I SA/Bk 277/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2009 (gm. N.) oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie określenia O. S.A. w W. (poprzednio T. S.A.) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł. Kolegium stwierdziło, że przedmiotem sporu jest opodatkowanie budowli, w tym przypadku sieci telekomunikacyjnej stanowiącej całość techniczno-użytkową złożoną zarówno z kabla jak i kanalizacji kablowej. Podatnik, telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej, przestał uważać za budowle stanowiące przedmiot opodatkowania i pominął ich wartość już na rok podatkowy 2007 i 2008. Wartość tych linii kablowych, na kolejny rok podatkowy 2009, nie została wykazana w deklaracji z dnia 28 stycznia 2009 r. Wykazano w niej budowle o wartości [...] zł. Następnie Spółka dokonała korekty deklaracji w zakresie wartości podstawy opodatkowania budowli, deklarując wartość budowli na styczeń 2009 r. w kwocie [...] zł, a na pozostałe 11 miesięcy 0,00 zł. Korektę uzasadniono okolicznością sprzedaży budowli dla T. Sp. z o. o. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy spór dotyczący opodatkowania budowli nie jest sporem co do faktów, lecz wyłącznie sporem co do stosowania prawa. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Ocenie podlega zasadność wykluczenia wartości linii kablowych z podstawy opodatkowania w podatku należnym za rok 2009. Spółka od 2007 r. nie podnosiła argumentu zmiany stanu faktycznego w sprawie długości linii kablowej, ani zmiany w stanie posiadania budowli do momentu skorygowania deklaracji za 2009 r. Pomniejszenie deklaracji o tę wartość za okres II - XII 2009 r. nie jest kwestionowane przez organy. Stan faktyczny sprawy został potwierdzony także w toku kontroli prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. W dokumencie pokontrolnym tj. wyniku kontroli z dnia [...] marca 2014 r. jasno i klarownie przedstawiono ustalenia. Organ kontroli przywołał stanowisko Spółki z dnia 12 czerwca 2012 r. oraz 20 listopada 2012 r., w którym potwierdza, że linie kablowe nie spełniają definicji budowli, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu, że Spółka nie prowadzi wykazu budowli do celów opodatkowania, że ewidencja środków trwałych nie posiada funkcjonalności pozwalającej na podział środków trwałych na poszczególne gminy. W toku kontroli ustalono przy tym, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie były przedmiotem transakcji sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia [...] stycznia 2009 r. zawartej z T. Ponadto Spółka poinformowała, że przedmiotowa transakcja nie miała wpływu na dokonaną przez nią kwalifikację podatkową linii kablowych położonych w kanalizacji. Kwalifikacja ta została bowiem dokonana w deklaracjach podatkowych złożonych przed datą transakcji sprzedaży i leasingu zwrotnego. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że dane dotyczące wartości linii kablowych wyłączonych z opodatkowania przez Spółkę wynikają wprost z decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2007-2008, gdzie za dowód przyjęto wartość z deklaracji na 2007 r. Spółka nie przedłożyła sposobu wyliczeń, ani żadnych danych co do obiektów pominiętych jak i obiektów uwzględnionych w deklaracji. W toku postępowania przed organem I instancji, wnioskowała co prawda o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych, a organ ten wezwał Spółkę do przedłożenia na piśmie wykazu budowli, w szczególności linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, posiadanych na terenie gminy N. oraz złożenia wyjaśnień na okoliczność czy wartość budowli - linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej zmieniła się na dzień 1 stycznia 2009 r. w stosunku do wartości za 2007 i 2008 r. Powyższe uzasadniono tym, że z przekazanego przez Spółkę nośnika danych w postaci płyty CD zawierającego wyciąg z ewidencji środków trwałych nie da się wyodrębnić, a następnie wyliczyć wartości obiektów położonych na terenie tej gminy. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji w tym przedmiocie. Wskazało, że posiada wiedzę z urzędu (załatwiając tego rodzaju sprawy z innych gmin), iż rzeczywiście nie można było przeprowadzić takiego dowodu w oparciu o przekazany nośnik. Spółka musi dysponować dowodami, pozwalającymi na ustalenie wartości budowli (kanalizacji kablowej i linii kablowych), skoro zdolna była przedstawić wartości w deklaracji podatkowej złożonej na 2009 r. W toku postępowania przed I instancją nie zostały przedłożone żadne informacje (istotne) umożliwiające weryfikacje wartości budowli, ani nie zostały takie dane załączone do odwołania. Wobec powyższego, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż stan posiadania budowli w postaci linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej nie uległ zmianie w roku 2009 i że wartość budowli przyjęta do określenia wysokości zobowiązania ostateczną decyzją za lata 2007 - 2008 może być uznana za dowód w postępowaniu dotyczącym 2009 r., w części ujawniającej wartość budowli. Powyższe pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie niesporny jest stan faktyczny - ani organy podatkowe, ani strona, nie negują faktu posiadania budowli (w skład których wchodzą linie kablowe). Nie było więc potrzeby przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie. Spór dotyczy oceny prawnej stanu faktycznego, a w szczególności - sposobu rozumienia pojęcia budowla w kontekście opodatkowania budowli telekomunikacyjnej, tj. interpretacji przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Wskazując na treść art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 3 pkt 1 lit. 2 i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, art. 2 pkt 35 ustawy Prawo telekomunikacyjne - Kolegium stwierdziło, że kanalizacja i znajdujące się w niej linie (kable) stanowią całość techniczną niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Kanalizacja techniczna spełnia funkcję ochronną dla umieszczonego w niej kabla. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem z tą kanalizacją stanowią całość użytkowo-techniczną, są własnością podatnika i są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą – to podlegają opodatkowaniu podatkiem według skali i zasad właściwych dla budowli. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia decyzji Kolegium wyjaśniło, że doręczanie pism w sposób elektroniczny reguluje art. 152a o.p. Systemem do korespondencji dla organów podatkowych jest ePUAP. W omawianej sprawie Spółka nie powołała się na fakt posługiwania się profilem ePUAP, wniosek nie umożliwiał identyfikację firmy w tym systemie, zatem brak było podstaw do kierowania korespondencji na skrzynkę email. Powyższe oznacza, że nie doszło do naruszenia art. 144a o.p. Organ zauważył ponadto, że odbiór decyzji został potwierdzony na tzw. zwrotce, podpisem osoby upoważnionej do odbioru, a Spółka zapoznała się z treścią decyzji i w ustawowym terminie złożyła odwołanie, co oznacza, że w żaden sposób nie doszło do naruszenia jej praw. W zakresie zarzutu naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 122 o.p. oraz art. 188 i art. 193 o.p. oraz w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane prawem, a przeprowadzone postępowanie nie narusza zasady zaufania i przekonywania ani zasady dotyczącej obowiązku wszechstronnego prowadzenia postępowania podatkowego. Sprawa jest oparta na odmiennej interpretacji materialnego prawa podatkowego, zatem w świetle braku rzetelnej informacji od samego podatnika, niezrozumiałe są zarzuty dotyczące nie ustalenia stanu faktycznego. Znamienny jest w tej sprawie fakt, że Spółka nie przedstawiła w toku postępowania własnej analizy i podania szczegółowych danych co do sposobu przyjętego obliczania wartości linii kablowych. Organ podatkowy nie jest organem prowadzącym księgowość i wyliczającym stan środków trwałych: ich ilość, długość sieci, udział procentowy, położenie na danej gminie itd. To na podatniku ciąży obowiązek złożenia prawidłowej deklaracji, a na wezwanie organu podatnik ma obowiązek przedłożyć dane umożliwiające ich zweryfikowanie. W omawianej sprawie, z wypowiedzi podatnika wynika, że doszło do odmiennej interpretacji prawa materialnego, zatem gdy Spółka nie powołała się na zmiany stanu posiadania linii kablowych i nie negowała wartości tych linii na początek roku 2007 r., a w odwołaniu także nie kwestionuje prawdziwości danych przyjętych do ustalenia wartości przedmiotu opodatkowania w latach 2007 - 2008, nie zachodzi zatem potrzeba dodatkowych ustaleń. Nie ma przeszkód, aby w toku takiego postępowania, zwłaszcza w sytuacji braku współpracy Strony z organami podatkowymi, zanegować dane z deklaracji (za rok 2009) i określić zobowiązanie w innej wysokości. Żądanie przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki nie mogło zatem wpłynąć na istotę rozstrzygnięcia. W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując na naruszenie: 1. art. 233 § 1 pkt 1 i art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 2, art. 144a i art. 152a o.p., poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, choć ze względu na niedoręczenie decyzji I instancji należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania; 2. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 i art. 70 § 1 i § 4 o.p., poprzez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., w związku z czym należało uchylić decyzję I instancji i umorzyć postępowanie; 3. art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 o.p., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieuwzględnienia wyjaśnień strony oraz nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania budowli; 4. