IV SA/Gl 750/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Łazy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 5 czerwca 2015 r. nr NPII.4131.1.205.2015 w przedmiocie utworzenia sołectw i nadania im statutu oddala skargę. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 5 czerwca 2015 r. nr NP./II/4131.1.205.2015 Wojewoda Śląski stwierdził nieważność uchwały Nr VI/60/15 z 28 kwietnia 2015 r. Rady Miejskiej w Łazach w sprawie zmiany uchwały Nr V/41/15 z 27 lutego 2015 r. w sprawie utworzenia Sołectwa i nadania mu Statutu oraz zmianie innych uchwał w całości, jako niezgodnej z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. ustawy o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 594 z późn. zm., dalej: u.s.g.). W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w dniu 28 kwietnia 2015 r. Rada Miejska w Łazach podjęła uchwałę, w treści której dokonała zmian czternastu uchwał w sprawie utworzenia sołectw i nadania im statutów, podjętych na sesji 27 lutego 2015 r. Zgodnie z art. 5a u.s.g. "w wypadkach przewidzianych ustawą i w innych sprawach ważnych dla gminy mogą być przeprowadzane na jej terytorium konsultacje z mieszkańcami gminy", natomiast z art. 35 ust. 1 tej ustawy jednoznacznie wynika, iż na radzie gminy ciąży obowiązek przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami przed uchwaleniem lub zmianą statutu jednostki pomocniczej. Jak ustalono w trakcie postępowania wyjaśniającego przyjęte przedmiotową uchwałą zmiany statutów sołectw nie zostały poprzedzone przeprowadzeniem konsultacji z mieszkańcami. Zdaniem organu nadzoru, nieprzeprowadzenie konsultacji z mieszkańcami w sprawie wprowadzenia zmian w statucie sołectwa stanowi rażące naruszenie przepisów prawa, gdyż w tym przypadku stanowi to wymóg ustawowy. Norma prawna wyrażona w przepisie art. 35 ust. 1 w/w ustawy jest normą o charakterze iuris cogentis (bezwzględnie obowiązującą), co oznacza, iż niewypełnienie obowiązku wynikającego z tego przepisu skutkować zawsze będzie bezwzględną nieważnością uchwały. Za obligatoryjnością takich konsultacji opowiedział się WSA w Łodzi (zob. zwłaszcza postanowienie tego Sądu z dnia 29 marca 2010 r., III SA/Łd 104/10, LEX nr 670538) W niniejszej sprawie zaznaczenia wymaga fakt, że opinia mieszkańców sołectw ma istotne znaczenie z uwagi na uregulowanie w uchwale zmieniającej statuty sołectw m.in. takich spraw, jak zakres zadań przekazywanych jednostce przez gminę oraz sposób ich realizacji ( art.35 ust 3. pkt 4 ustawy ). Podkreślić również należy, że wymóg poprzedzenia podjęcia uchwały w sprawie zmian do statutów jednostek pomocniczych, przeprowadzeniem konsultacji z mieszkańcami, powinien być rozumiany jako rzeczywiste omówienie z mieszkańcami proponowanych zmian treści statutu i wyrażenie przez nich opinii. Wprawdzie wynik konsultacji w sprawie zmian do statutów jednostek pomocniczych nie ma wiążącego znaczenia dla Rady Miejskiej to jednak ich brak stanowi naruszenie trybu przewidzianego wart. 35 ust. 1 u.s.g., a tym samym winien on skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. W skardze z dnia 7 sierpnia 2015 r. Gmina Łazy, reprezentowana przez pełnomocnika, kwestionuje rozstrzygnięcie nadzorcze w całości zarzucając mu naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5, art. 91 ust. 4 u.s.g., art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 u.s.g. Pełnomocnik Gminy wniósł o chylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a w szczególności wynagrodzenia adwokata oraz o rozstrzygnięcie sprawy w trybie uproszczonym bez przeprowadzania rozprawy. W uzasadnieniu skargi wywodzi, iż postępowanie toczyło się z udziałem pełnomocnika, a więc zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 u.s.g. doręczeń należało dokonywać pełnomocnikowi. W dniu 8 czerwca 2015 r. doręczono pełnomocnikowi zawiadomienie o wszczęciu