IV SA/Wr 363/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia stypendium doktoranckiego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Rektor Uniwersytetu [...] (dalej także organ) powołując art. 200 a i 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), dalej ustawa, §14 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r. , poz. 1581), §2 ust. 2, 3, 4 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] stanowiącego załącznik do zarządzenia Nr [...] Rektora Uniwersytetu z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz art. 104 i 138 §1 pkt 1 w związku z art. 127 §3 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku A. K., dalej także wnioskodawczyni, skarżąca, o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] o odmowie przyznania skarżącej zwiększonego stypendium doktoranckiego w roku kalendarzowym 2013/2014. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że skarżąca złożyła w dniu 17 września 2013 r. wniosek o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014. Rozpoznając powyższy wniosek decyzją z dnia [...] grudnia 2013. Rektor Uniwersytetu [...] - działając na wniosek A. K. i na zasadzie art. 200a oraz art. 207 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), § 23-24 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225, poz. 1351), § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2,3,4 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...], stanowiącego załącznik do zarządzenia Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] a także art. 104 k.p.a. - odmówił przyznania wnioskodawczyni zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014, zaś rozpatrując wniosek zainteresowanej o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., ten sam organ utrzymał w mocy swoje pierwotne rozstrzygnięcie. W motywach decyzji Rektor Uniwersytetu [...] wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 2 w/w Regulaminu, zwiększenie stypendium przysługuje doktorantom znajdującym się w grupie 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich, wyłonionych na podstawie złożonych przez zainteresowanych wniosków. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 Regulaminu, zwiększenie stypendium, na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich, może być przyznane doktorantowi, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej w poprzednim roku studiów. W związku z powyższym Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] podjęła w dniu [...] kwietnia 2013 r. uchwałę nr [...], w której stwierdziła, że zwiększenie stypendium, może być przyznane doktorantowi, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej w poprzednim roku studiów, przy czym w zakresie osiągnięć badawczych uwzględnia się w szczególności: opinię opiekuna naukowego/promotora, prace badawcze i aktywność naukową, w tym m.in. udokumentowane publikacje, udział w projektach badawczych, czynny udział w krajowych i międzynarodowych konferencjach naukowych, staże naukowe. W zakresie osiągnięć dydaktycznych postanowiono zaś uwzględniać w szczególności udokumentowane wykonane godziny dydaktyczne w poprzednim roku studiów doktoranckich (samodzielnie prowadzone zajęcia) oraz inne osiągnięcia dydaktyczne m.in. autorstwo podręcznika, opracowanie i publikacja pomocy naukowych, które nie są podręcznikami z danego przedmiotu, czynny udział w pracach kół naukowych. Ponadto w dniu [...] kwietnia 2013 r. Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] wydal zarządzenie nr [...] w sprawie określenia szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich [...]. Biorąc powyższe pod uwagę ustalone zostało, że na III roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich [...] w grupie 30% najlepszych doktorantów znajduje się 43 doktorantów, ale tylko 12 z nich można było przyznać zwiększenie stypendium doktoranckiego. Opiniując przedmiotowy wniosek, Wydziałowa Komisja Doktorancka przyznała A. K. za osiągnięcia badawcze i dydaktyczne łącznie tylko 3,2 punkty, na które złożyły się: 1,2 pkt - za autorstwo monografii naukowej i 2 punkty - za wygłoszenie referatu, komunikatu, posteru na konferencji naukowej krajowej. W związku z nieprzedłożeniem przez zainteresowaną dokumentacji, poświadczającej osiągnięcia dydaktyczne z poprzedniego roku studiów doktoranckich, nie przyznano jej z tego tytułu żadnego punktu. Osiągnięcia jej - zgodnie z oceną Wydziałowej Komisji Doktoranckiej - nie były "wyróżniającymi osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej". W rezultacie, wniosek złożony przez A. K. został negatywnie zaopiniowany, gdyż zajęła ona 14 pozycję na liście rankingowej osób ubiegających się o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego. A. K., złożyła w dniu 18 października 2013 r. zastrzeżenia do ogłoszonej w dniu 14 października 2013 r. listy osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego, wnosząc o ponowne przeliczenie punktów i uwzględnienie w nim 4 punktów za przeprowadzenie zajęć dydaktycznych i 2 punktów za prowadzone przedmioty. Ponadto kwestionowała wyliczenie punktów za jej czynny udział w konferencjach. W tym celu przedłożyła dodatkowe dokumenty w postaci: opinii promotora stwierdzającej ilość przeprowadzonych przez nią zajęć ze studentami, kserokopię karty z oceną przebiegu studiów doktoranckich z semestru zimowego (III) w roku akademickim 2012/2013, kserokopię karty z oceną przebiegu studiów doktoranckich z semestru IV w roku akademickim 2012/2013, kserokopię sprawozdania z działalności dydaktycznej