II SA/Kr 1499/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr V/41/2015 Rady Gminy w Jordanowie z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów dla Sołectwa Naprawa stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr V/41/2015 Rady Gminy Jordanów z dnia 31 marca 2015 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów dla Sołectwa Naprawa. Wskazując za podstawę art. 93 ust. 1 i art. 94 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, póz. 1591, z późn. zm.) zaskarżył przywołaną wyżej uchwałę Rady Gminy Jordanów oraz wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości. Wskazanej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, w tym w szczególności art. 17 pkt 3, pkt. 7 lit. a, pkt. 8, 10, 12, 14, art. 19 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, a także art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona uchwała wpłynęła do organu nadzoru dnia 9 kwietnia 2015 r.. Ponieważ Rada Gminy w Jordanowie przystąpiła do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów dla sołectwa Naprawa uchwałą Nr XXV/218/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r., zmienioną uchwałą Nr XXIX/256/2009 z 22 października 2009 r., to w świetle art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (która weszła w życie 21 października 2010 r.), przy sporządzaniu i ocenie ww. planu miejscowego miały zastosowanie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed 21 października 2010 r., z uwzględnieniem zmian wynikających z innych przepisów. W odniesieniu do trybu sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego organ nadzoru stwierdził, iż: 1. Naruszono wymóg art. 17 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wójt gminy rozpatruje wnioski złożone do planu. Z analizy dokumentacji prac planistycznych wynika, że 10.12.2010 r. Wójt Gminy Jordanów rozpatrzył wnioski złożone do projektu planu: zgodnie z rozstrzygnięciem zamieszczonym w wykazie. Z analizy "Wykazu wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jordanów Naprawa (25.10-25.11.2010 r.)" wynika jednakże, że Wójt Gminy nie wskazał w Rozstrzygnięciu sposobu rozpatrzenia części wniosków: a) pisma z 18.11.2010 r. (brak prezentaty Urzędu Gminy Jordanów z datą złożenia pisma), w zakresie prośby o zmianę przeznaczenia działki nr 2131/11 na cele zabudowy jednorodzinnej, oznaczonego w Wykazie nr 23, b) pisma złożonego 29.10.2010 r. w Urzędzie Gminy Jordanów, zawierającego prośbę o zmianę przeznaczenia działki nr 4393/1, położonej w Naprawie, na działkę budowlaną, oznaczonego w Wykazie nr 62, c) pisma złożonego 29.10.2010 r. w Urzędzie Gminy Jordanów, zawierającego prośbę o zmianę przeznaczenia działki nr 4393/2, położonej w Naprawie na działkę budowlaną, oznaczonego w Wykazie nr 63, d) pisma z 25.10.2010 r. (brak prezentaty Urzędu Gminy Jordanów) w zakresie prośby o zmianę przeznaczenia działki nr 1770/6 na cele budowlane, oznaczonego w Wykazie nr 64 (wniosek dotyczył dwóch nieruchomości - w zakresie prośby dotyczącej działki nr 1770/5 wniosek został rozpatrzony). W odniesieniu do wniosków wymienionych w lit. a, b oraz c (dotyczących działek nr 2131/11, 4393/1 oraz 4393/2) ustalenia opiniowanego planu spełniają postulaty w nich zawarte - działki przeznaczone są na cele budowlane. W odniesieniu do pisma wymienionego w lit. d ustalenia planu nie odpowiadają żądaniu wnioskodawcy - ww. nieruchomość została przeznaczona na cele niezgodne z treścią wniosku, bowiem na - rolne do zalesień. 2. Naruszono art. 17 pkt 12, 14, art. 19 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nierozpatrzenie przez wójta wszystkich uwag złożonych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu oraz poprzez nieprzedstawienie przez Wójta radzie gminy nieuwzględnionych uwag celem rozstrzygnięcia, a także brak właściwego odniesienia się przez wójta do treści złożonych uwag. Przedmiotowy plan miejscowy był trzykrotnie wykładany do publicznego wglądu w niżej wymienionych terminach. Zastrzeżenia strony skarżącej budzi procedura rozstrzygnięcia przez Wójta w sprawie rozpatrzenia niektórych uwag, mianowicie: 2.1. Podczas pierwszego z wyłożeń (które odbyło się w dniach: 12.03.2013 r. -03.04.2013 r., z terminem do wniesienia uwag: do 17 kwietnia 2013 r.) Wójt Gminy: a) nie rozpatrzył uwag precyzyjnie wymienionych na stronie 3 skargi (lub rozpatrzył tylko fragment uwagi, pomijając pozostałą część uwagi), błędnie oznaczył sposób rozpatrzenia uwagi do projektu planu (jako uwzględnioną), przez co rada gminy nie rozpatrzyła wszystkich nieuwzględnionych przez Wójta uwag, a także wnoszący uwagę został wprowadzony w błąd na temat sposobu rozpatrzenia swojej uwagi przez Wójta; b) błędnie przeniósł treść precyzyjnie wymienionych na stronie 4 skargi uwag do wykazu uwag, przez co nie wiadomo, czy całe i czy prawidłowe żądanie składającego uwagę było przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wójta, a w konsekwencji także przez Radę Gminy; c) błędnie przeniósł nr nieruchomości, której dotyczyła uwaga do wykazu uwag, przez co nie wiadomo, czy cała uwaga była przedmiotem rozstrzygnięcia – strona 4,5, skargi; d) nie przedłożył radzie gminy celem rozstrzygnięcia nieuwzględnionej przez siebie uwagi – strona 5 skargi; Strona skarżąca wskazała, że uwaga oznaczona w Zarządzeniu 12/2013 Wójta Gminy Jordanów nr 77 prawdopodobnie dotyczyła dojazdu do nieruchomości nr 1045/16 oraz 1045/18 (zgodnie z załącznikiem graficznym dołączonym do tejże uwagi przez autora uwagi). Autor uwagi błędnie wskazał więc numery nieruchomości. Uwaga nr 77 została złożona wraz z innymi, analogicznymi uwagami, dotyczącymi dojazdu do nieruchomości nr: 1045/3 (nr uwagi 76), 1045/15, 1045/7 (nr uwagi 78). Autorzy ww. uwag przywoływali w ich treści identyczny nr księgi wieczystej. Uwagi nr 76 oraz 78 zostały przez Wójta, uwzględnione w części, a w części nieuwzględnione. Uwagi te zostały przedłożone Radzie celem rozpatrzenia. 2.2. Podczas drugiego z wyłożeń (które odbyło się w dniach: 19.05.2014 r - 09.06.2014 r., z terminem wnoszenia uwag: do 26 czerwca 2014 r.) Wójt gminy: a) błędnie oznaczył sposób rozpatrzenia uwagi do projektu planu (jako uwzględnioną), przez co w konsekwencji Rada Gminy nie rozpatrzyła wszystkich nieuwzględnionych przez Wójta uwag, a także wnoszący uwagę został wprowadzony w błąd na temat sposobu rozpatrzenia swojej uwagi przez Wójta – strona 5, 6 skargi. Powyższe błędy w oznaczeniu sposobu rozpatrzenia uwagi mogły wiązać się z negatywnym stanowiskiem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA), o którym mowa w punkcie 1.4.1. skargi: GDDKiA nie zgodziła się na usunięcie z projektu planu dróg stanowiących lokalny układ komunikacyjny. Strona skarżąca wskazała, że w takim przypadku (zmiany sposobu rozpatrzenia uwagi, na skutek negatywnego stanowiska organu uzgadniającego), należało zmienić Zarządzenie Wójta Gminy w sprawie rozpatrzenia uwag, a nieuwzględnione uwagi należało przedłożyć radzie gminy - winno to znaleźć również odzwierciedlenie w załączniku nr 2 do niniejszej uchwały. b) błędnie odniósł treść uwagi precyzyjnie wymienionej na stronie 6 skargi do przeznaczenia terenu w projekcie planu; c) nie rozpatrzył uwag precyzyjnie wymienionych na stronach 7,8 skargi (lub rozpatrzył tylko fragment uwagi, pomijając część uwagi) i nie przedłożył ich Radzie Gminy celem rozpatrzenia. 2.3. Podczas trzeciego z wyłożeń (które odbyło się w dniach: 13.10.2014 r - 07.11.2014 r., z terminem wniesienia uwag: do 26 listopada 2014 r.) Wójt Gminy: a) błędnie oznaczył sposób rozpatrzenia uwagi do projektu planu (jako uwzględnioną), przez co Rada Gminy nie rozpatrzyła wszystkich nieuwzględnionych przez Wójta uwag, a także wnoszący uwagę został wprowadzony w błąd na temat sposobu rozpatrzenia swojej uwagi przez Wójta – strona 8 i nast. skargi. b) błędnie przeniósł do treści Zarządzenia numer nieruchomości, której dotyczyła uwaga oraz nieprawidłowo określił sposób przeznaczenia nieruchomości w projekcie planu, a w konsekwencji błędy te zostały przeniesione do Załącznika nr 2 do uchwały, przez co nie wiadomo, czy uwaga podlegała prawidłowemu rozpatrzeniu – strona 10 skargi. 2.4. Ponadto jako omyłki w treści ww. Zarządzeń wskazuje się błędne opisanie numeru nieruchomości, której dotyczyła uwaga oraz błędne opisanie oznaczenia nieruchomości w wyłożonym projekcie planu miejscowego. I tak, np.: w uwadze oznaczonej nr 64 w Zarządzeniu Wójta Nr 23/2014 Wójt wskazał jako przedmiot uwagi nieruchomość nr 699, zamiast nr 6969, a także błędnie wskazał oznaczenie przeznaczenia ww. nieruchomości w projekcie planu: 61.KDX, zamiast 133.KDX; z uwagi oznaczonej nr 66 w Zarządzeniu Wójta Nr 23/2014 błędnie przeniesiono jeden z numerów nieruchomości (w Zarządzeniu wskazano na nieruchomość nr 1977/108, zamiast 1955/108), jednakże pozostałe nieruchomości wskazane w uwadze zostały prawidłowo przeniesione do treści Zarządzenia, prawidłowo wskazano również przeznaczenie nieruchomości w projekcie planu, co sugeruje, że uwagę rozpatrywano w odniesieniu do prawidłowego obszaru). 2.5. Jako niekonsekwencję w stosowaniu przepisów prawa, powodującą nierówne traktowanie mieszkańców, należy strona skarżąca wskazała sposób postępowania Wójta Gminy z uwagami złożonymi po wyznaczonym przez Wójta Gminy terminie. W związku z pierwszym wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu Wójt Gminy wskazał, że uwagi należy składać na piśmie w nieprzekraczalnym terminie do dnia 17 kwietnia 2013 r.. Z dokumentacji prac planistycznych wynika, że 22 kwietnia 2013 r. do Urzędu Gminy w Jordanowie wpłynęła uwaga, dotycząca zmiany przeznaczenia działki nr 680/5, położonej w Naprawie. Ww. uwaga nie została ujęta w dokumencie pn. Zarządzenie 12/2013 Wójta Gminy Jordanów z dnia 07.05.2013 r. (została zamieszczona wraz z innymi oryginałami uwag w segregatorze ze zbiorem uwag) i nie podlegała rozpatrzeniu. Podczas drugiego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, gdzie Wójt Gminy wskazał jako termin na wnoszenie uwag 26 czerwca 2014 r., Wójt rozpatrzył oraz uwzględnił dwie uwagi nadane w placówce pocztowej 7 lipca 2014 r., czyli złożone z przekroczeniem wyznaczonego przez Wójta terminu (zgodnie z dokumentem Zarządzenie 23/2014 Wójta Gminy Jordanów z dnia 17.07.2014 r.). 3. Naruszono wymóg art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym przeznaczenie gruntów leśnych na cele nierolne i nieleśne wymaga uzyskania właściwych zgód (w przypadku gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, wymaga uzyskania zgody właściwego ministra, pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa, wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej). Strona skarżąca wskazała w tym miejscu, że w myśl art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Mając na uwadze przytoczone przepisy, każde przeznaczenie w miejscowym planie gruntów leśnych na cele inne niż leśne (niezależnie od powierzchni przeznaczanych gruntów oraz ustaleń zapisanych w planie miejscowym), wymaga uzyskania właściwej zgody. Ocena przedłożonej przez Gminę dokumentacji prac planistycznych wykazała, że przeznaczono na cele nieleśne grunty leśne oznaczone na podkładzie mapowym, na którym sporządzono przedmiotowy plan miejscowy, symbolem Ls (lasy), bez uzyskania wymaganych zgód. Powyższy zarzut został poparty częścią graficzną – strona 12-16 skargi - i dotyczy: a) terenów przeznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem 8.MN b) terenów przeznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym na cele zieleni nieurządzonej, oznaczonej w przedmiotowym planie miejscowym symbolami: 6.ZN, 19.ZN (budzi wątpliwości), 29.ZN, 35.ZN, 37-38.ZN, 41.ZN, 55-56.ZN c) terenów przeznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym na cele rolnicze, oznaczone symbolem 1.R d) terenów przeznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym na cele rolnicze do zalesień, oznaczone symbolem 29.R,ZL; 109.R,ZL Z analizy załącznika graficznego do wniosku Wójta Gminy Jordanów z 16 kwietnia 2014 r., znak: B.6723.2.2014, skierowanego do Marszałka Województwa Małopolskiego o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych nie będących własnością Skarbu Państwa wynika, że ww. grunty nie były przedmiotem wniosku Wójta. 4. Naruszono wymóg art. 17 pkt 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, bez uzgodnienia z zarządcą drogi - Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie (dalej: GDDKiA) oraz Zarządem Dróg Powiatowych w Suchej Beskidzkiej (dalej: ZDP). Zgodnie z wyżej przywołanymi przepisami, właściwy zarządca drogi uzgadnia projekt planu miejscowego jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Przez teren objęty przedmiotowym planem miejscowym przebiegają drogi krajowe nr 7, 28, planowana jest do realizacji także droga ekspresowa S7, których zarządcą jest GDDKiA. Ponadto przez teren sołectwa Naprawa przebiegają dwie drogi powiatowe o numerach: 1668K oraz 1686K, których zarządcą jest ZDP. 4.1. Odnosząc się do dróg kategorii krajowej, strona skarżąca wskazała, że projekt przedmiotowego planu miejscowego był sześciokrotnie uzgadniany z GDDKiA. Powodem takiej ilości uzgodnień projektu planu z zarządcą dróg krajowych były zarówno negatywne stanowiska organu uzgadniającego (m.in. wobec zaproponowanych przez gminę rozwiązań układu dróg lokalnych), jak i zmiany wprowadzane przez gminę do projektu planu na skutek uwzględnienia uwag złożonych w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu (m.in. usunięcie z projektu planu dróg stanowiących lokalny układ komunikacyjny). Ostatnie z uzgodnień projektu planu odbyły się po drugim (z trzech, które miały miejsce) wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu - Wójt Gminy pismem znak: B.6722.04.2014, z 25.07.2014 r., ze względu na uwzględnienie licznych uwag złożonych do projektu planu, a dotyczących układu komunikacyjnego terenów leżących przy drogach krajowych, wystąpił do GDDKiA z prośbą o ponowne uzgodnienie projektów dwóch planów: dla sołectwa Osielec oraz Naprawa. GDDKiA postanowieniem znak: GDDKiA- O/KR/Z-3ew/439/WAD/8-3/2014/14231/9457, z 14.08.2014 r., odmówiła uzgodnienia przedłożonego projektu planu Naprawa, a to ze względu na: brak w planie wskazania dojazdów innymi drogami niż krajowa, uwzględniających ograniczenie dostępu do drogi krajowej w miejscach, gdzie brak możliwości wykonania zjazdów (w szczególności zjazdów publicznych). W projektach planów dla obu sołectw zrezygnowano z wyznaczenia niepublicznych dróg dojazdowych do obsługi terenów. Strona skarżąca nadmieniła, że projekty planów da obu sołectw były już kilkakrotnie przedmiotem uzgodnienia tut. Organu. Wypracowano wersję planów, która uwzględniała ograniczenie dostępu do dróg krajowych i wskazywała lokalne układy komunikacyjne. W obecnie prezentowanych projektach częściowo wraca się do rozwiązań, które wcześniej nie były uzgodnione przez tut. Organ. W związku z powyższym należałoby skorygować projekty planu w następującym zakresie: w projekcie planu dla sołectwa Naprawa dla terenów przy dodrze krajowej nr 7, w szczególności 18MNU i 20MNU, 29MNU i 7U wyznaczyć drogi wewnętrzne połączone z drogami dojazdowymi. Wyklucza się wykonywanie nowych zjazdów z drogi krajowej oraz przebudowę zjazdów indywidualnych na publiczne. Mając powyższe na uwadze Wójt Gminy skorygował projekt planu, przywracając przebiegi dróg wewnętrznych, w tym np. 12.KDX, obsługującej za pośrednictwem drogi dojazdowej tereny oznaczone w uchwalonym planie symbolem: 39.MN,U oraz 11.U, leżące w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej nr 28. Skorygowana wersja planu uzyskała pozytywne stanowisko zarządcy dróg krajowych: postanowieniem znak: GDDKiA - O/KR/Z-3ew/439/WAD/8-4/2014/16907/10645, z 15.09.2014 r. zarządca drogi stwierdził, iż: skorygowano cześć rysunkową w części dotyczącej lokalnego układu komunikacyjnego, wyznaczając drogi do obsługi terenów budowlanych co pozwala na ograniczenie dostępu do dróg krajowych. Strona skarżąca stwierdza, że po uzyskaniu ww. stanowiska, projekt planu uległ zmianom (wskazanym i opisanym szczegółowo na str. 17 i nast. skargi), których wprowadzenie, zdaniem strony skarżącej, miało wpływ na uzgodnienie z GDDKiA. 4.2. W odniesieniu do dróg powiatowych, których zarządcą jest ZDP, w tym zakresie projekt planu podlegał jednokrotnym uzgodnieniom - pismem znak: B.6722.2.2011, z 08.12.2011 r., Wójt Gminy zwrócił się zarówno do Zarządu Powiatu Suskiego, jak i do Powiatowego Zarządu Dróg, z wnioskiem o uzgodnienie rozwiązań przyjętych w projekcie planu. Z punktu V "Regulaminu organizacyjnego Starostwa Powiatowego w Suchej Beskidzkiej", przyjętego uchwałą Rady Powiatu Nr 0049/XIV/117/07 z 27 grudnia 2007r. wynika, że pełnienie obowiązków zarządcy dróg powiatowych spoczywa na Referacie Drogownictwa, znajdującym się w strukturach Starostwa Powiatowego. Stanowisko w sprawie zajął Zarząd Powiatu Suskiego, który postanowieniem znak: BP.670.5.2011, z 29.12.2011 r., wydanym na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podpisanym przez Starostę Suskiego uzgodnił pozytywnie w całości projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym dla sołectwa Naprawa. Natomiast w zakresie rozwiązań przyjętych w bezpośrednim sąsiedztwie dróg powiatowych, uchwalony plan miejscowy różni się od projektu planu przedłożonego do uzgodnień (w przedmiotowym planie drogi powiatowe oznaczono symbolami KDZ). Część graficzną przedstawiono na str. 19-21 skargi. Strona skarżąca wskazała, że nastąpiły znaczne zmiany również w stosunku do projektu tekstu planu przekazanego do uzgodnienia ZDP - w uchwalonym planie miejscowym zawarto m.in. odmienne ustalenia dotyczące lokalizacji infrastruktury technicznej w pasie dróg zbiorczych (powiatowych) – opisane szczegółowo na str. 21 skargi – co należy uznać za istotne naruszenie trybu sporządzania przedmiotowego planu, jeśli bowiem wójt jest zobligowany do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zarządcami dróg, to nie może dowolnie zmieniać projektu planu, bez uzyskania ostatecznego stanowiska właściwych organów. 