II SA/Rz 699/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ SO del. Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267), dalej k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] stycznia 2013r. znak: [...], zgłaszającą sprzeciw w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego, jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 417 położonej w miejscowości S., gmina K. Zawiadomienie dotyczyło inwestycji zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] października 1999 r. znak: [...], udzielonego przez Wójta Gminy K. dla K. i B.P., obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Powyższe pozwolenie na budowę zostało przeniesione decyzją Starosty R. z dnia [...] lipca 2002 r. znak: [...] na M.P., a następnie kolejną decyzją wydaną przez Starostę R. w dniu [...] lipca 2005r., znak: [...] na K.L. W uzasadnienia decyzji, organ I instancji podał, że przedłożone wraz z zawiadomieniem dokumenty zawierają braki i nieścisłości, które uniemożliwiają jego przyjęcie bez wniesienia sprzeciwu, a dostarczone przez inwestora wyjaśnienia, nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia budynku do użytku. Organ I instancji stwierdził również, że w trakcie realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 417 położonej w miejscowości S., w sposób istotny odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego. W dniu [...] lutego 2013 r. do organu I instancji wpłynął wniosek K. L., który na podstawie art. 111 k.p.a. zwrócił się o skorygowanie i uzupełnienie decyzji w zakresie pouczeń i uwag zawartych w uzasadnieniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], działając na podstawie art. 111 k.p.a. odmówił uzupełnienia ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2013r., znak: [...] Od ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2013r., znak: [...], K.L. złożył odwołanie, wnosząc o jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Podkreślił, że wszystkie decyzje wydawane i przedłożone w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w R. dotyczą budynku położonego na działce nr 417 w S., gmina K. Poinformował, że nie może spełnić wymogu podpisu przez projektanta zmian nieistotnych, ponieważ poprzedni właściciel będący równocześnie projektantem domu zmarł - akt zgonu znajduje się w dokumentacji dotyczącej przeniesienia pozwolenia na budowę budynku, a organ administracji nie może nałożyć na petenta obowiązków niemożliwych do wykonania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. poinformował go, że podpis pod zmianami nieistotnymi na rysunkach zamiennych, może złożyć dowolny projektant posiadający uprawnienia. Według Pana L. nie mając zgody spadkobierców, nie można dokonać takiego wpisu. Do odwołania dołączył protokół odbioru przyłącza wodociągowego, oświadczenie kierownika budowy o dokonanych zmianach oraz rysunki zamienne z jego podpisem - szt. 4. Zwrócił się o rozważenie możliwości rezygnacji z podpisu projektanta, gdyż wprowadzone zmiany są łatwe do zakwalifikowania do zmian nieistotnych. Podał, że pergola nie ma nic wspólnego ze zgłoszeniem zakończenia robót budowlanych budynku mieszkalnego na działce nr 417 i nie powinna być w tym postępowaniu brana pod uwagę. Skarżący podkreślił, że pergola została wybudowana jako obiekt rekreacji codziennej i stanowi obiekt małej architektury. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, wymienioną na wstępie organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podał, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243, poz. 1623 z 2010r. ze zm.), zwanej dalej "ustawą" do użytkowania obiektu budowlanego, na wzniesienie którego wymagane jest pozwolenie na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej. Wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, inwestor jest obowiązany, zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy przedstawić: oryginał dziennika budowy; oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, jak również o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu; oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania; protokoły badań i sprawdzeń; inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy. Po złożeniu przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, właściwy organ nadzoru budowlanego ocenia zawartość przedłożonych dokumentów. Zgłoszenie sprzeciwu może nastąpić w przypadku, gdy właściwy organ stwierdzi, że objęty zawiadomieniem obiekt budowlany wykonano z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Sprzeciw wydany w formie decyzji oznacza brak zgody organu nadzoru budowlanego na rozpoczęcie użytkowania obiektu budowlanego. Analiza dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie prowadzi do wniosku, że inwestor w sposób istotny odstąpił od warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Odstępstwo to polega na wykonaniu dodatkowej części budynku o wymiarach zewnętrznych 6,90m x 15,45m (15,85m), która została dobudowana do budynku od strony południowej, a której nie przewidywał zatwierdzony projekt budowlany. W miejscu, w którym obecnie istnieje dobudowana część budynku, na inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej znajduje się oznaczenie "bas". Dobudowana część przedmiotowego budynku mieszkalnego od strony wschodniej oraz południowej posiada ściany pełne, a od strony zachodniej zostały zamontowane duże okna (witryny). Pełni ona funkcję, jak sam inwestor podkreśla w odwołaniu, obudowy basenu. Z uwagi na fakt, że część ta została dobudowana do przedmiotowego budynku mieszkalnego i stanowi z nim jedną całość techniczno - użytkową (o czym świadczy dokumentacja fotograficzna i szkic wykonany przez organ I instancji podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 29 listopada 2012r.), zmianie uległa bryła budynku i jego charakterystyczne parametry tj.: kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość. Ustawodawca dokonał rozróżnienia odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, na istotne oraz nieistotne, jednocześnie uzależniając konieczność uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę od charakteru odstępstwa. Przepisem rozstrzygającym, jakiego typu odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę jest art. 36a ustawy. Ustawa zawiera katalog działań inwestora uznanych za stanowiące istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, a więc tych, które w świetle art. 36 a ust. 5 Prawa budowlanego wymagać będą decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Wśród przypadków stanowiących istotne odstąpienie wskazano te, które dotyczą zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego tj.: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nadto wymagające uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Kwalifikacji zamierzonego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę dokonuje - o czym mowa w art. 36a ust. 6 ustawy - projektant. W przypadku zakwalifikowania odstępstwa jako nieistotne, projektant jest obowiązany zgodnie z cytowanym artykułem zamieścić w projekcie budowlanym odpowiednie informacje dotyczące odstępstwa (zarówno rysunek, jak i opis). Ustalenie natomiast czy dana inwestycja realizowana jest z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz czy odstępstwa te noszą cechy odstępstw istotnych należy wyłącznie do kompetencji organu I nadzoru budowlanego. Dokonane w rozpatrywanym przypadku zmiany, niewątpliwie dotyczą charakterystycznych parametrów przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr 417 położonej w miejscowości S., gmina K. i stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, zgodnie z w/w art. 36a ust. 1 ustawy, wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że w sytuacji braku decyzji o zmianie pozwolenia na budowę istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa wymagające przeprowadzenia procedury naprawczej. Tym samym wniesiony przez organ I instancji sprzeciw uznaję za uzasadniony. Argumenty podnoszone w odwołaniu dotyczące budowy pergoli są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy objętej zaskarżeniem i dlatego nie mogły zostać uwzględnione przy podejmowaniu niniejszej decyzji. Pod pojęciem pergoli należy rozumieć budowlę ogrodową w postaci zacienionej alei lub element budynku w architekturze, składający się z dwóch rzędów podpór (słupków) i ułożonej na niej kratownicy lub układy belek podtrzymujących rośliny, najczęściej pnące. Dobudowana część budynku posiada inną konstrukcję i w związku z tym nie może zostać zakwalifikowana jako pergola. Organ nadzoru budowlanego stoi na stanowisku, że dobudowana część budynku została wykonana samowolnie. Wymaga przy tym podkreślenia, iż zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 ustawy Prawo budowlane dotyczy budowy prowadzonej legalnie, a więc na podstawie pozwolenia na budowę. Prawnie skuteczne jest zawiadomienie o zakończeniu budowy, ale tylko do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę, co w świetle powyższego stanu faktycznego nie miało miejsca. Dołączone oświadczenie kierownika budowy (złożone w formie kolorowej kserokopii, co nie jest dopuszczalne) zawiera braki w zakresie art. 57 ust. 1 pkt. 2b ustawy, o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. W treści przepisu art. 57 ust. 2 ustawy nie wskazano, czy pod pojęciem projektanta należy rozumieć osobę sporządzającą projekt budowlany czy też osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania. W opinii organu odwoławczego, organ I instancji słusznie stwierdził, że o dokonanych odstępstwach powinna wypowiedzieć się osoba posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania. K. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wskazaną wyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o zwrot kosztów sądowych w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - zasady uczestnictwa strony w postępowaniu administracyjnym określoną w art. 10 § 1 kpa, wskazując, że organy administracji publicznej, obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ani w pierwszej ani w drugiej instancji nie umożliwiono mu zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałami w postępowaniu nie mówiąc o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. - art. 67 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 59 d i art. 68 ustawy, regulujących zasady sporządzania protokołów z każdej czynności - zasady wnikliwego i dokładnego zbadania sprawy, do czego obowiązane są organy, a podstawie art. 7 k.p.a. stanowiącego, że organy administracji publicznej są obowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zebrać i rozpatrzyć dostępny materiału dowodowy w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Natomiast przepis art. 77 k.p.a nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przeprowadzenia dowodu, co oznacza, iż nie może on jedynie biernie oczekiwać na dowody zgłoszone przez stronę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa wyżej przedstawionych. Stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa. Sąd uznaje, że tak ustalony stan faktyczny może być podstawą faktyczną wyrokowania, a ustalenia poczynione przez organy administracji Sąd uznaje za własne. Stosownie do art. 54 ustawy do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r., którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego R. zgłosił sprzeciw do zawiadomienia K.L. o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego, jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 417 położonej w miejscowości S. gmina K. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zawiadomienie K.L. z dnia [...] listopada 2013 r. o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego wpłynęło do PINB w dniu [...] grudnia 2012 r. Wezwaniem z dnia [...] grudnia 2012 r. [...] organ i instancji wezwał inwestora o dokumenty wymienione wskazane w tym wezwaniu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania oraz zawarł pouczenie, że w przypadku nieuzupełnienia ww. dokumentów zostanie wniesiony sprzeciw. Skarżący osobiście potwierdził odbiór powyższego wezwania w dniu 24 grudnia 2012 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] grudnia 2012 r. skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie stwierdzając, że wszystkie dokumenty, które inwestor jest zobowiązany przedłożyć znajdują się w posiadaniu organu. Przepis art. 57 ust. 4 ustawy przewiduje dla inwestora obowiązek polegający na tym, że w razie złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy z brakami i nieścisłościami, dostrzeżonym przez organ przyjmujący zawiadomienie, inwestor jest obowiązany uzupełnić określone dokumenty. Wskazanemu obowiązkowi inwestora odpowiada obowiązek organu, że w przypadku stwierdzenia braków zawiadomienia winien wezwać wnoszącego zawiadomienie do uzupełnienia braków. Od tego obowiązku organ byłby zwolniony, gdyby już z samego zawiadomienia, bez uzupełnienia jego braków wynikało, że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki do wniesienia sprzeciwu. Słusznie więc przyjmuje się w orzecznictwie, że uzupełnienie braków zawiadomienia otwiera dla organu termin do wniesienia sprzeciwu, niewykonanie natomiast wezwania powoduje, że zawiadomienie staje się bezskuteczne, czyli prawnie powstaje taka sytuacja, jakby w ogóle nie zostało ono dokonane. Tylko wówczas inwestor może ponownie dokonać zawiadomienia i powinien to uczynić po uzupełnieniu wymaganych dokumentów. Uchylenie natomiast decyzji o sprzeciwie lub stwierdzenie jej nieważności powoduje, że zawiadomienie o zakończeniu budowy odnosi skutek wobec upływu materialnoprawnego terminu do wniesienia sprzeciwu określonego w art. 54 ustawy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.06.2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 626/08 LEX nr 508482, wyrok WSA we Wrocławiu z 19.03.2013 r. sygn. akt II SA/Wr 54/13 LEX nr 1301216). Uwzględniając zawarte w art. 54 i art. 57 ust. 4 ustawy uregulowania, jako początkowy dzień biegu 21 – dniowego terminu należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zawiadomienia. W przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zawiadomienia – dzień następny po dniu, w którym to uzupełnienie nastąpiło (o ile nastąpiło to w terminie określonym przez organ), lub też dzień następny po dniu, w którym upłynął wyznaczony przez organ termin do uzupełnienia zawiadomienia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8.06.2011 