II OSK 919/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka sędzia del. WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "[...]" w K. i Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 183/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w K. i Z. K. na bezczynność Wojewody M. w rozpatrzeniu odwołania od decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 183/15 oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" w K. i Z. K. na bezczynność Wojewody M. w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Stowarzyszenie "[...]" w K. oraz Z. K. złożyli odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2014 r. Odwołujący nie brali udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Odwołania zostały przekazane do organu wyższego stopnia w dniu 28 sierpnia 2015 r. (odwołanie Z. K.) oraz w dniu 29 sierpnia 2015 r. (odwołanie Stowarzyszenia). Pismem z dnia 25 września 2014 r. Wojewoda M. wezwał - na postawie art. 64 § 2 k.p.a. - J. B., występującego jako przedstawiciel Stowarzyszenia, do uzupełnienia braku formalnego podania, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, poprzez przedstawienie dowodu (dokumentu w wersji oryginalnej lub jego odpisu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza), z którego wynika umocowanie do występowania w imieniu Stowarzyszenia. Wezwanie zostało doręczone w dniu 1 października 2014 r. Pismem z tej samej daty Wojewoda M. wezwał - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - Z. K. do uzupełnienia braku formalnego podania, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, poprzez przedstawienie dowodu (dokumentu w wersji oryginalnej lub jego odpisu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza), z którego wynika jej tytuł prawny do nieruchomości, tj. działki nr [...] obr. [...]. Nakazano również przedłożenie mapy ewidencyjnej z uwidocznionym położeniem nieruchomości względem inwestycji. Wezwanie zostało doręczone w dniu 1 października 2014 r. W odpowiedzi na wezwanie J. B., w zakreślonym terminie, przedłożył kserokopie regulaminu Stowarzyszenia oraz zaświadczenia z Urzędu Miasta K. z którego wynikało, że jest przedstawicielem Stowarzyszenia i reprezentuje je na zewnątrz. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] października 2014 r. umorzył postępowanie odwoławcze wywołane między innymi odwołaniami wniesionymi przez Stowarzyszenie "[...]" w K. oraz Z. K. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedłożone przez przedstawiciela dokumenty to niepotwierdzone za zgodność kserokopie. Ponadto, pozostałe osoby które wniosły odwołania, nie odpowiedziały na wezwanie organu i nie przedłożyły dokumentów z których wynika, że nieruchomości stanowiące ich własność znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 14/15 po rozpoznaniu skarg wniesionych przez Stowarzyszenie "[...]" w K. oraz Z. K. uchylił ww. decyzję Wojewody M. W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę, że przesyłając autorom odwołań wezwania do uzupełnienia braków formalnych tych środków zaskarżenia organ odwoławczy oparł się na przepisie art. 64 § 2 k.p.a. Kiedy jednak strony nie zastosowały się do wezwania, Wojewoda nie zastosował środka w postaci pozostawienia odwołań bez rozpoznania, lecz wydał decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Zastosowanie przez Wojewodę innego sposobu załatwienia sprawy niż rygor określony w wezwaniu do usunięcia braków formalnych było niedopuszczalne i naruszało art. 8 k.p.a. Skoro rygorem wskazanym stronom w wezwaniu do usunięcia braków formalnych było pozostawienie bez rozpoznania, to w taki właśnie sposób należało zakończyć postępowanie. Sąd wskazał, że dostrzeżone przez organ administracji braki formalne odwołań i rygor pozostawienia tych pism procesowych bez rozpoznania wyprzedzają rozważania dotyczące bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego, mogącej skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności obowiązany jest dokonać kontroli odwołania pod kątem spełnienia wymogów formalnych. Nieusunięcie przez odwołującego braków formalnych odwołania skutkuje pozostawieniem tego odwołania bez rozpoznania. Dopiero po stwierdzeniu, że wniesione odwołanie nie jest dotknięte brakami formalnymi, organ odwoławczy może przejść do badania, czy zostało wniesione przez podmiot mający legitymację do występowania w danym postępowaniu w charakterze strony. Umorzeniu może podlegać jedynie takie postępowanie, które zostało skutecznie wszczęte, a więc dopiero po stwierdzeniu, że odwołanie zostało wniesione w sposób niewadliwy (nie zawiera braków formalnych). Tylko takie odwołanie wszczyna postępowanie przed organem II instancji, które później może podlegać umorzeniu. Jednocześnie Sąd, ustosunkowując się do zarzutów skargi, nie podzielił stanowiska skarżących, że wniesione przez nich odwołania nie zawierały braków formalnych i podlegały bezzwłocznemu rozpoznaniu. Zdaniem Sądu, organ II instancji w należyty sposób wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych odwołań w trybie art. 64 § 2 k.p.a., bowiem nie czyniły one zadość wymaganiom wynikającym z przepisów szczególnych. Wezwano o złożenie dokumentów związanych z tytułem prawnym do nieruchomości (odpis z KW lub wskazanie numeru księgi wieczystej, bądź aktu nabycia), a także umocowania prawnego w wersji oryginalnej lub odpisie do występowania imieniem skarżącego Stowarzyszenia. Organ II instancji ani tych dokumentów nie posiadał ani nie mógł ich zdobyć we własnym zakresie, stosownie do art. 220 k.p.a. Odwołania natomiast winien ocenić również w kontekście postanowień art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i art. 40 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 855 ze zm.). Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem zostały zwrócone do organu w dniu 16 czerwca 2015 r. Pismami z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], organ odwoławczy zawiadomił odwołujących: Stowarzyszenie "[...]" w K. oraz Z. K. o pozostawieniu podania (odwołania) bez rozpoznania. W dniu 1 lipca 2015 r. wpłynęło pismo pełnomocnika Z. K., w którym podano numer księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości będącej we współwłasności odwołującej się. Skarżący w dniu 3 lipca 2015 r. wnieśli zażalenie na bezczynność Wojewody M. w rozpatrzeniu odwołań. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie stwierdził bezczynności Wojewody M. i odmówił wyznaczenia mu dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. Stowarzyszenie "[...]" w K. oraz Z. K. w dniu 1 września 2015 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wojewody M. w rozpoznaniu odwołania, domagając się wyznaczenia terminu załatwienia sprawy oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że pozostawienie odwołań bez rozpoznania nastąpiło niezgodnie z obowiązującymi przepisami. W związku z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 17 marca 2015 r. Wojewoda M. był zobowiązany do ponownego wezwania skarżących do uzupełnienia braków formalnych. Ponadto wezwanie Stowarzyszenia do uzupełnienia braków było wadliwe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1976/12 słusznie stwierdził, że wezwanie do uzupełnienia braków wystosowane przez organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie może być jedynie formalnym zabiegiem technicznym, musi wskazywać na rodzaj braku i dawać stronie możliwość jego usunięcia. Surowy rygor pozostawienia sprawy bez rozpoznania powinien być dodatkową okolicznością, która nakłada na organ konieczność szczegółowego i wyczerpującego formułowania wezwania do usunięcia braków. Tylko prawidłowe wezwanie wystosowane przez organ administracyjny na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. zawierające kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący, może wywoływać skutki w postaci biegu terminu siedmiodniowego do usunięcia braków i w dalszej kolejności pozostawienia podania bez rozpoznania. Wezwanie skierowane do Stowarzyszenia powyższych warunków nie spełnia. Prawidłowe wezwanie powinno obejmować przedłożenie pełnomocnictwa udzielonego przez wszystkich członków stowarzyszenia oraz listę członków stowarzyszenia, ponieważ przedstawiciel stowarzyszenia zwykłego nie jest jego organem (postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt: II OSK 114/13 oraz wyroki NSA: z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2525/12; z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt: II OSK 2966/12 i z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1518/13). Wojewoda M. zatem nie wskazał w sposób wyczerpujący rodzaju braku. Co więcej, oczekiwał uzupełnienia braku, który nie prowadził do wykazania umocowania do złożenia odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że wypełnił zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powołał art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., i wskazał, że skarżona obecnie bezczynność organu odwoławczego dotyczy tej samej sprawy, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 14/15 wyraził szereg zapatrywań. Właśnie z uwagi na ich przedmiot i zakres zarzuty obecnie wniesionej skargi nie mogą być poddane merytorycznej ocenie. Sąd I instancji stwierdził, że zarówno organ, jak i obecnie Sąd związane są poglądem, że trybem właściwym dla usunięcia braków formalnych odwołania jest tryb określony przepisem art. 64 § 2 k.p.a., łącznie z określonym w tym przepisie rygorem. Sąd w sprawie II SA/Kr 14/15 wyraźnie i kategorycznie stwierdził, że organ odwoławczy dokonał prawidłowego wyboru trybu, a nieprawidłowo jedynie odstąpił od zastosowania sankcji w postaci pozostawienia odwołań bez rozpatrzenia. Sąd nie ograniczył się jednak do wyrażenia aprobaty tylko dla wyboru trybu z art. 64 § 2 k.p.a., ale także wyraźnie stwierdził, że istniały prawne i faktyczne podstawy do jego zastosowania; odwołania Stowarzyszenia i Z. K. dotknięte były brakami formalnymi, uzupełnienia których organ się domagał. Sąd uznał za