VII SA/Wa 1921/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...]czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi M .Sp. z o. o. z siedzibą w W. jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]czerwca 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu wniosku M.Sp. z o. o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...]odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...], znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Przebudowa układu drogowego, placów publicznych, torowiska tramwajowego oraz infrastruktury technicznej w strefie [...]" dla przedsięwzięcia "Przebudowa strefy śródmiejskiej miasta [...]" oraz decyzji Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] października 2011 r., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2015 r. znak jw.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedstawiając przebieg postępowania, organ podał, iż decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], Prezydent Miasta Katowice zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Przebudowa układu drogowego, placów publicznych, torowiska tramwajowego oraz infrastruktury technicznej w strefie [...]" dla przedsięwzięcia "Przebudowa strefy śródmiejskiej miasta [...]". Decyzja ta została następnie sprostowana postanowieniami Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]lutego 2012 r. znak: [...] oraz z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...]. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołań od ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] oraz orzekł o odmowie wstrzymania jej wykonania. W dniu 25 lipca 2012 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. wpłynął wniosek M.Sp. z o. o. z siedzibą w W. z dnia 2 lipca 2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółka podniosła, że ww. decyzja jest obarczona wadą wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] października 2011 r. oraz odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji. Odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. złożyła M.Sp. z o. o. z siedzibą w W.. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu odwołania M.Sp. z o.o. z siedzibą w W., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. oraz umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2671/13 oddalił skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. znak: [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w pierwszej kolejności konieczne jest rozważenie przesłanek nieważności w odniesieniu do decyzji wydanej w dniu [...] grudnia 2011 r. w drugiej instancji przez Wojewodę [...], a następnie decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] października 2011 r. Sąd wskazał, że wniosek M.Sp. z o.o. z siedzibą w W. o stwierdzenie nieważności decyzji powinien być rozpatrywany przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Pismem z dnia 20 października 2014 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiadomił strony o wszczęciu, na wniosek M. Sp. z o.o. z dnia 2 lipca 2012 r., postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. W odpowiedzi skarżąca Spółka, pismem z dnia 29 października 2014 r., podała dodatkową podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. Wskazała, że Prezydent Miasta [...] naruszył art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. poprzez niewyłączenie się w sprawie od orzekania o odszkodowaniu za nieruchomość nabytą w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., znak: D[...], Minister Infrastruktury i Rozwoju, na podstawie art. 159 § 1 k.p.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. Następnie, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymującej w mocy ww. decyzję z dnia [...] października 2011 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. wniosła M.Sp. z o. o. z siedzibą w W.. Minister Infrastruktury i Rozwoju -przedstawiając w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. ponownie swoją ocenę w sprawie- wskazał na wstępie, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej stanowi odstępstwo od sformułowanej w art. 16 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, zatem może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest zatem ustalenie istnienia kwalifikowanych wad decyzji, które pozwalają na stwierdzenie jej nieważności. Podkreślił, że prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1985 r. sygn. akt I SA 89/85). Minister Infrastruktury i Rozwoju podał dalej, że przedmiotowa sprawa sprowadza się do ustalenia, czy istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wskazanej we wniosku M. Sp. z o. o. z siedzibą w W.. Tym samym niniejsze postępowanie było ograniczone przesłankami wynikającymi z art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniającymi stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzji Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2011 r., przy czym z uwagi na treść wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, szczególną wagę w postępowaniu należało przypisać przesłance określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Po