I SA/Kr 1820/12

|Sygn. akt I SA/Kr 1820/12 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: Renata Pazdan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r., sprawy ze skargi "S" Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dawniej: S&S Spółka z o.o. w M.), na interpretację indywidualną Wójta Gminy W., z dnia 5 września 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wójta Gminy W. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). Wnioskiem wniesionym dnia 13 czerwca 2012 r. skarżąca S. & S. sp. z o.o. w M. (dalej: "Spółka") zwróciła się do Wójta Gminy . o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości. Opisując stan faktyczny, Spółka podała, że jest właścicielem nieruchomości gruntowej, na której w 2007 r. wybudowała budynek biurowo - usługowy z halą magazynową i parkingiem, umownie zwanym "podziemnym", a który w rzeczywistości znajdował się na poziomie gruntu. Nad stropem parkingu – na wyższej kondygnacji całego obiektu, wybudowane zostały pomieszczenia biurowo - magazynowe. Poza parkingiem, na tym samym poziomie, znajdowały się także pomieszczenia użytkowe, osłonięte ścianami z każdej strony. Dostęp do parkingu pozostawał otwarty z uwagi na brak przegród budowlanych wydzielających go z przestrzeni z jednej strony (część na 74 miejsc) lub dwóch stron (część na 47 miejsc). Z pozostałych stron, parking był osłonięty przegrodami budowlanymi stanowiącymi ściany całego budynku biurowo- usługowego i hali. Spółka podała, że na mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2007 r. uzyskała pozwolenie na użytkowanie. Organ nadzoru architektonicznego, wskazując na dane techniczne obiektu budowlanego, określił powierzchnię parkingu jako część powierzchni użytkowej budynku. W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny, Spółka zapytała, czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia wydania interpretacji, niewydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych powierzchnia parkingu w obrębie budynku, spełniała definicję powierzchni użytkowej w rozumieniu prawa budowlanego. Zdaniem Spółki, powierzchnia parkingu nie mogła zostać zaliczona do podstawy opodatkowania. W uzasadnieniu swojego stanowiska, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka podała, że zgodnie z przepisami o podatku o nieruchomości wydzielenie z przestrzeni przegrodami budowlanymi musi mieć miejsce ze wszystkich stron, a brak przegrody budowlanej choćby z jednej strony, uniemożliwiał uznanie powierzchni za użytkową. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 5 września 2012 r. znak: PIO.3201.2.IP.2012 organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Zdaniem organu, parking podziemny znajdujący się w bryle budynku biurowo - usługowego z halą magazynową należało opodatkować w całości jako budynek w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm.), ponieważ powierzchnia parkingu podziemnego mieściła się w definicji powierzchni użytkowej stanowiącej podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części. Opisany parking spełniał kryteria budynku w rozumieniu art. 2 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 1 a ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – będąc częścią tego budynku. Nie było bowiem wątpliwości co do tego, że posiadał on fundamenty, dach oraz był trwale związany z gruntem. Brak ścian (przegród budowlanych) z jednej lub dwóch stron, nie pozbawiał takiego obiektu charakteru budynku. Zdaniem organu, niedopuszczalne było opodatkowanie części jednego obiektu budowlanego jako budynku, a pozostałej części jako budowli (parking). Reasumując, organ wskazał, że powierzchnia użytkowa garażu podziemnego winna być wykazana przez Spółkę w składanej deklaracji na podatek od nieruchomości, jako powierzchnia użytkowa budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Po uprzednim wezwaniu organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa i podtrzymaniu przez niego stanowiska zajętego w