postępowania, zaś w dniu 10 czerwca 2015 r. doręczono rozstrzygnięcie datowane na dzień 5 czerwca 2015 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało więc doręczone już po wydaniu rozstrzygnięcia. W ten sposób stronę pozbawiono czynnego udziału w postępowaniu wbrew art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. art. 91 ust. 5 u.s.g. Zwraca uwagę, przywołując orzecznictwo sądowe, na wagę zawiadomienia w kontekście zapewnienia udziału gminy w postępowaniu nadzorczym poprzez umożliwienie złożenia dodatkowych informacji i wyjaśnień. Kolejny zarzut dotyczy kwestii podpisu rozstrzygnięcia nadzorczego. Zawiadomienie jest podpisane własnoręcznie przez osobę działającą z upoważnienia Wojewody Śląskiego, natomiast rozstrzygnięcie jest opatrzone podpisem elektronicznym. Zdaniem pełnomocnika, brak jest podstaw do załatwienia sprawy w formie elektronicznej. Zgodnie z art. 14 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 u.s.g., sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013 r. poz. 235), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest możliwe w wypadkach wskazanych w art. 391 k.p.a., jednak w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, gdyż strona nie składała wniosku w formie elektronicznej ani nie wyrażała zgody na posługiwanie się formą elektroniczną. Ponadto, z racji występowania w sprawie pełnomocnika i przy braku jego wniosku albo zgody doręczanie w sposób elektroniczny było niedopuszczalne i winno nastąpić wyłącznie w formie tradycyjnej. Niedopuszczalność doręczenia w formie elektronicznej uniemożliwia załatwienie sprawy w formie dokumentu elektronicznego gdyż nie pozwala na to przepis art. 14 k.p.a. Przedmiotowe rozstrzygnięcie jest więc wadliwe o tyle, że wbrew art. 107 § 1 zd. 1 k.p.a. nie jest podpisane własnoręcznie, co dodatkowo uzasadnia jego uchylenie. W ocenie pełnomocnika, rozstrzygnięcie nadzorcze narusza także art. 91 ust. 4 u.s.g., który nie pozwala organowi nadzoru na stwierdzenie nieważności jeżeli uchwała narusza prawo w sposób nieistotny, a tak jest w niniejszej sprawie. Uchwała, jak twierdzi, została podjęta w celu usunięcia postanowień Statutów, w stosunku do których istniały uzasadnione wątpliwości, co do zgodności prawem. Uchylono albo zmieniono postanowienia w stosunku do których takie wątpliwości istniały. W szczególności dotyczy to odesłania do przepisów Kodeksu Wyborczego, rozdzielenia funkcji Sołtysa i Przewodniczącego Rady Sołeckiej oraz skreślenia przepisu odnoszącego się do kwestii uregulowania zasad gospodarowania mieniem w odrębnej uchwale. Zmiany w uchwale polegające na zmianie albo usunięciu postanowień niezgodnych z prawem nie podlegają obowiązkowi dodatkowej konsultacji, bowiem ewentualne zastrzeżenia, uwagi i opinie w tym zakresie byłby bezprzedmiotowe tj. w żaden sposób nie mogłyby wpłynąć na treść uchwały w sytuacji, w której w wyniku dokonanych zmian przywraca się stan zgodny z prawem. Przeprowadzenie konsultacji byłoby by więc jedynie formalnością z góry przyjętym założeniem, że ewentualne zastrzeżenie i opinie musiałyby zostać pominięte, jako kwestionujące porządek prawny. W tym stanie rzeczy nie sposób mówić o istotnym naruszeniu prawa jeżeli uchwała została podjęta w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, szczegółowo odnosząc się do podnoszonych tam zarzutów. Nie podzielił w szczególności stanowiska wyrażonego w skardze o pozbawieniu Gminy możliwości czynnego udziału w postępowaniu wskazując na jego przebieg. Wyjaśnił, iż w trakcie postępowania nadzorczego dotyczącego uchwały Nr VI/60/15 Rady Miejskiej w Łazach z dnia 28 kwietnia 2015r. wystąpił do Burmistrza Gminy Łazy, w trybie art. 88 ustawy o samorządzie gminnym, pismem Nr NPII.4130.147.40.2015 z dnia 18 maja 2015r. z prośbą o informację czy przedmiotowa uchwała została podjęta zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 