prawidłowe wezwania do złożenia "dokumentów związanych z tytułem prawnym do nieruchomości" a także o "umocowanie prawne w wersji oryginalnej lub odpisie do występowania imieniem skarżącego Stowarzyszenia", skoro "organ ani tych dokumentów nie posiadał ani nie mógł ich zdobyć we własnym zakresie". Sąd I instancji wskazał, że rozpoznając sprawę niniejszą nie jest uprawniony do formułowania tez odmiennych. Przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania prawidłowości wezwań do usunięcia braków odwołań nie mogą odnieść oczekiwanego skutku. Sąd obecnie rozpoznający sprawę nie może bowiem ponownie tego aspektu sprawy oceniać. W kontekście sformułowanych w sprawie II SA/Kr 14/15, wyżej opisanych poglądów, oceniać należy to, czy odwołujący się na wezwania prawidłowo zareagowali. Jest bezsporne, że Z. K. w wyznaczonym terminie żadnego dokumentu dotyczącego własności nieruchomości nie złożyła. Uczyniła to dopiero po wystosowaniu przez organ zawiadomienia o pozostawieniu jej odwołania bez rozpoznania (co miało miejsce już po uprawomocnieniu się wyroku Sądu z dnia 17 marca 2015 r.). Z kolei Stowarzyszenie w wyznaczonym terminie przedłożyło kserokopie, a nie oryginały czy też odpisy dokumentów. Żadna zatem ze stron skarżących nie dostosowała się do prawidłowo – jak przesądził to Sąd w sprawie II SA/Kr 14/15 – wystosowanych wezwań. Konsekwencją zaś braku prawidłowych reakcji skarżących było zastosowanie zapowiedzianego rygoru. W ocenie Sądu, skoro organ odwoławczy postąpił zgodnie ze wskazaniami Sądu, nie można mu zasadnie czynić zarzutu bezczynności w przystąpieniu do merytorycznego rozpatrzenia odwołań. Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że obowiązkiem organu odwoławczego po zwrocie akt sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, było wystosowanie do skarżących ponownie wezwań do uzupełnienia braków odwołań. Obowiązek taki nie wynika ani z przepisu, ani ze wskazań Sądu co do dalszego postępowania w sprawie. Sąd podkreślił, że odwołanie jest podaniem, którego skuteczne wniesienie ograniczone jest ustawowym terminem. Należyte uzupełnienie braku formalnego w terminie 7 dni powoduje, że za datę wniesienia odwołania przyjmuje się datę jego złożenia, a nie datę uzupełnienia. Uzupełnienie braku formalnego odwołania po upływie terminu do jego wniesienia i po upływie terminu wskazanego w wezwaniu organu nie może prowadzić de facto do "przywrócenia terminu" do wniesienia odwołania. Pogląd przeciwny byłby sprzeczny z zasadą trwałości decyzji administracyjnej wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. Ponowne wezwanie skarżących do uzupełnienia braków odwołań mogłoby zaś prowadzić do rozpoznania odwołań od decyzji już ostatecznej. W ocenie Sądu, czynność polegająca na pozostawieniu odwołań bez rozpoznania została podjęta prawidłowo i była uzasadniona. Jej skutkiem było zakończenie czynności organu i zamknięcie sprawy. Brak dalszych działań organu nie stanowił bezczynności, lecz oczywistą konsekwencję zastosowania się do wskazań Sądu. Wobec tego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli: Stowarzyszenie "[...]" w K. i Z. K., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi opartej na usprawiedliwionych podstawach, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i błędne, bowiem zbyt szerokie ustalenie zakresu związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 14/15, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia niewłaściwego zastosowanie tego przepisu i błędne przyjęcie, że wezwanie Wojewody M. do uzupełnienia braków odwołania było prawidłowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W piśmie z dnia 1 lutego 2016 r. skarżący kasacyjnie oświadczyli, że zrzekają się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do określenia zakresu wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 14/15 oceny prawnej. Skarżący kasacyjnie wywodzą, że Sąd I instancji wyprowadził z tej oceny zbyt daleko idące wnioski, bowiem przyjął, że WSA w Krakowie w ww. wyroku z dnia 17 marca 2015 r. zawarł ocenę co do prawidłowości wystosowanych wezwań do usunięcia braków formalnych odwołań, co zdaniem skarżących spowodowało, że Sąd I instancji uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy. Wobec tego należy zauważyć, że w ww. wyroku z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 14/15 WSA w Krakowie stwierdził, że odwołania wniesione przez skarżących były dotknięte brakami formalnymi, w związku z tym należało wezwać skarżących do ich usunięcia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., co też organ uczynił. W przypadku Z. K. brak ten polegał na nieprzedstawieniu dowodu, z którego wynikałby tytuł prawny odwołującej do nieruchomości, w przypadku Stowarzyszenia - na niedołączeniu oryginału lub odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie prawne do występowania w imieniu Stowarzyszenia. Słusznie podnoszą skarżący kasacyjnie, że Sąd w ww. wyroku z dnia 17 marca 2015 r. nie oceniał, czy