zapoznaniu się z argumentami podniesionymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ ten wskazał, iż nie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2015 r. i stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Organ podał, że nie jest zasadny podnoszony przez stronę zarzut naruszenia art. 77 § 1 - 4 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnił, że decyzja zaskarżona z dnia [...] marca 2015 r., zawiera szczegółowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia z dokładnym wskazaniem przesłanek, które miały wpływ na jej treść. W decyzji tej organ odniósł się bowiem do poszczególnych zarzutów formułowanych przez stronę postępowania wraz ze wskazaniem stosownego uzasadnienia. Minister Infrastruktury i Rozwoju odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 i 25 k.p.a. wyjaśnił, że zarzut ten nie mieści się w katalogu przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., warunkujących możliwość oceny decyzji w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności. Ewentualne naruszenie przez organ ww. przepisu mogłoby być rozpatrywane w postępowaniu wznowieniowym, w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ podkreślił, że nie jest dopuszczalne przyjęcie, że podstawa wznowienia postępowania mogłaby jednocześnie stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności. Każde postępowanie, należące do systemu nadzwyczajnych trybów, jest w pełni, pod względem procesowym, autonomiczne zarówno wobec podstawowego procesu administracyjnego, w którym wydana została decyzja ostateczna, jak i wobec innych postępowań nadzwyczajnych, które mogą być stosowane przez określone organy w odniesieniu do określonych wadliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2001 r. sygn. akt I SA 343/01). Organ dodał, że tryby wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji stanowią odrębne, a nie konkurencyjne wobec siebie tryby "wzruszania" decyzji ostatecznych, różne są podstawy i przesłanki prowadzące do "wzruszenia", odmienna jest właściwość organów powołanych do ich rozstrzygania, co przesądza o tym, że tryby te nie mogą być stosowane zamiennie. Wynika to już z samej terminologii - pierwsza z instytucji dotyczy bowiem wad poprzedzającego wydanie decyzji postępowania, druga - wad tkwiących w rozstrzygnięciu. Organ podkreślił też, że w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że wady określone w art. 156 § 1 k.p.a. nie są wadami o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. W postępowaniu nieważnościowym ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie bywać może tylko elementem prowadzącym do tej oceny (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). Zdaniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju wydanie decyzji z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. nie może być zatem utożsamiane z naruszeniem, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na który to przepis powołuje się skarżąca Spółka, ani z żadnym innym uchybieniem, które wypełniałoby którąkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju, zarzut skarżącej, że Prezydent Miasta [...] powinien być w niniejszej sprawie wyłączony, na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., nie znajduje nadto żadnego uzasadnienia, chociażby z tego względu, że powyższe przepisy odnoszą się do pracownika organu administracji publicznej, a nie do organu administracji publicznej, którym jest bez wątpienia Prezydent Miasta [...]. Sytuacje, w których organ administracji publicznej podlega wyłączeniu zostały określone w art. 25 k.p.a. Jednak żaden z tam wymienionych przypadków nie ma miejsca w niniejszej sprawie, bowiem z brzmienia wszystkich tych przepisów wynika, że powinny one mieć zastosowanie kiedy chodzi o prywatne inwestycje majątkowe osób fizycznych, zajmujących określone stanowiska kierownicze w organach administracji publicznej. Zatem, mając na uwadze przedmiot decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r., brak jest podstaw -jak stwierdził organ- do zastosowania art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., bądź art. 25 k.p.a. Niezależnie od powyższego Minister Infrastruktury i Rozwoju odniósł się do ww. zarzutu i podał, że kwestia prawidłowości orzekania przez starostę, którego funkcję w miastach na prawach powiatu pełni prezydent miasta, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowych była już wielokrotnie poruszana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki: z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 88/10, z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2143/13, z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 3015/13, z dnia 5 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1829/10, z dnia 15 listopada 2011 r. II OSK 2087/11, z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1840/12 oraz z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 2254/12). W sprawach tych Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że w obowiązujących przepisach procesowych nie ma ogólnej regulacji zobowiązującej do wyłączenia organu samorządu terytorialnego