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za okres od lutego do grudnia 2009 r. – ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. Uzasadniając stawiane zarzuty autor skargi podniósł, że Spółka wniosła o doręczanie korespondencji w postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej, czego konsekwencją jest doręczanie wszelkiej korespondencji elektronicznie. Organ podatkowy I instancji pominął tryb doręczenia z art. 152a o.p. Zdaniem pełnomocnika, w zaskarżonej decyzji nie wskazano jakich konkretnie obiektów Spółka nie wykazała do opodatkowania w 2009 r., choć zdaniem organu należało uwzględnić ich wartość w podstawie opodatkowania. Nie wiadomo zatem, których konkretnie obiektów dotyczy spór i tym samym uzasadnienie faktyczne nie pozwala na ocenę, czy podstawa opodatkowania została ustalona prawidłowo. Naruszenie to, jest konsekwencją nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych. Spółka przekazała nośnik danych w postaci płyty CD, zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych Spółki dla grupy [...] dla obszaru w którym położona jest Gmina N. i w piśmie z dnia 22 października 2014 r. udzieliła wyjaśnień w zakresie wynikającym z tego zestawienia. Pełnomocnik wskazał, że doszło do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych kablowych, położonych w kanalizacji kablowej za okres II -XII 2009r., w sytuacji gdy własność kanalizacji i własność położonych w nich kabli nie pokrywa się z własnością położonych w nich linii kablowych i tym samym nie stanowiących budowli w rozumieniu ustawy u.p.o.l. Argumentacja organu nie uwzględnia, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. Kanalizacja i linie kablowe składające się na całość obiektu mają posiadać jednego właściciela. W niniejszym przypadku każdy z tych obiektów przynależy do innego podmiotu, to nie ma podatnika podatku od nieruchomości, co znajduje uzasadnienie w wyroku NSA z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt II FSK 1498/12). Pełnomocnik odwołał się również do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 674/14. Zdaniem Spółki nie jest zatem możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych w sytuacji, jeśli przebiegają one przez kanalizację innego podmiotu. Podczas rozprawy pełnomocnik wskazał ponadto na orzeczenia sądów administracyjnych w sprawach: I SA/Po 452/15, I SA/Po 335/15, I SA/Po 87/15, I SA/Bd 92/14, I SA/Łd 213/15, I SA/Wr 338/15, I SA/Lu 535/15. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zmianami), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej- sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postepowania. Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdza ani naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też nie stwierdza naruszenia przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na jej wynik. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów Sąd zauważa, że jest on całkowicie chybiony i nie znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, bowiem decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia została doręczona prawidłowo i skutecznie. W sprawie ustanowionych było trzech profesjonalnych pełnomocników, których pełnomocnictwo obejmowało pełny zakres czynności. Regulacja prawna odnosząca się do sytuacji wielości pełnomocników w kontekście doręczenia pism zawarta została w art. 145§ 3 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego do doręczeń. W braku wyznaczenia, organ podatkowy doręcza pisma jednemu z pełnomocników. Analiza powyższego przepisu pozwala na stwierdzenie, iż w pierwszej kolejności musi nastąpić wskazanie przez stronę pełnomocnika, któremu należy dokonywać doręczeń i dopiero tak wskazany pełnomocnik może dokonać wyboru sposobu doręczenia – tradycyjnie, czy poprzez platformę internetową. W niniejszej sprawie strona nie dokonała wskazania, któremu spośród trzech ustanowionych w sprawie pełnomocników należy doręczać korespondencję. Uprawniało to organ do dokonania samodzielnego wyboru. W odniesieniu natomiast do wniosku złożonego w trybie art. 152 a O.p. dotyczącego doręczania wszelkiej korespondencji w ramach prowadzonego postępowania podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej na wskazany adres, wniosek ten prawidłowo nie został przez organ uwzględniony. Regulacja zawarta w art. 168§1 i 3 a Ordynacji podatkowej jednoznacznie określa warunki jakie muszą być spełnione, aby strona mogła korzystać za pomocą środków komunikacji elektronicznej z elektronicznej skrzynki organu podatkowego. Przede wszystkim podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 