u.s.g., czyli po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami. Strona skorzystała z możliwości złożenia informacji i nastąpiło to w piśmie z dnia 26 maja 2015r. (doręczonym do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 29 maja 2015r.), w którym pełnomocnik Gminy poinformował, że przyjęte przedmiotową uchwałą zmiany statutów sołectw nie zostały poprzedzone przeprowadzeniem konsultacji z mieszkańcami, oraz zgłosił swój udział w sprawie jako pełnomocnik Gminy w przypadku wszczęcia postępowania nadzorczego, przedkładając stosowne pełnomocnictwo. Oznacza to, że pełnomocnik Gminy Łazy wziął czynny udział w postępowaniu zmierzającym do ustalenia czy przedmiotowa uchwała naruszała przepisy art. 35 ust. 1 u.s.g. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwości rozstrzygnięcia nadzorczego polegającej na nieopatrzeniu go własnoręcznym podpisem (art. 107 § 1 zd. 1 k.p.a.) oraz niedopuszczalność doręczenia w formie elektronicznej, które jest możliwe w wypadkach wskazanych w art. 391 k.p.a. organ nadzoru wyjaśnia, że art. 91 ust. 5 u.s.g. przewiduje odpowiednie stosowanie k.p.a. W jego ocenie w postępowaniu nadzorczym nie znajduje zastosowania art. art. 40 § 2 k.p.a. przewidujący doręczanie pism pełnomocnikowi. Doręczenie rozstrzygnięcia, poza uprawnieniem do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rodzi skutki w postaci wstrzymania wykonania uchwały lub zarządzenia organu gminy z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności (art 92 ust. 1 u.s.g.). W przypadku doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego na uchwałę rady gminy, może dojść do sytuacji, w której organ gminy nie będzie świadomy, iż jego akt prawny nie podlega wykonaniu. Zatem nieprawidłowy jest zarzut wadliwego doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego pełnomocnikowi, gdyż obowiązek taki nie istniał. Zdaniem organu nadzoru zgoda pełnomocnika na doręczanie mu pism w formie elektronicznej nie jest konieczna w przypadku postępowań nadzorczych, gdyż stroną takiego postępowania jest zawsze podmiot publiczny, który powinien udostępniać swoją elektroniczną skrzynkę podawczą. Zatem, w przypadku postępowań nadzorczych nie ma możliwości, by art. 391 k.p.a miał zastosowanie. Co do naruszenia rozstrzygnięciem nadzorczym, ze względu na stwierdzenie nieważności uchwały nie naruszającej prawa w sposób istotny Wojewoda Śląski wyjaśnia, iż nieprzeprowadzenie konsultacji z mieszkańcami w sprawie wprowadzenia zmian w statucie sołectwa nosi takie znamiona. Na potwierdzenie tego stanowiska przytacza szereg orzeczeń sądowych, w tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2009-10-29, sygn. akt III SA/Łd 404/09,w którym stwierdzono, że "z treści wskazanego wyżej przepisu art. 35 ust. 1 ustawy samorządzie gminnym wynika (...), iż ustawodawca nałożył na gminę obowiązek przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami przed uchwaleniem lub zmianą dotychczas uchwalonego statutu jednostki pomocniczej, bez względu na charakter tych zmian. Przepis ten co prawda literalnie odnosi się do uchwalenia statutu, jednak bez wątpienia stanowi równi podstawę prawną do zmiany statutu jednostki pomocniczej (...). Odmienne stanowisko mogłoby prowadzić wprost do obejścia ustanowionego w tym przepisie wymogu poprzez kilkakrotne zmiany statutu i w efekcie powstanie całkiem nowego aktu z pominięciem opinii społeczności lokalnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. 