II GSK 1418/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1662/13 w sprawie ze skargi T. P. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od T. P. Spółki z o.o. w W. na rzecz Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1662/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie doręczenia decyzji o udzieleniu koncesji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. stwierdzając, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. T. P. Sp. z o.o. wystąpiła o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "P." na kolejny okres. Skarżąca spółka składając przedmiotowy wniosek w trybie art. 35a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm., dalej: u.r.t.), w dniu [...] listopada 2012 r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm., dalej: u.s.d.g.), wystąpiła z wnioskiem o doręczenie nowej decyzji koncesyjnej. Według skarżącej, od dnia [...] września 2012 r., tj. od daty złożenia wniosku o udzielenie koncesji, organ nie rozstrzygnął sprawy, ani nie poinformował wnioskodawcy o przedłużeniu terminu do jej rozpoznania. W tym stanie rzeczy – w ocenie spółki – wobec upływu terminów do rozpatrzenia sprawy miał zastosowanie przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g., a zatem w dniu [...] listopada 2012 r. zapadło rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem skarżącej spółki, tzn. Przewodniczący KRRiT wydał nową decyzję koncesyjną w takim właśnie trybie. W odpowiedzi na żądanie skarżącej organ wydał postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r., którym umorzył postępowanie w sprawie. Powołując się na treść art. 105 § 1, w zw. z art. 123 § 1 i art. 142 k.p.a. stwierdził jego bezprzedmiotowość wobec trwającego postępowania w sprawie przedłużenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "P." na nowy okres, zainicjowanego wnioskiem skarżącej z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wobec powyższego – zdaniem organu – nowe postępowanie w tej samej sprawie nie może być prowadzone. Organ stwierdził brak podstaw prawnych do zastosowania trybu określonego w art. 11. ust. 9 u.s.d.g., w zw. z treścią art. 35 k.p.a. W wydanym postanowieniu organ zawarł jednocześnie pouczenie o braku możliwości złożenia odwołania (zażalenia) od podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia, wobec zakwalifikowania pisma z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie doręczenia nowej decyzji koncesyjnej, jako wniosku o udostępnienie akt sprawy, którego organ nie mógł rozpoznać z ww. powodów. W odwołaniu od postanowienia organu I instancji, mającego postać wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, skarżąca zakwestionowała przyjęty przez ten organ tryb rozpatrzenia sprawy oraz nie zgodziła się z zaprezentowaną argumentacją prawną. Podkreśliła, iż przyjęte przez organ rozstrzygnięcie nie ma związku z jej wnioskiem, który nie dotyczył kwestii udostępnienia akt administracyjnych sprawy, lecz jej merytorycznego załatwienia w postaci wydania (doręczenia) decyzji koncesyjnej, o którą wnioskowała w dniu [...] sierpnia 2012 r. Postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. organ na podstawie art. 134, w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniesienia przez skarżącą powyższego wniosku, w uzasadnieniu wskazując, iż możliwość złożenia odwołania w formie ponownego rozpoznania sprawy przysługuje wyłącznie od rozstrzygnięcia mającego postać decyzji administracyjnej, a nie postanowienia. T. P. Sp. z o.o. wniosła skargę na powyższe postanowienie, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił. Zdaniem Sądu I instancji organ błędnie zakwalifikował żądanie skarżącej jako wniosek o udostępnienie akt postępowania wszczętego w sprawie przedłużenia posiadanej przez nią koncesji na kolejny okres. Działanie organu było również błędne co do sposobu załatwienia wniosku i wydania w tym przedmiocie postanowienia o umorzeniu postępowania bez możliwości wniesienia środka odwoławczego. W ocenie Sądu I instancji, uznanie żądania skarżącej w istocie za rodzaj zagadnienia wstępnego (pobocznego) w rozpatrywanej sprawie nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach postępowania administracyjnego, ani w treści skarżonego postanowienia. Nie stanowi go w szczególności stwierdzony przez organ brak w procedurze administracyjnej trybu rozpoznania wniosku o doręczenie decyzji, z uwagi na materialno-techniczny charakter takiej czynności. Podjęte w tej sytuacji przez organ rozstrzygnięcie (tj. umorzenie w tym zakresie postępowania) nie odpowiada zakresowi oraz treści żądania strony skarżącej, domagającej się załatwienia sprawy administracyjnej co do jej istoty, tj. wydania określonej decyzji koncesyjnej. Przesądza o tym jednoznacznie wskazana podstawa prawna żądania strony postępowania