w roku 2012/2013 i wydruk z USOS z jej zajęciami w roku akademickim 2012/2013. Wydziałowa Komisja Doktorancka, po ponownej weryfikacji zebranej dokumentacji, postanowiła nie uwzględnić powyższych zastrzeżeń uznając, iż to na doktorantce ciążył obowiązek dołączenia stosownych dokumentów, potwierdzających osiągnięcia w zakresie prowadzonych zajęć dydaktycznych bowiem przedmiotowe postępowanie było konkursem, w ramach którego doktoranci przedstawiają i dokumentują swoje osiągnięcia. Podkreślono, że przepis § 6 Szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiach Doktoranckich [...] jednoznacznie stanowił, że obowiązek należytego i jednoznacznego udokumentowania osiągnięć ciąży na wnioskodawcy. Wskazana regulacja stanowiła także, że Wydziałowa Komisja Doktorancka nie będzie brała pod uwagę tych osiągnięć, które nie spełniają wymogów wskazanych w zdaniu poprzednim. W związku z powyższym Rektor stwierdził, że prawo do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego nie jest prawem bezwzględnie obowiązującym i nie każdy uczestnik studiów doktoranckich, który złożył wniosek o przyznanie tego stypendium musi je otrzymać. Prawo to - zgodnie z art. 200a ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - przysługuje tylko doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej. Uprawnienie do otrzymywania tego świadczenia przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich. W związku z tym. mając na względzie przedmiotowy przepis oraz rozkład na liście rankingowej. Wydziałowa Komisja Doktorancka zarekomendowała pozytywnie 12 pierwszych doktorantów do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego. Osiągnięcia A. K. oceniono na 3,2 punkty a więc ze względu na zbyt małą ilość punktów nie zaliczono jej do grupy 30% najlepszych absolwentów. Nadmieniono, że Regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego nie określał szczegółowo sposobu wyłaniania owych 30% najlepszych doktorantów ( zwłaszcza zaokrąglania wyniku będącego rezultatem tego wyliczenia do liczby naturalnej), tym samym wydający decyzję w tej sprawie był umocowany do zastosowania, przyjętego w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r.. sposobu ustalenia liczby uprawnionych do zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014. Na stronie zaś ciążył obowiązek dołączenia wszystkich dokumentów, niezbędnych do przyznania zwiększenia stypendium, co wynikało wprost z § 4 ust. 1 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...]. Tym samym. Rektor uznał, że niewłaściwe było stanowisko wnioskodawczym, iż Wydziałowa Komisja Doktorancka i organ wydający decyzję w niniejszej sprawie, mieli obowiązek "z urzędu" zgromadzić materiał dowodowy. Ze względu bowiem na treść § 4 ust. 2 cytowanego Regulaminu, doktorant nie miał możliwości uzupełnić wniosku w późniejszym terminie. Organ podkreślił również, że A. K. brała udział w dwóch, poprzednich edycjach przyznawania zwiększeń stypendiów doktoranckich, tj. w roku akademickim 2011/2012 i 2012/2013. W ich wyniku przyznano jej zwiększenie stypendium doktoranckiego, bowiem spełniła stosowne w tym zakresie wymagania, w tym dołączyła do wniosku konieczne dokumenty. Tym samym, miała ona pełną świadomość co do konieczności (obowiązku) złożenia w niniejszej sprawie wszystkich, niezbędnych dokumentów. Nadmieniono przy tym, że spoczywający na doktorancie obowiązek złożenia wszystkich wymaganych dokumentów, w momencie składania wniosku o zwiększenie stypendium doktoranckiego był kwestionowany tylko przez wnioskodawczynię (nie toczyło się żadne postępowanie w sprawie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014, w którym doktorant kwestionowałby obowiązek złożenia wszystkich, wymaganych dokumentów w momencie składania tego rodzaju wniosku). Na wyżej przedstawioną decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzuciła organowi naruszenie: § 5 ust. 1 i 2 załącznika do uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] (Szczegółowe kryteria wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich [...]) w związku z § 4 ust. 1 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] oraz art. 7, 77, 107 i art. 220 § 1 k.p.a. Odpowiadając na skargę. Rektor Uniwersytetu [...] wnosił ojej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 23 października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi wnioskodawczyni uchyla- na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." - zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga okazała się uzasadniona. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie doszło na naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie podzielił poglądu Rektora, że skoro skarżąca nie przedstawiła wraz z wnioskiem o przyznanie stypendium doktoranckiego kompletnej dokumentacji, z której wynikałaby rzeczywista ilość punktów przyznawanych w trakcie opiniowania wniosków osobom ubiegającym się o zwiększenie stypendium, to skutek niedołączenia tej dokumentacji, obciążał wyłącznie skarżącą bo tylko dołączona do wniosku dokumentacja mogła stanowić podstawę punktacji. W rozważanej sprawie - jak wywodził Sąd - szczególnie istotne znaczenie miało bowiem brzmienie art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, przy czym za "odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a.". Sąd przyjmował w tym przypadku (cyt.): "zachowanie minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony jednak przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej", przy czym powyższe rozumiał tak, że wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie przepisów k.p.a., winny mieć zastosowanie także do adresata decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach doktorantów, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiały. Zatem odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznaczało, zdaniem Sądu, iż pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne - z uwagi na specyfikę podmiotu, jakim jest uczelnia publiczna, nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw, wyznaczonych w art. 207 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, w postępowaniu w przedmiocie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego winny więc mieć zastosowanie te normy k.p.a., które odnoszą się do kwestii postępowania dowodowego (art. 75 k.p.a. i następne) itp. Organ orzekający - jak argumentował Sąd - był zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co jednak nie oznaczało, iż strona była zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Sąd przyznał zatem rację Rektorowi, że strona powinna przedstawić wszystkie informacje, niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona mogła przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie bo powyższe wynikało wprost z regulacji szczegółowo określających proces starań o stypendium doktoranckie, ale obowiązki te jednak w żaden sposób nie wyłączały wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Oznaczały one jedynie, że składająca wniosek powinna aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W sprawach, w których strona nie przedstawiła jednak, jak też organ nie znalazł z urzędu, dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których strona wywodziła dla siebie określone (z reguły korzystne) skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej, organ administracji powinien wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy też ogólnikowych wyjaśnień. Wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego, wymaga bowiem przeprowadzenia postępowania również z uwzględnieniem art. 80 k.p.a. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że zabrakło w niej tego rodzaju działania organu. Skarżąca, na etapie składania wniosku, nie przedstawiła mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia Karty osiągnięć na studiach doktoranckich i Sprawozdania z wykonania zajęć, a więc Rektor nie wziął pod uwagę, wynikającej z nich ewentualnej wyższej punktacji, uprawniającej skarżącą do uzyskania prawa do stypendium doktoranckiego mimo, że przed podjęciem ostatecznego rozstrzygnięcia dowody te zostały przez nią przedłożone. Sąd podkreślił też w tym miejscu, że w §4 ust. 1 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...], stanowiącego załącznik do zarządzenia Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], postanowiono, iż "doktorant wnioskujący o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego składa kompletny wniosek kierownikowi studiów doktoranckich, najpóźniej do 30 września. Wzór wniosku o przyznanie stypendium dla pierwszego roku studiów stanowi załącznik nr 1 do Regulaminu, a dla drugiego i dla kolejnych lat studiów - załącznik nr 2 do niniejszego Regulaminu. Określając kompletny wniosek odwołano się do wzoru wniosku, który nie zawierał jednak danych w postaci kart osiągnięć na studiach doktoranckich lub sprawozdania z przeprowadzonych zajęć. Stąd powoływanie się na wymóg złożenia kompletnego wniosku w tym zakresie nie było zasadne. Uznając zatem że zaskarżona decyzja naruszała w sposób istotny przepisy postępowania, Sąd odstąpił od badania jej pod kątem ewentualnych naruszeń prawnomaterialnych. W skardze kasacyjnej zaskarżając powyższy wyrok w całości. Rektor Uniwersytetu [...] zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: (cyt.): "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 i nast. w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a." - poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że organ je niewłaściwie zastosował, konsekwencją czego decyzja organu podlegała uchyleniu. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej akcentowano, że nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, iż Rektor uczelni wyższej, orzekający w przedmiocie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego w ramach konkursu, zobowiązany jest, na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, do stosowania wprost art. 7, 75 i nast. a w szczególności art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i w konsekwencji wzywania uczestnika konkursu do uzupełnienia materiału dowodowego w przypadku złożenia przez niego niekompletnej aplikacji. Zwracano uwagę, że w związku z ograniczoną liczbą przewidywanych zwiększeń stypendiów, w celu wyłonienia grupy wyróżniających się doktorantów we wskazanej liczbie, na poszczególnych latach studiów doktoranckich przeprowadzony był konkurs. W Regulaminie zaś przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W. przewidziano, iż doktorant, ubiegający się o przyznanie zwiększenia stypendium składa kompletny wniosek kierownikowi studiów doktoranckich, najpóźniej w terminie do dnia 30 września a termin ten nie podlega przywróceniu. Doktorant, który złożył wniosek niekompletny lub po terminie - nie otrzyma zwiększenia stypendium, gdyż to na doktorancie spoczywał obowiązek wykazania swoich osiągnięć. Podnoszono zatem, że takie zasady postępowania umożliwiały równe traktowanie wszystkich uczestników konkursu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestniczka postępowania A. K. wnosiła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt 216/15 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku podał między innymi, że analizowana sprawa dotyczyła wniosku uczestniczki postępowania, w którym domagała się ona przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014 zaś - zgodnie z przepisem art. 200a ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym - uprawnienie to przysługuje nie więcej niż 30% najlepszym doktorantom na poszczególnych latach studiów doktoranckich. Na podstawie zatem w/w przepisu oraz art. 66 ust. 2 i art. 201 cyt. ustawy. Rektor Uniwersytetu [...] wydał w dniu [...] kwietnia 2013 r. zarządzenie nr [...]