interpretacji, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia interpretacji oraz zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: a) przesłanka uznania obiektu budowlanego za budynek – wydzielenie przestrzeni za pomocą przegród budowlanych - nie wymaga zamknięć obiektu ze wszystkich stron i zabezpieczenia jego wnętrza przed wpływem czynników zewnętrznych, b) pionowe przegrody budowlane wydzielające budynek z przestrzeni mogą stanowić jedynie rozstawione w dużych odległościach od siebie słupy konstrukcyjne i wolna przestrzeń pomiędzy nimi (nie będąca żadnym elementem budowlanym), które (słupy) nie zamykają i nie izolują, przestrzeni wewnętrznej od środowiska zewnętrznego oraz nie stanowią przegród izolacyjnych, c) dla zaistnienia wydzielenia z przestrzeni budynku wystarczające jest, aby występujące przegrody (słupy konstrukcyjne rozstawione od siebie w dużych odległościach) zakreśliły granice obiektu, podczas gdy zwrot ten należy tłumaczyć w ten sposób, że przegrody budowlane muszą oddzielać budynek jako całość od otaczającej go wolnej przestrzeni, co oznacza, że obiekt musi posiadać przegrody budowlane ze wszystkich stron oraz że pod względem funkcjonalnym wydzielać obiekt z przestrzeni mogą ściany danego obiektu budowlanego; 2. art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że powierzchnia użytkowa budynku może być zmierzona jako powierzchnia ograniczona jedynie słupami nośnymi - podczas gdy wymieniony przepis wskazuje, że powierzchnia użytkowa musi być mierzona po wewnętrznej długości wszystkich ścian zewnętrznych, wydzielających obiekt z przestrzeni. W uzasadnieniu Spółka wskazywała na konieczność posłużenia się wykładnią językową pojęcia "wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych", akcentując, że wydzielenie takie musi być pełne, szczelnie izolujące wnętrze. W ocenie Spółki, zastosowana przez organ wykładnia językowa nie uwzględniała "trójwymiarowości" przestrzeni. Zdaniem Spółki, także wykładnia funkcjonalna i historyczna (oparta na analizie zmian definicji budynku, jaka nastąpiła w 2003 r.) uzasadniała zarzuty skargi. Spółka podkreślała przy tym, że odwołanie się przez ustawodawcę do prawa budowlanego w kwalifikacji obiektu budowlanego jako budynku, nie oznacza, że taką zasadę należało stosować przy definiowaniu powierzchni użytkowej, skoro w art. 1a ust.1 pkt 5 oraz art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych brak było takiego zastrzeżenia. Spółka wyjaśniała przy tym, że wybudowany obiekt biurowo – usługowy z halą i parkingiem samochodowym otwartym, stanowi budynek, ale obliczenie jego powierzchni użytkowej jedynie na podstawie projektu lub decyzji o pozwoleniu na użytkowanie byłoby błędne z uwagi na brak odwołania się definicji powierzchni użytkowej zawartej w ustawie podatkowej do prawa budowlanego. Spółka podkreśliła konieczność ustalania powierzchni użytkowej budynku w oparciu o pomiar wewnętrznej długości wszystkich ścian, co wykluczałby np. ujmowanie w powierzchni użytkowej np. słupów i ścian wewnętrznych. Spółka wskazała również, że podobne zagadnienie występuje przy zadaszonych tarasach, których powierzchnia nie jest wliczana do powierzchni użytkowej budynków. Na poparcie swojej argumentacji Spółka powoływała wyroki sądów administracyjnych. Wójt Gminyw odpowiedzi podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Powołał również, korzystne dla siebie, orzeczenia sądow administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga była zasadna. Przedmiotem sporu była wykładnia art. 1 a ust.1 pkt 1 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w części dotyczącej ustalenia czy należy zaliczyć do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości (a więc powierzchni użytkowej budynku) powierzchnię otwartego parkingu (z powodu braku jednej lub dwóch bocznych ścian zewnętrznych) znajdującego się w parterze obiektu budowlanego będącego w pozostałej części bezspornie budynkiem. Znajdujące w sprawie zastosowanie i powołane powyżej przepisy stanowią definicje ustawowe "budynku" i "powierzchni użytkowej". Zgodnie bowiem z art. 1 a ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budynek – jest to: "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach ". Natomiast zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza "...powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe ". W ocenie organu brak ścian zewnętrznych (przegród budowlanych) wynikający z funkcji tej części obiektu budowlanego nie pozbawił spornego parkingu charakteru budynku. Zdaniem organu, niedopuszczalne było opodatkowanie części obiektu budowlanego jako budynku, a części jako budowli. Organ podkreślał również, że ww. art.1a ust.1 pkt 5 nie wprowadza obowiązku mierzenia powierzchni po wewnętrznej długości wszystkich ścian obiektu budowlanego. Natomiast zdaniem Spółki, nie można było zaliczyć do powierzchni użytkowej budynku parkingu naziemnego z powodu braku wszystkich ścian zewnętrznych, ponieważ nie doszło do wydzielenia go z trójwymiarowej przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w rozumieniu ww. art.1a ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powyższe nie uniemożliwiało opodatkowania pozostałej części obiektu budowlanego jako budynku. Konieczność istnienia wszystkich ścian zewnętrznych wynikała, zdaniem Spółki, ze sposobu mierzenia powierzchni użytkowej tj. m.in. po obrysie wszystkich ścian zewnętrznych. W ocenie Sądu, aby zaliczyć powierzchnię naziemnego parkingu do powierzchni użytkowej całego obiektu budowlanego traktowanego jako budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, parking ten musi posiadać wszystkie ściany (strop i ściany boczne), wydzielające go w całości z trójwymiarowej przestrzeni zewnętrznej. Częściowy brak przegród takiego parkingu może wynikać jedynie z ich funkcji np. istniejących wjazdów i wyjazdów, będących częścią ciągów komunikacyjnych lub innych otworów np. o charakterze wentylacyjnym, których powierzchnia jest stosunkowo niewielka w porównaniu do powierzchni całych ścian. Odnosząc się do argumentacji stron należałoby przyznać, że brak jest jednolitego orzecznictwa w spornej kwestii. Spółka na poparcie swoich zarzutów powoływała się na: wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 stycznia 2010 r., I SA/Kr 1598/09, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 lutego 2012 r, I SA/Gl 604/11, a także wyroki NSA z dnia 25 marca 2011 r., II FSK 2053/09 oraz z dnia 12 kwietnia 2011 r. II FSK 2014/09 i z dnia 12 kwietnia 2010 r., II FSK 1044/10; wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 maja 2012 r I SA/Ke 172-174/12, a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 września 2009 r., III SA/Po 46/09; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 lutego 2010 r. Natomiast organ powoływał wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 29 października 2004 r., I SA/Bd 402/04, WSA we Wrocławiu z dnia 26 marca 2009 r., I SA/Wr 1356/08, WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2010 r., WSA w Krakowie z dnia 14 grudnia 2011 r. , I SA/Kr 1538/11, WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2010 r., I SA/Po 356/10. Jednakże nie wszystkie z wymienionych powyżej orzeczeń dotyczą w istocie spornego problemu. W ocenie orzekającego Sądu, źródłem problemów we właściwej interpretacji przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości jest nieprecyzyjność ustawodawcy wykorzystującego odwołania do prawa budowlanego przy definiowaniu w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych poszczególnych pojęć. Na powyższą kwestię zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., P 33/09. Orzeczenie to wprawdzie dotyczy wyrobisk górniczych i interpretacji definicji "budowli" jednak zawarte w uzasadnieniu szczegółowe rozważania dotyczące zasad wykładni prawa podatkowego, z uwagi na rangę i pozycję Trybunału, powinny być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu analogicznych kwestii (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2012r., I SA/Kr 1882/11). W