskarżyła powyższy wyrok w części dotyczącej okresu od 1980 r. do 31.07.1990 r. z jej wniosku z dnia 29 listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej co do ewentualnego posiadania przez nią podsłuchu, ewentualnego objęcia jej inwigilacją w rozumieniu szerokim, czynnościami operacyjnymi w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art.134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art.104 k.p.a., art.107 § 1 k.p.a., art. 111 § 1 i § 1b k.p.a. poprzez brak należytej kontroli i uznanie, że decyzja organu co do wniosku o udostępnienie informacji publicznej może być częściowa i nieobejmująca żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r., a sprawa administracyjna może być rozstrzygnięta co do części skargi; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 170, 171, 153 i art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasady związania prawomocnym wyrokiem, powagi rzeczy osądzonej oraz oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wynikających z prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 254/14 i uznanie, że można ponownie o tym samym orzec odmiennie oraz wystąpić skutecznie ze skargą administracyjną na bezczynność w zakresie już orzeczonym prawomocnie; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art.3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.106 § 3 i § 4 p.p.s.a., art.133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak ustaleń, niezasadność i sprzeczność ocen faktycznych i prawnych, brak wskazań co do dalszego postępowania w zakresie żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. oraz przyjęcie, że w wypadku powołania się na inny tryb udzielania informacji publicznej nie musi być wydana decyzja administracyjna, że decyzja w konkretnym wypadku może być częściowa oraz, że przysługuje skarga na bezczynność w wypadku uprzedniego prawomocnego rozpoznania przez sąd skargi na bezczynność; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że nie musi być wydana decyzja administracyjna odnośnie żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. na skutek powołania się na inną regulację prawną niż ustawa o dostępie do informacji publicznej; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że wymieniony przepis - w konkretnym wypadku - może stanowić podstawę odmowy udzielenia informacji i pozwala na brak wydania decyzji administracyjnej z żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. z powołaniem się na istnienie szczególnych regulacji prawnych; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 154 § 4-5 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania i wyłączenie ewentualnego dalszego postępowania przed organem oraz sądem co do żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. mogące skutkować szkodą wiążącą się z brakiem możności udostępnienia informacji wskutek orzeczenia Sądu i rodzące roszczenie odszkodowawcze wskutek braku wykonania prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 254/14. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej okresu od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. z wniosku skarżącej z dnia 29 listopada 2011 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że co do zasady odmowa udostępnienia informacji wobec istnienia innych regulacji prawnych dotyczących określonych informacji winna nastąpić w formie decyzji (art. 1 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - Dz.U. z 2014 r., poz.782 - oraz art. 104 i art. 107 § 1 k.p.a.). Przepis art. 1 ust. 2, podobnie jak art. 16 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zostały powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w części dotyczącej żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r., jednakże Sąd I instancji podzielił stanowisko organu. Wydane przez organ decyzje (w tym postanowienie) zawierają powołanie się na treść art. 1 ust. 2 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z argumentacją, że w wypadku odwołania się do trybu dostępu na innych zasadach niż powołana ustawa, nie jest wymagane wydanie decyzji. Przyjąć należy, iż przepis art. 1 ust. 2 powołanej ustawy o dostępie de informacji publicznej dotyczy zarówno odesłania do trybu dostępu do dokumentów przewidzianego w ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2014 r., poz.1075), jak i trybu z art.156 kpk dotyczącego podsłuchu procesowego - zawartych w piśmie Dyrektora Biura Prokuratora Generalnego z dnia [...] Przepisy powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują jedyne dwa sposoby reakcji organu - albo ujawnienie informacji publicznej w drodze czynności technicznej (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 14 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej), albo wydanie decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej, bądź o umorzeniu postępowania w tym przedmiocie (art. 16 ust. 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej). Skarżąca podkreśliła, że organ zgłoszonego żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. nie załatwił w żaden z powyższych sposobów. Zaskarżony wyrok narusza treść art. 16 ust. 1 w zw. z ust. 2 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako że odmowa udzielenia informacji za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. nie nastąpiła w formie decyzji. W piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2015 r. G.P. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej organu, podtrzymując skargę kasacyjną wniesioną osobiście. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Sąd ten, w odróżnieniu od Sądu I instancji, nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Bada natomiast zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a., Sąd kasacyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze. W niniejszej sprawie nie stwierdzono tego typu przesłanek. W przedmiotowej sprawie nie budził zastrzeżenia charakter żądanych informacji jako publicznych. Kwestię tę przesądził już bowiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1413/13. Uchylając wyrok Sądu I instancji i przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, Sąd ten wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę powinien ocenić, czy podjęte przez Prokuratora Generalnego działanie w postaci pisma z dnia 21 lutego 2012 r. jest wystarczające, by można było uznać, że organ nie pozostaje w bezczynności co do wniosku skarżącej z dnia 29 listopada 2011 r. Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że wnioskiem z dnia 5 grudnia 2011 r. G.P., podając, że jest sędzią w stanie spoczynku, zwróciła się do Wydziału Informacji Biura Ministra Sprawiedliwości o udostępnienie jej informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie "ewentualnie posiadanego przeze nią podsłuchu i jego czasookresu". Na żądanie sprecyzowania wniosku pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. wskazała, że wnosi o udostępnienie informacji co do ewentualnego posiadania przez nią podsłuchu, ewentualnego objęcia jej inwigilacją, w rozumieniu szerokim, czynnościami operacyjnymi w okresie od 1980 r. do chwili obecnej. Wykonując wytyczne zawarte w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1413/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 254/14 zobowiązał Prokuratora Generalnego do rozpatrzenia wniosku skarżącej G.P. z dnia 29 listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając ponownie sprawę Prokurator Generalny pismem z dnia 26 września 2014 r. poinformował wnioskodawczynię, że wszelkie dokumenty dotyczące działalności organów bezpieczeństwa państwa za okres od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. znajdują się w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej - Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu i jej oddziałach terenowych. Do udostępnienia tych dokumentów stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1075). Natomiast w zakresie ewentualnego stosowania kontroli i utrwalania rozmów po wszczęciu postępowania karnego, tj. tzw. podsłuchu procesowego, mają zastosowanie reguły przewidziane w Kodeksie postępowania karnego, gdyż przepisy tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dostęp zaś do dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego jest możliwy w trybie art. 156 kpk. Odnośnie pozostałej części wniosku, tj. udostępnienia informacji dotyczącej stosowania względem wnioskodawczyni czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od 1 sierpnia 1990 r. do dnia 26 września 2014 r. została wydana w dniu 26 września 2014 r. decyzja administracyjna nr PG VII IP 168/14, odmawiająca udzielenia informacji publicznej w tym zakresie. W uzasadnieniu owej decyzji wskazano, że czynności te, w tym kontrola operacyjna, są niejawne z mocy ustawy, co wynika z przepisów ustaw regulujących zasady działania poszczególnych służb, którym przyznano uprawnienia stosowania tych czynności. Każda więc informacja, która jest z nimi związana, w tym również dotycząca realizacji wskazanych czynności bądź zaprzeczająca ich realizacji, pozostaje niejawna. Stanowisko to organ podtrzymał w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji z dnia 1 grudnia 2014 r, którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 26 września 2014 r. W podstawie prawnej wydanych decyzji powołał się m.in. na art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 782), dalej u.d.i.p. W uzasadnieniu powtórzył, że czynności operacyjno-rozpoznawcze są czynnościami niejawnymi z mocy prawa, co wynika z przepisów ustaw regulujących działania poszczególnych służb, którym przyznano uprawnienia w tym zakresie. W ocenie organu każda informacja, która dotyczy tego typu czynności jest niejawna, w tym również informacja o realizacji wobec określonej osoby czynności operacyjno-rozpoznawczych (informacja pozytywna), jak też zaprzeczającej ich realizacji (informacja negatywna). Dalej wyjaśnił, że to, jakie informacje w tym zakresie mogą być udostępnione przez Prokuratora Generalnego i komu, określa art. 10 ea ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.). Ścisłe określenie kategorii danych objętych jawną roczną informacją Prokuratora Generalnego oraz podmiotów uprawnionych do ich uzyskania - Sejm i Senat (in gremio) - uzasadnia zdaniem organu pogląd, iż wprowadzając