r. sygn. akt II SA/Gd 392/11 LEX nr 1085825). Biorąc pod uwagę stan faktyczny, a w szczególności zestawiając datę [...] grudnia 2012 r. – czyli datę wezwania do uzupełnienia zawiadomienia z datą wydania decyzji przez organ I instancji stwierdzić należy, że sprzeciw został wydany z zachowaniem 21 – dniowego terminu. Natomiast zestawiając datę wpływu do organu odpowiedzi na wezwanie organu to jest 31 grudnia 2012 r. z data doręczenia decyzji organu I instancji skarżącemu, co nastąpiło 16 stycznia 2013 r. powoduje, że w tym przypadku doręczenie decyzji o wniesieniu sprzeciwu nastąpiło przed upływem 21 – dniowego terminu. Powyższe jednoznacznie dowodzi, że został dochowany materialnoprawny termin do zgłoszenia sprzeciwu określonego w art. 54 ustawy. Dokonując kontroli pod względem zgodności wymaganych wezwaniem z dnia [...] grudnia 2012 r. dokumentów, Sąd stwierdza, że żądanie uzupełnienia dokumentów określonych w wezwaniu wynikało z ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy. Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy Sąd akceptuje, gdyż materiał dowodowy poprzez zestawienie przedmiotowego zakresu pozwolenia na budowę udzielonego przez Wójta Gminy K. decyzją z dnia [...] października 1999r. dla K.P. i B.P. z wykonanym faktycznie obiektem pokazuje, że powstał inny obiekt niż określony w pozwoleniu na budowę. Obecny inwestor, zawiadamiający o zakończeniu budowy przejął prawa i od poprzedniego inwestora na podstawie decyzji Starosty Powiatu R. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...]. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że przedłożone rysunki zamienne do zawiadomienia o zakończeniu budowy wskazują jednoznacznie, że w toku procesu budowlanego wprowadzono zmiany, które nie znajdują potwierdzenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Zgodnie z art. 57 ust. 2 ustawy, w razie zmian nieodstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do zawiadomienia, o którym mowa w art. ust. 1 należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a) powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeżeli został on ustanowiony. Analiza dokumentów zgromadzonych przez organy nadzoru budowlanego uzasadnia pogląd, że wykonany przez inwestora obiekt budowlany został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego gdyż dotyczą charakterystycznych parametrów budynku mieszkalnego, co wymaga podjęcia określonych działań, aby doprowadzić obiekt do zgodności z przepisami prawa, gdy stosownie do art. 36 a ustawy, wprowadzenie istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę stosownie do art. 36a ustawy nie zostało poprzedzone wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Prawidłowo też organy przeprowadziły ocenę odnośnie wykonania dodatkowej części budynku o wymiarach zewnętrznych 6,90m x 15.45 (15.85), która została dobudowana do budynku od strony południowej, która na inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej oznaczono "bas". Dobudowana część budynku mieszkalnego od strony wschodniej oraz południowej posiada ściany pełne, a od strony zachodniej zamontowano duże okna (witryny). Nieuwzględniona w pozwoleniu na budowę – dobudowa do budynku mieszkalnego stanowi z nim jedną całość techniczno – użytkowa, czego dowodzi wykonana dokumentacja fotograficzna i szkic wykonany podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 29 listopada 2012 r. W czynnościach tych imieniem skarżącego brała udział J.D. na podstawie jednorazowego upoważnienia z dnia 26 listopada 2012 r. Kontrola była prowadzona na podstawie art. 81 a ustawy i była przeprowadzona przed wniesieniem zawiadomienia o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, które wpłynęło do organu [...] grudnia 2012 r. W świetle wyżej opisanego stanu faktycznego zasadnie organy stanęły na stanowisku, że wzniesiony obiekt budowlany, nie ujęty w projekcie budowlanym nie spełnia tak, jak sugeruje skarżący funkcji pergoli, czyli nie jest obiektem małej architektury w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący zgłaszał zamiar wzniesienia pergoli na działce nr 417 w miejscowości S. i Starosta Powiatu R. w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] wyjaśnił, że budowa pergoli ogrodowej nie wymaga dokonania zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę. W istocie skarżący zrealizował obiekt budowlany, na który wymagane jest pozwolenie na budowę, a nie pergolę ogrodową, czy obiekt małej architektury, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy. Cechą, która jest wspólna dla deklarowanego zamiaru jak i zrealizowanego obiektu jest jedynie lokalizacja. Definicja obiektu małej architektury ogrodowej jest definicją otwartą, o czym świadczy użycie w art. 3 ust.1 pkt 4 ustawy zwrotu "w szczególności". Wśród