2014 r., poz. 1647, zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego podlegają kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do art. 148 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt nadzoru, uchyla ten akt. Przepis art. 148 p.p.s.a., jak również ustawy samorządowe, nie określają podstaw uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu nadzoru. Nie budzi jednak wątpliwości, iż kryterium sądowej kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad samorządem terytorialnym pozostaje w bezpośrednim związku z kryterium stosowanym przez organ nadzoru w przypadku podjęcia określonego środka nadzoru. W piśmiennictwie pojawia się pogląd, iż rozpoznając skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze, obowiązkiem Sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samej uchwały (zarządzenia) organu samorządu terytorialnego, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność tej uchwały (por. J. Zimmermann: Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, PiP 1991, nr 10, s. 48). Taki tok postępowania ma celu ustalenie czy organ nadzoru stwierdzając nieważność uchwały uczynił to zgodnie z prawem. W świetle postanowień art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega kontroli z punktu widzenia legalności, jednakowoż ustawy samorządowe precyzują treść tego kryterium wobec poszczególnych środków nadzoru. W przypadku rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność zarządzenia organu gminy, z którym mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, kryterium zastosowania tego aktu nadzoru określone zostało w art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm., dalej: u.s.g.). Stosownie do tego przepisu nieważna jest uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem. Analiza postanowień art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. prowadzi do wniosku, iż sprzeczność uchwały (zarządzenia) z prawem zachodzi w sytuacji, kiedy takiemu aktowi można postawić zarzut "istotnego naruszenia prawa" (zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa). Termin "sprzeczność" jest pojęciem nieostrym. Przez sprzeczność należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (wyrok NSA z 29.11.2006 r. , I OSK 1287/06 , LEX nr 320891). Sprzeczność z prawem uchwały (zarządzenia) organu samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do wydania aktu z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał (zarządzeń), podstawy prawnej podejmowania uchwał (zarządzeń), przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz naruszenia przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (zarządzeń) (por. m.in. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, LEX nr 33805). Sprzeczność uchwały (zarządzenia) z prawem musi być oczywista i bezpośrednia (wyrok WSA w Warszawie z 21.03.2007 , IV SA/Wa 2296/06 , LEX nr 320813). Zatem zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu Wojewody Śląskiego będzie można postawić zarzut niezgodności z prawem tylko wtedy, kiedy rozstrzygnięciem tym stwierdził nieważność uchwały Nr VI/60/15 z 28 kwietnia 2015r. Rady Miejskiej w Łazach w sprawie zmiany uchwały Nr V/41/15 z 27 lutego 2015 r. w sprawie utworzenia Sołectwa i nadania mu Statutu oraz zmianie innych uchwał w całości (dalej: Uchwała) nie noszącej znamion sprzeczności z prawem, rozumianej jako jego istotne naruszenie. Skarga została złożona przez pełnomocnika Gminy Łazy w trybie art. 98 u.s.g. Ogólne wymogi zaskarżania aktów nadzoru określają przepisy ust. 1 – 3 wskazanego przepisu. Rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy (w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89) podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina , której interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Przedmiotowa skarga wymogom tym odpowiada. Jej przedmiotem jest rozstrzygnięcie nadzorcze podjęte na podstawie art. 91 u.s.g. Została wniesiona z zachowaniem 30 dniowego terminu, przez legitymowaną Gminę, której interes prawny w wyniku unieważnienia Uchwały został niewątpliwie naruszony. Podstawą wniesienia skargi była uchwała Nr VIII/75/15 Rady Miejskiej z Łazach z dnia 29 czerwca 2015 