administracyjnego, tj. przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Sąd podkreślił, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej w dniu [...] września 2012 r., i – jak organ sam przyznał - było w toku, w związku z czym – mając na uwadze żądanie strony – postępowanie można było umorzyć jedynie w całości, a nie w części, oraz ze względu na inne przesłanki niż wskazana w treści postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r. jego bezprzedmiotowość. Strona we wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. wyraźnie żądała załatwienia sprawy administracyjnej co do jej istoty, wskazując na podstawę prawną swojego żądania, co nie znalazło odzwierciedlenia w niedookreślonej i nie mającej żadnego znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii dostępu do akt postępowania koncesyjnego. Zdaniem Sądu jednocześnie wydane postanowienie miało charakter rozstrzygający co do meritum sprawy, gdyż umarzając w tym przedmiocie postępowanie organ pozbawił skarżącą prawa do rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Tym samym strona została pozbawiona w ramach całego postępowania administracyjnego możliwości dochodzenia swoich racji co do meritum sprawy, tj. wydania tzw. milczącej decyzji przez organ, które wywiodła wprost z przepisów u.s.d.g. Słusznie skarżąca wskazała, iż organ winien w takim przypadku (kończąc postępowanie) wydać decyzję, od której przysługiwał jej środek odwoławczy w postaci ponownego rozpoznania sprawy, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. Tymczasem w ocenie organu, główne postępowanie (w sprawie przedłużenia koncesji) toczyło się nadal i zostało wstrzymane (zawieszone) dopiero postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., w związku z wystąpieniem w rozpoznawanej sprawie innego zagadnienia o charakterze wstępnym. W ocenie Sądu I instancji, takie działanie organu nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach i sprowadza się do nierozpatrzenia w istocie wniosku skarżącej, którego podstawę prawną stanowił przepis art 11 ust. 9 u.s.d.g., w zw. z 35 k.p.a. Sąd wywiódł, że w sytuacji, gdy organ stwierdził, jak wynika z uzasadnienia obu wydanych w sprawie postanowień, iż powołane przepisy u.s.d.g. nie mają w tym przypadku zastosowania, winien z uwagi na wskazane przez skarżącą przekroczenie obowiązujących terminów załatwiania spraw administracyjnych, potraktować wniosek skarżącej z dnia [...] listopada 2012 r. jako pismo stanowiące ponaglenie, w związku z zaistniałą bezczynnością organu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 134 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. przez wyjście poza granice sprawy i uchylenie postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r., 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. in fine w związku z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 37 k.p.a. wobec błędnego przyjęcie przez Sąd I instancji wyrażonego we wskazaniach sformułowanych w wyroku, iż pismo strony z dnia [...] listopada 2012 r. należy uznać za ponaglenie, a nie wniosek o doręczenie decyzji, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 123 k.p.a., art. 141 § 1 k.p.a., oraz art. 127 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, iż postanowienie Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lutego 2013 r. kończy postępowanie w całej sprawie, a nie jest postanowieniem wydanym w kwestii incydentalnej o doręczenie decyzji nieistniejącej, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 1 k.p.a. przez brak należytej kontroli uchylonych postanowień przewodniczącego KRRiT przez błędne przyjęcie, iż postanowienie Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2013 r. zostało wydane w następstwie wniesienia skutecznego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano postanowienie Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lutego 2013 r., 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie postanowienia WSA w W. wydanego dnia 25 lipca 2013 r., w sprawie o sygn. akt VI SAB/Wa 47/13, tym samym przyjęcia innej oceny prawnej tego samego stanu faktycznego niż poczynionych w ww. postanowieniu. W związku z powyższym Przewodniczący KRRiT wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. P. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentację na poparcie sformułowanych w jej petitum zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjna T. P. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie zważywszy na zarzuty sformułowane w pkt 1 i 4 petitum tej skargi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi, o których stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, a zatem sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze. Sąd administracyjny nie jest więc na gruncie art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami skargi, ale jest zawsze związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem wydanego aktu administracyjnego zaskarżonego skargą. Także określenie "w granicach sprawy, której skarga dotyczy" (art. 135 p.p.s.a.) wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym. Przedmiotem skargi do WSA w W. w rozpoznawanej sprawie było postanowienie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wydane na podstawie art. 134 k.p.a. (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r.). Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. "Sprawa" stwierdzenia niedopuszczalności odwołania bądź uchybienia terminu do wniesienia odwołania w rozumieniu art. 134 k.p.a. stanowi "granice sprawy" w znaczeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że określenie "sprawa" nie występuje w art. 134 k.p.a. w znaczeniu materialnoprawnym, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., czyli nie jest to sprawa indywidualna rozstrzygana w formie decyzji administracyjnej. Pojęcie "sprawa" w art. 134 k.p.a. ma zasadniczo wymiar procesowy, stanowi jedynie element postępowania w sprawie materialnoprawnej. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że trafne są zarzuty organu, iż Sąd I instancji uchybił przepisom wskazanym w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej czyniąc przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej postanowienie Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] wydane na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 123 § 1 i art. 142 k.p.a. Postanowienie to nie zostało bowiem wydane w oparciu o art. 134 k.p.a. nie było to postanowienie ostateczne. Brak było w tej sytuacji procesowej, jaka ukształtowała się w rozpoznawanej sprawie, do zastosowania art. 135 p.p.s.a. w stosunku do postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r., które zostało objęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co prawda Sąd I instancji w uzasadnieniu orzeczenia dotyczącym podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia nie powołał art. 135 p.p.s.a., to oczywiste jest, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku dotyczące postanowienia organu z dnia [...] lutego 2013 r. wynika z powyższej regulacji prawnej. W tej sytuacji godzi się zauważyć, że w orzecznictwie sądowym jak i doktrynie, nie jest kwestionowane stanowisko, iż kontrola przez sąd administracyjny legalności postanowienia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. nie daje podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a. w stosunku do aktów objętych odwołaniem, którego dotyczy to postanowienie. Postanowienie wydane w oparciu o art. 134 k.p.a. jest postanowieniem formalnym, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania wniesionego przez stronę środka zaskarżenia. Ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania, zatem wszelkie podnoszone w skardze do WSA kwestie dotyczące istoty sprawy na tym etapie postępowania nie mogą być brane pod uwagę. Interpretacja przepisu art. 135 p.p.s.a. nie może też abstrahować od założeń kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, w szczególności co do wymogów formalnych związanych z jej uruchomieniem. Skorzystanie z prawa zaskarżenia do sądu administracyjnego aktu lub czynności organu administracji publicznej uzależnione jest – co do zasady – od uprzedniego wyczerpania środków obrony (art. 52 p.p.s.a.). Rozpatrzenie zatem przez sąd administracyjny zarzutów skarżącego dotyczące wydanego przez organ aktu administracyjnego (rozstrzygającego sprawę "materialną") poprzedzającego wydanie postanowienia z art. 134 k.p.a., byłoby w istocie równoznaczne z zaakceptowaniem obejścia rygorów prawnych wynikających z art. 52 p.p.s.a. i stawiałoby to skarżącego w uprzywilejowanej – w stosunku do innych skarżących – pozycji, a to godziłoby wprost w konstytucyjną zasadę równego traktowania (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 października 2004 r., II SA/Ka 2352/02 z glosa Z. Kmieciaka, OSP 2007, z. 3, poz. 25; a także wyrok WSA we Wrocławiu z 13 lipca 2010 r., II SA/Wr 206/10, Lex nr 674561; wyrok NSA z 28 lutego 2012 r., II OSK 2190/11, CBOSA). Powyższe oznacza więc, że Sąd I instancji naruszył wskazane przez kasatora przepisy (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) uchylając postanowienie Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lutego 2013 r. i dokonując jego oceny prawnej. Postanowienie to powinno być poza kontrolą merytoryczną sądu administracyjnego, gdyż istota rozstrzygnięcia objętego tym aktem administracyjnym sprowadzała się do oceny, czy organ naruszył prawo umarzając postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. Kwestie te zaś zostały objęte wniesionym przez zainteresowany podmiot, czyli adresata tego postanowienia, środkiem zaskarżenia. Tym samym kwestie związane z oceną