lub ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach. W aktach brak jest informacji, aby strona lub pełnomocnik założył na platformie ePUAP konto umożliwiające dokonywanie doręczeń w drodze internetowej. Jak trafnie zauważyło Kolegium wniosek uniemożliwiał identyfikację firmy w systemie ePUAP, co równoznaczne było z niemożliwością kierowania korespondencji na skrzynkę email. Stąd przyjąć należało, iż procedowanie organu w zakresie tradycyjnej formy doręczeń dokonywanych w sprawie było niewadliwe i skuteczne. Całkowicie chybiony jest także kolejny zarzut dotyczący wydania w postępowaniu odwoławczym decyzji, rozstrzygającej merytorycznie sprawę określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok z uwagi na przedawnienie zobowiązania. Termin przedawnienia zobowiązań podatkowych reguluje art. 70§ 1 O.p. Stanowi on, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat .licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. W niniejszej sprawie nie doszło do orzekania w odniesieniu do przedawnionego zobowiązania podatkowego. Procedura określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok zakończyła się wydaniem w dniu 19.12.2014 r. ostatecznej decyzji (będącej przedmiotem zaskarżenia) i wyekspediowaniem przesyłki zawierającej decyzję na adres skarżącej Spółki. Bez znaczenia – wbrew twierdzeniom skargi – jest data otrzymania decyzji przez Spółkę. Z utartego i akceptowanego orzecznictwa ( m.in. wyrok NSA z 8 lipca 2014 r. IGSK 1371/13) wynika jednoznacznie, że kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego wiązać należy z wydaniem decyzji , a nie jej doręczeniem. Ponieważ wydanie decyzji przez organ odwoławczy nastąpiło przed upływem terminu z art. 70 O.p. zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się. Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie w jakiej wysokości zobowiązanie w podatku od nieruchomości winna ponosić O. S.A. za linie kablowe będące jej własnością w 2010 roku, a także czy linie te mogą być samodzielnie opodatkowane w sytuacji gdy przebiegają przez cudzą kanalizację kablową (będą obecnie własnością T. Sp. z o.o.) – zarzut 3 i 4 skargi. Sąd zauważa, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Niewątpliwie zatem podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych. Przy czym, nie bierze się pod uwagę zmian wartości środka trwałego wynikających z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych. W sprawie bezsporne jest, że deklaracja podatkowa spółki za 2009 rok pomija wartość linii kablowych w stosunku do wartości deklarowanej w 2007 roku. Okoliczność ta niekwestionowana przez Spółkę wskazywała, że powodem wyłączenia z podstawy opodatkowania linii kablowych w kanalizacjach kablowych była zmiana stanowiska w kwestii opodatkowania takich linii. W tym miejscu przywołać należy uregulowania zawarte w ustawie z 12 stycznia z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006, Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) zgodnie z art. 2 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicja budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości zawarta została w art. 1a ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy i wskazuje na "obiekt budowlany" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zestawiają tę definicję z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, Nr. 156 poz. 1118 ze zmianami) stwierdzić trzeba, że obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, ale także wszelkie sieci techniczne (art. 3 pkt. 3 cytowanej ustawy). Reasumując w świetle obowiązujący przepisów prawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz Prawa budowlanego, linie kablowe jako całość techniczno-użytkowa wraz z kanalizacją kablową stanowią budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że Spółka zawarła w dniu [...] stycznia 2009 r. z T. Sp. z o.o. umowę sprzedaży infrastruktury telekomunikacyjnej i leasingu zwrotnego. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora UKS w W. w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości za 2009 r. Spółka poinformowała, że przedmiotem tej transakcji były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie objęto nią natomiast kabli umieszczonych w kanalizacji. W toku tego postępowania ustalone zostało, że Spółka w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2009 r. nie wykazywała wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. W realiach tej sprawy organ podatkowy wzywał Spółkę do określenia wartości budowli oraz do przedstawienia ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi na to wezwanie Spółka nadesłała płytę CD oraz przedstawiła wykaz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wykazanych w deklaracji na 2009 r., jednakże