I OSK 2879/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędzia del. WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1709/15 przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - Prądnik Biały w Krakowie A. G. - W. w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną Pismem z 1 lipca 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w G. (dalej Komendant Powiatowy) wystąpił do Starosty [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem przez A. B. (dalej skarżący). W piśmie tym wskazał, że Komenda Powiatowa Policji otrzymała postanowienie Sądu Rejonowego w G. o umorzeniu postępowania przeciwko skarżącemu, z którego wynika, że skarżący jest osobą upośledzoną w stopniu umiarkowanym; cierpi na zaburzenia otępienne; od lat utrzymują się u niego zaburzenia pamięci świeżej. W ocenie biegłego lekarza psychiatry, skarżący ma w znacznym stopniu organiczną zdolność rozpoznania czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Okoliczności te mogą mieć wpływ na bezpieczne kierowanie przez niego pojazdami mechanicznymi w ruchu drogowym. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. [nr [...]] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2015 r.) Starosta [...] (dalej Starosta) skierował A. B. na badanie lekarskie w zakresie posiadanych uprawnień, tj. kategorii A i B, w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Starosta powołał art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155, dalej ukp) i wskazał, że wobec treści pisma Komendanta Powiatowego istniały uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, zatem koniczna była weryfikacja powyższych informacji. W odwołaniu od decyzji z [...] sierpnia 2015 r. skarżący zarzucił, że nie leczył się odwykowo, a Policja celowo tak napisała, działając na jego niekorzyść. Podkreślił, że nie jest osobą chorą psychicznie, prawo jazdy ma od 1987 r. i nigdy nie spowodował żadnego wypadku. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. [nr [...]] (dalej decyzja z [...] września 2015 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" [winno być "[...]"] (dalej Kolegium) utrzymało w mocy decyzję z [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu Kolegium powołało art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp i wskazało, że skarżącego skierowano na badanie lekarskie z uwagi na istnienie uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do jego zdrowia. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że u skarżącego biegli lekarze psychiatrzy rozpoznali w stopniu znacznym ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Z opinii biegłych wynika, że skarżący jest osobą upośledzoną w stopniu umiarkowanym; cierpi na zaburzenia otępienne; od lat utrzymują się u niego zaburzenia pamięci świeżej. Kolegium wskazało, że zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu, a dotyczące "dopisania przez Policję, że odwołujący leczy się odwykowo" są nietrafne, gdyż w aktach sprawy nie ma żadnych informacji na ten temat. Gdy starosta otrzyma wiarygodną wiadomość o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierowcy, obowiązany jest wydać decyzję o skierowaniu go na badanie lekarskie. Starosta w toku przedmiotowego postępowania, nie podejmuje żadnych czynności mający na celu ustalanie przyczyn wystąpienia okoliczności mogących powodować istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym, gdyż nie może samodzielnie dokonywać wiążącej oceny stanu zdrowia skarżącego. Na temat stanu zdrowia skarżącego mogą się wypowiedzieć tylko lekarze specjaliści, po przeprowadzeniu badań, na które kieruje starosta. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podniósł, że zaistniała pomyłka, gdyż "został zabrany dowód rejestracyjny wystawiony na jego nazwisko", natomiast pojazdem kierował jego syn D., który w trakcie zatrzymania jechał z dziadkiem do szpitala. W organie I instancji nie powiedział o tym, gdyż nie chciano z nim rozmawiać. Nadal uważa, że jest dyskryminowany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z 15 stycznia 2016 r. Referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w pełnym zakresie. Na rozprawie w dniu 1 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę a na podstawie art. 250 ppsa orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy (...) na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Jak wynika z