. którego załącznik stanowił Regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...]. Z uwagi na ograniczoną liczbę doktorantów (12 osób spośród 43 doktorantów), którzy mogli otrzymać zwiększenie stypendium, w celu wyłonienia określonej grupy wyróżniających się doktorantów, przeprowadzony został konkurs. Jego warunki określał w/w Regulamin. W myśl § 4 ust. 1-3 tegoż Regulaminu, doktorant wnioskujący o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego winien złożyć kompletny wniosek kierownikowi studiów doktoranckich, najpóźniej do dnia 30 września, przy czym termin ten nie podlegał przywróceniu. Doktorant, który złożył wniosek niekompletny lub po wyznaczonym terminie nie może otrzymać zwiększenia stypendium doktoranckiego. We wniosku tym należało zatem wskazać osiągnięcia w pracy badawczej i dydaktycznej w poprzednim roku akademickim, które potwierdzał opiekun naukowy albo promotor. Wzór wniosku stanowił zaś załącznik do Regulaminu. Uzupełnieniem wskazanego wyżej Regulaminu było wydane na jego podstawie (§ 3 ust. 3 Regulaminu) zarządzenie Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie określenia szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich [...]. W załączniku do zarządzenia tego również wskazano, że obowiązek należytego i jednoznacznego udokumentowania osiągnięć, badawczych oraz dydaktycznych ciąży na wnioskodawcy. Wydziałowa Komisja Doktorancka nie będzie brała pod uwagę tych osiągnięć, które nie spełniają tychże wymogów (§ 6 Szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach Stacjonarnych Studiów Doktoranckich [...], do których dołączono wzór Karty osiągnięć w pracy badawczej i dydaktycznej doktoranta w danym roku akademickim). W związku z powyższym zauważył, że wymogi i zasady przedmiotowego konkursu zostały określone konkretnie i czytelnie. W rozpoznawanej sprawie, uczestniczka postępowania, składając wniosek o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego oświadczyła także, że zapoznała się z ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, rozporządzeniem wykonawczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie kształcenia na studiach doktoranckich w uczelniach i jednostkach naukowych a zwłaszcza z Regulaminem przyznawania zwiększenia wysokości stypendium studiów doktoranckich. Pomimo tego, choć sam wniosek złożyła w zakreślonym terminie (17 września 2013 r.) to jednak uzupełniła go o wymagane dokumenty dopiero w dniu 18 października 2013 r., po ogłoszeniu już w dniu 14 października 2013 r. przez Wydziałową Komisję Doktorancką opiniującą wnioski o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego listy rekomendowanych do przyznania zwiększenia wysokości w/w stypendium. We wniosku, złożonym w dniu 17 września 2013 r" promotor skarżącej potwierdził jedynie otwarcie przez nią przewodu doktorskiego oraz przygotowanie pierwszego rozdziału rozprawy oraz ogólnikowo ocenił osiągnięcia dydaktyczne i naukowe. W ocenie organu, ta zaś ogólnikowa ocena nie spełniała wymogów kryteriów ustalonych w w/w zarządzeniu Dziekana Wydziału z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Do wniosku, doktorantka dołączyła wprawdzie Kartę osiągnięć w pracy badawczej i dydaktycznej doktoranta w roku akademickim 2012/2013, w której wskazała zarówno osiągnięcia badawcze, jak i dydaktyczne, jednakże udokumentowała tylko osiągnięcia badawcze (dołączyła do Karty stosowne załączniki). Z tego powodu. Wydziałowa Komisja Doktorancka przyznała jej 0 punktów za osiągnięcia dydaktyczne. W rezultacie A. K. otrzymała łącznie tylko 3,2 punktów, co spowodowało, że zajęła ona 14 miejsce na liście rankingowej, pozostając poza liczbą 30% najlepszych doktorantów. Zajęli oni bowiem miejsca od 1-12. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, że w postępowaniu konkursowym, którego celem jest wyłonienie kandydatów, którzy uprawnieni będą do otrzymania w danym roku akademickim zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego, obowiązywały w pełnym zakresie przepisy art. 7,75, 77 § 1, art. 80 k.p.a. Za takim stanowiskiem przemawia: po pierwsze - okoliczność, że szkoła wyższa ma określone, szczególne zadania i nie działała tak jak organ administracji publicznej (z tego powodu art. 207 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje, iż do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, stosuje się jedynie odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego) a po drugie - sama istota postępowania konkursowego. Postępowanie to charakteryzuje przyrzeczenie nagrody za najlepsze osiągnięcie, przy czym reguły konkursu określa jego organizator (np. wymogi, które winni spełnić uczestnicy konkursu, termin dla spełnienia tych wymogów i zasady oceny osiągnięć, najczęściej w formie ustalonej punktacji). Zatem w postępowaniu konkursowym organizowanym przez władze autonomicznej