szczególności, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego "... konieczne wydaje się przypomnienie, iż zgodnie z wymogami konstytucyjnymi niejasnych regulacji podatkowych nie wolno interpretować na niekorzyść podatników, a w konsekwencji jeśli takie regulacje okazują się ostatecznie wieloznaczne, to zgodnie z zasadą in dubio pro tributario należy opowiedzieć się za rozwiązaniem uwzględniającym interes podmiotu obowiązanego do świadczeń podatkowych. Tym bardziej za niedopuszczalne uznać trzeba analogiczne stosowanie nieprecyzyjnych przepisów podatkowych czy też rozszerzające stosowanie jednoznacznych przepisów podatkowych, gdyby miało to na celu zwiększenie obowiązków podatkowych" (pkt 5 uzasadnienia prawnego ww. wyroku TK z dnia 13 września 2011 r., P 33/09). Odnosząc powyższe założenia do realiów rozpoznawanej sprawy, Sąd zauważa, że rację miała Spółka twierdząc, że definicja powierzchni użytkowej zawarta w ustawie o podatku i opłatach lokalnych (art.1a ust.1 pkt 5) w ogóle nie odsyła do prawa budowlanego. Wielkość powierzchni użytkowej stanowi podstawę opodatkowania ( art.4 ust.1 pkt 2), powinna być więc, zgodnie z art. 217 Konstytucji w sposób precyzyjny wyrażona w przepisach podatkowych rangi ustawowej. Nieusprawiedliwione jest więc posługiwanie się kategoriami prawa budowlanego, skoro ustawa podatkowa nie zawiera takiego zapisu. Dodać przy tym należy, że sam organ, powołując się w odpowiedzi na skargę, na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 października 2004 r., I SA/Bd 402/04 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 marca 2009 r. w istocie, w tej części argumentów, przyznawał Spółce rację. Z uzasadnienia powołanych orzeczeń wynika, że: "Zmiana przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od 01 stycznia 2003r, po której art.1a pkt.1 wprost odsyła do przepisów prawa budowlanego w zakresie ustawowych definicji, nie uprawnia do stanowiska, jakie prezentują organy, że pozwala ona na posługiwanie się w ustawie podatkowej wszelkimi kategoriami i definicjami, które funkcjonują na gruncie prawa budowlanego. W sposób jednoznaczny odsyła ona do przepisów prawa budowlanego przy definiowaniu ściśle określonych pojęć (WSA w Bydgoszczy uchylił więc decyzję organu a priori kwestionującą zaliczenie budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych w oparciu o przepisy prawa budowlanego). Podobne stanowisko prezentował WSA we Wrocławiu w ww. wyroku (spór dotyczył problemu, czy umieszczone w kanalizacji teletechnicznej linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości) oddalając skargę i argumentując, że: "... ściśle określony zakres odesłania z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. pozwala na sięgnięcie do regulacji przepisów prawa budowlanego (ustawy - Prawo budowlane) tylko w celu ustalenia, czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym. W tym miejscu kończy się «granica» odesłania". Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił stanowiska tej części judykatury, która dokonując wykładni pojęcia "powierzchnia użytkowa", odwoływała się do prawa budowlanego. W konsekwencji należałoby uznać również, że dokumenty sporządzane w procesie budowlanym np. projekt architektoniczny, decyzje budowlane nie mają rozstrzygającego charakteru przy obliczaniu powierzchni użytkowej jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Oparte są one bowiem na przepisach, które nie wywołują skutku podatkowego. Orzekający Sąd podzielił więc w całości pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., II FSK 2014/09, że: "Ustalając powierzchnię budynku podległą opodatkowaniu w podatku od nieruchomości należy - zgodnie z definicją legalną budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - uwzględnić przestrzeń wydzieloną przegrodami budowlanymi (ścianami), mierząc po ich zewnętrznych krawędziach, które wyznaczają linie graniczne pomiędzy budynkiem jako całością, a wolną przestrzenią w otoczeniu (teza wyroku NSA). W związku z