5. Zastrzeżenia budzi sposób spełnienia wymogu art 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, zgodnie z którym w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią, uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga m.in.: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie (dalej: RZGW), zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wydał Rozporządzenie nr 5/2014 z 24 stycznia 2014 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Skawy w km 71+200 w Jordanowie, gmina Jordanów, powiat suski, zmienione Rozporządzeniem Nr 13/2014 r. z 14 marca 2014 r. Ww. Rozporządzeniem Dyrektor RZGW ustanowił strefę ochronną dla ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Skawy. Strefa ta dzieli się na: teren ochrony bezpośredniej oraz teren ochrony pośredniej. Z analizy załącznika nr 4 do ww. Rozporządzenia wynika, że południowa część sołectwa Naprawa, leży w granicy terenu ochrony pośredniej ww. ujęcia wody. Działania zabronione w ww. strefie, zapisano w § 4 Rozporządzenia. Wniosek o uzgodnienie projektu przedmiotowego planu był skierowany do Dyrektora RZGW w 2011 r. (pismo znak: B.6722.2.2011, z 08.11.2011 r.). Procedura uzgodnień przedmiotowego planu z Dyrektorem RZGW zakończyła się w 2012 r. Po wydaniu cytowanego Rozporządzenia Dyrektora RZGW, Wójt Gminy nie wystąpił z wnioskiem o ponowne uzgodnienie projektu planu w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, a tym samym nie wypełnił dyspozycji art. 4a ustawy Prawo wodne, co stanowi naruszenie trybu sporządzania planu. Bez znaczenia jest, zdaniem strony skarżącej, fakt, że Dyrektor RZGW wydał ww. Rozporządzenie w trakcie sporządzania przedmiotowego planu, bowiem organy planistyczne sporządzając akty prawa miejscowego winny uwzględniać wszelkie aktualne uwarunkowania i stan prawny występujący na terenie objętym planem. Powyższa zasada została potwierdzona w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, np. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16.12.2008 r., sygn.. akt: II OSK 1151/08: organy samorządu nie są zwolnione z obowiązku dostosowania postanowień projektowanego planu do zmieniających się wymogów wynikających z każdorazowo obowiązujących przepisów prawa materialnego. Z analizy przedmiotowego planu miejscowego wynika, że Wójt Gminy nie wprowadził również granic ww. strefy na rysunek planu, także w tekście planu nie zawarto informacji o wydanym przez Dyrektora RZGW Rozporządzeniu, będącym zgodnie z przywołanym przepisem art. 58 ustawy Prawo wodne, aktem prawa miejscowego. Powyższe stanowi naruszenie zasad sporządzenia planu, tj.: art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne stref ochronnych ujęć wód oraz art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym zawiera się granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie. Zdaniem strony skarżącej niektóre ustalenia planu są sprzeczne z przywołanym Rozporządzeniem nr 5/2014 Dyrektora RZGW z 24 stycznia 2014 r.. Przykładowo, zgodnie z § 4 pkt 14 ww. Rozporządzenia, na terenie ochrony pośredniej zabrania się m.in. urządzania parkingów. Zaś w § 7 ust. 3 tekstu planu wskazano: "Na całym obszarze planu dopuszcza się realizację obiektów małej architektury, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, dojazdów nie wydzielonych, parkingów i miejsc parkingowych, dojść pieszych, ścieżek rowerowych oraz zielem urządzonej, za wyjątkiem sytuacji określonych w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów". Poza powyższym, z dokumentacji prac planistycznych wynika, że Wójt Gminy, pismem znak: B.6722.2.2011 z 08.11.2011 r., wystąpił do Dyrektora RZGW o uzgodnienie m.in. projektu planu dla sołectwa Naprawa. RZGW, pismem znak: ZU-5060-Ż-76-4511/11 z 2 stycznia 2012 r., poinformował, że teren objęty planem miejscowym dla sołectwa Naprawa leży w zasięgu zalewów wodami powodziowymi wyznaczonymi w "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni rzeki Skawy". Wskazane w projekcie planu "obszary szczególnie zagrożone powodzią", określone w oparciu o zasięg zalewu wodą Q1% od rzeki Naprawki wymagają korekty (należy wyeliminować sytuację, gdy wyznaczone obszary przesunięte są w stosunku do rzeki i terenów do niej przyległych). Wójt Gminy po wprowadzeniu korekt do projektu planu (samego rysunku planu), uzyskał od RZGW pozytywne uzgodnienie projektu planu - postanowienie znak: ZU-440-8-41-4511/12 z 21.08.2012 r. (W dokumentacji prac planistycznych nie zamieszczono projektu planu będącego podstawą do uzyskania pozytywnego stanowiska RZGW, jednakże Wydział Infrastruktury samodzielnie pozyskał ww. dokument od organu uzgadniającego (vide: notatka służbowa). Strona skarżąca wskazała, że projekt przedmiotowego planu miejscowego był trzykrotnie wykładany do publicznego wglądu. Z analizy kolejnych rysunków projektu planu wynika, że zasięgi obszarów szczególnego zagrożenia powodzią różniły się na poszczególnych etapach jego sporządzenia. Z poziomu oceny nadzorczej, najważniejszym jednak jest, że na rysunku projektu planu wyłożonym po raz trzeci do publicznego wglądu, nie były wskazane prawidłowe (uzgodnione z RZGW) zasięgi obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Z porównania wersji projektu planu, który uzyskał pozytywne stanowisko RZGW, z projektem planu wyłożonym po raz ostatni do publicznego wglądu (tj. w dniach 13.10.2014 r. - 7.11.2014 r.) oraz z rysunkiem planu miejscowego (załącznikiem do opiniowanej uchwały) wynika, że prawidłowy zasięg obszarów szczególnego zagrożenia powodzią został wskazany dopiero na rysunku uchwalonego planu miejscowego. Do § 11 pkt 8 tekstu planu, w którym zawarto ustalenia dotyczące obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, po trzecim wyłożeniu do publicznego wglądu dodano zapis oznaczony pogrubieniem: "w zasięgu obszarów określonych w pkt 7 ustala się nakaz uwzględniania wszystkich obowiązujących przepisów odrębnych w zakresie ochrony przeciwpowodziowej, w tym zakaz realizacji nowej zabudowy". Powyższe nie podlegało uzgodnieniu z Dyrektorem RZGW. Strona skarżąca wskazała także, że z porównania tekstu projektu planu przedłożonego Dyrektorowi RZGW do uzgodnienia (przy pierwszym wystąpieniu do RZGW - piśmie znak: B.6722.2.2011, z 08.11.2011 r.) z opiniowanym uchwalonym planem miejscowym wynika, że w stosunku do wersji planu uzgodnionej z RZGW znacząco zmieniła się treść ustaleń planu, w tym również dotycząca obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Porównania dokonano z tekstem planu przedłożonym do pierwszych uzgodnień, bowiem jak wynika z informacji podanych przez pracownika RZGW oraz z pisma znak: B.6722.08.2012 z 30.07.2012 r., którym Gmina wystąpiła do Dyrektora RZGW o ponowne uzgodnienie skorygowanego zgodnie z żądaniem RZGW planu: "rysunek planu został zmodyfikowany, tekst planu bez zmian". Taka wersja planu uzyskała pozytywne stanowisko RZGW. Z powyższego wynika, że uchwalony tekst planu winien być zgodny z pierwotną wersją przedłożoną do uzgodnień z RZGW przy piśmie znak: B.6722.2.2011, z 08.11.2011 r., a tak nie jest. Dodatkowo, wersja planu przedłożona do uzgodnień RZGW w 2012 r. różni się od rysunku miejscowego planu w zakresie podkładu mapowego - rysunek projektu planu, który uzyskał pozytywne uzgodnienie RZGW odróżnia się od rysunku uchwalonego planu przebiegiem granic działek ewidencyjnych, ich numerami. Strona skarżąca wskazała ponadto, że z rysunku uchwalonego planu "usunięto" przebieg niektórych cieków wodnych, które znajdowały się na projekcie rysunku planu uzgodnionym przez RZGW. Powyższe utrudnia rzetelne porównanie obu wersji rysunku planu i jednoznaczne stwierdzenie poprawności przeniesienia zasięgów obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Na str. 24 – 26 skargi zamieszczono i szczegółowo opisano przykładowe różnice w przebiegu zasięgów obszarów szczególnego zagrożenia powodzią co do: a) sposobu oznaczenia (znakiem graficznym) na rysunku zasięgów obszarów szczególnego zagrożenia powodzią na poszczególnych etapach planistycznych; b) różnic w zasięgu obszarów szczególnego zagrożenia powodzią; c) różnic w zasięgu obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Powyższe, brak wyłożenia do publicznego wglądu prawidłowej wersji projektu planu, z należycie wskazanymi zasięgami obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, tj. art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - mieszkańcy miejscowości Naprawa oraz pozostali zainteresowani nie mieli bowiem możliwości zapoznania się z wersją planu, która uzyskała pozytywne stanowisko RZGW oraz podlegała uchwaleniu. Powyższe, tj. wprowadzenie na rysunek planu miejscowego prawidłowych zasięgów obszarów szczególnego powodzią dopiero tuż przed jego uchwaleniem, stanowi również naruszenie kolejności wykonania czynności, o których mowa w art. 17 ww. ustawy, a składających się na tryb sporządzania planu. Jak wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne: "Powołany artykuł określa wiążącą kolejność podejmowania poszczególnych czynności w procedurze uchwalania planu miejscowego. Przestrzeganie tej procedury jest obowiązkiem organów gminy. Przestrzeganie tej procedury stanowi również element gwarancji podejmowania uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z obowiązującym prawem. Jest to o tyle istotne, że właśnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa sposób wykonywania prawa własności, a tym samym zachowanie trybu jego uchwalania pozwala właścicielom (innym uprawnionym osobom) do podjęcia czynności związanych z ochroną przysługujących im praw. Naruszenie tego trybu zawsze ma znaczenie przy ocenie legalności uchwały w sprawie planu miejscowego" (vide: orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt: II SA/Kr 1314/08, z 12 maja 2009 r., orzeczenie prawomocne). Mając powyższe na uwadze, zdaniem strony skarżącej, niedopuszczalne jest niewyłożenie do publicznego wglądu wersji planu ostatecznie uzgodnionej z właściwym organem. 6. Naruszono wymóg art. 17 pkt 7 lit a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie warunków uzgodnienia projektu planu z Zarządem Województwa. Ze względu na negatywne stanowisko Zarządu Województwa Małopolskiego (dalej: Zarząd Województwa) wobec ustaleń miejscowego planu - niezgodności z odpowiednimi zadaniami samorządowymi - projekt przedmiotowego planu miejscowego był trzykrotnie kierowany do uzgodnień w trybie art. 17 pkt 7 lit. a ww. ustawy. Zarząd Województwa wskazywał m.in. na nieprawidłowe odniesienie się w ustaleniach projektu planu do obecności na terenie sołectwa Naprawa Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 445. Pozytywne uzgodnienie z Zarządem Województwa (postanowienie znak: PR-VIII.7634.4.29.2013.MD z 21 lutego 2013 r.) uzyskał projekt planu przesłany przez Wójta przy piśmie znak: B.6722.02.2013 z 29.01.2013 r.. Z porównania ww. projektu planu, który uzyskał pozytywne stanowisko Zarządu Województwa, z uchwalonym planem wynika, że w uchwalonym planie zawarto ustalenia niezgodne ze stanowiskiem Zarządu Województwa. Niezgodności te strona skarżąca szczegółowo przedstawiła i opisała na str. 27 – 29 skargi. 7. Naruszono tryb sporządzenia planu miejscowego - art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wprowadzenie do uchwalonego planu (bez wyłożenia do publicznego wglądu) zmian w przeznaczeniu terenów oraz wyłożenie do publicznego wglądu błędnego projektu planu. 7.1. Odnosząc się do zarzutu - wprowadzenia zmian w przeznaczeniu niektórych terenów już po etapie wyłożenia do publicznego wglądu, strona skarżąca stwierdza, że dotyczy on (poza naruszeniem - tj. niewyłożeniem do publicznego wglądu rysunku planu z wrysowanymi prawidłowymi zasięgami obszarów szczególnego powodzią) zmiany przeznaczenia nieruchomości z: terenów zieleni nieurządzonej, oznaczonej symbolem: 19.ZN oraz terenów rolniczych do zalesień, oznaczonych symbolem: 91.R,ZL, na: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, oznaczone w uchwalonym planie symbolami 12.MN,U i 45.MN,U. Zarzut ten dotyczy nieruchomości nr: 2432/1 oraz 1696/6, 1696/7 oraz 1696/8. Zmiana w przeznaczeniu nieruchomości nr 2432/1 nie wynikała z rozpatrzenia uwag - w przedłożonej dokumentacji prac planistycznych nie znajduje się uwaga dotycząca zmiany ww. nieruchomości na tereny MN,U. Strona skarżąca podkreśliła, że przeznaczenie ww. nieruchomości na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, z dużym prawdopodobieństwem pozwoli na poszerzenie działalności produkcyjnej prowadzonej na sąsiednich nieruchomościach (nr 6824/1, 6824/2, 2423/5, 2428/1), której sprzeciwiają się mieszkańcy. Podejrzenie poszerzenia działalności produkcyjnej powzięto po analizie ortofotomapy zamieszczonej na stronie www.geoportal.gov.pl, natomiast informację o sprzeciwie mieszkańców - z treści uwagi nr 3 złożonej podczas trzeciego wyłożenia do publicznego wglądu. Kwestia rozpatrzenia uwagi nr 3 - wadliwego wskazania przez Wójta, iż została ona uwzględniona -jest opisana w punkcie 1.2.3. lit. a niniejszej skargi. Zmiana w przeznaczeniu nieruchomości nr 1696/6, 1696/7 oraz 1696/8 wynikała z pozytywnego rozpatrzenia dwóch uwag (oznaczonych w Zarządzeniu Nr 50/2014 Wójta Gminy Jordanów nr 56 i 58). 7.2. Z porównania tekstu planu wyłożonego po raz trzeci do publicznego wglądu, z tekstem uchwały wynika, że zmieniono niektóre zapisy planu, odnoszące się do zagospodarowania. I tak: a) W §4 pkt 22 projektu planu zawarta była definicja ciągu pieszo-jezdnego. W uchwalonym planie miejscowym ww. definicji brak. b) W §7 ust. 2 projektu planu wskazano maksymalną szerokość elewacji frontowej budynków realizowanych na terenach U - 100 m. W §7 ust. 2 tekstu planu, dla terenów U nie dość, że wskazano odmienną od wyłożonej do publicznego wglądu szerokość elewacji frontowej, to jeszcze wprowadzono dwie różne szerokości: w pkt 4 - 60 m, w pkt 5 - 200 m. c) W §7 ust. 2 projektu planu wskazano maksymalną szerokość elewacji frontowej budynków realizowanych na terenach KS (w projekcie błędnie oznaczonego: K,S) - 60 m. W tekście planu uchwalonego nie wskazano żadnej szerokości elewacji dla obiektów dopuszczonych w terenach KS (§31 ust. 3 pkt 2 tekstu planu dopuszcza w tych terenach realizację wszelkich obiektów i urządzeń niezbędnych do funkcjonowania terenów). d) W §7 ust. 2 projektu planu wskazano maksymalną szerokość elewacji frontowej budynków realizowanych na terenach UP - 60 m. W tekście planu uchwalonego nie wskazano żadnej szerokości elewacji dla obiektów dopuszczonych w terenach UP (§23 ust. 2 oraz ustęp oznaczony nr 4, choć według kolejności powinien to być ustęp nr 3 tekstu planu, dopuszcza w tych terenach realizację zabudowy usług publicznych oraz zabudowy usługowej o profilu innym niż określony dla przeznaczenia podstawowego). e) W odniesieniu do szczegółowych zasad oraz warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem § 12 projektu planu zawierał nw. punkty: 3) dopuszczenie zabudowy na działkach nie spełniających parametrów określonych w pkt 1 i pkt 2, pod warunkiem, że podział został dokonany przed wejściem w życie ustaleń planu, 4) dopuszczenie wydzielania nowych działek w terenach określonych w pkt 1 i pkt 2 bez zachowania minimalnej powierzchni działek budowlanych i szerokości ich frontu w celu: a) powiększenia, regulacji kształtu działki lub poprawy jej dostępności, b) wydzielenia nowych dojazdów, dróg i parkingów, c) wydzielenia nowych terenów dla lokalizacji urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. Uchwalony plan ww. ustaleń nie zawiera. Dodatkowo zapis §12 pkt 4 lit. b, dotyczący terenów przyległych do dróg ekspresowych i krajowych, na trzecim wyłożeniu miał brzmienie: "nakaz uwzględnienia w przypadku wydzielania nowych działek budowlanych ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej terenów określonych w § 14 pkt 5, pkt 6 i pkt 7". W opiniowanych planie nie ma słowa: budowlanych. e) W §13 tekstu projektu planu zawarty był pkt 8, dotyczący warunków zagospodarowania terenów leżących w strefach technologicznych od napowietrznych linii elektroenergetycznych 15 kV o treści: "dopuszcza się odstępstwa od ustaleń określonych w pkt.7 jedynie w przypadku likwidacji lub skablowania linii". Ww. punktu nie ma w uchwalonym planie. f) W §14 pkt 9 lit. b tekstu projektu planu, dotyczącym określenia minimalnej ilości miejsc postojowych, znajdowały się tirety o treści: * usług turystyki (hotele, motele, pensjonaty) - 1m.p./5 miejsc noclegowych, * usług turystyki (pokoje noclegowe) realizowanych w budynkach mieszkaniowych - 1 m.p./ 1 pokój, których nie ma w uchwalonym planie. Dodatkowo w stosunku do wyłożonego projektu planu zmieniono wskaźnik minimalnej ilości miejsc postojowych dla obiektów produkcyjnych: z 25 m.p./100 zatrudnionych, na 1 m.p./5 zatrudnionych. g) W § 15 pkt 3 tekstu projektu planu zmieniono część ustaleń dotyczących systemu kanalizacji i odprowadzania wód. Na str. 31 – 32 skargi przedstawiono zapisy, które uległy zmianie. h) Zmianie uległ zapis § 16 dotyczący sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania – str. 32 skargi. i) W §23 ust. 4 pkt 2 lit. a tekstu planu dodano ustalenie dotyczące maksymalnej intensywności zabudowy w terenie oznaczonym symbolem 4.UP - 0,6. W wyłożonym do publicznego wglądu projekcie planu ww. ustalenia dla terenu 4.UP nie było. j) Z § 26 ust. 3 tekstu planu, zawierającego ustalenia szczegółowe dla terenów rolniczych do zalesień, oznaczonych symbolami od 1.R,ZL do 115.R,ZL, po trzecim wyłożeniu do publicznego wglądu usunięto zapis: "ustala się nakaz zalesienia terenów". k) W § 37 pkt 2 tekstu planu, zmianie uległy szerokości ciągów pieszo-jezdnych oznaczonych w uchwalonym planie symbolami: - 19.KDX (na rysunku projektu planu wyłożonym do publicznego wglądu, oznaczony symbolem 20.KDX) - w uchwalonym planie: 6 m, z zakończeniem placem do zawracania o szerokości 12,5 m, na wyłożeniu: 8 m, z zakończeniem placem do zawracania o szerokości 14 m, - 20.KDX (na rysunku projektu planu wyłożonym do publicznego wglądu, również oznaczony symbolem 20.KDX) - w uchwalonym planie: 8 m, z zakończeniem placem do zawracania o szerokości 15 m, na wyłożeniu: 8 m, z zakończeniem placem do zawracania o szerokości 14 m. 7.3. Z podlegającego kolejnym wyłożeniom do publicznego wglądu rysunku projektu planu nie usunięto obszaru wyłączonego z opracowania. Zgodnie z treścią uchwały Nr XXIX/256/2009 Rady Gminy w Jordanowie z dnia 22 października 2009 r., z opracowania przedmiotowej zmiany planu wyłączono m.in. działki objęte uchwałą Nr XIII/75/2007 Rady Gminy w Jordanowie z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie zmiany " Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa Naprawa " (Dz. Urz. Nr 77, poz. 595 z dnia 31 stycznia 2008 r.). Ww. obszar objęty wyłączeniem wskazano na str. 33 skargi. Analiza rysunku projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu (w tym ostatni - trzeci raz), wykazała, że ww. obszar nie tylko był wskazany jako element ustaleń planu, ale dodatkowo zawierał nieco odmienne przeznaczenia terenu, niż uchwała Nr XIII/75/2007 Rady Gminy w Jordanowie z dnia 6 listopada 2007 r. Fragment projektu planu, będący przedmiotem trzeciego wyłożenia do publicznego wglądu wskazano na str. 33 skargi. II. W odniesieniu do zasad sporządzania przedmiotowego planu miejscowego, rozumianych jako zgodność z prawem ustaleń aktu planistycznego (części tekstowej, graficznej oraz innych załączników), a także standardów dokumentacji planistycznej, strona skarżąca stwierdziła co następuje. 