w przypadku, gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego pozostaje w związku z interesem prawnym danej jednostki samorządu terytorialnego (w rozpatrywanej sprawie prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego jednocześnie funkcję starosty). Wyłączenie prezydenta miasta na prawach powiatu, działającego jako starosta, na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a., od rozpoznania przedmiotowej sprawy prowadziłoby w istocie do zmiany kompetencji organów administracji publicznej, wynikających z norm prawa administracyjnego. Przeciwko takiemu stanowisku przemawia także założenie o racjonalności ustawodawcy, który w żadnym z przepisów specustawy drogowej, nie wprowadził ogólnej zasady wyłączania prezydenta miasta na prawach powiatu w sprawach, w których stroną stosunku materialnoprawnego jest gmina lub inna jednostka samorządu terytorialnego jak np. miasto na prawach powiatu. Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał też, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieje ugruntowany pogląd, iż jednostka samorządu terytorialnego, realizując inwestycję w zakresie dróg publicznych, wykonuje zadania publiczne i działa w interesie społecznym, a nie własnym - partykularnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 3015/13 i z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 88/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1226/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1222/13). W procedurze administracyjnej ustawodawca nierzadko powierza danej jednostce będącej organem administracji także rolę strony (czy też jednej ze stron) prowadzonego przez siebie postępowania. Są to zabiegi celowe i nie muszą prowadzić do negatywnych skutków, których dopatruje się strona skarżąca wywodząc, iż okoliczności te powinny przesądzać o wyłączeniu tego organu z orzekania. Sfera władztwa administracyjnego (imperium) często w sposób zamierzony łączona jest ze sferą dominium, co wynika ze specyfiki postępowania administracyjnego. Prezydent miasta na prawach powiatu (jak w niniejszej sprawie), działający jako starosta w postępowaniach administracyjnych zmierzających do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, działa jako organ administracji publicznej, a nie jako organ reprezentujący miasto-gminę jako osobę prawną. Ustawodawca, zdając sobie sprawę z faktu, iż wiele miast w Polsce ma status miast na prawach powiatu, a prezydenci tych miast sprawują funkcję starosty, nie wprowadził w specustawie drogowej wyjątków od zasady sformułowanej w art. 11a ust. 1 tej ustawy. Przepisy regulujące kompetencje organów do wydania decyzji administracyjnej muszą być rozumiane ściśle, zatem brak jest podstaw prawnych do przyjęcia wykładni tych przepisów, że dany organ jest wyłączony od rozpatrywania określonej kategorii spraw. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie sygn. akt II OSK 2075/12, wobec braku wyraźnego wyłączenia ustawowego, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty nie jest wyłączony od wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych. W wykonywaniu zadań i kompetencji przez organy administracji publicznej dochodzi do połączenia ról procesowych: organu wyposażonego w kompetencje do orzekania i reprezentacji interesów państwa lub wspólnoty samorządowej. Wykonywanie kompetencji w zakresie administracji publicznej nie stanowi wyłącznie przyznania korzyści wspólnotom samorządowym ale też Skarbowi Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1555/10). Mając na uwadze powyższe, Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że nie istniały w niniejszej sprawie przesłanki do zastosowania art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Organ za niezasadne uznał również stanowisko Spółki, że organy orzekające o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej naruszyły zasady wyrażone w art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Organ wskazał, iż w trakcie całego postępowania strona miała możliwość brania w nim czynnego udziału, składania uwag i wniosków, a organy prowadzące postępowanie nie uchybiły żadnemu z przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 8 i 9 k.p.a. W związku z powyższym organ nie podzielił stanowiska skarżącej, że doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP tym bardziej, że skarżąca w żaden sposób nie sprecyzowała, na czym owo naruszenie miałoby polegać. Mając na uwadze powyższe, Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że, decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzja Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2011 r. nie są dotknięte wadami kwalifikowanymi obligującymi organ do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto, organ uznał, że przedmiotowe decyzje nie są obarczone żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] wniosła M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania: 1) art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 i art. 25 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie. Wskazała, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r., jako wydana z naruszeniem przepisów o właściwości jest nieważna z mocy prawa. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, organy winny z urzędu przestrzegać swojej właściwości, gdyż przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Zaś, każdego rodzaju naruszenie właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje nieważność decyzji bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. 2) Art. 147 zd. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewznowienie postępowania z urzędu. Skarżąca podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do wykazania, że konieczność ewentualnego wyłączenia się organu winna skutkować nie stwierdzeniem nieważności, ale wznowieniem postępowania. Zdaniem skarżącej, nie jest to zasadne, jednak w związku z takim poglądem, organ winien wszcząć postępowanie wznowieniowe z urzędu. W uzasadnieniu skargi skarżąca wywiodła, że konieczność wyłączenia się Prezydenta Miasta [...] - miasta na prawach powiatu w sprawie orzekania o odszkodowaniu za nieruchomość nabytą w trybie tzw. specustawy (jako organu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a.) jest przesłanką nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Powyższe wynika z ogólnych zasad k.p.a., a to przede wszystkim z zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżąca podniosła, że w sprawie zachodzi konflikt interesów i w takich przypadkach organy administracyjne podlegają wyłączeniu w celu zapewnienia bezstronności orzekania. Skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wyraziła pogląd, że prezydent miasta na prawach powiatu, działający jako starosta, podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Podniosła, że jeden i ten sam podmiot nie może być w konkretnym postępowaniu administracyjnym zarówno organem orzekającym, jak i wnioskodawcą. W ocenie skarżącej powiązanie interesów prezydenta miasta na prawach powiatu z interesem strony, w stosunku do której prezydent miał wydać decyzję, stało się przyczyną uznania przez różne sądy administracyjne w całym kraju konieczności wyłączenia go od rozpoznania sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Skarżąca wskazała również na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, w której wyjaśniono, że prezydent miasta na prawach powiatu jako organ wykonawczy miasta i reprezentujący je na zewnątrz oraz także jako pracownik urzędu miasta, a jednocześnie sprawujący funkcję starosty, podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., co w konsekwencji wyłącza możliwość upoważnienia przez niego do załatwienia tej sprawy jego zastępców i pozostałych pracowników urzędu miasta. Pogląd wyrażony w tej uchwale ma być wynikiem celowościowej wykładni art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., w myśl której prezydent miasta na prawach powiatu i wszyscy podlegli mu pracownicy są wyłączeni na podstawie wskazanych przepisów z rozstrzygania sprawy, skoro przedmiot rozpatrywanej sprawy (nieruchomość mająca być zwróconą) był własnością gminy miejskiej reprezentowanej przez tego prezydenta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...]marca 2015 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]października 2011 r. nr [...], znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Przebudowa układu drogowego, placów publicznych, torowiska tramwajowego oraz infrastruktury technicznej w strefie [...]" dla przedsięwzięcia "Przebudowa strefy śródmiejskiej miasta [...]" oraz decyzji Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] października 2011 r. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej Spółki, i choć we wniosku tym wskazano jedynie na ww. decyzję Prezydenta Miasta [...] , to jednak prawidłowo postępowanie w sprawie wszczął i prowadził Minister Infrastruktury i Rozwoju jako organ wyższego stopnia (nad organem wojewódzkim), skoro wskazana decyzja Prezydenta Miasta [...] została następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. W tym też zakresie organ uwzględnił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w prawomocnym wyroku tego Sądu z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2671/13. W wyroku tym Sąd wskazał, że niniejsze postępowanie powinno obejmować w pierwszej kolejności badanie przesłanek nieważności w odniesieniu do ww. decyzji organu II instancji z dnia [...] grudnia 2011 r., a następnie - wobec decyzji z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji przyjęto, iż weryfikowane decyzje nie są dotknięte żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazano w tym zakresie przede wszystkim jednak na to, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to w kontekście art. 24 i 25 k.p.a. Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że zarzut naruszenia art. 24 i 25 k.p.a. nie mieści się w katalogu przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., warunkujących możliwość oceny decyzji w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności. Ewentualne naruszenie przez organ ww. przepisów mogłoby być rozpatrywane w postępowaniu wznowieniowym, w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ podkreślił, że nie jest dopuszczalne przyjęcie, że podstawa wznowienia postępowania mogłaby jednocześnie stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności. Przed odniesieniem się do zaistniałych w sprawie kwestii spornych (a tym samym do prawidłowości zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju) zauważyć należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji, z którym mamy do czynienia w realiach rozpoznawanej sprawy, jest jednym z trybów nadzwyczajnych pozwalających na weryfikację decyzji ostatecznej. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ta nie jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Przy czym, co istotne, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione winno być tylko na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia. Podkreślić przy tym trzeba, iż rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji. Dodać także należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Kierując się powyższym, Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, została ona poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Minister Infrastruktury i Rozwoju orzekając w niniejszej sprawie miał bowiem na względzie, że orzeka w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, iż w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego) inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W efekcie, organ ten słuszne stwierdził, że weryfikowane decyzje nie są dotknięte wadą nieważności. Słusznie przy tym przyjął, że okoliczności podnoszone w sprawie przez stronę, a to zwłaszcza w kontekście art. 24 i 25 k.p.a., nie mogą świadczyć o wystąpieniu przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Rozwijając tę ocenę, wskazać przede wszystkim należy, iż sprawa dotyczyła zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Przebudowa układu drogowego, placów publicznych, torowiska tramwajowego oraz infrastruktury technicznej w strefie [...]" dla przedsięwzięcia "Przebudowa strefy śródmiejskiej miasta [...]". Żądając stwierdzenia nieważności tej decyzji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody [...], skarżąca powołała się na naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 i pkt 4, i art. 25 k.p.a., jako przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (v. pismo z dnia 29 października 2014 r. stanowiące uzupełnienie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji), a następnie jako podstawę z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (w skardze do Sądu). W uzasadnieniu swojego wystąpienia skarżąca podniosła, że Prezydent Miasta [...], wydając badaną decyzję z dnia [...] października 2011 r. winien był wyłączyć się od załatwienia sprawy, w której (składając wniosek o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej) występował jednocześnie w charakterze strony lub ewentualnie - jej reprezentanta. Skarżąca poniosła, że bezstronność organu nie jest i nie była w tym przypadku zapewniona, co w związku z naruszeniem art. 24 lub 25 k.p.a. narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zatem, niniejsza sprawa sprowadzała się do ustalenia, czy istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wskazanej we wniosku skarżącej, z uwzględnieniem wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym, szczególną wagę należało przypisać przesłance z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości) oraz z art. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (gdy decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa) - a to w kontekście ewentualnego naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i pkt 4 oraz art. 25 k.p.a. Takie też postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone, a odzwierciedla to uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wynika z niego, iż weryfikując kwestionowane zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, Minister Infrastruktury i Rozwoju kierował się wszystkimi przesłankami uregulowanymi w art. 156 § 1 k.p.a. Miał jednak w szczególności na względzie problem przedstawiony we wniosku inicjującym to postępowanie (następnie uzupełnionym przez stronę), w tym argumenty w nim podane mające przemawiać za wyeliminowaniem kwestionowanych decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji organ uznał, iż badane decyzje nie są obarczone żadną z kwalifikowanych wad i należało odmówić stwierdzenia ich nieważności. Sąd z tak dokonaną oceną sprawy w pełni się zgadza i nie znajduje żadnych podstaw do wzruszenia zaskarżonego w sprawie orzeczenia. I tak, wskazać raz jeszcze należy, iż postępowanie w sprawie odnosiło się do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Przebudowa układu drogowego, placów publicznych, torowiska tramwajowego oraz infrastruktury technicznej w strefie [...]" dla przedsięwzięcia "Przebudowa strefy śródmiejskiej miasta [...]" oraz decyzji Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] października 2011 r. Orzeczenia wydane w niniejszej sprawie zapadły na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej: specustawa). Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Tym samym, na mocy tego przepisu, zastosowanie w sprawie znajdował art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w myśl którego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż badane decyzje są prawidłowe. W ocenie Sądu inwestor, składając wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zaopiniowany przez właściwe organy i zawierający wszystkie niezbędne elementy, przedłożył wymaganą przepisami kompletną dokumentację, zgodnie z art. 11b i art. 11d ust. 1 specustawy. Inwestor do wniosku złożył m. in. projekt budowlany wraz z mapą przedstawiającą proponowany przebieg drogi i jednostkowymi mapami zawierającymi projekty podziału nieruchomości sporządzonymi zgodnie z odrębnymi przepisami, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz dokumenty wymagane przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 Prawa budowlanego, projekt budowlany zawiera oświadczenia projektantów i sprawdzających: branży architektonicznej i branży drogowej, że został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Warto też dostrzec, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] marca 2011 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Badana decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] października 2011 r. czyni zaś (w omawianym zakresie), zadość art. 11f ust. 1 ww. ustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja ta wskazuje zakres inwestycji wyznaczony liniami rozgraniczającymi pas drogowy, zatwierdza podział nieruchomości w zakresie niezbędnym dla realizacji inwestycji, wskazuje nieruchomości lub ich części, które znajdują się w liniach rozgraniczających pas drogowy i w związku powyższym z mocy prawa stały się własnością Miasta [...], jak również zezwala na ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości znajdujących się poza liniami rozgraniczającymi pas drogowy dla realizacji obowiązku przebudowy infrastruktury technicznej oraz zatwierdza projekt budowlany dla przedmiotowej inwestycji. Dodać należy, iż projekt zatwierdzony ww. decyzją Prezydenta Miasta [...]obejmuje drogi klasy powiatowej i gminnej, a to w celu rozbudowy i dostosowania do warunków technicznych istniejącego układu drogowego z przeznaczeniem na obsługę ruchu lokalnego, obsługę zabudowy sąsiadującej z ulicami oraz utrzymanie bezpieczeństwa pożarowego. Stąd też wniosek w niniejszej sprawie złożył zarządca dróg publicznych w K. – Prezydent Miasta [...], a działała w jego imieniu prawidłowo umocowana osoba, tj. R. N.. Jak stanowił zaś art. 11a ust. 1 specustawy (a to w dacie wydania badanych decyzji), wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. W tym też zakresie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości o charakterze kwalifikowanym. Z uwagi na zarzuty podnoszone w sprawie, a wskazujące na wydanie badanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 1 i 4 i art. 25 k.p.a., Sąd stwierdza zaś, iż nie mogły one wywołać zamierzonego skutku, albowiem wskazują nie tyle na wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) bądź z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co na (ewentualne) uchybienie przepisom w stopniu wypełniającym przesłankę wznowienia postępowania uregulowaną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. (czego jednak Sąd w sprawie nie przesądza). Tak też należało ocenić zarzuty wskazane we wniosku inicjującym to postępowanie, a dotyczące art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. Rozwijając tę kwestię Sąd wyjaśnia, że decyzje administracyjne mogą być dotknięte różnego typu wadami. Część z nich stanowi wady nieistotne, które mogą być usunięte w drodze uzupełnienia, sprostowania, wyjaśnienia (art. 111-113 k.p.a.). Oprócz tego istnieją wady istotne wymienione w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz w art. 156 § 1 k.p.a. Mają one jednak różny charakter i wywierają w związku z tym odmienne skutki. Wady z art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. mogą spowodować jedynie wzruszalność decyzji. Dlatego też wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Taka wada występuje na przykład wówczas, gdy decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. (pkt 3). Natomiast wady wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. tkwią w samej decyzji, a w ich wyniku następuje nie wzruszalność, a nieważność decyzji. Przy czym, niekiedy decyzje mogą zawierać zarówno wady skutkujące nieważnością, jak i wady skutkujące wznowieniem postępowania. Jednakże, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogące wypełniać przesłankę wznowienia postępowania, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1988 r., sygn. akt I SA 636/87, ONSA 1988, Nr 1, poz. 45) i nie może w tym postępowaniu wywołać zamierzonego skutku. Tryby te oparte są bowiem na zasadzie niekonkurencyjności, a to oznacza, iż dana okoliczność może albo stanowić podstawę do wznowienia, albo do stwierdzenia nieważności, nie może natomiast uzasadniać pozytywnego (dla wnioskodawcy) zastosowania obu tych trybów. Kierując się powyższym Sąd uznał, iż ewentualne naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 i