art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy (...), jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Skierowanie na badania lekarskie może nastąpić gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało uprawnionym w tym zakresie lekarzom, którzy przeprowadzą sporne badanie (wyrok WSA w Krakowie z 26.2.2014 r., III SA/Kr 1078/13, cbosa). Ustawa o kierujących pojazdami nie precyzuje, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Wskazuje jedynie, że zastrzeżenia te muszą być "uzasadnione" a informacja o nich musi być wiarygodna. Są to stwierdzenia ogólne, pozostawiające właściwemu organowi administracji publicznej możliwość dokonania oceny. Zwrot "uzasadnione zastrzeżenia" należy interpretować zgodnie z celem ustawy, którym jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jedną z istotnych przesłanek bezpieczeństwa ruchu jest stan zdrowia kierowcy. Od dyspozycji zdrowotnej kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu, a niedomagania kierowcy w tym zakresie, są czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu (wyrok WSA w Poznaniu z 11.2.2015 r., III SA/Po 481/14; wyrok WSA w Gdańsku z 18.6.2014 r., III SA/Gd 344/14, cbosa). W piśmiennictwie podkreśla się, że "podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem" (W. Kotowski, Komentarz do ustawy z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, Wyd. ABC 2002). Ocena przesłanek uzasadniających wydanie skierowania musi być przy tym dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu danej osoby. Niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo zarówno kierowcy, jak i innych użytkowników dróg. Zagrożenie, o którym mowa, może być wywołane niezdolnością kierowcy do prowadzenia pojazdu spowodowaną brakami fizycznymi lub umysłowymi, mającymi postać jednostek chorobowych, jak i cechami charakteru dyskwalifikującymi go jako kierowcę (R. A. Stefański, Komentarz do ustawy – Prawo o ruchu drogowym, Wyd. ABC 2005). W przedmiotowym postępowaniu Komenda Powiatowa Policji otrzymała postanowienie Sądu Rejonowego w G. o umorzeniu postępowania przeciwko skarżącemu, z którego wynika, że skarżący jest osobą upośledzoną w stopniu umiarkowanym; cierpi na zaburzenia otępienne; od lat utrzymują się u niego zaburzenia pamięci świeżej. Z opinii biegłego lekarza psychiatry jednoznacznie wynika, że skarżący w prowadzonym postępowaniu karnym miał w znacznym stopniu organiczną zdolność rozpoznania czynu i pokierowania swoim postepowaniem. Okoliczności te mogą mieć wpływ na bezpieczne kierowanie przez niego pojazdami mechanicznymi w ruchu drogowym. W ocenie organów obu instancji, taka informacja rodziła uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Ustalenia te oparto na postanowieniu Sądu Rejonowego w G. o umorzeniu postępowania, z którego wynika jednoznacznie fakt sporządzenia opinii sądowo-psychiatrycznej o stanie zdrowia skarżącego. Organy orzekające w sprawie słusznie uznały, że dokument ten, aczkolwiek lakoniczny z uwagi na tajemnicę lekarską, stanowił wystarczającą podstawę do skierowania skarżącego na badania lekarskie, gdyż pochodzi z Sądu [powszechnego] i powołał się na orzeczenie biegłego lekarza psychiatry, który znając stan zdrowia skarżącego wiarygodnie potrafił ocenić jego aktualny stan zdrowia. Na tej podstawie organ uznał, że przy schorzeniu, na które cierpi skarżący, celowym jest skierowanie go na badania lekarskie. Zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Niewiarygodne są twierdzenia skarżącego, że to nie on prowadził w krytycznym dniu samochód, a jedynie zatrzymano dowód rejestracyjny jego samochodu, a samochód prowadził jego syn. Są to nowe okoliczności, które skarżący podniósł dopiero na etapie skargi do Sądu. Nie ma to istotnego znaczenia wobec sygnalizowanych przez organy wymiaru sprawiedliwości schorzeń występujących u skarżącego i faktu, że skarżący ma prawo jazdy. Nie ma znaczenia w sprawie wcześniejsze twierdzenie skarżącego, że ma prawo jazdy od 1987 r. i nigdy nie spowodował żadnego wypadku drogowego. Lekarz specjalista, mający pełny dostęp do historii choroby skarżącego, powziął wątpliwość, co do predyspozycji zdrowotnych skarżącego do kierowania pojazdami. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona interesowi uczestników ruch drogowego i samego skarżącego do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone i nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem badań jest weryfikacja powziętych przez organ zastrzeżeń. Skargę kasacyjną wywiódł A. B., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu adw. A. G.