nieuwzględniający wartości kabli w kanalizacji niebędących przedmiotem umowy z T. sp. z o.o. Analiza wartości środków trwałych znajdujących się na dostarczone płycie CD wykazała szereg niejasności związanych z położeniem niektórych budowli na terenie różnych gmin oraz z brakiem określenia prawidłowej lokalizacji nieruchomości, wraz z określeniem dokładnego miejsca ich położenia (numery działek i nazwy miejscowości). Na wezwanie organu Spółka tych niejasności nie usunęła. W takiej sytuacji organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej deklaracja podatkowa stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. W razie braku innych danych, wykorzystanie deklaracji na podatek na 2007 r. jest wręcz pożądane. Nie oznacza to, że wartość przyjętej przez organy podstawy opodatkowania nie uwzględnia dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organom podatkowym znana była wartość początkowa środka trwałego, wynikająca właśnie z deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę za 2007 r. Skoro Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności powodujących zmianę tej wartości, a także nie kwestionowała wartości środków trwałych przyjętej za podstawę opodatkowania w tymże roku podatkowym, to należało uznać, że wartość sieci telekomunikacyjnej nie uległa zmianie w porównaniu do stanu ujawnionego w deklaracji na 2007 r. Wartość początkową linii kablowych pozostałych we władaniu Spółki, można było zatem ustalić porównując deklaracje podatkowe za 2007 i 2009 r. Posługując się wartością budowli zadeklarowaną w 2007 r. organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2009 r. Zbędne było tym samym poszukiwanie wartości linii kablowych w ewidencji środków trwałych. Z tych też powodów organ podatkowy zasadnie uwzględnił za styczeń 2009 r. wartość kanalizacji i ułożonego w niej kabla w wysokości zadeklarowanej przez podatnika oraz za luty - grudzień 2009 r. wyłącznie wartość kabla ułożonego w kanalizacji kablowej bez wartości samej kanalizacji, która została sprzedana odrębnemu podmiotowi - różnica między wartościami budowli zadeklarowanymi w 2007 i 2009 r. Wobec powyższego pozbawione podstaw okazały się twierdzenia strony, że w sprawie nie ustalono podstawy opodatkowania budowli. Wartość linii kablowych w latach 2008 – 2009 jest taka sama, jak określona przed Spółkę w deklaracji na rok 2007 przyjętej bez zastrzeżeń przez organ podatkowy. Spółka w trakcie postępowania nie dostarczyła dowodów i dokumentów, a tym samym nie udowodniła zmiany wartości budowli w ciągu 2009 r.( takich jak likwidacja, nabycie, wytworzenie). Organy nie obciążyły podatkiem żadnych nowych obiektów budowlanych, lecz tylko te zadeklarowane przez Spółkę. Zanegowano jedynie wyłączenie przez Spółkę z podstawy opodatkowania za okres od lutego do grudnia 2009 r. część budowli stanowiących linie kablowe, które pozostały własnością Spółki po transakcji sprzedaży z dnia 31 stycznia 2009 r. Odnosząc się do wyroku NSA w sprawie II FSK 161/14, wydanego w sprawie T. S.A. dotyczącej podatku od nieruchomości za 2008 r., a także innych, na które pełnomocnik Spółki powołał się podczas rozprawy, należy zauważyć, że został on wydany w innych okolicznościach faktycznych. W sprawie tej NSA stwierdził, że organy winny zażądać od podatnika przedstawienia ewidencji środków trwałych, z której wynikać będzie wartość początkowa budowli. W sprawie rozpatrywanej przez tut. Sąd organ wezwał natomiast Spółkę do przedłożenia takiej ewidencji i ocenił dokumentację nadesłaną w związku z tym żądaniem. Ponadto, ze stanu faktycznego sprawy rozpoznawanej przez NSA wynika – odmiennie niż w sprawie niniejszej – że w latach poprzedzających, zadeklarowana przez T. S.A. wartość początkowa budowli nie była tożsama, bowiem zachodziły systematyczne zmiany w stanie składników majątkowych podatnika. Do rozstrzygnięcia pozostaje jeszcze kwestia opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji będącej własnością innego podmiotu. W ocenie Sądu, sprzedaż innemu podmiotowi kanalizacji kablowej z wyłączeniem linii kablowych w niej usytułowanych, nie wyłącza wartości tych linii z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wyeliminowanie z podstawy opodatkowania wartości tych linii i opodatkowanie jedynie wartości kanalizacji kablowej, będącej własnością innego niż Spółka podmiotu nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Jak wyżej wskazano, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ulega zatem wątpliwości, że sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. Jeżeli kable są położone kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej na rzecz T. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r. I SA/Łd 288/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).