1. Stwierdzono naruszenie zasad sporządzania przedmiotowego planu miejscowego, poprzez niespełnienie wymogu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - niezachowanie zgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej kolejności zaznaczono, że zamieszczony na rysunku opiniowanego planu miejscowego (zgodnie wymogami §7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego budzi zastrzeżenia. Obowiązujące na terenie gminy Jordanów Studium przyjęte zostało uchwałą Nr XXXIX/260/2006 Rady Gminy Jordanów z dnia 26 października 2006 r. Zgodnie z treścią opiniowanego planu miejscowego, Rada Gminy stwierdziła jego zgodność z tymże Studium, czyli przyjętym uchwałą z 26 października 2006 r. W uzupełnieniu dokumentacji prac planistycznych, dotyczącej planu miejscowego dla sołectwa Toporzysko, Urząd Gminy w Jordanowie przekazał przy piśmie z 18.03.2015 r. ww. uchwałę Rady Gminy z 26 października 2006 r. wraz z załącznikami do niej. Porównanie Rysunku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów - Załącznika nr 3 do uchwały Nr XXXIX/260/2006 Rady Gminy Jordanów z dnia 26 października 2006 r., przedłożonego przy ww. piśmie - z zamieszczonym na rysunku planu wyrysem ze Studium wykazało rozbieżności zarówno w zasięgu stref polityki przestrzennej, jak i w przyjętych w Studium funkcjach terenów. Mając powyższe na uwadze, przy ocenie spełnienia wymogów art. 20 ust. 1 ww. ustawy, dotyczących zgodności planu miejscowego ze studium, posłużono się egzemplarzem Studium, opisanym jako oryginał, przedłożonym przy ww. piśmie z 18.03.2015 r. 1.1. Jako niezgodne z ustaleniami studium gminy Jordanów wskazano tereny przeznaczone w opiniowanym planie miejscowym pod zainwestowanie, a wskazane w studium jako tereny leżące w strefie A - ochrony i rozwoju funkcji przyrodniczo-leśnych (oznaczonych symbolami A3 lub A4). Powyższy zarzut dotyczy następujących terenów: a) 1.MN,U w zakresie działek: 84/8, 89/1, 90/3, 91/3, 91/5, 91/6, 95/9, 121/1, 122/1, 122/2, b) 18.MN.U w zakresie działek nr: 693/7, 693/8, 693/9, 693/10, 693/2, c) 22.MN,U w zakresie działek: 870-59, 870/60, 871/2-871/6, 6988, 812/1, 812/3, wschodnie części działek nr: 876, 806/1-806/5, południowe części działek: 811/1 i 811/4, d) 23.MN,U w zakresie działek nr: 819/1, 816/8-816/14, 815/4-815/6, e) 25.MN,U w zakresie działek nr 1045/12-1045/14, 867/4, 867/29, 866/3, 866/4, 876/26, 867/28, wschodnie części działek nr 867/21, 867/23, 6999, 1045/8, f) 30.MN,U - w całości, z wyłączeniem działek nr: 1057/4 i fragmentu działki 1057/5 w części leżącej przy terenie 1.KDGP,w nieprzekraczalnych liniach zabudowy), przy czym wskazano, że teren ten leży w zasięgu punktu widokowego wyznaczonego zarówno w Studium Gminy (symbol E), jak i w opiniowanym planie miejscowym, g) 31 .MN,U - w całości, h) 34.MN,U - w całości, i) 35.MN,U - w zakresie działki nr 1400, j) 36.MN,U - w całości k) 38.MN,U-w całości, l) 39.MN,U - w zakresie działek nr 1482/5, 1482/6, 1482/8, 1482/9, 1479/1, 1479/3, 1479/4, 1483/3, 4029/34, 1348/1, 4029/30, gdzie jednocześnie teren ten leży w zasięgu punktu widokowego wyznaczonego zarówno w Studium Gminy (symbol E), jak i w opiniowanym planie miejscowym, m) 56.MN,U - w zakresie działek nr 2242/1,2242/2, 2244/1,2244/2,2248/3-2248/5, n) 5.MN - w zakresie działek nr 884/4, 889/2-889/5, 887, 888, 890/6-890/8, 898/3, 899, 901, 902, 903/1, 904/1, południowa część działki nr 885/2, południowo-wschodnie części działek nr: 898/2, 898/5, 898/4, 890/3-890/5 i 886, o) 12.MN - w zakresie działek nr: 6959/1, 6959/2, 6960, 2546/2, zachodnia część działki nr: 4391/1, p) 22.MN - w zakresie działek nr 2300/2, 2300/3, 2300/12, 2300/11, 2297/2, 2293/15-2293/17, 2293/21-2293/27, 2308/2, 2251; wskazać należy, że rejon działek nr: 2293/21-2293/23 leży w zasięgu punktu widokowego wyznaczonego zarówno w Studium Gminy (symbol E), jak i w opiniowanym planie miejscowym, q) 24.MN - w zakresie działek nr 1815/1, 1815/2, 1815/4-1815/8, 1955/14, 1955/16, 1955/20, 1955/22, 1955/62-1955/71 1955/74-1955/91, 1955/95-1955/97, 1955/131, w południowej części działek 1955/11, 1955/61, 1943/2, 1944/4, 1944/3, 1815/9, r) 25.MN - w całości, s) 26.MN - w całości, t) 27.MN - w całości, u) 28.MN - w zakresie działek nr 1796/8-1796/10,1796/15,1796/16. Z obowiązującego na terenie Gminy Jordanów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XXXIX/260/06 Rady Gminy Jordanów z dnia 26 października 2006 r. (Załącznik nr 2 do ww. uchwały), wynikają następujące ustalenia dla strefy: A - przyrodniczo-leśnej: "ochronę przed nową zabudową kubaturową i liniową niekubaturową oddziałującą niekorzystnie na środowisko (...), możliwość wymiany, odbudowy, nadbudowy i remontu zabudowy istniejącej" - §7 pkt 10 Załącznika nr 2 do ww. uchwały. Poza powyższym, jako zasadę ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu wskazano: "ochronę przed zabudową terenów o wyjątkowej ekspozycji krajobrazowej oznaczonej na rysunku studium graficznie i symbolem E" - §32 pkt 2 tiret pierwsze. 1.2. Jako niezgodne z ustaleniami studium gminy Jordanów strona skarżąca wskazała tereny przeznaczone w opiniowanym planie miejscowym pod zainwestowanie, a wskazane w studium jako tereny leżące w strefie B - utrzymania i rozwoju funkcji rolniczej (oznaczonej symbolem B2). Powyższy zarzut dotyczy następujących terenów: 3.MN - w zakresie działek nr: 3405/3 oraz 3405/6, b) 12.MN - w zakresie zachodnich części działek nr: 2666/5, 2668/1, 2668/2, 2597/1, 2599/1, 2593/1, c) 17.MN - w zakresie działek nr: 2450/9, 2450/10, 2450/14, 2124/1, 2124/2, 2125-2127, 2123/4-2123/6, 2123/19, 2123/25-2123/27, 2129/4, 2129/5, 2131/1, 2131/2, 2131/4, 2131/5, 2131/11, 2131/12, 2136/1, 2128, północno-zachodnie części działek: 2131/9, 4057/1, 6811, północno-zachodnie części (od strefy technologicznej napowietrznej linii elektroenergetycznej w górę) działek nr: 2123/8, 2123/23, 2123/24, d) 12.MN,RM - w zakresie działek nr: 1376/7-1376/11 oraz wschodni fragment działki nr 1376/5, e) 2.MN,U - w zakresie działek nr: 4393/2, 173/1, 173/2, 174;/1, północno-wschodnich fragmentów działek nr: 96/3, 6701, 162/1 f) 16.MN,U - w zakresie działki nr 379/20, g) 17.MN.U - w zakresie działek nr: 379/30-379/32, 379/68, 379/69, 379/82, 379/83, 379/106, 6954 oraz wschodni fragment 379/108. Z obowiązującego na terenie Gminy Jordanów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XXXIX/260/06 Rady Gminy Jordanów z dnia 26 października 2006 r. (Załącznik nr 2 do ww. uchwały), wynikają następujące ustalenia dla strefy: B - rolniczej: "ochronę rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w tym ochronę przed wprowadzaniem zabudowy rozproszonej" - § 8 pkt 2, czy: "dopuszczenie możliwości wymiany, odbudowy, nadbudowy i remontu istniejącej zabudowy w terenach rolnych, w tym również występującej na użytkach zielonych i w zieleni przy ciekach wodnych" - § 8 pkt 11 Załącznika nr 2 do ww. uchwały. 1.3. Jako niezgodne z ustaleniami studium gminy Jordanów strona skarżąca wskazała tereny przeznaczone w planie miejscowym pod zainwestowanie, a wskazane w studium jako tereny leżące w części w strefie B2 a w części w strefie A3: a) 6.MN,U w zakresie działek nr: 21/1-21/4, 22/1-22/4, 23/1, 23/2, 3493/1, 3493/2, 3820/14, 3870, 3871, 3875/3, 3875/4, 3933/1, 3932/2, 3939, 3940, 3942/1, 3943/1, 3944/3, wschodniej części działki 3686/3, zachodniej części działek nr: 4385/1, 3933/2-3933/4, południowej części działki nr 3937, północnej części działki 3938/1. Wskazać tu należy, że rejon działek nr: 3820/14, 3820/15 oraz 4385/1 leży w zasięgu punktu widokowego wyznaczonego zarówno w Studium Gminy (symbol E), jak i w planie miejscowym. 1.4. Jako niezgodne z ustaleniami studium gminy Jordanów strona skarżąca wskazała tereny przeznaczone w planie miejscowym pod zainwestowanie, a wskazane w studium jako tereny leżące w strefie D - otulin biologicznych cieków i korytarzy ekologicznych: a) 2.MN,RM w zakresie działek nr: 401/5-401/7, północno-wschodnich części działek nr: 421/3, 421/5, 423/2, 424/6, 425/8, b) 12.MN.U w zakresie działek: 2423/5,2432/1, 6824/2, 2428/1,2428/2. Z obowiązującego na terenie Gminy Jordanów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XXXIX/260/06 Rady Gminy Jordanów z dnia 26 października 2006 r. (Załącznik nr 2 do ww. uchwały), wynikają następujące ustalenia dla strefy: D - ochrony otulin biologicznych cieków i korytarzy ekologicznych: "odsunięcie nowej zabudowy od koryt potoków i cieków wodnych na odległość 15m od brzegu potoków i na odległość 50 m od brzegu rzeki Skawy, z dopuszczeniem możliwości wymiany, odbudowy, nadbudowy i remontu istniejącej zabudowy, w tym również występującej na użytkach zielonych i w zieleni przy ciekach wodnych" - § 10 pkt 8 oraz wskazane jako zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu: "wyłączenie z zabudowy strefy D otulin biologicznych i korytarzy ekologicznych cieków oraz uwzględnienie stosownych zasad ochrony we wskazanym w sieci EKONET korytarzu ekologicznym o znaczeniu krajowym" - § 32 pkt 1 tiret drugie Załącznika nr 2 do ww. uchwały. 1.5. Zastrzeżenia strony skarżącej budzi ponadto przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami 6.U, 7.U oraz terenów oznaczonych symbolami od 1.MN,U do 57.MN,U na cele zabudowy usługowej oraz dopuszczenie realizacji w tych terenach obiektów produkcyjnych wolnostojących. Tereny 6.U i 7.U zgodnie z ustaleniami przedmiotowego planu miejscowego zostały przeznaczone na tereny zabudowy usługowej, dla której ustalenia szczegółowe zawarto w § 22 tekstu planu: przeznaczenie podstawowe - zabudowa usługowa, przeznaczenie uzupełniające - obiekty produkcyjne. Natomiast z ustaleń § 21 planu miejscowego wynika, że w terenach oznaczonych symbolami 1.MN,U do 57.MN,U wskazano jako przeznaczenie podstawowe: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową. Jako przeznaczenie uzupełniające dopuszczono realizację: obiektów produkcyjnych. Przepisy § 21 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 lit. a tekstu planu zezwalają na realizację w tych terenach samodzielnej zabudowy usługowej, bez zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, także zapis § 21 ust. 4 pkt 5 zezwala na : "zmianę funkcji budynków mieszkaniowych na cele usługowe". Ponadto, zgodnie z § 21 ust. 4 pkt 2 tekstu planu na jednej działce budowlanej można realizować obiekty produkcyjne wolnostojące i lokale produkcyjne lokalizowane w obiektach o innych funkcjach (pod warunkiem nieprzekroczenia wskazanej planem powierzchni użytkowej). W skrajnych przypadkach możliwa więc będzie sytuacja przeznaczenia całego terenu MN,U wyznaczonego liniami rozgraniczającymi na cele zabudowy usługowej, dodatkowo z zabudową produkcyjną. Powyższe budzi zastrzeżenia pod kątem zgodności z ustaleniami Studium Gminy Jordanów. Ww. tereny znajdują się w strefie C - osadniczej, w obszarach funkcjonalnych M -pełniących funkcję mieszkaniową jako zespoły zabudowy o niskiej intensywności, głównie jednorodzinnej, z udziałem towarzyszącej funkcji usługowej usług nieuciążliwych dla sąsiedztwa, dla których zapisano w § 13 Załącznika nr 2 do uchwały Nr XXXIX/260/06 Rady Gminy Jordanów z dnia 26 października 2006 r. następujące ustalenia: a) "obszary oznaczone na rysunku studium M pełnią funkcję mieszkaniowe, jako zespoły zabudowy o niskiej intensywności, głównie jednorodzinnej, z udziałem towarzyszącej funkcji usługowej usług nieuciążliwych dla sąsiedztwa", b) "działania dotyczące obszarów M powinny polegać na sukcesywnym porządkowaniu, modernizacji i uzupełnianiu zagospodarowania istniejących zespołów zabudowy oraz realizacji nowych zespołów zabudowy mieszkaniowej i urządzeń usługowych, głównie w zakresie usług podstawowych", c) "wprowadzenie na wolnych działkach i terenach nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz obiektów usługowych z zachowaniem następujących zasad i standardów (...)", d) "sukcesywne eliminowanie z działek mieszkaniowych działalności gospodarczej uciążliwej dla podstawowej funkcji terenu". Analiza ww. ustaleń oraz pozostałych ustaleń Studium dla obszarów funkcjonalnych M wykazała, że podstawowym kierunkiem zagospodarowania ww. obszarów ustalonym w Studium jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, uzupełniona o nieuciążliwe obiekty (urządzenia) usługowe (w ustaleniach dla ww. obszarów konsekwentnie posłużono się pojęciami: obiekt usługowy, urządzenie usługowe), a nie, jak to wskazano w planie, w zasadzie dowolna ilość zabudowy usługowej, która dodatkowo może być uzupełniona o zabudowę produkcyjną. Na potwierdzenie powyższego strona skarżąca wskazała, że w Studium, w strefie C wskazano również obszary funkcjonalne U, pełniące komercyjną funkcję usługową, jako pojedyncze tereny oraz zespoły zabudowy usługowej, z dopuszczeniem uzupełniającej funkcji mieszkaniowej towarzyszącej usługom nieuciążliwym. Analiza ustaleń Studium dla ww. obszarów funkcjonalnych (§14 Załącznika nr 2 do ww. uchwały Rady Gminy Jordanów) wykazała, że w terenach tych jako kierunek zagospodarowania wskazano zespoły zabudowy usługowej. Informuje się, że ww. tereny zostały w opiniowanym planie w całości przeznaczone pod zabudowę usługową, oznaczoną symbolem U. Strona skarżąca podkreśliła, że tereny oznaczone symbolami 6.U oraz 7.U w wyrysie ze Studium, zamieszczonym na rysunku planu, znajdują się w obszarze funkcjonalnym U, natomiast na Rysunku Studium, posiadającym znamiona oryginału, przekazanym przez Gminę przy piśmie z 18 marca 2015 r. tereny te znajdują się w obszarze funkcjonalnym M. Jak to już było wskazane powyżej, ocena zgodności przedmiotowego planu miejscowego dokonywana jest na podstawie egzemplarza Studium przekazanego przez Gminę przy ww. piśmie, wskazującego jako kierunek zagospodarowania tych terenów obszary zabudowy mieszkaniowej. 2. Naruszono przepis art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez wskazanie w planie miejscowym nieprawidłowych granic formy ochrony przyrody - Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (dalej: Południowomałopolski OCHK). Zgodnie z zapisami §1 ust. 1 pkt 1 oraz z treścią Załącznika nr 1 do uchwały Nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie Południowomałopolskiego OCHK z objęcia przedmiotową formą ochrony wyłączono m.in. fragment gminy Jordanów, tj. sołectwo Naprawa. Powyższe obrazuje załącznik graficzny -Załącznik nr 2 do ww. uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego – strona 38 skargi. Taki stan faktyczny potwierdza również stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, który odpowiadając na wniosek Wójta Gminy Jordanów znak; B.6722.12.2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. o uzgodnienie projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jordanów dla wsi Naprawa, poinformował pismem znak: OP.I.610.9.1.2012.KG.6, z 31.12.2012 r., iż ww. obszar znajduje się poza formami ochrony przyrody, w tym poza obszarem chronionego krajobrazu. W związku z powyższym RDOŚ nie znalazł podstaw prawnych do uzgodnienia ww. projektu w trybie art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16.04.2004r. o ochronie przyrody (na marginesie informuje się, że ww. pismo nie zostało dołączone do dokumentacji prac planistycznych przez Gminę - Wydział Infrastruktury MUW pozyskał je od pracownika RDOŚ w Krakowie, za pośrednictwem poczty elektronicznej). Mimo wyżej wskazanych, zarówno na rysunku, jak i w tekście opiniowanego planu miejscowego wskazano, iż część sołectwa Naprawa znajduje się w Południowomałopolskim OCHK. I tak np. w § 3 ust. 3 pkt 6 lit. c tekstu uchwały zapisano, że na rysunku planu wyznaczono granicę Południowomałopolskiego OCHK, jako obszar podlegający ochronie, wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych, w § 8 pkt 8 tekstu planu powołano ww. obszar w ustaleniach dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. Poza powyższym z § 11 pkt 2 tekstu uchwały wskazano, iż: " w zasięgu granic obszaru określonego w pkt 1 (Południowomałopolskiego OCHK) obowiązuje nakaz uwzględnienia w zagospodarowaniu terenów obowiązujących rygorów określonych w obowiązujących przepisach odrębnych powołujących ten Obszar do życia ". Zdaniem strony skarżącej doszło w ten sposób do samodzielnego objęcia przez Gminę części terenów formą ochrony przyrody - obszarem chronionego krajobrazu. Powyższe jest przekroczeniem uprawnień gminy - wkroczeniem we właściwość sejmiku województwa (z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wynika, że obszar chronionego krajobrazu ustanawia w drodze uchwały sejmik województwa). Ponadto zawarcie w ustaleniach opiniowanego planu miejscowego wyżej cytowanych zapisów § 11 pkt 2 stanowi przekroczenie władztwa planistycznego gminy, poprzez nałożenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów, wynikających z uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego na obszary leżące poza ww. formą ochrony przyrody. 3. Naruszono wymogi art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia dla części terenów parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy. 3.1. Zgodnie z § 7 ust. 4 tekstu planu: "Zachowuje się istniejącą zabudowę w poszczególnych terenach, z prawem do przebudowy, rozbudowy, nadbudowy, rozbiórki i odbudowy oraz zmiany sposobu użytkowania, pod warunkiem zachowania zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów określonych w ustaleniach szczegółowych dla terenów". Strona skarżąca wskazała, że istniejąca zabudowa nie zawsze znajduje się w terenach przeznaczonych w opiniowanym planie pod zainwestowanie. Część istniejącej zabudowy (choćby zabudowania gospodarcze) znajduje się w terenach wyłączonych z zainwestowania, np. przeznaczonych w planie pod zieleń nieurządzoną (ZN) - tak zabudowa istniejąca w terenach oznaczonych symbolem 44.ZN (ustalenia szczegółowe dla ww. terenu zawarto w § 29 tekstu planu). Oprócz wymogów dotyczących powierzchni biologicznie czynnej (95% powierzchni terenów), dla terenów tych nie zawarto żadnych wymogów, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 przywołanej ustawy. Powyższe oznacza, że zapis § 7 ust. 4 zezwalający na rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy, przy jednoczesnym dopuszczeniu zmiany sposobu jej użytkowania, bez wskazania maksymalnych parametrów zabudowy, jest sprzeczny z wymogami art. 15 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy. 3.2. Zgodnie z § 30 ust. 3 pkt 1 tekstu planu w terenach cmentarza, oznaczonego symbolem 1.ZC dopuszczono: realizację wszelkich obiektów i urządzeń niezbędnych do funkcjonowania terenów. Dla obiektów tych nie zawarto żadnych parametrów kształtowania zabudowy dotyczących gabarytów obiektów (zawarto jedynie wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 30% powierzchni terenów). 3.3. Zgodnie z § 31 ust. 3 pkt 2 tekstu planu w terenach parkingów, oznaczonych symbolami: 1.KS do 3.KS dopuszczono: realizację wszelkich obiektów i urządzeń niezbędnych do funkcjonowania terenów. Dla obiektów tych nie zawarto żadnych parametrów kształtowania zabudowy, zarówno dotyczących gabarytów obiektów, jak i zajętości terenu. 4. Zastrzeżenia budzi zapis: §4 pkt 10 tekstu planu oznaczony podkreśleniem: usługach publicznych - należy przez to rozumieć działalność usługową służącą realizacji celu publicznego w rozumieniu przepisów odrębnych (obejmującą: usługi z zakresu (...) kultu religijnego), jako niezgodny z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza ww. przepisów prawa wykazała, że usługi z zakresu kultu religijnego nie zostały przez ustawodawcę zaliczone do inwestycji celu publicznego. Wskazanie natomiast w przywołanym przepisie § 4 pkt 10 tekstu planu usług z zakresu kultu religijnego, jako celu publicznego może skutkować nieprawidłowym stosowaniem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym dotyczących wywłaszczenia nieruchomości przeznaczonych na cel publiczny w planach miejscowych. Kwestię przeznaczenia gruntów w planach miejscowych na inwestycje sakralne i kościelne oraz cmentarze wyznaniowe oraz skutków takiego przeznaczenia regulują stosowne ustawy, w tym ustawa z 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. 5. Zastrzeżenia budzi zapis § 9 pkt 2 tekstu planu, dotyczący obiektów wpisanych do gminnej ewidencji zabytków, w zakresie zapisu oznaczonego podkreśleniem, jako wykraczającego poza wymogi przepisów powszechnie obowiązujących: nakaz prowadzenia wszelkich prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych oraz prac remontowych i odtworzeniowych zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi z zakresu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, w tym w zakresie uzyskania stosownych opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Strona skarżąca wskazała, że zarówno w przywołanych w planie miejscowym przepisach, dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, jak i innych przepisach powszechnie obowiązujących nie zawarto wymogu uzyskania opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w odniesieniu do prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych oraz prac remontowych i odtworzeniowych przy obiektach ujętych w ewidencji zabytków. Wymóg uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków istnieje jedynie w odniesieniu do obiektów ujętych w rejestrze zabytków, o czym stanowi art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto, zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zastrzeżenia budzi zapis §15 pkt 9 lit b tekstu planu, oznaczony podkreśleniem: "Dla systemu melioracji i urządzeń wodnych ustala się nakaz uwzględnienia obowiązujących przepisów odrębnych z zakresu Prawa Wodnego, w tym (.. .): b) odległości budynków i ogrodzeń od urządzeń melioracyjnych", jako nieznajdujący odniesienia w przywołanych przepisach prawa. Zauważono następujące omyłki i błędy powodujące niespójność przedmiotowego planu miejscowego: w § 8 pkt 9 tekstu planu, w którym przyporządkowano poszczególne tereny do dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wskazano teren o symbolu RM, który nie występuje w opiniowanym planie; b) w § 18 ust. 1 tekstu planu wskazano błędnie nazwę terenu: granice terenów służących organizacji imprez masowych i terenów służących organizacji imprez masowych, zamiast (zgodnie z legendą rysunku planu oraz § 3 ust. 3 pkt 4 tekstu uchwały): granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych; c) zgodnie z tekstem planu, m.in. § 29, na rysunku planu wyznaczono tereny zieleni nieurządzonej, oznaczone symbolem ZN oraz kolejnymi numerami porządkowymi od 1 do 57. Z analizy rysunku planu wynika, że najprawdopodobniej na rysunku nie wyznaczono terenu o symbolu 28.ZN. Mając na uwadze, iż wskazane wyżej naruszenia prawa mają, zdaniem strony skarżącej, charakter istotny - skarga o stwierdzenie nieważności uchwały w całości jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Jordanów wniosła o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. W uzasadnieniu podniesiono, że dnia 31 marca 2015 r. Rada Gminy Jordanów podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów dla Sołectwa Naprawa. Rada Gminy przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Naprawa uchwałą nr XXV/218/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r., zmienioną uchwałą nr XXIV/252/2009 z dnia 22 października 2009r. Procedura planistyczna została przeprowadzona zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie objęła trzykrotne wyłożenie planu do wglądu publicznego, uzyskanie wszystkich wymaganych uzgodnień i opinii oraz uzyskanie zgody na zmianę użytkowania gruntów. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Wojewody Małopolskiego, organ podniósł, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności nie sposób jest uznać, iż kumulacja uchybień, jakich rzekomo miano się dopuścić przy ustalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Naprawa, czyni zasadnym wniosek o stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w całości. W pierwszej kolejności wskazano, iż nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 17 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem w trakcie procedury planistycznej rozpatrzono wszystkie uwagi zgłoszone do planu. Samo zgłoszenie uwag było możliwe po trzykrotnym wyłożeniu planu, które miało miejsce w datach: 12.03.2013r. - 03.04.2013r., 19.05.2014r. - 09.06.2014r. oraz 13.10.2014r. - 07.11.2014r.. Brak uwzględnienia uwag najczęściej był spowodowany niezgodnością z założeniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Jordanów lub stanowił wynik uzgodnień z właściwymi Organami. Kluczową pozostaje kwestia, iż o ile Wójt gminy pozostaje zobowiązanym do rozpatrzenia wszystkich uwag zgłoszonych do planu, to sposób poinformowania o formie podjętego rozstrzygnięcia pozostaje do uznania przez organ wykonawczy. Tym samym nieuzasadnione jest czynienie zarzutu, iż część uwag nie została wyszczególniona w "Wykazie wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jordanów Naprawa (25.10.-25.11.2010r.)", bowiem dyspozytywny charakter normy powoduje, że takowy obowiązek nie został nałożony na wójta gminy. Powyższe koresponduje z poglądem istniejącym na gruncie piśmiennictwa zgodnie, z którym: "Wszystkie złożone wnioski dotyczące propozycji zagospodarowania określonego obszaru rozpatruje organ wykonawczy gminy przed sporządzaniem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca nie narzuca temu organowi zarówno sposobu, jak i formy rozpatrzenia tych wniosków. W tym zakresie powinien on jednak wydać zarządzenie. Nie ma przy tym przeszkód, by było to jedno zarządzenie zbiorcze, które będzie zawierało odpowiedzi na wszystkie wnioski, mogą to też być osobne zarządzenia co do każdego wniosku (tak: wyrok WSA w Białymstoku z 7 października 2010 r., II SA/Bk 293/2010, Lexis.pl nr 2817683)." (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Plucińska-Filipowicz A. (red.), LexisNexis, 2014). Podkreślono także okoliczność, iż strona skarżąca odnosi się do uwag składanych w trakcie całej procedury planistycznej. Tymczasem miały miejsce sytuacje, w których uwaga pierwotnie została uwzględniona, jednak uzgodnienia podjęte w późniejszym okresie, tudzież kolejne uwagi składane w związku z publicznym wyłożeniem planu, czyniły niemożliwym uwzględnienie uwagi w ostatecznej wersji planu. Sposób rozstrzygnięcia uwag podlegał zmianie ze względu na zachowanie zgodności ze studium oraz ponawianiem uzgodnień po rozpatrzeniu uwag w poszczególnych wyłożeniach. Organy uzgadniające zmieniały zdanie w sprawie warunków uzgodnienia planu po rozstrzygnięciu uwag. Sposób rozstrzygnięcia uwag mający na celu przede wszystkim ochronę interesu prawnego mieszkańców gminy skutkował bardzo istotnymi zmianami w warunkach zagospodarowania w obszarze planu i powodował konieczność ponawiania uzgodnień. Nowo uzyskane warunki uzgodnienia planu powodowały zmianę sposobu rozstrzygnięcia uwag we wcześniejszych wyłożeniach. Nadto, na sposób rozstrzygnięcia uwag w kolejnych wyłożeniach miały również wpływ rozstrzygnięcia równolegle zgłoszonych uwag - np. całkowita likwidacja układu komunikacji projektowanej, powodująca brak obsługi komunikacyjnej poszczególnych działek przeznaczonych na cele budowlane. Zmiana uwarunkowań formalno - prawnych nie pozwalała jednak Wójtowi Gminy na zmianę sposobu rozstrzygnięcia uwagi we wcześniejszych wyłożeniach, bowiem już wcześniej sposób rozstrzygnięcia został oznaczony w wydanym przez Wójta Zarządzeniu. A zatem jedynym sposobem powiadomienia właścicieli o zmianie sposobu rozstrzygnięcia uwagi było ponowne pełne wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, która to czynność została wykonana przez Wójta. Kluczowym jest natomiast, iż o ile część uwag została ponowiona, to nie dotyczyło do wszystkich z wcześniej zgłoszonych uwag, tym samym wyrażając akceptację dla przedłożonego planu. Zgodnie natomiast z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie istnieje możliwości przedstawienia Radzie uwag złożonych tylko w ostatnim wyłożeniu. Rada zobowiązana jest, bowiem do rozstrzygnięcia wszystkich nieuwzględnionych uwag, jakie zostały zgłoszone we wszystkich wyłożeniach, stąd w załączniku do uchwały znajdują się również uwagi, dla których zmienił się sposób rozstrzygnięcia w kolejnych wyłożeniach do publicznego wglądu. Równocześnie organ zaznaczył, iż regulacje ustawy nie wyłączają możliwości zmiany decyzji, co do konkretniej uwagi w trakcie procedury planistycznej. Zmiany te dokonywane są z zachowaniem przepisów ustawy tj. uzyskaniem ponownych uzgodnień i/lub ponownego wyłożenia do publicznego wglądu. Dalej podkreślono, iż nieistotnymi pozostają uchybienia związane z brakiem właściwego oznaczenia nieruchomości, tudzież błędnym przeniesieniem wniosku do spisu uwag, w sytuacji późniejszego uwzględnienia uwagi w przedmiotowym planie. Podkreślono, iż wszystkie uwagi wskazane w skardze zostały rozpatrzone, uwzględnienie niektórych z nich nie było natomiast możliwe z uwagi na istniejące Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Jordanów. Równocześnie, na kształt przyjętego planu żadnego wpływu nie wywiera okoliczność, iż część uwag została błędnie oznaczona, np. w zakresie numeru nieruchomości, której dotyczyła zgłaszana uwaga. Oczywiste omyłki pisarskie, do jakich doszło przy sporządzaniu wykazu uwag, jako nierzutujące na wynik rozpatrzenia uwagi oraz ostatecznie przyjęty plan nie stanowią przyczyny dla stwierdzenia nieważności aktu. Wyjaśniono, iż błędy w oznaczeniu uwag mogły być spowodowane faktem, iż na potrzeby prac planistycznych uwagi oznaczane były zgodnie z ich pierwotnym brzmieniem oraz dołączoną do uwagi grafiką, natomiast niezależnie od oznaczenia cała uwaga była rozpatrywana przez Wójta Gminy. Nadto, ewentualne zmiany w oznaczeniu przedmiotu uwagi pozostawały w związku z trzykrotnym wykładaniem planu po każdym, z których opis ulegał odpowiednim modyfikacjom. Nadto, działając z daleko idącej ostrożności procesowej Organ zaznaczył, iż brak rozpatrzenia niektórych z wniosków złożonych do planu nie skutkuje automatycznie nieważnością uchwały podjętej przez właściwą radę gminy. Przyjmuje się, iż wyłącznie w sytuacji, w której nierozpatrzenie wniosku mogłoby odnieść istotny wpływ na treść planu, możliwą do zastosowania będzie sankcja nieważności uchwały. "Wnioski do planu, o których mowa wart. 17 pkt 1, rozpatruje organ wykonawczy gminy przed sporządzeniem projektu planu miejscowego. Ich nierozpatrzenie, bądź też rozpatrzenie tylko niektórych z nich, jeżeli miało istotny wpływ na późniejsza treść planu miejscowego, może stanowić naruszenie trybu jego sporządzania, skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego." (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Plucińska-Filipowicz A. (red.), LexisNexis, 2014). Odnośnie natomiast okoliczności, iż część uwag, jako niewłaściwe oznaczona, nie została przekazana Radzie Gminy, to powyższe mogłoby mieć wpływ na ważność podjętej uchwały jedynie w sytuacji, w której wykazany zostałby ich istotny wpływ na wynik postępowania. Jak trafnie zauważył WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 1 października 2013r. (sygn. II SA/Ol 647/13): "nie każde naruszenie trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko takie które ma charakter istotny. Interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu sporządzania planu, w doktrynie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniając przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania (Z. Niewiadomski (red.]: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Warszawa C. H. Beck 2011, s. 264-265)." W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut związany uwagą nr 77. Wskazano, iż analogiczne uwagi odnoszące się do tożsamych nieruchomości zostały częściowo uwzględnione oraz przekazane do rozpatrzenia Radzie Gminy. Brak przedłożenia Radzie gminy uwagi nr 77 mógł wynikać z błędnego oznaczenia numerów nieruchomości, których uwaga miała dotyczyć. Powyższe, wobec sformalizowanej procedury planistycznej, nie pozwoliło na nadanie wnioskowi prawidłowego biegu. Niemniej jednak mając na względzie, iż analogiczne uwagi zostały rozpatrzone i przekazane Radzie Gminy należy przyjąć, iż ewentualnie przedłożenie uwagi nr 77 Radzie nie zmieniłoby kształtu, w jakim został przyjęty plan. Co jednak najistotniejsze, autor uwagi miał możliwość zapoznania się ze zmianami naniesionymi w związku z uwzględnieniem uwag nr 76 i 78, nie zdecydował się jednak na zgłoszenie żadnych dalszych wniosków, a tym samym uzasadnione pozostaje twierdzenie, że projekt planu pozostawał zgodnym z jego oczekiwaniami. Następnie Organ zaznaczył, iż uwagi wskazane w pkt. 2.2 zostały rozpatrzone przez Wójta gminy. Mając na względzie, iż uwagi dotyczyły terenów znajdujących się przy drodze krajowej, plan po naniesieniu zmian wynikających z uwag podlegał uzgodnieniu z GDDKiA. Następnie wobec braku akceptacji projektu planu ze strony GDDKiA konieczne było wprowadzenie modyfikacji planu, które zostały poddane konsultacjom w trzecim wyłożeniu. W ocenie Organ nie stanowi również rażącego naruszenia prawa okoliczność, iż Wójt Gminy uwzględnił część uwag wniesionych po terminie (tak: NSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2007r., sygn. II OSK 1794/06). W myśl art. 28 ust. 1 ustawy nie każde naruszenie trybu postępowania skutkuje stwierdzeniem nieważności aktu planistycznego, lecz tylko takie, które ma charakter naruszenia "istotnego". Zgodnie z powszechnym poglądem istniejącym na gruncie orzecznictwa uwagi wniesione po upływie zakreślonego terminu pozostawia się bez rozpoznania. Niniejsze znajduje odzwierciedlenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2007 r. w sprawie o sygn. II OSK 1794/06: "Przekroczenie terminu do składania wniosków i uwag powoduje pozostawienie ich bez rozpoznania. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują obowiązku przedkładania radzie gminy do oceny spóźnionych uwag czy wniosków. Nieprzedrożenie więc przez burmistrza do oceny rady takich uwag nie może być kwalifikowane jako naruszenie trybu postępowania i to w stopniu istotnym, powodującym nieważność uchwały". Podobne stanowisko zajął m.in. WSA w Opolu, który w wyroku z dnia 09.10.2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 301/13 zważył, iż: "Nierozpatrzenie spóźnionych uwag przez wójta oraz nieprzedłożenie takich uwag do oceny rady nie stanowi istotnego naruszenie trybu sporządzenia planu miejscowego, czyli kwalifikowanego naruszenia postępowania, powodującego nieważność uchwały, jak tego wymaga art. 28 ust. 1 ustawy". Istotnym natomiast pozostaje, iż w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest przepisu prawa zabraniającego organom gminy rozpatrzenia uwag zgłoszonych po terminie. Mając na uwadze powyższe, argumentując a maiore ad minus stwierdzić należy, iż skoro naruszeniem prawa nie jest brak rozpatrzenia uwagi wniesionej po terminie, tym bardziej uwzględnienie uwag złożonych po terminie nie może stanowić istotnego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności uchwały. W odniesieniu do zarzutu naruszenia wymogu z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez rzekomą zmianę przeznaczenia gruntów leśnych bez uzyskania wymaganej przepisami zgody marszałka województwa, podniesiono, że nie polega na prawdzie, iż ustalenia zaskarżonej uchwały wymagały uzyskania przez organy planistyczne uprzedniej zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia znajdujących się tam gruntów leśnych i rolnych. W pierwszej kolejności wyjaśniono, iż obszar Ls na terenie funkcjonalnym 8.MN w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Naprawa (Uchwała Nr XV/102/2004 Rady Gminy w Jordanowie z dnia 3 marca 2004 roku) również pozostawał przeznaczony na cele mieszkaniowe, po uprzednim uzyskaniu zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia. W zaskarżonej uchwale powielone zostało dotychczasowe przeznaczenie ww. terenów, a co za tym idzie, nie doszło do zmiany przeznaczenia terenów leśnych, o której mowa w ww. art. 7 u.o.r.l. Przepisy ustawy o ochronie gruntów leśnych nie określają, że przy każdej zmianie planu należy od nowa wystąpić o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych czy rolnych na inne cele. Raz wydana decyzja jest wiążąca. Organ wydający decyzje decyduje o wyłączeniu produkcji gospodarczej z uwzględnieniem wyłącznie wpływu na rolniczą i leśną przestrzeń produkcyjną w gminie. Do wniosku o zgodę na zmianę przeznaczenia dołącza się załącznik graficzny, na którym oznacza się grunty przeznaczone w sporządzanym planie na cele nieleśne, grunty które uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia w poprzednich planach miejscowych oraz grunty zabudowane. W sporządzanej zmianie planu wszystkie grunty leśne Skarbu Państwa uzyskały zgodę na zmianę przeznaczenia w poprzednim planie. Dalej Organ podniósł, iż tereny leśne wskazane na terenach funkcjonalnych 6.ZN, 19.ZN, 29.ZN, 35.ZN, 37.ZN, 38.ZN, 41 .ZN, 55.ZN, 56.ZN nie zmieniają swojego przeznaczenia i pozostają do zachowania w istniejącym stanie, pełniąc wyłącznie funkcję ekologiczną. Podobnie, swojego przeznaczenia, stanu i funkcji - ekologicznej nie zmieniają tereny leśne wskazane na terenie funkcjonalnych 1.R oraz 29.R.ZL i 109.R.ZL. Istotnym pozostaje, iż wolą gminy było pozostawienie terenów w dotychczasowym sposobie użytkowania lub sposobie zmienionym na skutek przekształceń naturalnych. Oznaczenie przedmiotowych terenów jako zieleni nieurządzonej, czy terenów rolniczych do zalesień, chroni je przed zainwestowaniem i czyni zadość celom, dla jakich została wydana ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tereny te pozostają nadal w planie terenami zielonymi, a grunty nadal pozostają w ewidencji gruntów gruntami leśnymi. Wskazano, iż tereny te, niezależnie od sposobu oznaczenia, charakteryzuje zbliżony wskaźnik kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu - minimalna powierzchnia biologicznie czynna to 95% powierzchni terenów (tak: tereny ZŁ i ZN, tereny od LR.ZL do 115.R,ZL oraz od 1.R do 21.R - 90 %). Co więcej, w przypadku oznaczeń ZN, ZL, R oraz R,ZL co do zasady realizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej dopuszcza się wyłącznie, o ile są one niezbędne do prowadzenia gospodarki leśnej, pod warunkiem zachowania obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych, w tym przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Niniejsze skutecznie chroni ww. tereny przed ich zainwestowaniem oraz faktyczną zmianą przeznaczenia. Organ przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, iż do opisania przeznaczenia terenów o charakterze leśnym i rolnym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie muszą być literalnie przytaczane określenia zawarte w art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż ustalając przeznaczenie konkretnych terenów należy uwzględnić ich specyfikę i dotychczasowy sposób zagospodarowania. NSA trafnie wskazał, iż Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) określa jedynie podstawowe oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego. Oznacza to możliwość wprowadzenia w projekcie planu innych oznaczeń przeznaczenia terenów, w szczególności oznaczeń dotyczących terenów, których przeznaczenie ma mieć charakter mieszany. W ocenie NSA, przeznaczenie terenów rolnych pod "zieleń naturalną i urządzoną" nie powoduje zmiany ich przeznaczenia na cele nierolnicze. Przedmiotowe stanowisko per analogiam znajduje zastosowanie na gruncie analizowanej uchwały. Fakt oznaczenia terenów leśnych znakiem literowym innym niż ZL nie oznacza zmiany ich przeznaczenia, wymagającej uzyskania zgody marszałka województwa, o ile nie została zmieniona ich specyfika i dotychczasowy sposób zagospodarowania. Niezależnie od powyższego zauważono, iż w świetle stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych tylko przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów leśnych na cele nieleśne i nierolnicze bez wymaganej zgody właściwego organu może być kwalifikowane, jako naruszenie zarówno trybu, jak i zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 136/14). O niniejszym stanowi wprost wykładnia literalna przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu: "Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne (...) pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej'. Mając na względzie powyższe nawet gdyby przyjąć, iż w zaskarżonej uchwale do zmiany przeznaczenia gruntów doszło, czemu Organ stanowczo zaprzecza, dotyczyła ona zmiany gruntów leśnych na grunty rolne. Tymczasem tego rodzaju zmiana przeznaczenia nie wymaga zgody właściwego organu i nie jest kwalifikowana, jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały. Odnosząc się do uzgodnień planu z GDDKiA, to sześciokrotne kierowanie planu do zaakceptowania przez GDDKiA było spowodowane wielością uwag zgłoszonych do planu, które to uwagi były związane z przebiegiem dróg krajowych oraz dróg wewnętrznych. Brak uwzględnienia w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego drogi 12 KDX był spowodowany właśnie uwagami zgłoszonymi do planu. Uwagi w ocenie Organu zasługiwały na uwzględnienie, bowiem faktycznie tereny przyległe do drogi krajowej obsługiwane są poprzez już istniejące włączenie. Autor uwagi oznaczonej pod numerem 19 nie wyraził zgodny na przebieg 12 KDX wskazując, iż faktycznie istniejący zjazd pozwala na swobodny dostęp do drogi krajowej, a tym samym niecelowe pozostaje wyznaczanie kolejnego dojazdu. Nadto, jak wskazuje samo GDDKiA ewentualne zwiększenie potrzeby dostępności drogi krajowej może mieć związek z przeznaczeniem terenów znajdujących się w sąsiedztwie drogi na tereny zabudowy jednorodzinnej i tereny usługowe. Równocześnie GDDKiA zaznacza, iż powyższe stanowi wyłącznie stanowisko organu nadzoru, mogąc nie mieć przełożenia na faktyczny wpływ zmiany przeznaczenia gruntów przyległych do drogi na zmiany w natężeniu ruchu drogowego.. Tym samym w ocenie Organu strona skarżąca sama przyznaje, iż brak uwzględnienia w uchwalonym planie drogi 12 KDX może pozostawać nieistotnym wobec faktycznego istnienia zjazdu z drogi krajowej oraz niemożności oceny wpływu zmiany przeznaczenia terenów przyległych na natężenie ruchu drogowego. Co więcej sama droga 12 KDX nie stanowiła przedmiotu uzgodnień podejmowanych przez Organ z GDDKiA. Warunkiem dla zaakceptowania planu było natomiast ograniczenie dostępności działek położonych na przebiegu drogi, w taki sposób, aby wykluczyć bezpośrednią obsługę terenów inwestycyjnych z drogi krajowej, który to warunek w przyjętym planie został zachowany. Całkowicie niezrozumiałym pozostaje także zarzut związany z brakiem zawarcia w skarżonej uchwale definicji ciągów pieszo - jezdnych. Podkreślono, iż wobec określenia kategorii dróg w poszczególnych jednostkach redakcyjnych nie istniała konieczność wprowadzania w uchwale ogólnej definicji. § 32-36 zwierające szczegółowe zapisy odnoszące się do komunikacji terenowej posiadają oznaczenie, iż wskazane w nich drogi stanowią drogi publiczne. Natomiast § 37 dotyczący ciągów - pieszo jezdnych pozbawiony został informacji dotyczącej oznaczenia charakteru drogi (publiczna/prywatna), co poprzez porównanie z wcześniejszymi regulacjami powoduje, iż wskazane w nim ciągi pieszo -jezdne należy kategoryzować, jako prywatne. W ocenie Organu skutecznego zarzutu nie może stanowić także ten związany z rzekomymi zmianami wprowadzonymi po uzyskaniu uzgodnień z Zarządem Powiatu Suskiego, jak i Powiatowym Zarządem Dróg. Kluczowym w tej kwestii pozostaje, iż przebieg i parametry drogi powiatowej od czasu uzgodnienia planu z w/w Organami nie uległy zmianie, a zatem nie zachodziła konieczność ponownego uzyskania uzgodnienia. Nadto zmiany, jakie wprowadzono w tekście, polegały wyłącznie na doprecyzowaniu niektórych z zapisów lub dostosowaniu ich do obowiązujących regulacji prawnych. Tożsama sytuacja miała miejsce w sytuacji zmian planu, jakie nastąpiły po uzyskaniu uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Treść planu już po wyrażeniu pozytywnej opinii w jego przedmiocie została doprecyzowana oraz dostosowana do wymogów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Wprowadzone zmiany brzmienia poszczególnych zapisów w żaden sposób nie kolidowały z zaopiniowanym projektem tekstu uchwały. Także modyfikacje w zakresie przebiegu cieków wodnych spowodowane były uzyskaniem dostępu do szczegółowych map cyfrowych, które pozwoliły osobom sporządzającym plan na precyzyjne oznaczenie ich przebiegu. Również zasięg Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 445 został oznaczony prawidłowo, co nie powinno rzutować w jakikolwiek sposób na ważność podjętej uchwały. Podkreślono, iż plan, który został uzgodniony z w/w Organami, nie odbiegał w sposób istotny od planu uchwalonego, co czyni zarzuty podnoszone w skardze chybionymi. Należy mieć na względzie stanowisko reprezentowane w orzecznictwie, zgodnie z którym wyłącznie daleko idące zmiany pomiędzy planem uzgodnionym, a uchwalonym uzasadniają stwierdzenie nieważności uchwały. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2012r. (sygn. II OSK 1426/12): "To charakter i rozmiar dokonanych zmian będzie decydujący dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej. W sytuacji, gdy dokonane zmiany będą miały charakter jednostkowy, niewywierający wpływu na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości, mogą one zostać wprowadzone bez konieczności ponowienia procedury planistycznej. Dopiero wprowadzenie zmian o charakterze ogólniejszym oraz w sytuacji istnienia konfliktu interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami, powtórzenie czynności planistycznych w tym zakresie należy uznać za konieczne." Tymczasem w niniejszej sprawie ewentualne odstępstwa od obowiązku zachowania procedury planistycznej nie mogą zostać uznane za istotne. Wprowadzone modyfikacje wynikały, bowiem z konieczności dostosowania brzmienia uchwały do treści obowiązujących regulacji prawnych oraz nie prowadzały zmian, które nie byłby do pogodzenia z planem w uzgodnionym kształcie. Równocześnie Organ podkreślił, iż zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienie planu ze Starostą następuje w ramach zadań starostwa (odpowiedzialnym za drogi powiatowe pozostaje jeden z referatów podległych staroście). Prośbę o uzgodnienie planu kieruje się jednak nie do kierownika referatu, a do organu nadzorującego jego pracę - Starosty. Warunki uzgodnienia planu dotyczą wszystkich referatów starostwa w tym zajmującego się drogami. Wystosowanie pisma przez kierownika referatu nie stanowi jednak uzgodnienia planu. Uzgodnieniem jest wyłącznie postanowienie wydane przez zarząd starostwa. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać, zatem należy, iż zarząd starostwa został powiadomiony o zmianach, ale zastosował tryb art. 25 b ustawy, tj. nie odpowiedział na wystosowaną prośbę o uzgodnienie i tym samym uzgodnił plan. Odpierając zarzut związany ze złamaniem procedury planistycznej - kolejności wykonania czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p. oraz rzekomym ograniczeniu udziału społeczeństwa w procedurze, Organ podkreślił, że wprowadzone zmiany są niewielkie, mają charakter uszczegółowienia, bardziej precyzyjnego przedstawienia przyjętych w planie ustaleń, zaś obszar szczególnego zagrożenia powodzią został na części terenu znacznie ograniczony, więc nie stwierdzono potrzeby ponownego wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu. Powyższe jest zgodne z art. 17 pkt. 13 u.p.z.p. W ocenie Organu określona w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym kolejność poszczególnych czynności składających się na uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego jest dla Rady Gminy wiążąca. Przepisy prawne nie przewidują możliwości ponowienia lub uzupełnienia podjętych uprzednio czynności. Zdaniem Organu w przedmiotowej sprawie wszystkie wymagane prawem czynności zostały uprzednio dokonane. Konieczność wprowadzenia zmian, co do zasięgu terenu zagrożonego powodzią wynikła już po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Zdaniem Organu dokonanie dodatkowych uzgodnień na tym etapie postępowania stanowiłoby naruszenie art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, iż zmiany leżące w interesie jednych, naruszają interesy innych właścicieli i jeżeli dokonywane są arbitralnie przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta powodują, że ci którzy są w opozycji do zmian tracą możliwość ich kwestionowania w formie uwag do projektu, rozpatrywanych przez radę gminy na sesji uchwalającej plan, co przemawia za powtórzeniem procedury planistycznej (tak: NSA w wyrokach z dnia 5 października 20011 r. sygn. akt II OSK 1435/11, z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 905/10, z dnia 3 października 2008 r. sygn. akt II OSK 367/08). W analizowanym stanie faktycznym brak jest jednak konfliktu interesów wśród właścicieli nieruchomości położonych na obszarze objętym zmianami, zaś same zmiany są wynikiem uzgodnień dokonanych z właściwym organem i dotyczą kwestii niezależnej od samego Organu, jaką jest zasięg terenów zagrożonych powodzią. W ocenie Organu wiążący charakter uzgodnień w przedmiocie przebiegu terenów o szczególnym zagrożeniu powodzią winien być brany pod uwagę przy ocenie konieczności ponawiania czynności z art. 17 u.p.z.p. W doktrynie przyjmuje się, że tryb sporządzania studium lub planu miejscowego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia tych aktów. Jednakże naruszenie trybu sporządzania planu może stanowić podstawę nieważności uchwały tylko wówczas, gdy jest istotne (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1054.130). Niezachowanie procedury sporządzania planu miejscowego może prowadzić do określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sankcji nieważności uchwały rady gminy w całości lub części. Nie każde jednak naruszenie trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu, ale tylko naruszenie istotne (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu, w