Uczelni nie jest możliwe stosowanie pełnych reguł postępowania dowodowego; określonych w procedurze administracyjne}. Procedura ta - stosownie do art. 207 w/w ustawy - jest stosowana jedynie odpowiednio, czyli w sposób tylko minimalny, niezbędny do załatwienia sprawy i zagwarantowania uprawnień strony (vide: wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. akt SK 19/99 OTK 7, poz. 258). W omawianym przypadku, jak wyżej to wyjaśniono, reguły postępowania konkursowego były dla wszystkich jednakowe oraz były wcześniej określone i to w sposób oczywisty. Nie ulega też wątpliwości, że przedmiotowe postępowanie nosiło charakter konkursowy. Z powodu bowiem ograniczonej liczby doktorantów, którzy mogli otrzymać zwiększenie wysokości stypendium, uprawnienie to miało zostać przyznane tylko niektórym doktorantom, tym którzy uzyskali najlepszą ocenę osiągnięć. Podkreślił, że konkurs, który miał wyłonić kandydatów uprawnionych do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego dotyczył wąskiego grona osób, którzy posiadają pełne wyższe wykształcenie, a także wiedzę oraz doświadczenie związane z zasadami funkcjonowania Uczelni. Zatem, przy tak - jak wyżej to przedstawiono - określonych wymaganiach - nawet, jeśli wzór wniosku nie był-w pełni precyzyjny, to okoliczność ta nie powinna stanowić problemu. Zwłaszcza, że - w przypadku jakichkolwiek wątpliwości - doktorant mógł je wyjaśnić przed złożeniem aplikacji. Zauważył też, że uczestniczka postępowania brała udział w dwóch poprzednich edycjach przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego (w latach akademickich 2011/2012 oraz 2012/2013), w wyniku których uzyskała owo zwiększenie stypendium. Znała zatem wszelkie wymogi, które doktorant, biorący udział w tego rodzaju konkursie, powinien spełnić. Wskazał, że, zadaniem Wydziałowej Komisji Doktoranckiej nie było w tym przypadku dokonywanie tylko wstępnej weryfikacji zgłoszonych wniosków pod względem formalnym, a wyłonienie już konkretnych beneficjentów konkursu. Ogłoszenie listy rankingowej nastąpiło w dniu 14 września 2013 r. zatem, o ile oczywiście uczestnicy mogli zgłaszać zastrzeżenia do przyjętej przez Komisję oceny, to nie można przyjąć, iż po tej dacie było jeszcze możliwe uzupełnianie - pod względem formalnym - złożonych wniosków. Jest to o tyle istotne, że uwzględnienie zarzutów wniesionych przez jednego z uczestników może niejednokrotnie przełożyć się na sytuację innych. Zatem w tego rodzaju sytuacji organizator konkursu musi postępować z zachowaniem przyjętych i ogłoszonych wcześniej zasad tak by nie narazić się na zarzut nierównego traktowania wszystkich uczestników konkursu. Dlatego też pogląd Sądu Wojewódzkiego by w tego rodzaju postępowaniu można było w terminie późniejszym niż pierwotnie ustalony uzupełniać - pod względem formalnym - wniosek a ponadto by organ miał także obowiązek poszukiwania z urzędu odpowiedniej dokumentacji, dotyczącej poszczególnych, uczestników konkursu, nie był usprawiedliwiony. Taki rodzaj postępowania czyniłby postępowanie organu mało transparentnym i powodował niejednokrotnie wrażenie braku przestrzegania jednakowych wymogów w stosunku do wszystkich doktorantów, którzy ubiegali się o przyznanie zwiększenia stypendium. Wskazał, że przy ponownym zatem rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki winien rozpoznać skargę A. K. w całości, mając na uwadze wyżej przedstawioną ocenę prawną. Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna okazała się usprawiedliwiona, Naczelny Sąd Administracyjny - na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania oparto na przepisie art. 207 § 2 p.p.s.a. z uwagi na charakter świadczenia będącego przedmiotem sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 p.p.s.a, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, ponieważ ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. (por. J.P. Tarno: Komentarz do art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, System Informacji Prawnej Lex). W wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1427/2010 (LexPolonica nr 3035566) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez NSA zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne. W wyroku z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2214/14 (Lex nr 1657724) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "1. Pojęcie: "wykładnia prawa" użyte w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć wąsko, jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Wykładnia prawa zawarta w uzasadnieniu wyroku NSA to nie tylko wskazania, jak należy interpretować przepis w przyszłości, ale także krytyka podjętego przez WSA rozstrzygnięcia i wskazanie, dlaczego sposób rozumienia określonych przepisów przez WSA jest błędny. Na gruncie postanowień art. 190 p.p.s.a. sąd pierwszej instancji, związany wykładnią dokonaną przez NSA, nie może powtórzyć poprzednio zajętego stanowiska w sprawie. Jest bowiem związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, albowiem ocena ta nie jest wykładnią prawa. 2. Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza, że sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez sąd kasacyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a., nie może stosować postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., a w skardze kasacyjnej nie powinny być podnoszone zarzuty sformułowane w oparciu o odmienną wykładnię prawa, niż dokonał tego NSA w orzeczeniu uchylającym orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania." Do powyższego stanowiska nawiązuje pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt IV SAB/Wa 17/14 (Lex nr 1471986), zgodnie z którym: "Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku." Dodać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1448/13 (Lex nr 1643195) wskazał, że: "Ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy." W uzupełnieniu powyższego dodać należy, że wyrażona w art. 190 p.p.s.a. zasada związania sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym na podstawie art. 185 p.p.s.a. doznaje wyjątku w sytuacji, po pierwsze, gdy stan faktyczny sprawy w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowego ustalonego stanu faktycznego należy zastosować inne przepisy odmienne od wyjaśnionych w uchylonym wyroku przez NSA; po drugie, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym, po wydaniu orzeczenia przez NSA uległ zmianie stan prawny. Możliwe jest także odstąpienie przy ponownym rozpoznawaniu sprawy od zasady wyrażonej w art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. - z uwagi na podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której dokonano wykładni prawa odmiennej od wykładni dokonanej uprzednio w wyroku kasacyjnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w przypadku wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dokonujący wykładni prawa unijnego, orzeczenia, w którym dokonano odmiennej wykładni prawa unijnego mającego zastosowanie w sprawie od tej wykładni, której dokonał sąd kasacyjny, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1370/13, Lex nr 1405144). Żadna z wyżej wymienionych sytuacji w niniejszej sprawie nie występuje. Rozpoznając zatem ponownie niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest więc wykładnią prawa w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 215/15. W wyroku tym, rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną przez Rektora Uniwersytetu [...] od wyroku Sądu I instancji z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 466/14, opartą na zarzucie naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Sądu I instancji co do naruszenia przez organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy przepisów postępowania. Zauważyć jednak należy, że przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał także wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej, wykładnia - w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. - dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 216/15 wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający ponownie niniejszą sprawę i bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego określonej treści zapadł wskutek uwzględnienia skargi kasacyjnej opartej wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, to jest na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił bowiem skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia przepisów postepowania uznając, że naruszenie to nastąpiło wskutek naruszenia prawa materialnego mającego zastosowanie w okolicznościach faktycznych sprawy. Okoliczności faktyczne sprawy były natomiast niesporne. Sprawa niniejsza dotyczy wniosku skarżącej o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014. Zgodnie z art. 200a ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym uprawnienie to przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów. Na podstawie powyższego przepisu oraz art. 66 ust. 2 i art. 201 powołanej ustawy Rektor Uniwersytetu [...] wydał w dniu [...] kwietnia 2013 r. zarządzenie Nr [...], którego załącznik stanowił Regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...]. Regulamin ten w §4 ust. 1-3, stwierdzał, że doktorant wnioskujący o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego winien złożyć kompletny wniosek kierownikowi studiów doktoranckich, nie później do dnia 30 września, przy czym termin ten nie podlegał przywróceniu, ponadto jeżeli złożony wniosek jest niekompletny lub złożony po terminie – doktorant nie może otrzymać zwiększenia stypendium. We wniosku należało wskazać osiągnięcia w pracy badawczej, dydaktycznej w poprzednim roku akademickim, które potwierdzał opiekun naukowy albo promotor. Wzór wniosku stanowił załącznik do regulaminu. Na podstawie §3 ust. 3 Regulaminu, Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] wydał dnia [...] kwietnia 2013 r. Zarządzenie nr [...] w sprawie określenia szczegółowych kryteriów wyłaniania doktorantów na drugim i kolejnych latach stacjonarnych studiów doktoranckich [...], które stanowiło uzupełnienie Regulaminu. Zgodnie z §1 Zarządzenia nr [...] szczegółowe kryteria wyłaniania grupy 30 % najlepszych doktorantów określają załączniki do uchwały nr [...]. W załączniku do powyższej uchwały również wskazano, że obowiązek należytego i jednoznacznego udokumentowania osiągnięć badawczych oraz dydaktycznych ciąży na wnioskodawcy. Wydziałowa Komisja Doktorancka nie będzie brała pod uwagę tych osiągnięć, które nie spełniają tychże wymogów (§ 6 szczegółowych kryteriów wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach stacjonarnych studiów Doktoranckich [...], do których dołączono wzór karty osiągnieć w pracy badawczej i dydaktycznej doktoranta w danym roku akademickim) . W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wymogi i zasady przedmiotowego konkursu zostały określone konkretnie i czytelnie. Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, uczestniczka postępowania, składając wniosek o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego oświadczyła także, że zapoznała się z ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, rozporządzeniem wykonawczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie kształcenia na studiach doktoranckich w uczelniach i jednostkach naukowych, a zwłaszcza z Regulaminem przyznawania zwiększenia wysokości stypendiów studiów doktoranckich. Pomimo tego, choć sam wniosek złożyła w zakreślonym terminie (17 września 2013 r.), to jednak uzupełniła go o wymagane dokumenty dopiero w dniu 18 października 2013 r., po ogłoszeniu już w dniu 14 października 2013 r. przez Wydziałową Komisję ds. opiniowania wniosków o przyznanie stypendium doktoranckiego listy rekomendowanych do przyznania stypendium. Sąd II instancji zauważył też, że we wniosku złożonym w dniu 17 września 2013 r. promotor skarżącej potwierdził jedynie otwarcie przez nią przewodu doktoranckiego oraz przygotowanie pierwszego rozdziału rozprawy oraz ogólnikowo ocenił osiągnięcia dydaktyczne i naukowe. Według organu, ta zaś ogólnikowa ocena nie spełnia wymogów kryteriów ustalonych w w/w zarządzeniu Dziekana Wydziału z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Sąd odwoławczy stwierdził, że do wniosku doktorantka dołączyła wprawdzie Kartę osiągnięć w pracy badawczej i dydaktycznej doktoranta w roku akademickim 2012/2013, w której wskazała zarówno osiągnięcia badawcze jak i dydaktyczne, jednakże udokumentowała tylko osiągnięcia badawcze. Z tego powodu, Wydziałowa Komisja Doktorancka przyznała jej 0 punktów za osiągnięcia dydaktyczne. W rezultacie zainteresowana otrzymała łącznie 3,2 punktów, co spowodowało, że zajęła ona 14 miejsce na liście rankingowej pozostając poza liczbą 30% najlepszych doktorantów zajęli oni bowiem miejsca od 1-12. Z powyższego w sposób jednoznaczny, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego ponownie niniejszą sprawę wynika, że przedłożony przez skarżącą w dniu 17 września 2013 r. wniosek o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014 nie został udokumentowany zgodnie z wymogami wyżej powołanych przepisów prawa skoro, jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w przypadku między innymi zaangażowania dydaktycznego wskazano na § 3 ust. 3 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...], stanowiącym załącznik do zarządzenia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. i wydane na jego podstawie zarządzenie Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz uchwałę [...] Rady Wydziały [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. załącznik do uchwały Nr [...] - szczegółowe kryteria wyłonienia grupy 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach stacjonarnych studiów Doktoranckich [...]. Wskazany Regulamin w § 3 stanowił, że zwiększone stypendium może być przyznane doktorantowi, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej w poprzednim roku (ust. 2). Załącznik do uchwały nr [...] (szczegółowe kryteria) w § 4 i § 5 określał jakie przy rozpoznaniu wniosku w szczególności uwzględnia się badania i osiągnięcia dydaktyczne; wskazano też, że godziny dydaktyczne mogą być udokumentowane w karcie osiągnięć na studiach doktoranckich albo w sprawozdaniu z wykonania zajęć dydaktycznych. Następuje też stwierdzenie, że uwzględnione będą wyłącznie zajęcia pozytywnie rozpatrzone przez osobę odpowiedzialną za dany cykl dydaktyczny, w karcie osiągnięć na studiach doktoranckich. Karta osiągnięć w pracy badawczej i dydaktycznej doktoranta zostały dołączone do szczegółowych kryteriów, w których to w § 6 zaznaczono, że obowiązek należytego i jednoznacznego udokumentowania osiągnięć o których mowa w § 4 i 5 ciąży na wnioskodawcy. Wnioskodawczyni nie udokumentowała opisanych w karcie osiągnięć dydaktycznych – w tym wykonanych godzin dydaktycznych. Promotor ogólnikowo ocenił osiągnięcia dydaktyczne i naukowe. Zatem wniosek skarżącej o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014 określonych w w/w przepisach wymogów nie spełniał. Nie można w tej sytuacji przyjąć, że złożony przez skarżącą w terminie wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego był, jak twierdzi skarżąca, kompletny. Instytucję zwiększonego stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej powołuje art. 200 a ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym. Przepis ten zawiera jednocześnie delegację dla rektora do opracowania trybu przyznania zwiększonego stypendium doktoranckiego w drodze regulaminu. Na jego podstawie zostały wydane powołane wyżej szczególne przepisy uczelni. Za nietrafne w świetle powyższego uznać należy podniesione w skardze zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. Powołane przepisy ustawy prawo o szkolnictwie wyższym oraz akty prawa zakładowego, jako przepisy szczególne, stanowiły podstawę postępowania z wnioskami o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014. Nie można także, w świetle treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w niniejszej sprawie uznać za zasadne zarzuty skarżącej, że rozpoznając sprawę organ dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Stanowiska tego nie podzielił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że w postępowaniu konkursowym, którego celem jest wyłonienie kandydatów uprawnionych do otrzymania w danym roku akademickim zwiększenia stypendium doktoranckiego, nie obowiązywały w pełnym zakresie przepisy art. 7, 75, 77 § 1, art. 80 k.p.a. Za takim stanowiskiem w ocenie tego Sądu przemawia: po pierwsze - okoliczność, że szkoła wyższa ma określone, szczególne