II SA/Bk 422/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części tego budynku na funkcję handlowo-biurową (handel m.in. artykułami przemysłowymi, spożywczymi itp.) oraz budowie wiaty wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. gr. [...] (obręb 2) położonej przy ulicy [...] w B. oraz niezbędną infrastruktura techniczną. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: W dniu [...].09.2014 E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (powoływana dalej jako Inwestor) wystąpiła do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o wydanie o warunkach zabudowy inwestycji dotyczącej rozbudowy, przebudowy, nadbudowy u mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz ze zmianą sposobu użytkowania części tego budynku na funkcję handlowo-biurową (handel m.in. artykułami przemysłowymi, spożywczymi itp.) oraz budowy wiaty wraz z zagospodarowaniem terenu na nr ew. gr. [...] (obręb 2) położonej przy ulicy [...] w B. oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Od w/w decyzji odwołanie wniósł pełnomocnik J. B. właściciela działki nr [...], sąsiadującej z działką planowanej inwestycji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - nieważność postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.Dz.U. z 2012r., poz. 647 ze zm., cytowanej dalej w skrócie: u.p.z.p.); - nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p..a w zw. z art. 61 ust. 1 k.p.a.; - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wskazano również, że przy wydawaniu decyzji organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego w tym § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako: "rozporządzenie"), oraz art. 7, art. 107 §1 i § 3 k.p.a. Jednocześnie, zdaniem autora odwołania, w prowadzonym postępowaniu organ pominął kwestię kontynuacji funkcji zabudowy oraz "dobrego sąsiedztwa". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W pierwszej kolejności Kolegium przypomniało, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że jeśli spełnione są przesłanki ustawowe, to organ ma obowiązek wydać taką decyzję W opinii Kolegium organ I instancji zasadnie uznał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a w konsekwencji zasadne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Przede wszystkim Kolegium nie zgodziło się z zarzutem, jakoby poczynione przez organ I instancji ustalenia były dowolne. Potwierdza to załączona do akt sprawy analiza graficzna, stanowiąca kopię mapy zasadniczej, z której wynikają odległości usytuowania i wszelkie parametry poszczególnych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Elementy te zostały również szczegółowo przeanalizowane w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Kolegium organ I instancji dokonał też pełnej analizy lokalizacji inwestycji z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r., nr 164 poz. 1588). Każdy z parametrów planowanej inwestycji został określony i uzasadniony. Organ I instancji uzasadnił również dlaczego określono linię zabudowy w sposób inny niż wynika to z analizy. Uzasadnione również zostało, dlaczego kierunek głównej kalenicy określono w stosunku do frontu działki jako równoległy bądź prostopadły. W zakresie zarzutu błędnego określenia "działki sąsiedniej" organ odwoławczy wskazał, że ani wykładnia literalna, ani celowościowa nie wskazują, jakoby ustawodawca użył wyrażenia "działka sąsiednia" w wąskim znaczeniu odnoszącym się do konieczności sąsiedztwa bezpośredniego opartego na wspólnej granicy pomiędzy działką, na której powstanie inwestycja, a działką sąsiednią, czy też dostępności z tej samej drogi publicznej. Ratio legis art. 61 u.p.z.g., a w szczególności ust. 1 pkt 1 tego przepisu, było bowiem zagwarantowanie ładu przestrzennego, co przemawia za szerokim pojęciem sąsiedztwa uwzględniającego wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. W związku z tym Kolegium podkreśliło, że analizy funkcji budynków położonych w obszarze analizowanym nie można ograniczyć jedynie do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Tym bardziej, jak podkreślił organ I instancji, że w obszarze analizowanym znajduje się także budynek handlowo - usługowy (zgodnie z mapą zasadniczą zabudowa usługowo - handlowo znajduje się na działce nr [...]). Brak jest tam zatem zabudowy przemysłowej, do której odnosi się autor odwołania, ale tego rodzaju funkcji nie ma zamiaru również spełniać przedmiotowa inwestycja. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że kontynuacji funkcji nie można utożsamiać z występowaniem w bezpośrednim sąsiedztwie budynków o funkcji analogicznej, jak planowana inwestycja. Warunek kontynuacji funkcji zabudowy należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić, przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej. Zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja będzie uzupełnieniem istniejącej na terenie analizowanym formy i funkcji zabudowy i nie będzie kolidowała z zagospodarowaniem i sposobem wykorzystania wnioskowanego i przyległego terenu. Inwestor we wniosku określił, jakiego rodzaju działalność ma zamiar prowadzić (wniosek dotyczy funkcji handlowo - biurowej, handel: artykułami przemysłowymi, spożywczymi itp.). W zakresie zaś braku załączenia do decyzji mapy, Kolegium wyjaśniło, że mapa w prawidłowej skali, z zaznaczonym obszarem analizy, znajduje się w aktach sprawy, a przed wydaniem decyzji skarżący został w dniu [...] lutego 2015 r. osobiście zawiadomiony w trybie art. 10 Kpa o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zebranymi materiałami i dowodami. Konkludując organ II instancji przyjął, że w przedmiotowej decyzji dokonana została pełna i prawidłowa analiza nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym. Zamieszczone na mapie parametry pozwalają na ich weryfikację a strony przez cały czas trwania postępowania miały dostęp do map i danych znajdujących się w aktach sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł pełnomocnik J. B. zarzucając jej: naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie, iż został spełniony określonym w tym przepisie warunek, podczas gdy nie została ustalona ani wskazana żadna działka sąsiednia, która spełniałaby te kryteria, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu pomimo niespełnienia warunków do jego zastosowania; naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 i art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak obowiązkowych składników decyzji określonych w rozporządzeniu w postaci wyników analizy zawierających część tekstową i graficzną, która winna stanowić załącznik do decyzji, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, 3) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami z art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na tak sformułowane zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do prawidłowości i legalności decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Na wstępie wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Na terenie wnioskowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stąd też realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozporządzenie to w § 1 określa wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy cytowanego rozporządzenia wyznaczają też zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 ust.1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego, jak wynika z ustępu 2 § 3 rozporządzenia, wyznacza się na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, zarówno obszar analizowany, jak i parametry techniczne inwestycji, tj. linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometria dachu, zostały wyznaczone przez organy w sposób odpowiadający wymogom określonym we wskazanych przepisach. W ocenie składu orzekającego decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji spełnia także wymogi, o jakich mowa w powołanym wyżej art. 61 ust.1 u.p.z.p. Przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zinterpretowano art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przyjmując, że wnioskowana działka posiada "dobre sąsiedztwo", gdyż działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu interpretuje się bowiem, wbrew temu co wywodzi pełnomocnik Skarżącego, szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwości powstawania budynków tylko tego samego rodzaju, co już istniejące. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu decyzji. Nie można zatem uznać, że podstawą do decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją, a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Celem ustawodawcy jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego (tak Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, komentarz do art. 61, Legalis 2011). Ponadto powszechnie i słusznie – w ocenie składu Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie – przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania nowej inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, który konkretyzuje się w tym przepisie przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Kontynuacja funkcji, o której mowa w tej regulacji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w istniejący stan rzeczy. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się nią w praktyce pogodzić. Warunek sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora lub kontestującego jego plany właściciela terenu sąsiedniego. Nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, iż będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowowprowadzana funkcja nie ograniczy obecnej. Kontynuacja funkcji to również uzupełnienie funkcji dotychczasowej. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się zatem taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan zabudowy (por. wyroki: WSA w poznaniu 19 września 2014 r. II SA/Po 414/14, WSA w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 r., II SA/Gd 1/11, WSA w Łodzi z dnia 16 listopada 2010 r., II SA/Łd 755/10, WSA w Poznaniu z dnia 27 października 2010 r., IV SA/Po 632/10, WSA Białymstoku z dnia 9 września 2010 r., II SA/Bk 343/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwzględniając powyższe rozważania należy przyjąć, wbrew temu co wywodzi autor skargi, że projektowana inwestycja stanowi uzupełnienie występującej na analizowanym terenie formy i funkcji zabudowy i nie będzie kolidowała z zagospodarowaniem terenów sąsiednich. Z przeprowadzonej i dołączonej do akt postępowania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania wnioskowanego i przyległego terenu (w formie graficznej i opisowej) wynika, że na analizowanym terenie znajdują się nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, wolno stojącymi wraz z zabudową towarzyszącą gospodarczo - garażową. W obszarze analizowanym znajduje się także budynek handlowo – usługowy (zgodnie z mapą zasadniczą zabudowa usługowo – handlowa znajduje się na działce nr [...]). Wprawdzie w terenie analizowanym brak jest zabudowy przemysłowej, do której odnosi się Skarżący, ale o tego rodzaju funkcję nie wnioskował również Inwestor. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy Inwestor wyraźnie wskazał, że w rozbudowanym budynku zamierza prowadzić handel m.in. artykułami przemysłowymi, spożywczymi itp. Niezasadny jest wiec również zarzut braku ustalenia jakiego rodzaju działalność prowadzić będzie Inwestor. W tym stanie faktycznym planowana inwestycja bez wątpienia stanowić będzie kontynuację występującej na analizowanym terenie zabudowy handlowo - usługowej i jednocześnie funkcję uzupełniającą dla istniejącej w tym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z zabudową gospodarczo - garażową. Za bezpodstawny Sąd uznał również zarzut skargi dotyczący braku określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów' i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wszelkie bowiem parametry projektowanej zabudowy zostały określone w zaskarżonej decyzji w oparciu o sporządzoną w dniu [...] lutego 2015 r. analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (część tekstową i graficzną). Nie można zatem zgodzić się ze Skarżącym, aby poszczególne parametry oparte zostały o wybiórcze i fragmentaryczne dane. W ocenie Sądu przeprowadzona w kontrolowanej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy została sporządzona z poszanowaniem zapisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym ze szczególnym uwzględnieniem zasady dobrego sąsiedztwa. W ocenie Sądu nietrafne są także zarzuty procesowe, związane z naruszeniem art. 8, art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z § 9 ust.1 i 2 rozporządzenia. Prawidłowe oraz poparte utrwalonym i dominującym w tym zakresie orzecznictwem jest bowiem stanowisko organu odwoławczego, że załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy doręczany jest jedynie inwestorowi. Co prawda w orzecznictwie było prezentowane stanowisko, iż niedoręczenie załącznika stanowiącego integralną część decyzji musi być zakwalifikowane jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie (vide wyrok NSA z dnia 24 września 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1727/96, Lex nr 45723), to jednak, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, reguła ta w konkretnych sytuacjach może - ze względów praktycznych i ekonomicznych - doznawać wyjątków. Taki pogląd jest też akceptowany w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1368/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 stycznia 2015r. II SA/Łd 1011/14, wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. II SA/Lu 798/13, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Bk 619/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Trzeba mieć bowiem na uwadze, że decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dotyczą w licznych przypadkach inwestycji o niemałym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów. W sprawach tych doręczanie każdej stronie załącznika graficznego w postaci mapy w odpowiedniej skali z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji pozostaje w sprzeczności z zasadami ekonomii postępowania, albowiem generuje znaczne koszty i przyczynić się może do odsunięcia w czasie ostatecznego zamknięcia sprawy. Inne niż inwestor strony postępowania mają natomiast zapewnioną możliwość zapoznania się treścią wspomnianego załącznika, poprzez analizę akt sprawy. Nie bez znaczenia jest również, że mapa w prawidłowej skali, z zaznaczonym obszarem analizy, znajduje się w aktach kontrolowanej sprawy, a Skarżący miał swobodny dostęp do akt sprawy i w każdym czasie mógł dokonać do nich wglądu. Podkreślić też należy, że przed wydaniem decyzji Skarżący został w dniu 9 lutego 2015 r. zawiadomiony w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zebranymi materiałami i dowodami. Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy dla opisanej na wstępie - inwestycji spełnia wszystkie wymogi, o jakich mowa w powołanych przepisach. Ponadto wydanie kwestionowanej decyzji, wbrew temu co wywodzi autor skargi, poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7, 8, i 77 § 1 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wobec niepotwierdzenia się zarzutów skargi podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji.