II SA/Łd 590/15

Dnia 8 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 roku spraw ze skarg L. B., T. G., G. J., Z. J., H. M., S. K. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji po wznowieniu postępowania - oddala skargi. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...]; [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez: Ł. B., H. C., J. P., R. C., H. M., K. P., M. W., H. B.,A. G., K. S., G. J., Z. G., S. K., J. W., D. R., Z. J., T. G., P. S., H. A., A. F., D. R., Z. J., T.G., P. S., H. A., A. F., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił na wniosek T. D., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wielorodzinnych i budynku usługowego wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi oraz dwoma zjazdami z ul. A, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A, na fragmencie działki nr [...] oraz na fragmentach działek drogowych nr 1/1 i 1/2, w obrębie [...]. W dniach 5, 8, 9, 11, 16, 19, 29 grudnia 2014 r. i 5 stycznia, 2, 3, 4, 5, 13 i 16 lutego 2015 r. wpłynęły do organu I instancji pisma osób wnioskujących o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją. Po uzupełnieniu złożonych wniosków, co do charakteru żądania i ustaleniu, iż wnioskujący zachowali termin wynikający z art. 148 § 2 K.p.a., postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] na wniosek: H. B., K. B., K. K., D. R., S. K., A. R., K. S., H. C., H. A., Z. J., J. P., T. G., A. F., P. S., G. J., J. W., Z. G., L. B., M. M., G. D., A. D., K. S., R. C., M. S., H. M., J. G., K. P., A. S., E. Z, D. G., M. W., C. P., J. P., B. J., M. G., G. J., M. K., M. P., E. N., G. M.. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy. Jednobrzmiące odwołania od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyły wymienione na wstępie osoby, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Według odwołujących za przyznaniem im statusu strony w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy przemawia fakt, że nieruchomość każdego z nich znajduje się na terenie, o którym stanowi § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588 - dalej w skrócie "rozporządzenie") - sklasyfikowana w decyzji będącej przedmiotem niniejszego odwołania w jednej z najmniejszych odległości wśród rozpatrywanych posesji w analizowanym obszarze - w stosunku do terenu inwestycji. Odwołujący podnieśli nadto, że zostali uznani za strony postępowania, dotyczącego raportu oddziaływania na środowisko, który dotyczyć miał całości terenu, względem którego wydano przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy oraz decyzje nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...] dotyczące nieruchomości, której właścicielem jest ten sam podmiot. Realizacja inwestycji na podstawie tych decyzji doprowadzi do degradacji środowiska naturalnego, w sytuacji, gdy wokół terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy występuje tylko i wyłącznie zabudowa jednorodzinna (domki jednorodzinne). Ich zdaniem, organ w oderwaniu od przyjętej linii orzeczniczej i poglądów doktryny przyjął, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy interes prawny, co do zasady mają właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących, ale jedynie graniczących z terenem inwestycji. Powołując się na poglądy orzecznictwa odwołujący wskazali, że podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy należy poszukiwać wśród właścicieli, użytkowników wieczystych ewentualnie posiadających prawo z innych tytułów (zarząd, ograniczone prawo rzeczowe, stosunek zobowiązaniowy) do nieruchomości, położonych w obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Definitywne zaś określenie kręgu osób, którym przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w przedmiocie wydanie decyzji o warunkach zabudowy, powinien być ustalony w oparciu o analizę strefy oddziaływania inwestycji. Ich zdaniem nie jest prawdą, jak twierdzi organ I instancji, że na obszarze analizowanym występuje zabudowa wielorodzinna. Przykładowo wskazana przez organ nieruchomość znajdująca się przy ulicy B jest budynkiem jednorodzinnym, co wynika z pozwolenia na budowę dla rzeczonej nieruchomości. Wybudowanie w omawianym terenie osiedla bloków, nawet trzypiętrowych, pozbawi ten obszar cechy "willowego osiedla", a w konsekwencji spowoduje również spadek wartości nieruchomości w nim występujących. Planowana inwestycja oddziałuje na sferę praw odwołujących się, powodując tym samym wystąpienie interesu prawnego w byciu stroną decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo odwołujący podnieśli, że dla obszaru, w zakres którego wchodzi teren planowanej inwestycji pierwotnie miała zostać wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia w ramach postępowania nr [...] pn. "Budowa budynków mieszkalnych z usługami wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną" w Ł. na dz. ew. [...], [...] obręb [...]. Właścicielem omawianego terenu jest jeden podmiot. Z uwagi na fakt, że wystąpiły przesłanki do wydania tzw. decyzji środowiskowej, dla nieruchomości zostały złożone cztery wnioski (przez różne podmioty) o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność ta nie zmienia jednak rozmiaru inwestycji. Odwołujący nie zgodzili się także ze stanowiskiem organu, że ich nieruchomości znajdują się w znacznym oddaleniu od terenu przeznaczonego pod inwestycję. Organ sam wskazał w pkt. 8, iż "odległość terenu inwestycji od granic najbliższych działek to ok. 9-10 m". Mając na uwadze rozmiar planowanej inwestycji nie można uznać, że jest to duża odległość, a tym samym stwierdzić, że planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na tak położone nieruchomości. Nie ma również racji organ, w zakresie braku powołania przepisu materialnoprawnego, z którego wynikałby interes prawny wnioskodawców, bowiem poza okolicznościami powołanymi w treści wniosku o wznowienie postępowania, stanowi o tym fakt, iż są oni właścicielami nieruchomości, które znajdują się w obszarze analizowanym, a ponadto treść przepisu art. 6 ust. 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Motywując podjęte rozstrzygnięcie Kolegium przywołało brzmienie art. 145 § 1 K.p.a. i stwierdziło, że pierwsza faza postępowania o wznowienie powinna polegać na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 K.p.a. Oceniając wnioski o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. o warunkach zabudowy z dnia [...] nr [...], organ I instancji uznał, że oparte one zostały na ustawowych przesłankach wznowienia i zostały wniesione w terminie, co uzasadniało wydanie w dniu [...] postanowienia w trybie art. 149 § 2 k.p.a. o wznowieniu postępowania. Po wznowieniu postępowania, organ I instancji przeprowadził właściwe postępowanie wznowieniowe w wyniku, którego prawidłowo ustalił, że podstawa wznowienia, na którą powoływali się wnioskodawcy nie występuje. Kolegium odnosząc się do powyższego wskazało, iż wniosek H. B., K. B., K. K., D. R., S. K., A. R., K. S., H. C., H. A., Z. J., J. P., T. G., A. F. G., P. G., G. J., J. W., Z. G., L. B., M.M., G. D., A. D. K. S., R. C., M. S., H. M., J. G., K. P., A. S., E. Z, D. G., M. W., C. P., J. P., B. J., M. G., G. J., M. K., M. P., E. N., G. M. o wznowienie postępowania oparty został na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Badając tą przesłankę we wznowionym postępowaniu organ I instancji stwierdził, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...], ponieważ nie są oni ani właścicielami ani użytkownikami wieczystymi którejkolwiek z działek objętych inwestycją, ani żadnej z działek graniczących z terenem inwestycji. Zdaniem Kolegium stanowisko to uznać należy za zasadne. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 1984 r. "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami innej osoby; od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji - w takim przypadku obywatelowi nie przysługują atrybuty strony w postępowaniu administracyjnym". Konsekwencją takiego pojmowania interesu prawnego jest uznanie, że właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości jest stroną wszelkich postępowań dotyczących jego nieruchomości, w tym także postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednakże przymiot strony w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy ma nie tylko właściciel czy użytkownik wieczysty działki, na której ma być lokalizowana zamierzona inwestycja. Uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 4 grudnia 1995 r. (sygn. akt VI S.A. 20/93) przesądziła bowiem, iż stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy sąsiednich działek. Nie dotyczy to każdej sprawy, bez względu na jej indywidualny charakter oraz rodzaj planowanej inwestycji. Kryterium oceny dopuszczalności udziału właściciela sąsiedniej nieruchomości do udziału w charakterze strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, może stanowić jedynie, wykazanie przesłanek z art. 28 K.p.a. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie wnioskodawcy wskazali, iż zostali pozbawieni udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...], wywodząc swój interes prawny do bycia stroną w tym postępowaniu z faktu, iż ich nieruchomości, położone w niewielkiej odległości od terenu planowanej inwestycji, zlokalizowane są w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego w przedmiotowej sprawie, a oddziaływania planowanej inwestycji - z uwagi zarówno na jej funkcję jak i skalę - nie można ograniczyć wyłącznie do nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że istotnie nieruchomości większości wnioskodawców położone są w granicach obszaru analizowanego, wyznaczonego stosownie do treści § 3 rozporządzenia. Okoliczność tą potwierdza sporządzony dla celów wznowionego postępowania załącznik graficzny, obrazujący wzajemne położenie terenu inwestycji i nieruchomości wnioskujących o wznowienie postępowania (karta nr 654 akt postępowania). Według Kolegium, położenie nieruchomości wnioskodawców w granicach obszaru analizowanego pozostaje bez wpływu na możliwość zaliczenia ich do kręgu stron postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...]. Krąg stron takiego postępowania oceniany jest również w oparciu o wskazane wyżej reguły, czyli na zasadach określonych w art. 28 K.p.a. w powiązaniu z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w skrócie "ustawa"), z którego wynika, że każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, a także art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy nakładającym obowiązek określenia w decyzji ustalającej warunki zabudowy wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich. Oznacza to, iż właściciele sąsiednich nieruchomości są stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jeżeli planowana inwestycja może wpłynąć na sposób korzystania z ich nieruchomości. Samo zaś położenie nieruchomości w granicach wyznaczonego obszaru analizowanego nie daje ich właścicielom podstaw do uznania za strony postępowania w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Wyznaczanie obszaru analizowanego nie służy bowiem określeniu kręgu stron postępowania, lecz wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W przepisach § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazano, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Celem wyznaczania obszaru analizowanego nie jest zatem określenie kręgu stron postępowania, lecz wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Bezsporne jest również, na co wskazuje powołany wyżej załącznik graficzny i potwierdzają sami odwołujący się, iż nieruchomości wnioskujących o wznowienie postępowania nie graniczą z nieruchomościami, na których planowane jest zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją z dnia [...]. Nieruchomości najbliżej położone względem terenu inwestycji oddalone są od jego granic 9-11m i 37m i oddzielone są od niego pasem drogi publicznej ul. A (droga gminna). Pozostałe nieruchomości znajdują się w znacznie dalszej odległości od terenu inwestycji - 42m, 150m a nawet 1000m. Na ustalenie kręgu stron postępowania rzutują okoliczności konkretnej sprawy - charakter projektowanej inwestycji, a co za tym idzie rodzaj, stopień i zakres jej oddziaływania na otoczenie. Bezspornie zatem, na co powołują się wnioskujący o wznowienie, stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy mogą być niekiedy również właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, niesąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, a położonych dalej. Są to jednak wyjątki od zasady, mające uzasadnienie w konkretnej sprawie, co wynika najczęściej z uciążliwości planowanej inwestycji dla środowiska. Parametry planowanej inwestycji, a w szczególności jej powierzchnia użytkowa, jak trafnie - zdaniem Kolegium - wywiódł organ I instancji, nie kwalifikują jej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 ze zm.). W opinii Kolegium nie można za uzasadnione uznać zarzutów o uciążliwości planowanej inwestycji wynikającej z jej skali i funkcji, odmiennych od istniejących w obszarze analizowanym. Jak wynika z analizy, planowana inwestycja zarówno funkcją jak i cechami nawiązuje do istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, nie naruszając tym samym ładu przestrzennego. Pozbawione podstaw są też obawy wnioskujących o wznowienie postępowania, iż na podstawie omawianej decyzji o warunkach zabudowy, możliwa będzie realizacja inwestycji o parametrach (szczególnie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej), powodujących utrudnienia dla sąsiednich budynków np. w postaci zacienienia. Taka możliwość jest wykluczona, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć ściśle tego zamierzenia inwestycyjnego, dla którego wydana została decyzja o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie nie można też mówić o ograniczeniach w zabudowie i zagospodarowaniu terenu, wynikających z samego usytuowania terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Nie wchodzi on bowiem w skład żadnego obszaru ochrony przyrodniczej. Kolegium odnosząc się do zarzutów dotyczących sprzeczności planowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z przeważającą w sąsiedztwie zabudową mieszkaniową jednorodzinną, dodało, iż w świetle obowiązującego orzecznictwa sądów administracyjnych, nawet występowanie w obszarze analizowanym wyłącznie funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej nie uprawniałoby do stwierdzenia, iż w takim przypadku mamy do czynienia z brakiem kontynuacji funkcji. Formułując zarzuty w zakresie uciążliwości planowanej inwestycji dla otoczenia, wnioskodawcy zwrócili uwagę na fakt, że planowana inwestycja, to w istocie tylko część znacznie większej inwestycji, realizowanej na obszarze pomiędzy ulicami: A, C, D i E, dla której wydano cztery odrębne decyzje o warunkach zabudowy na rzecz różnych podmiotów. Okoliczność ta ich zdaniem, winna być podstawą do oceny uciążliwości nie osobno dla każdej inwestycji, ale dla wszystkich planowanych inwestycji łącznie, co w istotny sposób wpłynęłoby zarówno na określenie zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji jak i ustalenie kręgu stron postępowania. W uzasadnieniu wskazali na prowadzone wcześniej postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji planowanej na całości terenu, którego fragment jest objęty zakresem decyzji z dnia [...]., a w którym uznani zostali za strony. Organ odwoławczy odnosząc się do powyższego wskazał, że zgodnie art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: pkt 1 - przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; pkt 2 - przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog tych przedsięwzięć zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro zatem powierzchnia użytkowa danej inwestycji kwalifikuje ją do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wydanie dla niej decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić dopiero po uprzednim uzyskaniu dla takiego zamierzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednak to, że w przeszłości prowadzone było postępowanie o wydanie decyzji, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r., nie daje podstaw do uznania stron tego postępowania, za strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla zupełnie innej inwestycji (wprawdzie o zbliżonym charakterze, ale obejmującej zdecydowanie mniejszy obszar). Kolegium podniosło, że wydane zostały cztery decyzje o warunkach zabudowy, które łącznie dotyczą terenu inwestycji, dla której prowadzone było postępowanie w sprawie ocen oddziaływania na środowisko. Wydanie tych decyzji nastąpiło jednak w wyniku rozpatrzenia wniosków pochodzących od czterech różnych podmiotów, co nie daje podstaw ani do łącznego ich rozpoznania, ani do sumowania powierzchni terenów, których te wnioski dotyczą, nawet, w sytuacji gdy jest on własnością jednego podmiotu. Podsumowując Kolegium wywiodło, że bezspornie właściciel terenu jest zobowiązany do takiego jego zagospodarowania by nie naruszyć interesu prawnego innych osób. Interes ten jednak musi być interesem prawnym opartym na przepisie prawa powszechnie obowiązującego, głównie prawa materialnego. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich musi być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a jeżeli decyzja nie wykazuje sprzeczności z przepisami prawa, to brak jest podstaw do wywodzenia istnienia interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż nieruchomości odwołujących się nie graniczą z nieruchomościami, na których planowana jest inwestycja objęta decyzją z dnia [...]. Planowane zamierzenie inwestycyjne, jakkolwiek mogło zasięgiem swego oddziaływania wykraczać poza granice działek wskazane jako teren inwestycji, to jednak z uwagi na skalę tego zmierzenia, potencjalne oddziaływanie obejmowało wyłącznie działki bezpośrednio przylegające do terenu inwestycji. Co za tym idzie za strony przedmiotowego postępowania mogli być uznani co najwyżej właściciele takich nieruchomości. Organ II instancji odnosząc się następnie do twierdzeń podnoszonych przez podmioty wnioskujące o wznowienie postępowania, stwierdził, że wskazywane okoliczności, jak możliwość ograniczenia korzystania z ich własnych nieruchomości poprzez negatywne oddziaływanie - polegające w szczególności na pozbawieniu dostępu do światła słonecznego, zwiększonej emisji hałasu, zanieczyszczeń, zwiększonym ruchu drogowym, a także możliwość pogorszenia warunków życia oraz obniżenia wartości ich nieruchomości w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, stanowić mogą jedynie o naruszeniu interesów faktycznych, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Żaden bowiem właściciel czy użytkownik wieczysty nieruchomości nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia, zwłaszcza położonego nie w bezpośredniej bliskości. Skoro zaś wnioskodawcy nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]., to nie zachodziła przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Uzasadniało to wydanie przez organ I instancji decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy do wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4. Ustalenie to pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Jednobrzmiące co do treści skargi na powyższe rozstrzygnięcie wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi: L. B., T. G., G. J., Z. J., H. M., S. K., J. P. Sąd zarejestrował skargi: L. B. za sygn. akt II SA/Łd 590/15, T. G. za sygn. akt II SA/Łd 592/15, G. J.za sygn. akt II SA/Łd 593/15, Z. J. za sygn. akt II SA/Łd 594/15, H. M. za sygn. akt II SA/Łd 595/14, S. K. za sygn. akt II SA/Łd 598/15, J. P. za sygn. akt II SA/Łd 599/15. Skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: - art. 28 K.p.a. w zw. z § 3 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię, w oderwaniu od przyjętej linii orzeczniczej oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez organ I jak i II instancji, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie przysługuje im status strony w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, - art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. i 80 K.p.a. poprzez nierozważenie całokształtu okoliczności sprawy i niewłaściwą ocenę okoliczności dotyczących wydania pozostałych decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] oraz [...] z dnia [...], dla terenu stanowiącego własność jednego podmiotu, oraz pominięcie, dla oceny posiadania statusu strony przez skarżących faktu, iż byli oni stronami postępowania o wydanie raportu o oddziaływaniu na środowisko, co mając na uwadze pozostałe okoliczności niniejszej sprawy przemawia za przyznaniem skarżącym statusu strony postępowania o wydanie warunków zabudowy, - art. 8 K.p.a. polegające na działaniu przez organ I i II instancji z pominięciem całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, tym samym w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewykazanie na jakich dowodach oparł się organ II instancji i z jakiej przyczyny odmówił zasadności argumentom odwołania w szczególności dotyczącym obniżenia wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji. W obszernych motywach skarg skarżący powtórzyli co do zasady argumenty z odwołań od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o ich oddalenie, argumentując jak w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sąd na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączył wspomniane wyżej sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, wskazując, iż obecnie będą prowadzone pod sygn. akt II SA/Łd 590/15. Skarżący L. B. oświadczył, iż jego skarga w sprawie II SA/Łd 590/15 dotyczy decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji przy ul. F, omyłkowo wskazanej w skardze jako ul. C. Skarżący poparł skargę i oświadczył, że występuje w imieniu własnym, zaś jego żona M. B. nie jest skarżącą w tej sprawie. Pełnomocnik skarżących w sprawach o sygn. akt II SA/Łd 592/15, II SA/Łd 593/15, II SA/Łd 594/15, II SA/Łd 595/15, II SA/Łd 598/15, II SA/Łd 599/15 poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik uczestniczki postępowania T. D. oświadczył, że decyzja o warunkach zabudowy została przeniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. na rzecz M. S., która jest uczestniczką niniejszego postępowania i wniósł o oddalenie skargi. Uczestniczka postępowania A. F. przyłączyła się do skargi i oświadczyła, że mieszka blisko planowanej inwestycji w odległości 300 metrów. Uczestnik postepowania A. R. przyłączył się do skargi i oświadczył, że mieszka w odległości 600 metrów od planowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. W ocenie sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] Przypomnieć na wstępie należy, iż decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., ustalił na wniosek T. D. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wielorodzinnych i budynku usługowego wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi oraz dwoma zjazdami z ul. A, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A, na fragmencie działki nr [...] oraz na fragmentach działek drogowych nr 1/1, i 1/2 w obrębie [...]. Po wtóre, istotne jest, iż zaskarżona decyzja została wydana w następstwie wniosku między innymi skarżących, o uchylenie w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji administracyjnej. Wyjaśnić trzeba, iż ta instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w jakim doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b k.p.a. Tryb postępowania z kolei uregulowany został przepisami art. 146 - 152 k.p.a. Omawiane postępowanie składa się w zasadzie z dwóch etapów, co też prawidłowo w przedmiotowej sprawie przeprowadzono. W ramach pierwszego etapu, który można określić mianem "wstępnego", organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym i przedmiotowym a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Badając aspekt podmiotowy organ administracyjny winien zatem ustalić, czy