to szczególne rozwiązanie, ustawodawca kierował się założeniem, że uzyskanie dostępu do tych danych na innej podstawie nie jest możliwe. Jednocześnie wskazał, że powołany art. 10 ea ustawy o prokuraturze określa wprost, iż przekazanie wyszczególnionych w nim danych odbywa się w formie jawnej informacji. Z założenia racjonalnego prawodawcy wynika zakaz wykładni przepisów prawa zakładający, że pewne ich elementy są zbędne (zakaz wykładni per non est). W ocenie organu, jeżeli ustawodawca przesądził o jawności informacji zbiorczej, o jakiej mowa w tym przepisie, to a contrario przekazanie innego rodzaju informacji może nastąpić wyłącznie w sposób przewidziany dla informacji niejawnych. Rozpoznając skargę na powyższe decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołał się na art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i wskazał, że ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. należy odczytywać w związku z treścią art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Wyjaśnił, że ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może mieć w tym kontekście charakter wyjątkowy, znajdujący uzasadnienie w regulacji rangi ustawowej. Powołał się też na art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228 ze zm.). Zdaniem tego Sądu, organ nie przedstawił wystarczających argumentów i dowodów uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji, a powołanie się na ochronę informacji niejawnych bez wykazania, że żądane informacje rzeczywiście taki charakter mają, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącej żądanych informacji i wydanie, w oparciu o art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzji. Za niezasadne Sąd ten uznał stanowisko organu, że art. 10 ea ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.) nie pozwala na udostępnianie innych informacji, niż tam wskazane. Skarga kasacyjna wywiedziona od powyższego wyroku przez Prokuratora Generalnego zarzuca owemu wyrokowi naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak również prawa materialnego. Zarzuty te sprowadzają się w istocie do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że udostępnienie żądanej informacji objętej wnioskiem skarżącej z dnia 29 listopada 20112 r. (wniosek ten przywoływany jest także jako wniosek z dnia 5 grudnia 2011 r.) jest dopuszczalne na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie stoją temu na przeszkodzie przepisy wskazywane przez Prokuratora Generalnego jako podstawa prawna wydanych w sprawie decyzji, w tym art. 10 ea ust. 1 i 2 ustawy o prokuraturze. Zgodnie z art. 10 ea ust. 1 tej ustawy, Prokurator Generalny przedstawia Sejmowi i Senatowi jawną roczną informację o łącznej liczbie osób, wobec których został skierowany wniosek o zarządzenie kontroli i utrwalania rozmów lub wniosek o zarządzenie kontroli operacyjnej, ze wskazaniem liczby osób, co do których: 1) sąd zarządził kontrolę i utrwalanie rozmów lub kontrolę operacyjną, 2) sąd odmówił zarządzenia kontroli i utrwalania rozmów lub kontroli operacyjnej, 3) wniosek o kontrolę operacyjną nie uzyskał zgody prokuratora, z wyszczególnieniem liczby osób w wymienionych kategoriach, co do których o kontrolę operacyjną wnioskował organ Policji. (ust. 1). Przepis ten w ust. 2 stanowi, że informacja, o której mowa w ust. 1, powinna być przedstawiona Sejmowi i Senatowi do dnia 30 czerwca roku następnego po roku nią objętym. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego organ skarżący kasacyjnie zarzucił, że Sąd I instancji naruszył art. 10 ea ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten przewiduje dodatkowy, urzędowy sposób upublicznienia niektórych informacji publicznych i nie wyłącza prawa do uzyskiwania informacji publicznych ani w tym, ani w szerszym zakresie przez inne podmioty na wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na wstępie należy wyjaśnić, że art. 61 ust. 1 zd. 1 Konstytucji RP stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Przepis art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poszerza znacznie krąg podmiotów uprawnionych, stwierdzając, że prawo do informacji przysługuje "każdemu". Pojęcie to obejmuje nie tylko osoby fizyczne, ale również osoby prawne, jak i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej np. organizacje społeczne. Prawo dostępu do informacji publicznej jest jednym z najważniejszych praw w katalogu praw obywatelskich i politycznych. Ma służyć tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, poprzez zwiększanie transparentności w działaniach władzy publicznej, chronić i umacniać zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawa, wreszcie zapewniać społeczną kontrolę nad działaniami organów władzy publicznej. Przejrzystość procesu decyzyjnego umacnia demokratyczny charakter instytucji oraz zaufanie obywateli do administracji. Wskazać należy, że prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej nie ma jednak charakteru absolutnego i Konstytucja RP dopuszcza jego ograniczenie z uwagi ochronę porządku publicznego, czy bezpieczeństwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. I OSK 