-C., zaskarżając wyrok III SA/Kr 1709/15 w "całości", zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 3 w zw. z art. 134 ppsa przez zaniechanie przez Sąd zbadania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ administracji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi w związku z art. 7 kpa statuującym zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązującym organ administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wskazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie; II. przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie - art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy Starosta [...] w sposób nieuprawniony wydał decyzję o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przy braku uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia, za wystarczającą uznając lakoniczną informację o zakończonym postępowaniu karnym i sporządzonej na potrzeby wskazanego postępowania opinii sądowo-psychiatrycznej, dotyczącej czynu niemającego związku z bezpiecznym kierowaniem pojazdami mechanicznymi w ruchu drogowym, w sytuacji gdy Sąd I instancji nie zapoznał się z treścią opinii i nie zweryfikował jej treści, oddalając tym samym wniosek pełnomocnika skarżącego w tym zakresie. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Mimo że autorka skargi kasacyjnej wskazała, że "zaskarża w całości wyrok... III SA/Kr 1709/15", to z konstrukcji zarzutów i ich uzasadnienia wynika, że nie skarży ona punktu II (drugiego) wyroku III SA/Kr 1709/15, zawierającego rozstrzygnięcie o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Autorka skargi kasacyjnej nie ma interesu prawnego w skarżeniu korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia przyznającego pełnomocnikowi zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa tj. na naruszeniu norm prawa materialnego i przepisów postępowania. Zarzut naruszenia art. 3 w zw. z art. 134 ppsa w zw. z art. 7 kpa okazał się niezasadny. Zarzut naruszenia art. 3 ppsa nie został podniesiony skutecznie. Art. 3 ppsa składa się z dwu paragrafów o zróżnicowanej treści normatywnej, przy czym § 2 tego artykułu składa się z 10 punktów. Niedopuszczalne jest konstruowanie zarzutu przez pakietowe powoływanie przepisu o złożonej budowie, jeśli skarga kasacyjna nie spełnia wymogu dokładnego sprecyzowania zarzutów i każdy z tych zarzutów nie jest należycie uzasadniony. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r., I GSK125/09; 23.11.2010 r., II FSK 1165/09; 1.12.2010 r., II FSK 1507/09; 8.12.2010 r., I GSK 619/09; 19.7.2013 r., I OSK 2766/09, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 689-690, nb 16). Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że art. 3 § 2 pkt 1 ppsa ma charakter ustrojowy. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie (wyrok NSA z: 9.8.2016 r., II OSK 2929/14, Lex 2119367; 20.12.2016 r., I OSK 1861/15, Lex 2256049). Nietrafnie autorka skargi kasacyjnej dopatruje się naruszenia art. 134 ppsa w zw. z art. 7 kpa. W szczególności w skardze kasacyjnej nie wskazano, których zarzutów skargi Sąd I instancji nie rozpoznał, ani jakie zagadnienia winny były być zbadane przez ów Sąd, jako że nie był on związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kontrolowanym postępowaniu, z uwagi na jego charakter, nie stanowiło naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) brak badania opinii sądowopsychiatrycznej, sporządzonej w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w G. Skoro opinia ta nie została skutecznie zakwestionowana przed sądem meriti, to informacja o stanie zdrowia skarżącego, oparta na postanowieniu Sądu Rejonowego w G., umarzającego postępowania wobec skarżącego, zawarta we wniosku z [...] lipca 2015 r. właściwego Komendanta Powiatowego Policji w G., stanowiła wystarczającą podstawę co do istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zawiera normę wynikową. Skoro Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził, by w kontrolowanym postępowaniu doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to zaskarżony wyrok nie narusza wskazanego jako norma odniesienia wzorca kontroli. Zarzut naruszenia