zadania i nie działała tak jak organ administracji publicznej (z tego powodu art. 207 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje, iż do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, stosuje się jedynie odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego), a po drugie – sama istota postępowania konkursowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku podkreślił, że postępowanie konkursowe charakteryzuje przyrzeczenie nagrody za najlepsze osiągnięcie, przy czym reguły konkursu określa jego organizator (np. wymogi, które winni spełnić uczestnicy konkursu, termin dla spełnienia tych wymogów i zasady oceny osiągnięć, najczęściej w formie ustalonej punktacji). Zatem w postępowaniu konkursowym organizowanym przez władze autonomicznej Uczelni nie jest możliwe stosowanie pełnych reguł postępowania dowodowego, określonych w procedurze administracyjnej. Procedura ta, stosownie do art. 207 ww. ustawy, jest stosowana jedynie odpowiednio, czyli w sposób tylko minimalny, niezbędny do załatwienia sprawy i zagwarantowania uprawnień strony (vide: wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r. sygn. akt SK 19/99 OTK 7, poz. 258). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w omawianym przypadku, reguły postępowania konkursowego były dla wszystkich jednakowe oraz były wcześniej określone i to w sposób oczywisty. Nie ulega też wątpliwości, że przedmiotowe postępowanie nosiło charakter konkursowy. Z powodu bowiem ograniczonej liczby stypendium miało ono zostać przyznane tylko niektórym doktorantom, tym którzy uzyskali najlepszą ocenę osiągnięć. Sąd ten podkreślił również, że konkurs, który miał wyłonić kandydatów uprawnionych do zwiększonego stypendium doktoranckiego, dotyczył wąskiego grona osób, które posiadają pełne wyższe wykształcenie oraz wiedzę i doświadczenie związane z zasadami funkcjonowania Uczelni. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przy tak – jak to wyżej przedstawiono – określonych wymaganiach, nawet, jeśli wzór wniosku nie był w pełni precyzyjny, to okoliczność ta nie powinna stanowić problemu. Zwłaszcza, że – w przypadku jakichkolwiek wątpliwości – doktorant mógł je wyjaśnić przed złożeniem aplikacji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że zadaniem Wydziałowej Komisji Doktoranckiej nie było w tym przypadku dokonywanie tylko wstępnej weryfikacji zgłoszonych wniosków pod względem formalnym, a wyłonienie już konkretnych beneficjentów konkursu. Ogłoszenie listy rankingowej nastąpiło w dniu 14 września 2013 r. Zatem, o ile oczywiście uczestnicy mogli zgłaszać zastrzeżenia do przyjętej przez Komisję oceny, to nie można – zdaniem tego Sądu - przyjąć, iż po tej dacie było jeszcze możliwe uzupełnianie pod względem formalnym złożonych wniosków. Jest to o tyle - w ocenie tego Sądu - istotne, że uwzględnienie zarzutów wniesionych przez jednego z uczestników może niejednokrotnie przełożyć się na sytuację innych. Zatem w tego rodzaju sytuacji organizator konkursu musi postępować z zachowaniem przyjętych i ogłoszonych wcześniej zasad tak, by nie narazić się na zarzut nierównego traktowania wszystkich uczestników konkursu. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę po raz pierwszy, by w tego rodzaju postępowaniu można było w terminie późniejszym niż pierwotnie ustalony uzupełniać - pod względem formalnym - wniosek a ponadto, by organ miał także obowiązek poszukiwania z urzędu odpowiedniej dokumentacji dotyczącej poszczególnych uczestników konkursu. Taki rodzaj postępowania czyniłby bowiem postępowanie organu mało transparentnym i powodował niejednokrotnie wrażenie braku przestrzegania jednakowych wymogów w stosunku do wszystkich doktorantów, którzy ubiegali się o przyznanie stypendium. W świetle powyższego za niezasadny uznać należało podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ zarówno art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., jak i art. 220 § 1 k.p.a. W uzupełnieniu przedstawionej wyżej argumentacji dotyczącej niezasadności podniesionego w skardze zarzutu naruszenia powyższych przepisów postępowania dodać należy, że Wydziałowa Komisja Doktorancka to powołany przez Rektora na podstawie odrębnych przepisów organ do przeprowadzenia ściśle określonego postępowania konkursowego, który w ramach swoich kompetencji uprawniony jest do dokonania oceny oraz zaopiniowania wniosków o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego i sporządzenia w oparciu o szczegółowe kryteria listy doktorantów rekomendowanych do przyznania zwiększonego stypendium doktoranckiego, o czym stanowi art. 200 a ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym i regulamin Rektora Uniwersytetu [...], o którym mowa wyżej. Obowiązek zaś złożenia kompletnego, to jest w pełni udokumentowanego - zgodnie z określonymi w przepisach Szczegółowych kryteriów (...) - wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego spoczywał na doktorancie ubiegającym się o przyznanie stypendium doktoranckiego, co jednoznacznie wynika z § 4 Regulaminu przyznawania i zwiększania stypendiów doktoranckich (...), co już wyżej wykazano. Uzupełnienie zatem przez skarżącą złożonego przez nią w terminie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego w późniejszym terminie, nie mogło odnieść skutku, a ani Wydziałowa Komisja Doktorancka, ani organ rozpatrujący wniosek nie mógł wezwać skarżącej do uzupełnienia wniosku. Skoro zatem wydane w sprawie decyzje w niczym nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. J.T. 11.09.15r.