doktrynie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08, Lex nr 574411). W przypadku zaskarżonej uchwały nie było potrzeby ponownego wykładania planu miejscowego. Zasięg terenu szczególnie zagrożonego powodzią był wynikiem wiążących ustaleń z właściwym organem, których nie sposób było podważyć na skutek ewentualnie wniesionych uwag. Ponadto kolejne wyłożenie planu miejscowego miałoby miejsce tylko wówczas, gdyby było ono konieczne, a odnośnie tego planu taka konieczność nie zachodziła. Nie sposób jest także uznać, iż doszło do naruszeń zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak zachowania zgodności planu z założeniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Rozbieżności istniejące pomiędzy planem, a studium wynikają w przeważającej mierze z faktu, iż studium i plan sporządzane są w odmiennych skalach (studium w skali 1:10 000, plan w skali od 1:1 000). Nadto studium nie operuje dokładnością jednej działki i jest wyłącznie dokumentem kierunkowym. Natomiast plan sporządzany w skali 1:1 000 uszczegóławia rozwiązania zawarte w studium. Co także istotne, przy sporządzaniu planu bierze się pod uwagę sugestie mieszkańców, zgłaszane w formie uwag do planu, a dopiero po rozpatrzeniu uwag projektuje się przestrzeń, co ma miejsce na poziomie działki, a nie jak w przypadku studium większego obszaru. Zwrócono uwagę na okoliczność, iż niektóre działki w trakcie sporządzania planu były już zagospodarowane bądź przeznaczone pod zabudowę w poprzednim planie. Odnosząc się precyzyjnie do zarzutów podnoszonych w skardze podniesiono, że tereny wskazane w planie pod funkcje mieszkaniowo-usługowe MN, U oraz mieszkaniowe MN najczęściej znajdują w strefie granicznej lub bliskim sąsiedztwie strefy A (przyrodniczo-leśnej). W strefie A dopuszcza się możliwość wymiany, odbudowy, nadbudowy i remontu zabudowy istniejącej. Tereny wskazane w planie pod funkcje mieszkaniowe MN oraz mieszkaniowo-usługowe MN, U najczęściej znajdują w strefie granicznej lub bliskim sąsiedztwie strefy B (funkcja rolnicza). W strefie B dopuszcza się możliwości wymiany, odbudowy, nadbudowy i remontu istniejącej zabudowy w terenach rolnych, w tym również występującej na użytkach zielonych i w zieleni przy ciekach wodnych. Tereny wskazane w planie pod funkcje mieszkaniowo-usługowe MN, U najczęściej znajdują w strefie granicznej lub bliskim sąsiedztwie strefy B2 (funkcja rolnicza) i strefy A3 (strefa kompleksów leśnych).Tereny wskazane w planie pod funkcje mieszkaniowe - siedliskowe (MN, RM) oraz mieszkaniowo-usługowe MN,U najczęściej znajdują w strefie granicznej lub bliskim sąsiedztwie strefy D (funkcja ochrony otulin biologicznych cieków). Na rysunku planu wskazane są także nieprzekraczalne linie zabudowy odsuwające zabudowę na odległość wskazaną w studium oraz w przepisach odrębnych. Zapisy planu odnośnie przeznaczenia terenów oznaczonych 6.U, 7.U oraz 1.MN.U do 57.MN.U są zgodne z zapisami studium. Studium wyznacza na tych terenach strefę M z funkcją mieszkaniową, jako zespoły zabudowy o niskiej intensywności, głównie jednorodzinnej, z udziałem towarzyszącej funkcji usługowej usług nieuciążliwych dla sąsiedztwa. Studium wskazuje, że podstawowym kierunkiem zagospodarowania jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, uzupełniona o nieuciążliwe obiekty usługowe. Tożsame zapisy znajdują się w planie miejscowym dla terenów oznaczonych, jako MN,U. Organ podniósł, iż strona skarżąca nie wykazała, by zaskarżona uchwała pozostawała w jawnej sprzeczności z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów z dn. 26.10.2006 r. Przytoczono wyrok WSA w Krakowie z dnia 24.04.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 91/12: "Plan nie musi być wierną kopią studium. Plan może rozwijać i uszczegóławiać rozwiązania przyjęte w studium i nie powoduje to niezgodności ze studium. Zgodność planu ze studium nie może polegać na zgodności dosłownej". Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 359/07 wskazał, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w myśl wymogu zawartego w art. 9 ust. 4 tej ustawy, przy czym owa zgodność planu ze studium nie może być rozumiana - jak chce tego strona skarżąca - ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności rozwiązań ze studium. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt. 6 u.p.z.p., tj. braku określenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w odniesieniu do terenów faktycznie zabudowanych, a nie przeznaczonych pod zainwestowanie, Organ podniósł, że na przytoczenie zasługuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 895/14, w którym WSA wyraził pogląd, iż przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w planie przewiduje się teren przeznaczony do zabudowy, to obowiązkowo należy określić parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu (zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu), przy czym można do tego użyć takiego parametru kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, jak linia zabudowy. Z powyższego wprost wynika, iż obowiązek określenia parametrów i wskaźników zabudowy dotyczy terenów przeznaczonych do zabudowy. Argumentując a contrario powyższy nakaz nie obejmuje terenów, na których inwestycje budowlane nie są dopuszczalne, jakim to terenem są obszary oznaczone literami ZN. Mając na uwadze powyższe Organ zaznaczył, iż dla terenów zieleni nieurządzonej (ZN), terenów cmentarzy (ZC) oraz parkingów (KS) nie jest dopuszczalna nowa zabudowa kubaturowa, dlatego też w przypadku w/w terenów nie znajdują zastosowania wskaźniki urbanistyczne. Użyte w treści planu sformułowanie "obiekty" dotyczy obiektów infrastruktury technicznej niezbędnej do obsługi cmentarzy i parkingów. W ustaleniach planu i w innych ustaleniach nie wprowadzono jednak szczegółowych zapisów dotyczących dopuszczonej formy i funkcji zabudowy. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt. 7 oraz art. 73 ust. 1 pkt. 1 p.o.ś., tj. samodzielnego objęcia przez gminę części terenów formą ochrony przyrody, Organ wyjaśnił, iż Granice Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu wyznaczone zostały na mapach sytuacyjno - wysokościowych, a nie ewidencyjnych. Przybliżenie granicy obszaru do skali projektowej wskazało, że graniczne części obrębu znajdują się w granicach objętych planem, co znalazło odzwierciedlenie w planie. Ponadto Organ wskazał, iż zapisy planu dotyczące gminnej ewidencji zabytków były pozytywnie uzgadniane z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Nadmieniono, że WKZ pełni funkcję nadzorczą nad gminną ewidencją zabytków i nie wskazał w zapisach planu żadnych niezgodności z przepisami prawa. Plan nie nakłada, jak wskazano błędnie w piśmie, obowiązku uzyskania pozwolenia WKZ, a jedynie uzyskanie opinii/uzgodnienia - wyłącznie w zakresie, w jakimi przewidują taki wymóg przepisy odrębne z zakresu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Co za tym idzie, zaskarżona uchwała nie wykracza w tym zakresie poza treść przepisów, zaś intencją jej twórców było wyłącznie wskazanie na konieczność uzyskania stanowiska WKZ w przypadkach prawem przewidzianych. O ile zatem, jak wskazuje strona skarżąca, przepisy powszechnie obowiązujące nie przewidują uzyskania opinii WKZ przy prowadzeniu prac konserwatorskich w odniesieniu do obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków, obowiązku takiego nie nakłada również m.p.z.p. w zaskarżonym brzmieniu. Mając na uwadze powyższe, z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa w stopniu istotnym, prowadzącym do stwierdzenia nieważności uchwały, Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny, stosując środki określone w ustawie, jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem materialnym, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. W zakresie kontroli uchwał organów gmin kryterium zgodności z prawem zostało sprecyzowane w art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – dalej: u.s.g. - (obecnie t.j. Dz. U. z 2015 poz. 1515). Zgodnie z u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. Pomimo, iż przepisy prawa nie zawierają wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały (np. wyrok NSA z dnia 24 marca 1992r. sygn. akt II SA/Wr 96/92, OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148). W zakresie uchwał podejmowanych w sprawach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego istotna jest również regulacja art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – dalej: u.p.z.p. - (t.j. Dz. U. z 2015 poz. 199 ze zm.). Przepis ten – w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie - stanowił, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. W niniejszej sprawie organy gminy, przed uchwaleniem planu miejscowego, miały obowiązek doprowadzić projekt planu miejscowego do zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. O ile naruszenie trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego może stanowić podstawę nieważności uchwały tylko wówczas, gdy jest istotne, to przy naruszeniu zasad ich sporządzania, każde naruszenie wywołuje skutek nieważności uchwały. Zasady sporządzenia planu miejscowego dotyczą zawartości tego aktu planistycznego (części tekstowej i graficznej, załączników), oznaczają jego wartość i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej, a także standardów dokumentacji planistycznej. W tym pojęciu mieści się ocena projektu planu miejscowego pod względem jego zgodności ze studium. Z kolei pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" należy odnieść do procedury poprzedzającej uchwalenie planu (tak w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22.09.2010r., o sygn. II SA/Go 493/10, publ. LEX nr 707352). Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. przesądza natomiast, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a.. Nie będąc związanym granicami skargi Sąd ma więc obowiązek poddania kontroli całej uchwały, co też Sąd uczynił w niniejszej sprawie, kontrolując zaskarżoną przez Wojewodę Małopolskiego uchwałę Nr V/41/2015 Rady Gminy Jordanów z dnia 31 marca 2015 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów dla Sołectwa Naprawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g.. Ustawa ta - mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1 u.s.g.), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. II OSK 320/05, publ.: ONSA i WSA z 2006 r., nr 1, poz. 7). O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Według art. 93 ust. 1 u.s.g., po upływie 30-dniowego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Może je tylko zaskarżyć do sądu administracyjnego. Z uwagi na to, że w rozpatrywanej sprawie upłynął ten ustawowy 30-dniowy termin, organ nadzoru zaskarżył uchwałę do Sądu. Uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.) jest w myśl art. 14 ust.8 u.p.z.p. prawem miejscowym. Tym samym jest ona aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art.3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. i na mocy tego przepisu sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli działalności administracji publicznej w tym zakresie. Należy przy tym wskazać, że kontrola sądu w sprawach dotyczących m.p.z.p. nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m.p.z.p., należy do zadań własnych gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt K 27/00 (publ. OTK 2001/2/29) wskazał, iż organy gminy właściwe do sporządzenia projektu m.p.z.p. i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p., przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd uznał, że skarga Wojewody Małopolskiego jest zasadna i zasadniczo podzielił zawartą w niej argumentację. Strona skarżąca zarzuca zarówno naruszenie zasad, jak i trybu sporządzania m.p.z.p.. Jak wyżej wskazano, w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 28 ust.1 u.p.z.p. stanowiący, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Jakkolwiek z dniem 18 listopada 2015r., na mocy art. 41 pkt 5 ustawy z dnia 09.10.2015r. o rewitalizacji (Dz.U. z 2015r., poz.1777), przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. uzyskał nowe brzmienie, zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy, jednakże wobec braku przepisów intertemporalnych w tym zakresie ocenę zaskarżonej uchwały Sąd dokonał na podstawie art. 28 u.p.z.p. w brzmieniu z daty jej uchwalenia. Tak więc dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały wystarczające było naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego bez wymogu istotności tego naruszenia. Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. ustanowił dwie podstawowe przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego: przesłankę materialnoprawną - uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego oraz przesłankę formalnoprawną - zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. Przechodząc do szczegółowej analizy zaskarżonej uchwały należy stwierdzić, że wyrażone w skardze zarzuty należy uznać za trafne. Strona skarżąca w skardze trafnie wskazała, że doszło do naruszenia art. 17 pkt 3, 12, 14, art. 19 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.. Z analizy dokumentacji prac planistycznych wynika, że Wójt Gminy Jordanów rozpatrzył wnioski złożone do projektu planu zgodnie z rozstrzygnięciem zamieszczonym w wykazie. Z analizy "Wykazu wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jordanów Naprawa (25.10-25.11.2010 r.)" wynika jednakże, że Wójt Gminy nie wskazał w Rozstrzygnięciu sposobu rozpatrzenia części wniosków opisanych szczegółowo w skardze. Ponadto wójt nie rozpatrzył wszystkich uwag złożonych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu oraz nie przedstawił Radzie Gminy nieuwzględnionych uwag celem rozstrzygnięcia, a także niewłaściwie odniósł się do treści złożonych uwag. W tym przedmiocie skarga przedstawia szczegółowe ustalenia, znajdujące poparcie w dokumentacji planistycznej. Organ w odpowiedzi na skargę w zasadzie tych ustaleń nie kwestionuje, jedynie wskazuje na ich bagatelne znaczenie dla kwestii ważności zaskarżonej uchwały. Należy wskazać, że doszło też do naruszenia art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 17 pkt 6 c) u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. W tym miejscu trzeba w przytoczyć regulację zawartą w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U.2013 poz. 1205). Zgodnie z art. 2 tej ustawy gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty: 1) określone jako lasy w przepisach o lasach; 2) zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej; 3) pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych. Z kolei ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz.U.2014 poz. 1153) w art. 3 stanowi, że lasem w rozumieniu ustawy o lasach jest grunt: o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków; związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Należy więc z całą mocą podkreślić, że w ustawie o lasach nie ma żadnego odwołania do przeznaczenia gruntu, co oznacza, że o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach decyduje rzeczywisty stan gruntu, rzeczywisty cel, na który był wykorzystany w chwili obejmowania go procedurą uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem bez znaczenia jest, jak był oznaczony dany grunt w poprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tym samym należy dojść do wniosku, że każdorazowo w toku procedury planistycznej (o czym stanowi przepis art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego obligatoryjnie występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że w toku uchwalania objętego skargą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaniechano takiego wystąpienia wychodząc z błędnego założenia, że skoro w poprzednim planie miejscowym dany grunt został przeznaczony na cele nieleśne, to w kolejnym planie miejscowym jego przeznaczenie nieleśne może być niejako automatycznie utrzymane. Z brzmienia art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że ochrona gruntów leśnych polega na: ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze; zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym wskutek działalności nieleśnej i ruchów masowych ziemi, przywracaniu wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych wskutek działalności nieleśnej; poprawianiu ich wartości użytkowej oraz zapobieganiu obniżania ich produkcyjności; ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. Art. 4 tej ustawy stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ustępem 2 tego artykułu przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra właściwego do spraw środowiska lub upoważnionej przez niego osoby, pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Mając na uwadze przytoczone przepisy, każde przeznaczenie w miejscowym planie gruntów leśnych na cele inne niż leśne (niezależnie od powierzchni przeznaczanych gruntów oraz ustaleń zapisanych w planie miejscowym), wymaga uzyskania właściwej zgody. Ocena przedłożonej dokumentacji planistycznej wykazała, że przeznaczono na cele nieleśne grunty leśne oznaczone na podkładzie mapowym, na którym sporządzono przedmiotowy plan miejscowy, symbolem Ls (lasy), bez uzyskania wymaganych zgód. Powyższy zarzut został poparty częścią graficzną – strona 12-16 skargi - i dotyczy: a) terenów przeznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem 8.MN b) terenów przeznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym na cele zieleni nieurządzonej, oznaczonej w przedmiotowym planie miejscowym symbolami: 