podanie pochodzi od strony. W orzecznictwie sądowym ukształtował się jednak pogląd, podzielany zresztą w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 898/14 – dostępne, jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym, co należy zaznaczyć, postanowienie o wznowieniu postępowania może zapaść wyłącznie, gdy organ ustali zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy, organ bada, czy decyzja, której dotyczy żądanie wszczęcia postępowania posiada przymiot ostateczności i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Pozytywna ocena wspomnianych przesłanek, które - co trzeba podkreślić - muszą być spełnione łącznie, nakłada na właściwy organ obowiązek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Tak też stało się w przedmiotowej sprawie, a zgromadzone w sprawie dokumenty potwierdzają wnioski organu co do zaistnienia przesłanek niezbędnych dla wznowienia postępowania stosownie do art. 149 § 1 k.p.a., tak więc: decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia 21 lipca 2014 r. posiada walor ostateczności i funkcjonuje w obrocie prawnym, wniosek o wznowienie oparty został na jednej z ustawowych podstaw (tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i złożony został, wedle ustaleń organu, w terminie przewidzianym w art. 148 k.p.a. Okoliczności te zdają się być nadto niesporne w przedmiotowej sprawie i nie wymagają tym samym szerszego omówienia. Niemniej jednak co należy zaznaczyć, ustawodawca nie pozostawił organowi administracji publicznej swobody co do sposobu zakończenia tak wszczętego postępowania wznowieniowego. W przepisie art. 151 k.p.a. jednoznacznie określił rodzaje rozstrzygnięć, które mogą zapaść, przy spełnieniu dodatkowych warunków. I tak, jak stanowi art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wobec ustalenia, podjętego jako wynik postępowania przeprowadzonego z poszanowaniem reguł wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, iż wnioskodawcom – w tym skarżącym – nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela podjętą przez organ ocenę, popartą obszernym materiałem dowodowym i wyczerpującą argumentacją. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest ustalone, że przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przysługuje inwestorowi, właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu terenu, na którym planowana jest inwestycja, a także właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiadujących z tymże terenem. Powszechnie przyjmuje się także, iż w przypadku tego postępowania administracyjnego stronami toczącego się postępowania są poza zainteresowanym inwestorem, właścicielem nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana również inne podmioty, które - powołując się na konkretny przepis prawa - wykażą interes prawny do udziału w tym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 8 października 1998 r., sygn. akt II SA/Gd 1095/98). Co za tym idzie, nie powinno budzić wątpliwości, że stroną postępowania w sprawach dotyczących warunków zabudowy mogą być, w zależności od okoliczności, zarówno właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenem inwestycji, jak również właściciele działek niegraniczących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 135/11; z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/10; z dnia 29 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 594/99 oraz z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt OSK 394/04). W orzecznictwie wskazuje się również, że właściciele nieruchomości niepozostających w bezpośredniej styczności z terenem planowanej inwestycji mogą być stroną takiego postępowania po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek, oparty na przepisach prawa materialnego. Przykładowo w wyrokach WSA: w Poznaniu z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Po 68/08; w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 115/07; w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 901/05 przyjęto, że stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być - w zależności od okoliczności sprawy - także właściciele nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji, o ile zamierzona inwestycja wywołuje dla nich uciążliwe skutki. Z powyższego wywieść należy, iż w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym, a co za tym idzie - przymiocie strony postępowania, innych - poza inwestorem - osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem i rozmiarem zamierzonej inwestycji oraz stopniem i zakresem oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. Przy czym, przymiotu strony w tym postępowaniu nie określa się poprzez odniesienie do obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), który w tym postępowaniu nie znajduje zastosowania. Oddziaływanie planowanej inwestycji należy w sprawie dotyczącej warunków zabudowy ustalać biorąc pod uwagę przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co więcej, wbrew stanowisku skarżących, o istnieniu przymioty strony spornego postępowania nie decyduje również fakt, iż w ramach wyznaczonego przez organ administracji, stosownie do § 3 rozporządzenia, obszaru analizy znajdują się nieruchomości stanowiące własność/współwłasność skarżących. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż obszar analizy wyznaczony w oparciu o wytyczne rozporządzenia nie służy ustaleniu kręgu stron postępowania. Uczestnikami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie muszą być właściciele wszystkich nieruchomości położonych w obszarze analizowanym. Celem wyznaczania obszaru analizowanego nie jest określenie kręgu stron postępowania, lecz wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie przeczy to oczywiście tezie o możliwości poszukiwania podmiotów mających przymiot strony wśród podmiotów posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym. Niewątpliwie natomiast ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie warunków zabudowy winno nastąpić zgodnie z art. 28 k.p.a. (por. wyroki WSA: w Lublinie z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 414/12; w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 976/11). O interesie prawnym właścicieli działki leżącej w sąsiedztwie działki, której dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy decyduje nie charakter tego sąsiedztwa (bezpośredni, pośredni), ale zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości w szczególności rozumiany jako możliwe naruszenie praw danego podmiotu poprzez ograniczenie w zagospodarowaniu jego nieruchomości. To natomiast powoduje, że w każdej sprawie należy określić zasięg inwestycji, ewentualnie działki sąsiednie i ustalić strony postępowania. Tym samym organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Zakres tego oddziaływania pozwala na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1224/13). Nie budzi wątpliwości sądu, iż wnikliwe postępowania przeprowadzone w niniejszej sprawie, z uwzględnieniem rodzaju planowanej inwestycji i zakresu jej uciążliwości dla otoczenia pozwoliło podjąć organom uzasadnioną – w obszernej argumentacji uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przedstawionej również w części ustaleń stanu faktycznego niniejszego uzasadnienia – ocenę, iż sporna inwestycja nie powoduje negatywnego oddziaływania na nieruchomości skarżących. Nie sposób pominąć, iż jak ustaliły organy i co znajduje odzwierciedlenie na mapie, iż nieruchomości najbliżej położone względem terenu inwestycji oddalone są od jego granic o 9-11m i 37 m, przy czym oddzielone są od niego pasem drogi publicznej ul. A (droga gminna). Z kolei, pozostałe nieruchomości znajdują się w znacznej odległości od terenu inwestycji 42m, 150m, a nawet 1000m. W okolicznościach faktycznych jak wyżej nie budzi wątpliwości sądu, iż bezsprzecznie przysługujące skarżącym prawo własności i jego konstytucyjna ochrona nie zostały naruszone kwestionowaną decyzją. W żaden sposób, z uwagi już na duże odległości, realizacja inwestycji nie doprowadzi do naruszenia prawa własności skarżących. Zatem przysługujące skarżącym, stosownie do art. 140 Kodeksu cywilnego, prawo nie stanowi źródła interesu prawnego skarżących w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...]. Analiza obszernego materiału dowodowego i argumentów skarżących przemawia za słusznością tezy, iż skarżący nie wskazali innego źródła swego interesu prawnego, który zostałyby naruszony na skutek ustalenia spornych warunków zabudowy. Zasadnie wywodził organ, że planowana inwestycja dotyczy zabudowy mieszkaniowej nie odbiegającej funkcją od już istniejącej w najbliższym otoczeniu, zlokalizowanej przy ogólnie dostępnej drodze publicznej, a jej oddziaływanie co do zasady nie odbiega od warunków i oddziaływań istniejących między nieruchomościami na terenie miasta. Podobnie, wbrew wywodom skarżących nie można przypisać im przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] tylko z tego względu, iż przymiot ten został im przypisany w ramach postępowania prowadzonego z wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację innego przedsięwzięcia (choć również mieszkaniowego) na tym samym terenie. Dostrzec bowiem trzeba odmienność tych dwóch postępowań. Niewątpliwie postępowanie w ramach wniosku o ustalenie warunków zabudowy prowadzone jest przez inne organy administracji publicznej i co istotne w oparciu o inne przepisy prawa materialnego. Oznacza to, iż już z tego względu nie sposób utożsamiać tych dwóch postępowań i zamiennie przypisywać ten sam krąg stron postępowania dla każdego z nich. Po wtóre, nie można pominąć strony