2620/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Zagrożenie terroryzmem i rozwój przestępczości zorganizowanej powodują, że coraz częściej musimy godzić się na takie działania służb chroniących porządek prawny i nasze bezpieczeństwo, które ograniczają swobody obywatelskie, w tym sferę prywatności. Do opinii publicznej docierają przy tym informacje o nadużywaniu uprawnień dotyczących działań operacyjnych, w tym m.in. nagrywania i podsłuchiwania rozmów telefonicznych. Tym ważniejsze jest aby działalność służb specjalnych podlegała społecznej kontroli w obszarach, które nie ograniczają możliwości ich skutecznego działania i nie dotyczą konkretnych prowadzonych postępowań, stosowanych w nich metod operacyjnych czy też danych funkcjonariuszy będących pracownikami konkretnych służb. Nie sposób równocześnie zaprzeczyć, że nie mogą podlegać ujawnieniu informacje, których ujawnienie groziłoby porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu lub narażało na szwank działania organów chroniących te wartości." W świetle art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych m. in. ze względu na prywatność osoby fizycznej, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa, co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu pozbawionego danych osobowych. Podmiot zobowiązany może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Ochrona informacji niejawnych zgodnie z ustawą o ochronie informacji niejawnych przybiera dwie postaci. Po pierwsze, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych z dnia 5 sierpnia 2010 r. (Dz. U. Nr 182, poz. 1228), informacje takie mogą być udostępnione wyłącznie osobie dającej rękojmię zachowania tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią pracy lub pełnienia służby na zajmowanym stanowisku albo wykonywania czynności zleconych. Wymóg ten odnosi się do informacji niejawnych w ogóle, a nie tylko tych, którym nadano klauzulę tajności (za czym przemawia dodatkowo art. 7 ustawy o ochronie informacji niejawnych). Dla takiej ochrony wystarczy zatem element materialny, tzn. że stanowią one informacje, których nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczypospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne, także w trakcie ich opracowywania oraz niezależnie od formy i sposobu ich wyrażania (art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych). Informacja niejawna chroniona jest zatem bez względu na to, czy osoba uprawniona uznała za stosowne oznaczyć ją odpowiednią klauzulą. Jest ona bowiem niejawna z uwagi na zagrożenia wynikające z jej treści, lub sposobu jej uzyskania, a nie w następstwie klasyfikacji i klauzulowania. Dlatego osoba, która zaniecha klasyfikacji lub dokona jej nieprawidłowo poniesie z tego tytułu odpowiedzialność (T. Szewc, "Ochrona informacji niejawnych. Komentarz", Warszawa 2007 r., s.115-117). Jednocześnie art. 8 ustawy o ochronie informacji niejawnych przewiduje drugą postać ochrony, o szerszym zakresie, w stosunku do informacji niejawnych, którym nadano klauzulę tajności. Mogą być one bowiem udostępnione wyłącznie osobie uprawnionej, zgodnie z przepisami ustawy dotyczącymi dostępu do określonej klauzuli tajności; muszą być przetwarzane w warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie, zgodnie z przepisami określającymi wymagania dotyczące kancelarii tajnych, bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych, obiegu materiałów i środków bezpieczeństwa fizycznego, odpowiednich do nadanej klauzuli tajności; a także muszą być chronione odpowiednio do nadanej klauzuli tajności z zastosowaniem środków bezpieczeństwa określonych w ustawie i przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 10 ea ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, zgodnie z którym Prokurator Generalny przedstawia Sejmowi i Senatowi jawną roczną informację o łącznej liczbie osób, wobec których został skierowany wniosek o zarządzenie kontroli i utrwalania rozmów lub wniosek o zarządzenie kontroli operacyjnej, należy stwierdzić, że przepis ten określa w zamkniętym katalogu, jakie dane Prokurator Generalny ma przedstawić parlamentowi. Przepis ten stanowi co prawda regulację szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy o dostępie do informacji niejawnej oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale nie może być traktowany przez Prokuratora Generalnego jako podstawa do odmownego rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 29 listopada 2011 r. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że w przypadku kolizji ustaw pierwszeństwo nad przepisami ustawy mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Wymaga to skrupulatnego badania przedmiotu wniosku. Odrębna regulacja dotyczy bowiem tylko tego, co wyraźnie wynika z ustawy szczególnej. Nie wyklucza ona udzielenia takich informacji na wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 933/11, ONSAiWSA z 2012 r., nr 3, poz. 57). W wyroku z dnia 21 września 2012 r., sygn. I OSK 1393/12 (Lex nr 1363604) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Wszystkie zatem przepisy stanowiące wyjątek od ustawy o dostępie do informacji publicznej winny być wykładane w sposób ścisły. Należy w związku z tym zauważyć, że przepis art. 10 ea ust. 1 ustawy o Prokuraturze przewiduje dodatkowy, urzędowy sposób upublicznienia niektórych informacji publicznych. Odnosi się on do innego organu – Prokuratora Generalnego i wskazuje na obowiązek przedkładania przez niego Sejmowi i Senatowi części informacji statystycznych. Nie wyłącza natomiast prawa do uzyskiwania informacji publicznych w tym, ani w szerszym zakresie przez inne podmioty na wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej." W tej sytuacji nie może zostać uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszania art. 10 ea ust. 1 ustawy o prokuraturze. Za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez bezzasadne zastosowanie pierwszego z wymienionych przepisów wskutek błędnego przyjęcia, że wydane w sprawie decyzje nie wskazują konkretnych przepisów prawa potwierdzających tezę, że czynności operacyjne są czynnościami niejawnymi, a także wystarczających argumentów i dowodów uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem, że organ naruszył treść art. 7, 77 i 107 k.p.a. W świetle bowiem tego, co powiedziano wyżej odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 ea ust. 1 ustawy o prokuraturze zasadnie Sąd I instancji uznał, że organ rozpoznając sprawę z wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej nie wyjaśnił w sposób wystarczający stanu faktycznego i odmówił udostępnienia informacji publicznej bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. pozwalający na ograniczenie konstytucyjnego prawa skarżącej do informacji publicznej, czym naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Trafnie Sąd ten zauważa, że rozpoznając wniosek, organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że czynności operacyjne są czynnościami niejawnymi z mocy prawa. Nie rozwinął jednak tego stwierdzenia, nie uzasadnił go, ani też nie przywołał jakichkolwiek konkretnych przepisów prawa potwierdzających tę tezę. Zgodzić się w tej sytuacji należy z Sądem I instancji, że nie można uznać za wystarczające stwierdzenia organu, że ograniczenie dostępu do żądanych informacji wynika z przepisów ustaw regulujących działania poszczególnych służb, którym uprawnienia przyznano w tym zakresie. W świetle tego, co powiedziano wyżej odnośnie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 10 ea ust. 1 ustawy o prokuraturze, za trafną uznać należy ocenę tego Sądu, że organ nie przedstawił wystarczających argumentów i dowodów uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji, a powołanie się na ochronę informacji niejawnych bez wykazania, że żądane informacje rzeczywiście taki charakter mają, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącej żądanych informacji w oparciu o art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Za nietrafny w związku z tym uznać również należy podniesiony w skardze kasacyjnej organu zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew bowiem odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie organu, Sąd I instancji wyraźnie wskazał, jakich okoliczności organ nie wyjaśnił oraz, że organ nie podał motywów, którymi się kierował, wydając zaskarżone decyzje. Organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że czynności operacyjne są czynnościami niejawnymi z mocy prawa, jednak stwierdzenia tego nie rozwinął, ani nie uzasadnił. Przywołał jedynie regulacje w tym względzie zawarte w ustawach szczególnych. Podsumowując rozważania zawarte w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając sprawę z wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej organ nie wyjaśnił w sposób wystarczający stanu faktycznego i odmówił udostępnienia informacji publicznej bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. pozwalający na ograniczenie konstytucyjnego prawa skarżącej do informacji publicznej, czym naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew zatem zarzutowi skarżącego kasacyjnie organu, Sąd I instancji wykazał, że stwierdzone naruszenie wymienionych przepisów prawa miało istotny wpływ na stosowanie przepisów prawa materialnego w sprawie. W tej sytuacji skargę kasacyjną wniesioną przez Prokuratora Generalnego uznać należało za niezasadną. Podlegała ona zatem oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. Pozbawiona jest także uzasadnionych podstaw skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą G.P. Skarga kasacyjna wniesiona przez G.P. została oparta na zarzucie naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i zarzucie naruszenia prawa materialnego. W tej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności powinny podlegać rozpatrzeniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej skarżącej G.P. należy stwierdzić, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie zauważyć należy, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega nie tylko na przytoczeniu treści art. 174 p.p.s.a., ale także na wskazaniu konkretnych przepisów, które zostały naruszone, przypisaniu ich do właściwej podstawy kasacyjnej i wskazaniu formy naruszenia (w przypadku naruszenia prawa materialnego) lub wpływu na wynik sprawy (w przypadku uchybienia przepisom procedury). Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego przykładem są m.in. wyroki tego Sądu: z 7 września 2016 r., I OSK 755/16; z 24 listopada 2014 r., II OSK 722/14; z 15 maja 2013 r., I GSK 227/12; z 29 sierpnia 2012 r., I FSK 1560/11 (wszystkie dostępne w CBOSA). Skarżąca kasacyjnie w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymieniła szereg przepisów p.p.s.a. oraz przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153., poz. 1269 ze zm.), jednak tylko w stosunku do niektórych z nich wskazała na czym ich naruszenie polegało oraz, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji tylko w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny mógł się odnieść do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Sąd ten bowiem nie może we własnym zakresie precyzować zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej na wstępie zauważyć należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji pod względem zgodności z prawem były decyzje Prokuratora Generalnego z dnia 1 grudnia 2014 r. oraz z dnia 26 września 2014 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej stosowania względem skarżącej czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od 1 sierpnia 1990 r. do "dnia dzisiejszego". Decyzjami tymi nie objęto okresu od 1980 r. do 31 lipca 1990 r., co do którego poinformowano skarżącą pismem z dnia 26 września 2014 r., że dokumenty dotyczące działalności organów bezpieczeństwa państwa za okres od 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. znajdują się w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej - Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu i jej oddziałach terenowych. Do udostępnienia tych dokumentów stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1075). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, orzekając w powyższy sposób organ w niczym nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.), dalej p.u.s.a., i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art.134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art.104 k.p.a., art.107 § 1 k.p.a., art. 111 § 1 i § 1b k.p.a. Artykuł 1 p.u.s.a., jako przepis ustrojowy, normujący zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. W wyroku z dnia 12.10.2016 r. sygn. II GSK 647/15 (LEX nr 2207026) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne." Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Z kolei przepis art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, decyzja organu wydana w niniejszej sprawie co do wniosku o udostępnienie informacji publicznej może nie obejmować żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r., skoro, jak to organ wskazał w piśmie z dnia 26 września 2014 r., udostępnienie żądanej informacji za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. może nastąpić w innym trybie – w trybie ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Wniosek skarżącej w tej części został załatwiony ww. pismem organu. Rację ma Sąd I instancji, że w sytuacji, gdy zdaniem skarżącej organ winien był wydać w tym zakresie decyzję administracyjną, skarżąca może ową bezczynność organu zaskarżyć skargą wniesioną do sądu administracyjnego ale sprawa ta stanowi odrębną od niniejszej sprawę administracyjną. Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie nie objął swoją kontrolą sprawy prawidłowości rozstrzygnięcia przez organ tej części wniosku skarżącej, a w uzasadnianiu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, że sytuacja, w której organ dochodzi do przekonania, że w sprawie będzie miał zastosowanie inny tryb udzielenia informacji publicznej, nie wydaje decyzji administracyjnej lecz informuje wnioskodawcę o powyższym. Z kolei wnioskodawcy, o ile kwestionuje on stanowisko organu, przysługuje skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W tej sytuacji za nieskuteczny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 170, 171, 153 i art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasady związania prawomocnym wyrokiem, powagi rzeczy osądzonej oraz oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wynikających z prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 254/14 i uznanie, że można ponownie o tym samym orzec odmiennie oraz wystąpić skutecznie ze skargą administracyjną na bezczynność w zakresie już orzeczonym prawomocnie. Zauważyć należy, że wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. II SAB/Wa 254/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prokuratora Generalnego do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 29 listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Z wyroku tego jednak nie wynika, by organ był zobowiązany do załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem skarżącej z dnia 29 listopada 2011 r. decyzją administracyjną oraz, by decyzja ta miała dotyczyć całości żądania. W wyroku tym wskazano, że zgłoszone przez skarżącą w piśmie z dnia 29 listopada 2011 r. żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Wskazano również, że wychodząc z tego założenia i mając na uwadze