art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp nie jest usprawiedliwiony. Na Staroście ciążył obowiązek wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, skoro w świetle pisma Komendanta Powiatowego Policji z [...] lipca 2015 r. Starosta trafnie uznał, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co stanu zdrowia skarżącego. Postanowienie Sądu Rejonowego w G. zapadło w postępowaniu, toczącym się na podstawie ustawy, a dowód z opinii biegłych psychiatrów został oceniony przez ów Sąd Rejonowy. Informacja o uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia skarżącego pochodziła od właściwego Komendanta Powiatowego Policji w G., z powołaniem się na dokument urzędowy, jakim jest postanowienie Sądu powszechnego (art. 76 § 1 kpa), który to Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych psychiatrów i ocenił go w postępowaniu regulowanym ustawą. Stan taki wskazuje na istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, co wskazuje na prawidłowe zastosowanie przez Starostę art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp. Przeciwko zastosowaniu w kontrolowanej sprawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp nie przemawiał przywołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4.9.2014 r., III SA/Gd 434/14 [Lex 1504246]. Wyrok ów zapadł w zasadniczo odmiennym stanie faktycznym. W postępowaniu kontrolowanym wyrokiem III SA/Gd 434/14, postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt [...], mocą którego ustanowiony został kurator dla nieobecnego J. D. zostało zmienione i wniosek organu w wyżej opisanym przedmiocie postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia [....] kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt [...] został oddalony. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, było to, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 ppsa; uzasadnienie wyroku III SA/Gd 434/14). Poglądu, że "Na marginesie Sąd zwraca nadto uwagę, że ustalenie organów obu instancji, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego uzasadniające skierowanie go na badania lekarskie na podstawie jedynego dowodu w niniejszym postępowaniu administracyjnym tj. opinii sądowo-psychiatrycznej, sporządzonej na użytek innego postępowania - postępowania karnego, które nie dotyczyło przestępstwa związanego z naruszeniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wydaje się zupełnie nieprzekonujące", Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie I OSK 2879/16, nie podziela. Pogląd ów wygłoszony "na marginesie" i w z daleko idącym zastrzeżeniem "ustalenie... wydaje się zupełnie nieprzekonujące", nie był poddany kontroli Sądu II instancji (wyrok III SA/Gd 434/14 uprawomocnił się bez skargi kasacyjnej; cbosa) i pozostaje w sprzeczności z istotą i celem regulacji zawartej w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ukp. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że konieczność skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest działaniem organów państwa w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tym samym ochrony zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego (wyrok NSA z: 28.2.2017 r., I OSK 421/15, Lex 2255765; 21.10.2014 r., I OSK 564/13, Lex 1591040). Dopóki istnieją wątpliwości co do zdrowotnych uwarunkowań zdolności do kierowania pojazdami zgłoszone przez właściwy organ, dopóty starosta jest zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu na badania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6.12.2012 r., III SA/Gd 662/12, Lex 1235306, od którego skargę kasacyjną oddalono wyrokiem I OSK 564/13). W kontrolowanej sprawie Starosta, otrzymawszy zawiadomienie właściwego organu o stanie zdrowia kierowcy, nie wydał decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie automatycznie, lecz dokonał należytej oceny informacji mu przekazanych i prawidłowo stwierdził, że z zawiadomienia z [...] lipca 2015 r. wynikają uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Tak samo trafnie oceniło ten stan Kolegium w decyzji z [...] września 2015 r., co słusznie aprobował Sąd I instancji wyrokiem III SA/Kr 1709/15. Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 ppsa), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261. Pełnomocnik skarżącego winien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Krakowie wniosek wraz ze stosownym oświadczeniem.