powyższym Sąd uznał za adekwatne odniesienie się przez Spółkę do orzeczeń dotyczących zadaszonych tarasów. Otwarty w części parking, znajdujący się na parterze budynku, który w pozostałej części parteru posiada inne pomieszczenia przypomina właśnie tego typu budynek, w którego obrysie znajduje się zadaszony taras (por. wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., II FSK 1044/10 oraz II FSK 2014/09; z dnia 25 marca 2011 r., II FSK 2053/11). Odnosząc się natomiast do argumentów organu to należy przyznać, że z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika w sposób jednoznaczny, że konkretny obiekt budowlany dla celów podatku od nieruchomości może być albo budynkiem, albo budowlą, albo obiektem małej architektury. Obiekt budowlany nie może być więc jednocześnie częścią budynku i budowlą bądź jej częścią (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II FSK 1822/10). Powyższe jednak nie dowodzi braku słuszności zarzutów Spółki. Nie domagała się ona bowiem uznania powierzchni parkingu za budowlę, ale twierdziła, że powierzchni tej nie wlicza się w ogóle do podstawy opodatkowania. Sąd uznał również za niezasadne twierdzenia organu, że wystarczającym jest obliczenie powierzchni budynku w oparciu o wymiary dwóch ścian, co miało dowodzić braku znaczenia nieistnienia dwóch (lub jednej) ściany zewnętrznej spornego parkingu. Proponowany sposób ustalania podstawy opodatkowania byłby zasadny, gdyby powierzchnia budynku w obrysie miała kształt czworokąta – o prawidłowości zastosowanej metody, w takiej sytuacji, zadecydowałyby jednak wyłącznie reguły geometrii. W przypadku obiektów o obrysie w kształcie innego typu wielokąta, byłaby to metoda całkowicie nieprzydatna. Powyższe dowodzi błędnej interpretacji art.1a ust.1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zastosowanej przez organ. Powołany przepis w żaden sposób nie wskazuje proponowanej przez organ metody obliczenia powierzchni użytkowej. Co więcej, konieczność mierzenia powierzchni budynku "po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach" wręcz wskazuje na nakaz ustawodawcy uwzględniania wszystkich ścian, na wszystkich kondygnacjach, co oznacza odnoszenie się nie tylko do długości i szerokości budynku, ale uwzględnianie zmian na różnych wysokościach obiektu. Pośrednio dowodzi to również, prawidłowości wykładni zastosowanej przez Spółkę przy interpretacji "wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" w rozumieniu przestrzeni trójwymiarowej (wysokość, szerokość i długość). Powyższy pogląd zbieżny jest ze stanowiskiem WSA w Krakowie wyrażonym w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. , I SA/Kr 1919/11, gdzie sad uzasadniał, że art.1a ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wymaga przy tym, aby przegroda spełniała funkcje wydzielenia z przestrzeni, co oznacza, że nie każda ściana będzie taka przegrodą. "Wydzielenie" wskazuje na oddzielenie trójwymiarowej bryły obiektu budowlanego (budynku) od otaczającej go, również, trójwymiarowej przestrzeni. Nie jest to tylko "oddzielenie" jednej części od drugiej. Powyższe powoduje, zdaniem Sądu, że wprawdzie przegroda (ściana) nie musi mieć charakteru jednolitego (np. z otworami okiennymi, otworami wentylacyjnymi) – niemniej jednak brakujące elementy przegrody nie mogą zaburzać w obrysie zewnętrznym charakteru wydzielenia bryły budynku z przestrzeni. W związku z powyższym Sąd uznał, że organ dokonał błędnej wykładni art. 1a ust.1 pkt 1 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ponownym postępowaniu organ dokona interpretacji zgodnej ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w niniejszym wyroku. Sąd uchylając zaskarżoną interpretację działał na podstawie art.146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270). Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Sąd zastosował również art.152 powołanej ustawy, stanowiący, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 205 § 1-2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.