stan faktyczny wynikający z akt sprawy, Sąd powinien ocenić, czy podjęte przez Prokuratora Generalnego działanie w postaci pisma z dnia 21 lutego 2012 r. (będące odpowiedzią organu na ww. wniosek) jest wystarczające, by można było uznać, że organ nie pozostaje w bezczynności co do wniosku skarżącej z dnia 29 listopada 2011 r. Zwrócono także uwagę, że uściślając swój wniosek z dnia 5 grudnia 2011 r. pismem z dnia 23 stycznia 2012 r., skarżąca wnosiła o udostępnienie informacji co do ewentualnego posiadania przez nią podsłuchu, ewentualnego objęcia ją inwigilacją, w rozumieniu szerokim, czynnościami operacyjnymi w okresie od 1980 r. do chwili obecnej. W tak długim okresie czasu inny był zakres działania Prokuratora Generalnego, zatem inny charakter ma ta część wniosku, która odnosi się do okresu historycznego – czasów PRL-u i w tym zakresie żądana informacja ma charakter archiwalny, a inny odnośnie okresu po 1989 roku. Nie można w tej sytuacji w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy postawić Sądowi I instancji zarzutu, że rozpoznając sprawę naruszył art. 170, art. 171, art. 153, a także art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art.3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.106 § 3 i § 4 p.p.s.a., art.133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak ustaleń, niezasadność i sprzeczność ocen faktycznych i prawnych, brak wskazań co do dalszego postępowania w zakresie żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. oraz przyjęcie, że w wypadku powołania się na inny tryb udzielania informacji publicznej nie musi być wydana decyzja administracyjna, że decyzja w konkretnym wypadku może być częściowa oraz, że przysługuje skarga na bezczynność w wypadku uprzedniego prawomocnego rozpoznania przez sąd skargi na bezczynność. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy. Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił ponadto motywy podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu złamania powołanego przepisu. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Rozstrzygając sprawę, Sąd I instancji nie zawarł w uzasadnieniu zaskrzonego wyroku, pomimo uchylenia zaskarżonych decyzji, wskazań co do dalszego postępowania w zakresie żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. albowiem ten okres nie był objęty wydanymi w sprawie decyzjami, będącymi przedmiotem kontroli tego Sądu w niniejszej sprawie. Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące tego okresu i podjętych rozstrzygnięć w sprawie, w tym zarzut naruszenia art.106 § 3 i § 4 p.p.s.a., art.133 § 1 p.p.s.a., nie mogą odnieść zamierzonego skutku. W świetle tego, co powiedziano wyżej odnośnie sposobu załatwienia wniosku skarżącej dotyczącego okresu od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. i zakresu kontroli tej części sprawy przez Sąd I instancji, za nietrafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że nie musi być wydana decyzja administracyjna odnośnie żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. na skutek powołania się na inną regulację prawną niż ustawa o dostępie do informacji publicznej. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że wymieniony przepis - w konkretnym wypadku - może stanowić podstawę odmowy udzielenia informacji i pozwala na brak wydania decyzji administracyjnej z żądania informacyjnego za okres od 1980 r. do 31 lipca 1990 r. z powołaniem się na istnienie szczególnych regulacji prawnych. Zauważyć należy, że w ramach ww. zarzutu skarżąca w istocie skarży sposób załatwienia jej wniosku z dnia 29 listopada 2011 r. w części dotyczącej okresu od 1980 r. do 31 lipca 1990 r., który to okres nie był objęty wydanymi w sprawie decyzjami będącymi przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Zarzut ten w tej sytuacji uznać należy za nieskuteczny. Z tych też względów nie mógł być uznany za usprawiedliwiony podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 154 § 4-5 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie w ramach ww. zarzutu podnosi, że wskutek wydania zaskarżonego wyroku nadal pozostaje nierozpoznane decyzją jej żądanie dotyczące udostępnienia informacji za okres do 1980 r. do 31 lipca 1990 r. Odnośnie tego zarzutu powtórzyć należy, że o ile zdaniem skarżącej organ winien był wydać decyzję administracyjną a nie załatwić wniosek w tej części pismem, jak to uczynił, kierując do skarżącej pismo z dnia 26 września 2014 r., skarżąca winna zaskarżyć takie działanie organu skargą na bezczynność. Wbrew przekonaniu skarżącej, takie załatwienie sprawy z jej wniosku za wyżej wskazany okres nie pozbawia skarżącej zagwarantowanego konstytucyjnie prawa do sądu. Wobec zakresu orzekania w niniejszej sprawie, nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w ramach omawianej podstawy skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów prawa w związku z niewydaniem w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. W świetle tego co powiedziano wyżej, skargę kasacyjną G.P. uznać należało za pozbawioną uzasadnionych podstaw. W tej sytuacji także i ta skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.