prawną postanowienia organu wydanego [...] lutego 2013 r. pozostają poza oceną merytoryczną Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skuteczność zarzutu skargi kasacyjnej zawartego w pkt 1 jej petitum z przyczyn powyżej wyjaśnionych oznacza, iż poza zakresem oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostają zarzuty zawarte w pkt 2, 3 i 5 petitum skargi kasacyjnej, gdyż ich istota sprowadza się do oceny prawnej stanowiska organu wyrażonego w powołanym postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r. Trafny jest także zarzut sformułowany w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, w tym zakresie, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie wyjaśnił w istocie rzeczy podstawy prawnej uchylenia postanowienia Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2013 r. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa z jakich elementów powinno się składać uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Wskazuje przy tym, że uzasadnienie wyroku powinno m.in. zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazania zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez Sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołoży należytej stanowczości przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/00, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39, Lex nr 552012). Postanowienie Przewodniczącego KRRiT z [...] kwietnia 2013 r. zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarł żadnej oceny prawnej co do naruszenia przez organ – wydanym postanowieniem – art. 134 k.p.a. Sąd co prawda wskazał, że przedmiotem rozpoznania w tej sprawie jest zagadnienie o proceduralnym a nie o materialnoprawnym charakterze, ale jak wskazuje dalsza część wywodów pisemnych Sąd I instancji utożsamia rozstrzygnięcie podjęte przez organ w formie postanowienia, o umorzeniu postępowania administracyjnego z niedopuszczalnością wniesienia w takim przypadku środka odwoławczego. Pozostałe oceny prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczą bowiem w istocie rzeczy postanowienia organu z [...] lutego 2013 r., którego z przyczyn wyżej już przedstawionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, kontrola sądowa na tym etapie postępowania była niedopuszczalna. Natomiast obowiązkiem Sądu I instancji było przeprowadzenie kontroli legalności postanowienia wydanego oparciu o art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. Przepis art. 134 k.p.a. ma zastosowanie w tzw. fazie wstępnej, zainicjowanego przez uprawniony podmiot postępowania odwoławczego. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany ocenić czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Przepis ten reguluje dwie odrębne instytucje proceduralne. Przyjęta w art. 134 k.p.a. kolejność, w jakiej dokonuje się kontroli wymogów formalnych odwołania, ma doniosłe znaczenie prawne. Wyodrębnienie przesłanki terminu wniesienia środka prawnego i umieszczenie jej w drugiej pozycji wskazuje, że pierwsze czynności organ powinien skoncentrować na rozstrzygnięciu kwestii dopuszczalności odwołania. Kontrola zachowania terminu może nastąpić dopiero w sytuacji pozytywnego wyniku tych czynności. Dla organu odwoławczego oznacza to, że nie powinien się on znaleźć w sytuacji rozważania zbiegu przesłanek negatywnych odwołania i nie ma w tym zakresie możliwości wyboru rozstrzygnięcia. Poczynienie powyższych uwag było niezbędne zważywszy na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w której wskazuje się na wątpliwość co do terminowości złożenia przez skarżącą środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zauważyć należy, że zaskarżonym do WSA w W. postanowieniem organ, w oparciu o art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia z [...] lutego 2013 r. Oznacza to, że Sąd I instancji zobowiązany był ocenić, czy to stanowisko organu znajduje uzasadnienie faktyczne i prawne w realiach rozpoznawanej sprawy. Negatywna przesłanka niedopuszczalności odwołania obejmuje zróżnicowaną grupę przyczyn zarówno o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. Sąd I instancji miał więc ocenić, czy organ wskazał na którąkolwiek z tych przyczyn i czy z uwagi na charakter prawny aktu administracyjnego, który został objęty wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przyczyna przewidziana w art. 134 k.p.a. wystąpiła i została wskazana oraz wyjaśniona przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd I instancji nie przeprowadził, a podstawy do takiej oceny daje treść motywów zaskarżonego wyroku, co uzasadnia w tym zakresie trafność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając skargę Sąd I instancji uwzględni powyższe wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 185 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wynika z art. 203 pkt 2 p.p.s.a.