obiektów małej architektury wymieniono między innymi obiekty architektury ogrodowej (lit b), obiekty użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (lit. c). Pojęcie obiektu małej architektury musi być jednak odczytywane łącznie z art. 29 i art. 30 ustawy. Przepis art. 29 pkt 2 ustawy stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2. Z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3. Wzniesiony obiekt nie jest pergolą, której prawidłową definicję podały organy orzekające, a ze względu na wymiary jest obiektem budowlanym, który mógł być zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę. Zawiadomienie o zakończeniu budowy w trybie art. 54 ustawy Prawo budowlane jest, co do zasady poinformowaniem właściwego organu o zakończeniu procesu inwestycyjnego. Tylko w odniesieniu obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami udzielonego pozwolenia prawnie skuteczne będzie zawiadomienie o zakończeniu budowy. Nie sposób przyjąć, że powiadomienie organu takim zgłoszeniem będzie oznaczało legalizację samowoli budowlanej. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10.11.2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1377/11 LEX nr 1152804). Z tych przyczyn Sąd stanął na stanowisku, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób wymieniony w art. 145 p.p.s.a. Nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., gdyż skarżący czynnie uczestniczył w postępowaniu w szczętem zawiadomieniem w dniu 3 grudnia 2013 r. Znał treść wezwania do usunięcia braków formalnych dokonanego zawiadomienia, gdyż osobiście potwierdził odbiór pisma, udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 24 grudnia 2013 r., a następnie osobiście potwierdził odbiór decyzji organu I instancji i wniósł odwołanie. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy nie złamały przepisów art. 7, art. 77 k.p.a. gdyż postępowanie, jak zauważa skarżący jest prowadzone w uproszczonej formule, a obowiązki inwestora wynikają z przepisów ustawowych i sprowadzają się do przedłożenia stosownej dokumentacji. Tym obowiązkom nie uczynił zadość skarżący, pomimo, że organ I instancji wezwał w trybie art. 57 ust. 4 ustawy do jej uzupełnienia. Obecnie prowadzone postępowanie jest kolejnym postępowaniem prowadzonym na skutek wniesienia zawiadomienia o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Postępowanie uruchomione zawiadomieniem o zakończeniu budowy z dnia [...] września 2010 r. na skutek cofnięcia w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w sprawie zgłoszenia sprzeciwu, spowodowało, że decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze. Pozostawienie w obrocie decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu umożliwiło skarżącemu złożenie ponownego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego. Wątpliwości prawidłowego doręczenia decyzji organu II instancji powstały w związku z treścią upoważnienia z dnia [...] listopada 2012r., w którym skarżący stwierdził, że J.D. nie jest ani administratorem, ani zarządcą budynku, ani również dorosłym domownikiem, a jednak potwierdziła odbiór decyzji organu II instancji potwierdziła w dniu [...] czerwca 2013 r. Obecny na rozprawie w dniu [...] listopada 2103 r. skarżący wyjaśnił, że J.D. – pracownik firmy skarżącego - ma udzielone pełnomocnictwo do odbioru całej korespondencji kierowanej do skarżącego w siedzibie jego firmy, która mieści się w budynku w S. [...] na działce nr 417. Takie stwierdzenie było podstawą do przyjęcia przez Sąd prawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji. Do inwestycji, na które udzielono pozwolenia na budowę przed wejściem w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (weszła w życie 11 lipca 2003 r.). Zgodnie z art. 7 ust. 3 wymienionej noweli, do obiektów budowlanych, w stosunku, do których przed dniem wejścia w życie tej ustawy wydano pozwolenie na budowę, nie stosuje się przepisów o obowiązkowej budowy po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Oznacza to, że bez względu, na to kiedy zostanie zakończona budowa i będzie prowadzone postępowanie w sprawie użytkowania wybudowanego obiektu, przepisy o obowiązkowej kontroli w tych przypadkach nie będą miały zastosowania. Brak wskazania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 7 ust. 3 noweli do Prawa budowlanego z dnia 27 marca 2003 r. nie ma wpływu na wynik postępowania, gdyż postępowanie było prowadzone zgodnie z przepisami dotychczasowymi, gdyż pozwolenie na budowę obiektu, którego dotyczy zawiadomienie o zakończeniu budowy było wydane w 1999 r., a później były dokonywane przekształcenia podmiotowe. Naruszenie to nie ma charakteru istotnego z tego względu, że przepis ten funkcjonuje w powszechnym porządku prawnym. Z tych przyczyn Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.