6.ZN, 19.ZN (budzi wątpliwości), 29.ZN, 35.ZN, 37-38.ZN, 41.ZN, 55-56.ZN c) terenów przeznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym na cele rolnicze, oznaczone symbolem 1.R d) terenów przeznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym na cele rolnicze do zalesień, oznaczone symbolem 29.R,ZL; 109.R,ZL Z analizy załącznika graficznego do wniosku Wójta Gminy Jordanów z 16 kwietnia 2014 r., znak: B.6723.2.2014, skierowanego do Marszałka Województwa Małopolskiego o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych nie będących własnością Skarbu Państwa wynika, że ww. grunty nie były przedmiotem wniosku Wójta. Dalej należy wskazać, że – jak trafnie wskazuje strona skarżąca - naruszono wymóg art. 17 pkt 7 lit. d) u.p.z.p. w zakresie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, bez uzgodnienia z zarządcą drogi - Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie (dalej: GDDKiA) oraz Zarządem Dróg Powiatowych w Suchej Beskidzkiej (dalej: ZDP). Zgodnie z wyżej przywołanym przepisem właściwy zarządca drogi uzgadnia projekt planu miejscowego jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Przez teren objęty przedmiotowym planem miejscowym przebiegają drogi krajowe nr 7, 28, planowana jest do realizacji także droga ekspresowa S7, których zarządcą jest GDDKiA. Ponadto przez teren sołectwa Naprawa przebiegają dwie drogi powiatowe o numerach: 1668K oraz 1686K, których zarządcą jest ZDP. Co do dróg kategorii krajowej, projekt przedmiotowego planu miejscowego był sześciokrotnie uzgadniany z GDDKiA. Powodem takiej ilości uzgodnień projektu planu z zarządcą dróg krajowych były zarówno negatywne stanowiska organu uzgadniającego (m.in. wobec zaproponowanych przez gminę rozwiązań układu dróg lokalnych), jak i zmiany wprowadzane przez gminę do projektu planu na skutek uwzględnienia uwag złożonych w trakcie wyłożenia do publicznego wglądu (m.in. usunięcie z projektu planu dróg stanowiących lokalny układ komunikacyjny). Ostatnie z uzgodnień projektu planu odbyły się po drugim (z trzech, które miały miejsce) wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Jednakże po uzyskaniu tego uzgodnienia projekt planu uległ zmianom (wskazanym i opisanym szczegółowo na str. 17 i nast. skargi), których wprowadzenie, zdaniem Sądu, miało wpływ na uzgodnienie z GDDKiA. Co do dróg powiatowych, których zarządcą jest ZDP, w tym zakresie projekt planu podlegał jednokrotnemu uzgodnieniu - pismem znak: B.6722.2.2011, z 08.12.2011 r., Wójt Gminy zwrócił się zarówno do Zarządu Powiatu Suskiego, jak i do Powiatowego Zarządu Dróg, z wnioskiem o uzgodnienie rozwiązań przyjętych w projekcie planu. Stanowisko w sprawie zajął Zarząd Powiatu Suskiego, który postanowieniem znak: BP.670.5.2011, z 29.12.2011 r., wydanym na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podpisanym przez Starostę Suskiego uzgodnił pozytywnie w całości projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym dla sołectwa Naprawa. Należy jednak wskazać, że w zakresie rozwiązań przyjętych w bezpośrednim sąsiedztwie dróg powiatowych, uchwalony plan miejscowy różni się od projektu planu przedłożonego do uzgodnień (w przedmiotowym planie drogi powiatowe oznaczono symbolami KDZ). Część graficzną potwierdzającą ten zarzut przedstawiono na str. 19-21 skargi. Strona skarżąca trafnie wskazała, że nastąpiły zmiany również w stosunku do projektu tekstu planu przekazanego do uzgodnienia ZDP - w uchwalonym planie miejscowym zawarto m.in. odmienne ustalenia dotyczące lokalizacji infrastruktury technicznej w pasie dróg zbiorczych (powiatowych) – opisane szczegółowo na str. 21 skargi – co należy uznać za istotne naruszenie trybu sporządzania przedmiotowego planu, jeśli bowiem wójt jest zobligowany do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zarządcami dróg, to nie może dowolnie zmieniać projektu planu, bez uzyskania ostatecznego stanowiska właściwych organów. Organ w odpowiedzi na skargę przyznaje, że plan, który został uzgodniony z w/w organami, odbiegał - jednakże (zdaniem Organu) w sposób nieistotny - od planu uchwalonego, co zdaniem Organu czyni ten zarzut chybionym. Sąd stoi jednak na stanowisku, że opisane w skardze odstępstwa od uzgodnionych wersji planu należy uznać za istotne. Co do zarzutu naruszenia wymogu z art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, zgodnie z którym w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią, uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga m.in.: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, należy stwierdzić, że jest on uzasadniony. Strona skarżąca przedstawiła w skardze potwierdzony dokumentacją planistyczną przebieg uzgodnień projektu planu miejscowego z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, jakie miały miejsce w roku 2011 i 2012 (wniosek o uzgodnienie projektu przedmiotowego planu był skierowany do Dyrektora RZGW w 2011 r. - pismo znak: B.6722.2.2011, z 08.11.2011 r.; procedura uzgodnień projektu planu z Dyrektorem RZGW zakończyła się w 2012 r.). Tymczasem 24 stycznia 2014 r. Dyrektor RZGW wydał Rozporządzenie nr 5/2014 z w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Skawy w km 71+200 w Jordanowie, gmina Jordanów, powiat suski, zmienione Rozporządzeniem nr 13/2014 r. z 14 marca 2014 r.. Ww. Rozporządzeniem Dyrektor RZGW ustanowił strefę ochronną dla ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Skawy. Strefa ta dzieli się na: teren ochrony bezpośredniej oraz teren ochrony pośredniej. Z analizy załącznika nr 4 do ww. Rozporządzenia wynika, że południowa część sołectwa Naprawa, leży w granicy terenu ochrony pośredniej ww. ujęcia wody. Działania zabronione w ww. strefie zapisano w § 4 Rozporządzenia. Po wydaniu cytowanego Rozporządzenia Dyrektora RZGW, Wójt Gminy nie wystąpił z wnioskiem o ponowne uzgodnienie projektu planu w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, a tym samym nie wypełnił dyspozycji art. 4a ustawy Prawo wodne, co stanowi naruszenie trybu sporządzania planu. W ocenie Sądu fakt, że Dyrektor RZGW wydał ww. Rozporządzenie w toku procedury planistycznej, nie zwalniał organu planistycznego z ponownego uzgodnienia, bowiem Organ uchwalając akt prawa miejscowego winien uwzględniać wszelkie aktualne uwarunkowania i stan prawny występujący na terenie objętym planem. Trafnie wskazuje strona skarżąca, że Wójt Gminy nie wprowadził również granic ww. strefy na rysunek planu, także w tekście planu nie zawarto informacji o wydanym przez Dyrektora RZGW Rozporządzeniu, będącym zgodnie z przywołanym przepisem art. 58 ustawy Prawo wodne, aktem prawa miejscowego. Powyższe stanowi naruszenie zasad sporządzenia planu, tj. art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne stref ochronnych ujęć wód oraz art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym zawiera się granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie. Projekt przedmiotowego planu miejscowego był trzykrotnie wykładany do publicznego wglądu. Z analizy kolejnych rysunków projektu planu wynika, że zasięgi obszarów szczególnego zagrożenia powodzią różniły się na poszczególnych etapach jego sporządzenia. Należy w tym miejscu wskazać, że na rysunku projektu planu wyłożonym po raz trzeci do publicznego wglądu, nie były wskazane prawidłowe (uzgodnione z RZGW) zasięgi obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Z porównania wersji projektu planu, który uzyskał pozytywne stanowisko RZGW, z projektem planu wyłożonym po raz ostatni do publicznego wglądu (tj. w dniach 13.10.2014 r. - 7.11.2014 r.) oraz z rysunkiem planu miejscowego (załącznik do opiniowanej uchwały) wynika, że prawidłowy zasięg obszarów szczególnego zagrożenia powodzią został wskazany dopiero na rysunku uchwalonego planu miejscowego. Do § 11 pkt 8 tekstu planu, w którym zawarto ustalenia dotyczące obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, po trzecim wyłożeniu do publicznego wglądu dodano zapis oznaczony pogrubieniem: "w zasięgu obszarów określonych w pkt 7 ustala się nakaz uwzględniania wszystkich obowiązujących przepisów odrębnych w zakresie ochrony przeciwpowodziowej, w tym zakaz realizacji nowej zabudowy". Powyższe nie podlegało uzgodnieniu z Dyrektorem RZGW. Ponadto z porównania tekstu projektu planu przedłożonego Dyrektorowi RZGW do uzgodnienia przy pierwszym wystąpieniu do RZGW z kontrolowanym uchwalonym planem miejscowym wynika, że w stosunku do wersji planu uzgodnionej z RZGW znacząco zmieniła się treść ustaleń planu, w tym również dotycząca obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Uchwalony tekst planu winien być zgodny z pierwotną wersją przedłożoną do uzgodnień z RZGW, a tak w niniejszym przypadku nie było. Brak wyłożenia do publicznego wglądu uzgodnionej wersji projektu planu, z należycie wskazanymi zasięgami obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, tj. art. 17 pkt 10 u.p.z.p.. Wprowadzenie na rysunek planu miejscowego prawidłowych zasięgów obszarów szczególnego zagrożenia powodzią dopiero tuż przed jego uchwaleniem, stanowi również naruszenie kolejności wykonania czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., składających się na tryb sporządzania planu. Trafnie w tej materii wskazuje strona skarżąca na orzeczenie, z którego wynika, że "Powołany artykuł określa wiążącą kolejność podejmowania poszczególnych czynności w procedurze uchwalania planu miejscowego. Przestrzeganie tej procedury jest obowiązkiem organów gminy. Przestrzeganie tej procedury stanowi również element gwarancji podejmowania uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z obowiązującym prawem. Jest to o tyle istotne, że właśnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa sposób wykonywania prawa własności, a tym samym zachowanie trybu jego uchwalania pozwala właścicielom (innym uprawnionym osobom) do podjęcia czynności związanych z ochroną przysługujących im praw. Naruszenie tego trybu zawsze ma znaczenie przy ocenie legalności uchwały w sprawie planu miejscowego" (vide: wyrok WSA w Krakowie z 12 maja 2009 r., sygn. II SA/Kr 1314/08). Mając powyższe na uwadze, zasługuje na akceptację stanowisko strony skarżącej, iż niedopuszczalne jest niewyłożenie do publicznego wglądu wersji planu ostatecznie uzgodnionej z właściwym organem. Jako istotne naruszenie trybu sporządzania m.p.z.p., o jakom mowa w art. 17 pkt 7 lit. a) oraz pkt 10 u.p.z.p. należy także ocenić naruszenie warunków uzgodnienia projektu planu z zarządem województwa poprzez uchwalenie planu o treści innej, niż treść projektu planu, jaki uzyskał pozytywne uzgodnienie, jak też wprowadzenie do uchwalonego planu (bez wyłożenia do publicznego wglądu) zmian w przeznaczeniu terenów oraz wyłożenie do publicznego wglądu błędnego projektu planu. Uchybienia zostały opisane przez stronę skarżącą na str. 29 – 33 skargi. Polegają na: wprowadzeniu zmian w przeznaczeniu niektórych terenów już po etapie wyłożenia do publicznego wglądu (dotyczy on – poza niewyłożeniem do publicznego wglądu rysunku planu z wrysowanymi prawidłowymi zasięgami obszarów szczególnego powodzią - zmiany przeznaczenia nieruchomości z: terenów zieleni nieurządzonej, oznaczonej symbolem: 19.ZN oraz terenów rolniczych do zalesień, oznaczonych symbolem: 91.R,ZL, na: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, oznaczone w uchwalonym planie symbolami 12.MN,U i 45.MN,U); zmianie niektórych zapisów uchwalonego tekstu uchwały w porównaniu do tekstu planu wyłożonego po raz trzeci do publicznego wglądu; nie usunięciu z rysunku projektu planu podlegającego kolejnym wyłożeniom do publicznego wglądu obszaru wyłączonego z opracowania. Kolejnym podlegającym badaniu przez Sąd zagadnieniem była ocena zarzutów naruszenia zasad sporządzania przedmiotowego planu miejscowego. Odnosząc się do zasad sporządzania planu miejscowego należy wskazać, że w orzecznictwie pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" jest interpretowane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna oraz załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dla normatywnego wyznaczenia tych standardów znaczenie mają w szczególności przepisy art. 15, 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. II SA/Po 1335/14, wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2015r., sygn.. II OSK 1333/15, wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2015r., sygn. II OSK 1328/15, wyrok NSA z dnia 29 maja 2015r., sygn. II OSK 2661/13, publ. CBOSA). Uwzględniając przedmiot regulacji zawartych w zaskarżonej uchwale należy wskazać, że podstawę prawną wydania przez radę gminy uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Artykuł 1 ust. 1 tej ustawy stanowi, że ustawa ta określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Artykuł 163 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Działania związane z polityką przestrzenną gminy stanowią działania publiczne w zakresie ochrony ładu przestrzennego. W takim zakresie, w jakim kompetencje te zostały przekazane gminom, są one upoważnione do samodzielnego decydowania w granicach określonych przez ustawę. Należy wskazać, że ustawa - w stanie prawnym obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonego planu (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.) - nie wymagała, aby naruszenie zasad sporządzenia planu miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08, lex 574411; zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253-254). Przechodząc do szczegółowej analizy zarzutów naruszenia zasad należy stwierdzić, że słusznie strona skarżąca stwierdziła naruszenie zasad sporządzania przedmiotowego planu miejscowego poprzez niespełnienie wymogu art. 20 ust. 1 u.p.z.p., a to niezachowanie zgodności planu miejscowego z postanowieniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XXXIX/260/2006 Rady Gminy Jordanów z dnia 26 października 2006 r.. Zgodnie z art. 20 u.p.z.p. w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 130 poz. 871), plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Rada Gminy Jordanów podjęła uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa Naprawa w dniu 23 kwietnia 2009 r., zatem oznacza to, po myśli przywołanego wyżej art. 4 ust. 2, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy (tj. do dnia 21 października 2010r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym zaskarżona uchwała pozostaje w reżimie konieczności pozostawania w "zgodności" ze Studium. Nowa regulacja art. 20 u.p.z.p. wymaga "nienaruszania" ustaleń Studium, jednakże rozważania co do różnic pojęciowych w tym zakresie są zbędne, bowiem nowa zasada "nienaruszania" ustaleń studium nie dotyczy zaskarżonej uchwały. Należy w tym miejscu powołać się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 627/14, gdzie wskazano, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Studium jest aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym z jednej strony określa się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m. in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne), a z drugiej strony określa długofalową politykę przestrzenną gminy. Nie jest to akt prawa miejscowego (art. 9 ust. 5), jednakże jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). W myśl mającego zastosowanie w tej sprawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Podkreślenia wymaga, że studium jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowy zarys, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium. Stopień związania miejscowego planu postanowieniami studium jest uzależniony od szczegółowych tych postanowień, co oznacza, że związanie może być silniejsze bądź słabsze, jednakże zawsze odnosi się to do kwestii podstawowego przeznaczenia terenu. Określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę lub funkcję danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, gmina wskaże te obszary, jako przewidziane pod taką zabudowę lub taką funkcję. I odwrotnie, jeśli w studium dany teren został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, to zapisy planu taką zabudowę muszą co do zasady respektować w tym obszarze. Ustalenia planu miejscowego są bowiem konsekwencją postanowień studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (vide: wyrok NSA z 2 października 2014r. sygn. akt II OSK 1599/14). W niniejszej sprawie, oceniając zgodność planu ze studium, należy dojść do wniosku, że owa zgodność nie występuje. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na sygnalizowane przez stronę skarżącą rozbieżności pomiędzy rysunkiem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Jordanów - Załącznik nr 3 do uchwały Nr XXXIX/260/2006 Rady Gminy Jordanów z dnia 26 października 2006 r., a zamieszczonym na rysunku planu wyrysem ze Studium, w zakresie zarówno zasięgu stref polityki przestrzennej, jak i przyjętych w Studium funkcji terenów. Jako niezgodne z ustaleniami Studium gminy Jordanów należy wskazać tereny przeznaczone w kontrolowanym planie miejscowym pod zainwestowanie, a wskazane w Studium jako tereny leżące w strefie A - ochrony i rozwoju funkcji przyrodniczo-leśnych (oznaczonych symbolami A3 lub A4). Powyższy zarzut dotyczy terenów wskazanych szczegółowo na str. 34 – 35 skargi. Z obowiązującego na terenie Gminy Jordanów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XXXIX/260/2006 Rady Gminy Jordanów z dnia 26 października 2006 r. (Załącznik nr 2 do ww. uchwały) wynikają następujące ustalenia dla strefy: A - przyrodniczo-leśnej: "ochronę przed nową zabudową kubaturową i liniową niekubaturową oddziałującą niekorzystnie na środowisko (...), możliwość wymiany, odbudowy, nadbudowy i remontu zabudowy istniejącej" - § 7 pkt 10 Załącznika nr 2 do ww. uchwały. Ponadto jako zasadę ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu wskazano: "ochronę przed zabudową terenów o wyjątkowej ekspozycji krajobrazowej oznaczonej na rysunku studium graficznie i symbolem E" - § 32 pkt 2 tiret pierwsze. Nadto słusznie jako niezgodne z ustaleniami Studium gminy Jordanów strona skarżąca wskazała tereny przeznaczone w kontrolowanym planie miejscowym pod zainwestowanie, a wskazane w studium jako tereny leżące w strefie B - utrzymania i rozwoju funkcji rolniczej (oznaczonej symbolem B2). Powyższy zarzut dotyczy terenów wskazanych szczegółowo na str. 35 – 36 skargi. Z obowiązującego na terenie Gminy Jordanów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, wynikają następujące ustalenia dla strefy: B - rolniczej: "ochronę rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w tym ochronę przed wprowadzaniem zabudowy rozproszonej" - § 8 pkt 2 oraz "dopuszczenie możliwości wymiany, odbudowy, nadbudowy i remontu istniejącej zabudowy w terenach rolnych, w tym również występującej na użytkach zielonych i w zieleni przy ciekach wodnych" - § 8 pkt 11 Załącznika nr 2 do ww. uchwały. Dalej trafnie jako niezgodne z ustaleniami Studium gminy Jordanów strona skarżąca wskazała tereny przeznaczone w planie miejscowym pod zainwestowanie, a wskazane w Studium jako tereny leżące w części w strefie B2, a w części w strefie A3 oraz wskazane w Studium jako tereny leżące w strefie D - otulin biologicznych cieków i korytarzy ekologicznych. Powyższy zarzut dotyczy terenów wskazanych szczegółowo na str. 36 skargi. Z obowiązującego na terenie Gminy Jordanów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, wynikają następujące ustalenia dla strefy: D - ochrony otulin biologicznych cieków i korytarzy ekologicznych: "odsunięcie nowej zabudowy od koryt potoków i cieków wodnych na odległość 15m od brzegu potoków i na odległość 50 m od brzegu rzeki Skawy, z dopuszczeniem możliwości wymiany, odbudowy, nadbudowy i remontu istniejącej zabudowy, w tym również występującej na użytkach zielonych i w zieleni przy ciekach wodnych" - § 10 pkt 8 oraz wskazane jako zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu: "wyłączenie z zabudowy strefy - D otulin biologicznych i korytarzy ekologicznych cieków oraz uwzględnienie stosownych zasad ochrony we wskazanym w sieci EKONET korytarzu ekologicznym o znaczeniu krajowym" - § 32 pkt 1 tiret drugie Załącznika nr 2 do ww. uchwały. Należy zatem uznać, iż doszło do naruszeń zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak zachowania zgodności planu z założeniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ w odpowiedzi na skargę argumentuje, że rozbieżności istniejące pomiędzy planem, a studium, wynikają w przeważającej mierze z faktu, iż studium i plan sporządzane są w odmiennych skalach (studium w skali 1:10.000, plan w skali od 1:1.000). Nadto wskazuje, że studium nie operuje dokładnością jednej działki i jest wyłącznie dokumentem kierunkowym. Natomiast plan sporządzany w skali 1:1.000 uszczegóławia rozwiązania zawarte w studium. Ta argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem obowiązek istnienia zgodności planu ze studium wynika wprost z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i różnice w skali map nie mogą usprawiedliwiać wykazanych przez stronę skarżącą niezgodności. Nie jest natomiast uzasadniony zarzut z pkt 1.5.skragi dotyczący przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami 6.U, 7.U oraz terenów oznaczonych symbolami od 1.MN.U do 57.MN.U na cele zabudowy usługowej oraz dopuszczenie realizacji w tych terenach obiektów produkcyjnych wolnostojących. Na aprobatę zasługuje stanowisko Organu, że zapisy planu odnośnie przeznaczenia terenów oznaczonych 6.U, 7.U oraz 1.MN.U do 57.MN.U są zgodne z zapisami Studium. Studium wyznacza na tych terenach strefę M z funkcją mieszkaniową, jako zespoły zabudowy o niskiej intensywności, głównie jednorodzinnej, z udziałem towarzyszącej funkcji usługowej usług nieuciążliwych dla sąsiedztwa. Studium wskazuje, że podstawowym kierunkiem zagospodarowania jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, uzupełniona o nieuciążliwe obiekty usługowe. Tożsame zapisy znajdują się w planie miejscowym dla terenów oznaczonych jako MN.U. Należy ponadto stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez wskazanie w planie miejscowym nieprawidłowych granic formy ochrony przyrody - Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (dalej: Południowomałopolski OCHK). Zgodnie z zapisami § 1 ust. 1 pkt 1 oraz z treścią Załącznika nr 1 do uchwały Nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie Południowomałopolskiego OCHK z objęcia przedmiotową formą ochrony wyłączono m.in. fragment gminy Jordanów, tj. sołectwo Naprawa. Powyższe obrazuje załącznik graficzny - Załącznik nr 2 do ww. uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego – strona 38 skargi. Strona skarżąca ustaliła, czemu Organ nie zaprzecza, że taki stan faktyczny potwierdza również stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, który odpowiadając na wniosek Wójta Gminy Jordanów znak; B.6722.12.2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. o uzgodnienie projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jordanów dla wsi Naprawa, poinformował pismem znak: OP.I.610.9.1.2012.KG.6, z 31.12.2012 r., iż ww. obszar znajduje się poza formami ochrony przyrody, w tym poza obszarem chronionego krajobrazu. W związku z powyższym RDOŚ nie znalazł podstaw prawnych do uzgodnienia ww. projektu w trybie art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16.04.2004r. o ochronie przyrody (strona skarżąca poinformowała, że ww. pismo nie zostało dołączone do dokumentacji prac planistycznych przez Gminę - Wydział Infrastruktury MUW pozyskał je od pracownika RDOŚ w Krakowie, za pośrednictwem poczty elektronicznej). Organ nie przeczy istnieniu i treści ww. pisma. Mimo wyżej wskazanych okoliczności, zarówno na rysunku, jak i w tekście kontrolowanego planu miejscowego wskazano, iż część sołectwa Naprawa znajduje się w Południowomałopolskim OCHK. Np. w § 3 ust. 3 pkt 6 lit. c tekstu uchwały zapisano, że na rysunku planu wyznaczono granicę Południowomałopolskiego OCHK, jako obszar podlegający ochronie, wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych, w § 8 pkt 8 tekstu planu powołano ww. obszar w ustaleniach dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. W § 11 pkt 2 tekstu uchwały wskazano, iż: " w zasięgu granic obszaru określonego w pkt 1 (Południowomałopolskiego OCHK) obowiązuje nakaz uwzględnienia w zagospodarowaniu terenów obowiązujących rygorów określonych w obowiązujących przepisach odrębnych powołujących ten Obszar do życia ". Rację ma strona skarżąca, iż doszło w ten sposób do samodzielnego objęcia w planie przez organ planistyczny części terenów formą ochrony przyrody - obszarem chronionego krajobrazu, co jest przekroczeniem uprawnień gminy - wkroczeniem we właściwość sejmiku województwa (z art. 23 ust. 2 Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wynika, że obszar chronionego krajobrazu ustanawia w drodze uchwały sejmik województwa). Ponadto zawarcie w ustaleniach kontrolowanego planu miejscowego wyżej cytowanych zapisów § 11 pkt 2 stanowi przekroczenie władztwa planistycznego gminy poprzez nałożenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów, wynikających z uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego na obszary leżące poza ww. formą ochrony przyrody. Argumentacja Organu, iż Granice Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu zostały wyznaczone na mapach sytuacyjno - wysokościowych, a nie ewidencyjnych, a przybliżenie granicy obszaru do skali projektowej wskazało, że graniczne części obrębu znajdują się w granicach objętych planem, co znalazło odzwierciedlenie w planie, nie jest trafna. To, czy dany obszar jest objęty formą ochrony przyrody - obszarem chronionego krajobrazu, nie zależy od uznania organu planistycznego, wynikającego z przybliżonej oceny granic wyznaczonych na mapach, lecz wynika z uchwały sejmiku województwa ustanawiającej obszar chronionego krajobrazu. Naruszono także wymogi art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez brak określenia dla części terenów parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy. W przepisie art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zawarto zestawienie obligatoryjnych elementów, jakie powinien zawierać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem w planie określa się obowiązkowo między innymi (pkt 6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Zasadny jest zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.. Plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń. Zasadą pozostaje obowiązek ujęcia w planie miejscowym wszystkich elementów wymienionych w powołanym przepisie, co oznacza, że w przypadku odstąpienia od określenia któregokolwiek z nich w konkretnym planie lub jego fragmencie organ planistyczny powinien wykazać zbędność danej regulacji, w szczególności przez utrwalenie przyczyn takiego pominięcia w uzasadnieniu uchwały, ewentualnie w materiałach planistycznych. Jeśli organ planistyczny nie wskazał wyraźnie w uzasadnieniu uchwały lub materiałach planistycznych, że ustalenie określonych elementów dla danego terenu jest zbędne, to nie przesądza to samo w sobie o uznaniu sprzeczności z prawem danej uchwały, jeżeli pominięcie tych elementów było obiektywnie uzasadnione (vide: WSA w Poznaniu w wyroku z 9 lutego 2012r., sygn. IV SA/Po 1203/11, LEX nr 1125241). Strona skarżąca zarzuciła, że zapisy § 7 ust. 4 zaskarżonego tekstu planu: "Zachowuje się istniejącą zabudowę w poszczególnych terenach, z prawem do przebudowy, rozbudowy, nadbudowy, rozbiórki i odbudowy oraz zmiany sposobu użytkowania, pod warunkiem zachowania zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów określonych w ustaleniach szczegółowych dla terenów" jest sprzeczny z wymogami wyżej cytowanego przepisu, poprzez zezwolenie na rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy, przy jednoczesnym dopuszczeniu zmiany sposobu jej użytkowania, bez wskazania maksymalnych parametrów zabudowy. Zarzuciła ponadto, że zgodnie z § 30 ust. 3 pkt 1 tekstu planu w terenach cmentarza, oznaczonego symbolem 1.ZC dopuszczono: "realizację wszelkich obiektów i urządzeń niezbędnych do funkcjonowania terenów". Dla obiektów tych nie zawarto żadnych parametrów kształtowania zabudowy dotyczących gabarytów obiektów (zawarto jedynie wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 30% powierzchni terenów). Zarzuciła też, że zgodnie z § 31 ust. 3 pkt 2 tekstu planu w terenach parkingów, oznaczonych symbolami: 1.KS do 3.KS dopuszczono: "realizację wszelkich obiektów i urządzeń niezbędnych do funkcjonowania terenów". Dla obiektów tych nie zawarto żadnych parametrów kształtowania zabudowy, zarówno dotyczących gabarytów obiektów, jak i zajętości terenu. Należy tu wskazać, że w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11, zostało wyrażone kategoryczne stanowisko, że "uchwalanie przez radę gminy przepisów prawa miejscowego w postaci miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego musi uwzględniać przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Przy ocenie, czy podnoszone przez stronę skarżącą elementy winny znaleźć się w planie należy uwzględniać nie tylko przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale i przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". W przedmiotowej sprawie pominięcie elementów z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. nie było obiektywnie uzasadnione, co czyni zasadnym zarzut skargi naruszenia ww. przepisu. Ma rację strona skarżąca kwestionując zapis § 4 pkt 10 tekstu planu oznaczony podkreśleniem: usługach publicznych - należy przez to rozumieć działalność usługową służącą realizacji celu publicznego w rozumieniu przepisów odrębnych (obejmującą: usługi z zakresu (...) kultu religijnego), jako niezgodny z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), w związku z art. 2 pkt 5) u.p.z.p.. Analiza ww. przepisów wskazuje, że usługi z zakresu kultu religijnego nie zostały przez ustawodawcę zaliczone do inwestycji celu publicznego. Art. 6 pkt 9) u.g.n. stanowi, że celem publicznym w rozumieniu ustawy jest, m.in., zakładanie i utrzymywanie cmentarzy, nie zaś usługi z zakresu kultu religijnego. Wskazanie w cytowanym zapisie § 4 pkt 10 tekstu planu usług z zakresu kultu religijnego, jako celu publicznego, może skutkować nieprawidłowym stosowaniem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym dotyczących wywłaszczenia nieruchomości przeznaczonych na cel publiczny w planach miejscowych. Kwestię przeznaczenia gruntów w planach miejscowych na inwestycje sakralne i kościelne oraz cmentarze wyznaniowe oraz skutków takiego przeznaczenia regulują stosowne ustawy, w tym ustawa z 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 42 ust. 1 tej ustawy przeznaczenie terenu na cele obejmujące inwestycje sakralne, kościelne oraz katolickie cmentarze wyznaniowe ustala się w planach zagospodarowania przestrzennego na wniosek biskupa diecezjalnego lub wyższego przełożonego zakonnego. Zdaniem Sądu uzasadnione zastrzeżenia, jako niezgodny z prawem, budzi zapis § 9 pkt 2 tekstu planu dotyczący obiektów wpisanych do gminnej ewidencji zabytków, w zakresie zapisu oznaczonego podkreśleniem, jako wykraczający poza wymogi przepisów powszechnie obowiązujących: "nakaz prowadzenia wszelkich prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych oraz prac remontowych i odtworzeniowych zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi z zakresu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, w tym w zakresie uzyskania stosownych opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków". Strona skarżąca trafnie wskazała, że zarówno w przywołanych w planie miejscowym przepisach dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, jak i innych przepisach powszechnie obowiązujących nie zawarto wymogu uzyskania opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w odniesieniu do prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych oraz prac remontowych i odtworzeniowych przy obiektach ujętych w ewidencji zabytków. Wymóg uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków istnieje jedynie w odniesieniu do obiektów ujętych w rejestrze zabytków, o czym stanowi art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto, zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Użycie zatem w tekście planu sformułowania opinii nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Nie znajduje także odniesienia w przepisach prawa zapis §15 pkt 9 lit b) tekstu planu, oznaczony podkreśleniem: "Dla systemu melioracji i urządzeń wodnych ustala się nakaz uwzględnienia obowiązujących przepisów odrębnych z zakresu Prawa Wodnego, w tym (...): odległości budynków i ogrodzeń od urządzeń melioracyjnych". Ponadto w tekście planu istnieją, jak należy sądzić, omyłki powodujące niespójność: w § 8 pkt 9 tekstu planu, w którym przyporządkowano poszczególne tereny do dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wskazano teren o symbolu RM, który nie występuje w kontrolowanym planie; w § 18 ust. 1 tekstu planu wskazano błędnie nazwę terenu: granice terenów służących organizacji imprez masowych i terenów służących organizacji imprez masowych, zamiast (zgodnie z legendą rysunku planu oraz § 3 ust. 3 pkt 4 tekstu uchwały): granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych; zgodnie z tekstem planu, m.in. § 29, na rysunku planu wyznaczono tereny zieleni nieurządzonej, oznaczone symbolem ZN oraz kolejnymi numerami porządkowymi od 1 do 57. Z analizy rysunku planu wynika, że na rysunku nie wyznaczono terenu o symbolu 28.ZN. Mając na uwadze powyższe, a także pogląd wyrażony przez NSA w sprawie o sygn. II OSK 1287/11, iż: "(...) redakcja art. 28 ust. 1 u.p.z.p. posługuje się skalą oceny zakresu wadliwości uchwały rady gminy. W konsekwencji należy wskazać, że wadliwość dotycząca tylko niektórych terenów objętych planem nie zawsze musi skutkować nieważnością całego planu. Tylko wadliwe zapisy, które dezintegrują postanowienia całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkują stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmującej ten plan, w całości. W przeciwnym razie nieważność dotyczyć może tylko części planu.(...)", Sąd doszedł do przekonania, że z uwagi na rodzaj dostrzeżonych uchybień, a także znaczny zakres zaskarżonego planu, którego one dotyczą, ustalenia planistyczne, które pozostałby w mocy w przypadku stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części, nie mogłyby prawidłowo funkcjonować w obrocie prawnym. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, jeżeli uchybienia w sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą znacznej części jednostek planistycznych, a stwierdzenie nieważności kontrolowanej uchwały w części prowadziłoby do istotnej dezintegracji planu konieczne jest stwierdzenie nieważności miejscowego planu w całości. Zdaniem Sądu stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w części prowadziłoby do istotnej dezintegracji planu, tak w części tekstowej, jak i graficznej. W konsekwencji zasadnym było stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 147 § 1 P.p.s.a..