podmiotowej i przedmiotowej każdego z tych postępowań. W realiach przedmiotowej sprawy, co zaznaczył organ, inny podmiot złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, inny o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co więcej dla innego rodzaju przedsięwzięć. Nie jest tym samym wystarczające subiektywne przekonanie skarżących, iż postępowania te są w swoisty sposób powiązane i wystarczy powołanie się na istnienie przymiotu strony w jednym, by otrzymać ten przymiot w drugim postępowaniu. Ustawodawca nie pozostawił w tym względzie organom administracji publicznej dowolności, nie może organ w ramach uznania administracyjnego przypisywać określonym podmiotom przymiotu strony danego postępowania. Dlatego też w stosownych przepisach prawa uregulował te kwestie odpowiednio dla danego rodzaju sprawy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż aby skarżącym przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy musieliby wskazać na przepis prawa materialnego, który potwierdzałyby ich interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. czego, jak wyczerpująco wykazał organ, nie uczynili. Argumentem przemawiającym za przyznaniem skarżącym przymiotu strony nie może być również argument dotyczący obniżenia wartości ich nieruchomości w związku z realizacją inwestycji. Jak zauważył organ, kwestie ewentualnego wpływu na wartość sąsiednich nieruchomości w związku z realizacją inwestycji nie są przedmiotem aktualnie prowadzonego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1032/08 wywiódł, że prawo do zagospodarowania własnego terenu nie może naruszać interesu publicznego i osób trzecich, lecz musi to być interes chroniony prawem (art. 6 ust. 2 pkt 1 in fine ustawy). Skoro inwestycja nie będzie charakteryzowała się uciążliwościami przekraczającymi wartości określone w przepisach prawa, to nie można mówić, że interes osób trzecich został naruszony. W zakresie ochrony praw osób trzecich nie mieści się kwestia obniżenia wartości nieruchomości. Nie jest to bowiem interes prawny, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, lecz faktyczny, który również podlega ochronie lecz w innym trybie, nie zaś przez art. 6 ust. 2 ustawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 403/09). Podsumowując dotychczasowe uwagi stwierdzić trzeba, iż uznanie za stronę właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wymaga wykazania, że wynik postępowania dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Skarżący nie wykazali, aby wynik postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy nieruchomości nie sąsiadującej bezpośrednio z należącymi do nich nieruchomościami, wpływał na ich prawa i obowiązki oparte na przepisach prawa materialnego. Argumenty, które w ich ocenie przemawiają za przyznaniem im przymiotu strony zakończonego postępowania, potwierdzają istnienie wyłącznie interesu faktycznego, a ten nie skutkuje przyznaniem skarżących przymiotu strony postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją z dnia [...]. Nie budzi wątpliwości sądu, iż skarżącym subiektywnie zależy na określonym rozstrzygnięciu w ramach wznowionego postępowania, jednakże nie popierają swojego stanowiska konkretnym przepisem prawa materialnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Interes faktyczny, którym się legitymują nie zapewnia im ochrony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Organy obu instancji przeanalizowały podnoszone przez strony jednobrzmiące argumenty w kontekście charakteru decyzji ustalającej warunki zabudowy i zasadnie wywiodły, iż fakt, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze analizy nie przesądza o przymiocie strony, gdyż wnioskodawcy winni wykazać negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na ich indywidualne nieruchomości, czego w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali. Należy też podnieść, że w sytuacji, gdy organ odmawia wnioskodawcom przymiotu strony we wznowionym postępowaniu, nie ma podstaw do oceny pozostałych zarzutów dotyczących wadliwości decyzji ustalającej warunki zabudowy. Bezskuteczne zatem są zarzuty skarżących dotyczące przesłanek nowej zabudowy, w tym kontynuacji funkcji i dobrego sąsiedztwa. Reasumując wskazać wypada, iż organy w sposób należyty i wyczerpujący przedstawiły argumenty przemawiające za oceną, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym uzasadniona jest odmowa uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...], gdyż – jak zostało wykazane – brak podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie organy administracji w sposób kompleksowy odniosły się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących w toku postępowania, co zostało odzwierciedlone w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skarg. ms