r. w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego. Przystępując do rozpoznania skargi w pierwszym rzędzie rozpoznać trzeba zarzuty natury procesowej, a dopiero po tym zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. W ocenie Sądu, Wojewoda Śląski podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze na naruszył przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika, podnoszonym w skardze, Gmina Łazy nie została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym, bowiem już w dniu 18 maja 2015 r. zostało do niej skierowane pismo organu nadzoru z pytaniem o przeprowadzenie konsultacji z mieszkańcami w sprawie zmian statutów. Odpowiedzi na to pismo udzielił profesjonalny pełnomocnik, zgłaszając jednocześnie swój udział w ewentualnym postępowaniu nadzorczym. Postanowienia art. 91 u.s.g. regulujące tryb postępowania nadzorczego nie wymagają wprost zawiadamiania gminy o jego wszczęciu, przy czym na zasadzie odpowiedniego stosowania k.p.a., o którym mowa w art. 91 ust. 5 u.s.g., obowiązek taki spoczywa na organie nadzoru ze względu na przepis art. 61 § 4 k.p.a. Jednakowoż k.p.a. nie określa formy wszczęcia postępowania urzędu, a z takim mamy do czynienia w przypadku postępowania nadzorczego. W ocenie Sądu dopuszczalne jest wszczęcie takiego postępowania bez podejmowania formalnego aktu w tej kwestii, o ile gmina uzyska o tym oficjalną informację. Informację taką stanowiło pismo z dnia 18 maja 2015 r. mimo tego, że wskazano w nim przepis art. 88 u.s.g., a nie art. 91 k.p.a. Stosownie do art. 88 u.s.g. organy nadzoru mają prawo żądania informacji i danych, dotyczących organizacji i funkcjonowania gminy, niezbędnych do wykonywania przysługujących im uprawnień nadzorczych. Zatem to w związku postępowaniem nadzorczym z czy też w jego trakcie organy nadzoru z tych uprawnień korzystają. Co za tym idzie, adresat żądania sformułowanego na tej podstawie prawnej powinien przypuszczać, że postępowanie nadzorcze zostało wszczęte. W tym kontekście nie stanowi istotnego naruszenia prawa procesowego zawiadomienie pełnomocnika Gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego pismem z dnia 1 czerwca 20145 r. i wydanie tego rozstrzygnięcia w dniu 5 czerwca 2015 r. Na ocenie tej waży także przedmiot postępowania nadzorczego, a zwłaszcza związany z tym ograniczony zakres postępowania wyjaśniającego oraz termin, w jakim organ nadzoru powinien wydać rozstrzygnięcie nadzorcze (liczony od daty doręczenia uchwały – art. 91 ust. 1 u.s.g.). Przechodząc do kwestii materialnoprawnych, zdaniem Sądu przedmiotowa Uchwała została podjęta z naruszeniem art. 35 ust. 1 u.s.g. Jak stanowi przepis tam zawart, organizację i zakres działania jednostki pomocniczej określa rada gminy odrębnym statutem, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami. Wymóg przeprowadzenia konsultacji ma charakter obligatoryjny. Innymi słowy rzecz ujmując, ważność statutu jednostki pomocniczej, w tym również jego zmian, zależy od tego czy przed ich przyjęciem rada gminy przeprowadziła konsultacje z mieszkańcami w trybie określonym uchwałą podjętą na podstawie art. 5a ust. 2 u.s.g. Konsultacje takie, co przyznaje sama Gmina, nie miały miejsca. Tego rodzaju naruszenie prawa, które polega na zignorowaniu wyraźnego i nie budzącego wątpliwości wymogu ustawowego, mającego charakter proceduralny i merytoryczny, uznać trzeba za istotne. Co za tym idzie, organ nadzoru był uprawniony i zobligowany do stwierdzenia nieważności Uchwały, a w ślad za tym nie można postawić mu zarzutu naruszenia prawa. W świetle powyższych ustaleń Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych w skardze, tak dotyczących naruszeń prawa procesowego (art. 10 k.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 u.s.g.) jak i prawa materialnego (art. 91 ust. 1 u.s.g.). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., postanowił skargę oddalić.