art. 25 k.p.a. w postępowaniu zakończonym badaną decyzją, może stanowić podstawę do wzruszenia kwestionowanej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., nie może wobec tego wpłynąć na ważność tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 lub pkt 2 k.p.a. Ponadto Sąd wskazuje, że przepisy o wyłączeniu organu mają charakter wyjątku od zasady rozstrzygnięcia sprawy przez organ, którego właściwość do rozpoznania sprawy wynika z przepisu ustawy. Jako przepisy wyjątkowe nie mogą być one interpretowane rozszerzająco, w tym odpowiednio. Dokonanie wadliwego, nieznajdującego oparcia w ustawie wyłączenia organu wywołuje daleko idące skutki proceduralne. Wyłączenie organu od załatwienia sprawy z przyczyn niewymienionych w art. 25 k.p.a. i wydanie decyzji załatwiającej sprawę przez inny organ oznacza bowiem wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, a to dopiero skutkuje nieważnością wydanej przez taki (nieuprawniony) organ decyzji, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 1990 r., sygn. akt SA/Wr 1001/89, LexPolonica nr 297091, ONSA z 1990 r., nr 2-3, poz. 36, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 612/12, LEX nr 1370557). Wskazać również należy, że w odniesieniu do przepisów postępowania za rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uznaje się oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania określonych w art. 6 - 11 k.p.a. w stopniu powodującym istotne ograniczenia uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem takiego naruszenia, które stanowi podstawę wznowieniową jak i mającego wpływ na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1351/10, LEX nr 1069004). Tymczasem zarzuty formułowane przez skarżącą względem kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r., jak naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, a w konsekwencji naruszenie art. 8 i art. 9 k.p.a. - wyczerpują przesłankę wznowieniową wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającą na tym, że "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Dlatego też pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w danym postępowaniu administracyjnym nie można w żadnym przypadku uznać jako przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może jednak stanowić o rażącym naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 184/10, LEX nr 992502). W końcu, odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż organ powinien wznowić postępowanie z urzędu w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że wznowienie postępowania z urzędu jest prawem organu. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku wszczynać postępowania w każdej prawomocnie zakończonej sprawie, celem sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2791/00, LEX 83816, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2246/10, LEX nr 1128142, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1299/07, LEX 357475). Zauważyć bowiem należy, iż analiza obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że nie ma podstaw do uznania, aby obowiązkiem organu było każdorazowe wznowienie postępowania w stosunku do każdego prawomocnie zakończonego postępowania celem sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 861/07 (LEX nr 438975), stwierdził, iż wprawdzie art. 147 k.p.a. stwarza możliwość wznowienia postępowania administracyjnego również z urzędu, niemniej żaden z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego czy też ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje możliwości wyegzekwowania od właściwego organu inicjatywy w tym zakresie w toku kontroli instancyjnej, czy też w drodze skargi do sądu administracyjnego na bezczynność. Brak jest bowiem przepisu prawa, który nakazywałby organowi administracji publicznej wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie wznowienia zakończonego ostateczną decyzją postępowania administracyjnego. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe, stwierdzić trzeba, że kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] oraz decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], zostały wydane przez organ właściwy (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Decyzje te miały podstawę prawną (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nie może być też mowy o rażącym naruszeniu prawa ww. decyzjami (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.). Kwestionowane decyzje nie dotyczyły sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), zostały skierowane do osoby będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie były niewykonalne (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), ich wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 k p a.), nie zawierają też wady powodującej ich nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Kwestionowane decyzje: Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2011 r. uznać zatem należy za prawidłowe. Z tych wszystkich przyczyn Sąd przyjął, iż skarga jest niezasadna i nie podzielił zarzutów w niej podniesionych. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.