wezwania organu do usunięcia braków formalnych były prawidłowe. Wadliwe ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie pozostają jednak bez wpływu na wynik sprawy. W sprawie zostało przesądzone, że odwołanie Z. K. zawierało wyżej wskazany brak formalny. Skarżąca w wyznaczonym terminie braku tego nie usunęła, nie udokumentowała bowiem tytułu prawnego do nieruchomości. Wskazać należy, że to na podmiocie, który powołuje się na swój interes prawny mający legitymować ten podmiot do udziału w konkretnym postępowaniu administracyjnym, spoczywa obowiązek wykazania tego interesu. W przypadku, gdy interes ten wywodzony jest z faktu legitymowania się określonym tytułem prawnym do nieruchomości, zainteresowany podmiot winien wykazać, że deklarowane prawo do nieruchomości rzeczywiście mu przysługuje, a więc przedstawić stosowne dokumenty na poparcie swoich twierdzeń, przykładowo odpis księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości (ewentualnie podać numer księgi wieczystej), czy akt notarialny potwierdzający tytuł prawny do nieruchomości. Dokumenty te zostały wymienione w wezwaniu organu skierowanym do skarżącej, jednakże skarżąca w zakreślonym terminie żadnego z tych dokumentów nie przedłożyła organowi. Z kolei Stowarzyszenie, w odpowiedzi na wezwanie, w wyznaczonym terminie przedłożyło nie oryginały czy też odpisy, a kserokopie: regulaminu Stowarzyszenia i zaświadczenia o wpisie Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych, nieposiadających osobowości prawnej, w którym wskazano, że przedstawicielem reprezentującym Stowarzyszenie jest J. B. Nie można podzielić przy tym stanowiska skarżących kasacyjnie, że organ nie wskazał w sposób wyczerpujący rodzaju braku, a oczekiwał uzupełnienia braku, który nie prowadził do wykazania umocowania do złożenia odwołania. Jak wynika z treści pisma z dnia 25 września 2014 r., organ wezwał J. B., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, do usunięcia braku formalnego odwołania, tj. przedstawienia dowodu (dokumentu w wersji oryginalnej lub jego odpisu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza), z którego wynika jego umocowanie prawne do występowania w imieniu Stowarzyszenia. Wskazano również, że nieusunięcie braku podania w ww. terminie spowoduje jego pozostawienie bez rozpoznania. Wezwanie określało zatem brak formalny, jakim dotknięte było odwołanie, wskazywało termin na jego usunięcie i rygor mający zastosowanie w przypadku nieusunięcia tego braku. Z uwagi na niezastosowanie się do wezwania i nieprzedłożenie oryginałów albo odpisów dokumentów, z których wynikałoby umocowanie do działania w imieniu Stowarzyszenia, nie jest możliwe stwierdzenie, że organ nie uznałby, że z przedstawionych w żądanej formie dokumentów wynika takie umocowanie. Ponadto, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ w wezwaniu nie wskazywał, że dokumentem takim ma być oryginał zaświadczenia o wpisie do rejestru stowarzyszeń, na którym widnieje nazwisko przedstawiciela umocowanego do reprezentowania Stowarzyszenia. Natomiast brak sprecyzowania, jakie dokładnie dokumenty wezwany ma przedstawić nie ma w okolicznościach niniejszej sprawy znaczenia, bowiem w sprawie nie przedstawiono żadnego oryginału albo odpisu dokumentu, który mógłby podlegać ocenie pod kątem tego, czy stanowi prawidłowe umocowanie do reprezentowania Stowarzyszenia. Nie sposób zatem uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. Dodać także należy, że prawidłowo Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do twierdzenia, że obowiązkiem organu odwoławczego po zwrocie akt sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie II SA/Kr 14/15, było wystosowanie do skarżących ponownie wezwań do uzupełnienia braków odwołań. Obowiązek taki nie wynika z żadnego przepisu prawa, ani ze wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 14/15 co do dalszego postępowania w sprawie. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że pomimo przyjęcia szerszego zakresu wyrażonej przez WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 14/15 oceny prawnej, Sąd I instancji zasadnie uznał, że wobec niezastosowania się do wezwań organu i nieusunięcia braków formalnych odwołań, organ prawidłowo pozostawił odwołania bez rozpoznania. W konsekwencji, Sąd dokonał prawidłowej oceny, że organ nie pozostawał w bezczynności. Nie można zatem w okolicznościach niniejszej sprawy twierdzić, że Sąd I instancji naruszył art. 153 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. Należy także zauważyć, że powoływany w zarzutach skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowi przesłankę uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny, gdy jej przedmiotem jest decyzja lub postanowienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi nie była decyzja lub postanowienie, zatem omawiany przepis nie mógł być zastosowany przez Sąd I instancji, w konsekwencji nie mógł zostać naruszony. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.