I SA/Po 1390/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę I SA/Po 1390/15 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. W. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej zwana wnioskodawczynią lub skarżącą) zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w P. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Wnioskodawczyni jako osoba prawna będąca polskim rezydentem podatkowym posiada 100% udziałów w zagranicznej spółce kapitałowej (spółce zależnej). Udziały w spółce zależnej były nabywane/obejmowane transzami na przestrzeni kilku lat w różny sposób (otrzymane w drodze aportu, objęte w zamian za wkład pieniężny/niepieniężny). Wszystkie z udziałów wnioskodawczyni w spółce zależnej są równe i takie same – nie mają cech pozwalających na ich identyfikację, takich jak np. numer czy oznaczenie serii. Wiążą się z nimi jednak dla skarżącej różne koszty nabycia bądź objęcia, a różnice te wynikają m. in. z faktu, że wartość nabywanych/obejmowanych udziałów wyrażona jest w walucie USD, a ich koszt historyczny wyrażony jest w PLN. Skarżąca w roku podatkowym, w którym złożono wniosek o wydanie interpretacji po raz pierwszy dokonała zbycia części udziałów w spółce zależnej w drodze wniesienia ich w formie aportu do innej spółki kapitałowej. Transakcja aportu dotyczyła jedynie części udziałów (niedającej spółce otrzymującej aport większości praw głosu w spółce zależnej, o której mowa w art. 12 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), w związku z czym została potraktowana przez wnioskodawczynię jako zdarzenie opodatkowane. W związku z powyższym wnioskodawczyni wyjaśniła, że wnosi o potwierdzenie zasad ustalania kosztów nabycia udziałów w spółce zależnej, w sytuacji gdy ich zbycie jest zdarzeniem opodatkowanym. Skarżąca wyjaśniła, że w swojej polityce rachunkowości wybrała metodę FIFO w odniesieniu do rozchodu jednakowych składników inwestycyjnych, które zostały nabyte po różnych cenach a nie jest możliwa ich identyfikacja. Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego skarżąca zwróciła się do organu interpretacyjnego z pytaniem: w jaki sposób należy ustalić dla celów podatkowych, które udziały objęte są aportem, w sytuacji, gdy transakcją objęta jest tylko część udziałów w spółce zależnej posiadana przez wnioskodawczynię, a całość udziałów w spółce zależnej była obejmowana/nabywana w różny sposób i w różnym czasie – w celu określenia kosztu ich nabycia/objęcia, które w związku z opodatkowanym zbyciem tych udziałów staną się kosztem uzyskania przychodów zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Precyzując zakres pytania skarżąca wskazała, że chodzi w szczególności o to, czy wnosząc aportem do spółki kapitałowej nabyte wcześniej po różnych cenach (wartościach) udziały w spółce zależnej nieposiadające żadnych cech pozwalających na ich zidentyfikowanie, wnioskodawczyni może rozpoznać koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia (aportu) tych udziałów stosując jedną z metod wskazanych w art. 34 ust. 4 pkt 1-3 ustawy o rachunkowości, tj. w przypadku skarżącej metodę FIFO wybraną dla potrzeb przepisów o rachunkowości. Skarżąca, przedstawiła własne stanowisko w sprawie, że stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – przychodem podatkowym jest nominalna wartość udziałów (akcji) w spółce kapitałowej objętych w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Gdy przedmiot wkładu stanowią udziały lub akcje w spółce kapitałowej, koszt uzyskania tego przychodu ustala się według jednej z trzech metod wskazanych w art. 15 ust. 1j pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zastosowanie konkretnej metody uzależnione jest od sposobu, w jaki podatnik wnoszący aport wszedł w posiadanie aportowanych udziałów (akcji). Skarżąca zwróciła uwagę, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie wskazuje, w jaki sposób należy ustalić wysokość kosztów podatkowych, jeżeli takie same aktywa finansowe były nabywane po różnych cenach (wartościach) i nie jest możliwa identyfikacja, które konkretnie udziały lub papiery wartościowe są obecnie przedmiotem aportu. W ocenie wnioskodawczyni posiłkując się postanowieniami art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który nakazuje prowadzenie ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami (przede wszystkim z ustawą o rachunkowości) – jeśli nie jest możliwa identyfikacja zbywanych udziałów – skarżąca powinna zastosować odpowiednio jedną z metod, o których mowa w art. 34 ust. 4 ustawy o rachunkowości. Zdaniem skarżącej mając na uwadze, że ustawa o rachunkowości nie wskazuje, która z metod ustalania kolejności rozchodu jest metodą preferowaną należy przyjąć, że wybór metody należy do podatnika. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że zgodnie z decyzją jej zarządu zastosowanie na gruncie rachunkowości znajduje metoda FIFO, konsekwentnie zdaniem skarżącej metoda ta powinna znaleźć zastosowanie również dla celów podatkowych. Skarżąca zastrzegła, że w jej ocenie zastosowanie omawianej metody rozliczenia transakcji możliwe jest jedynie w przypadku, gdy w żaden sposób nie można jednoznacznie ustalić, które nabyte/objęte przez nią udziały są przedmiotem późniejszego zbycia w drodze aportu. Końcowo skarżąca przytoczyła fragmenty indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego potwierdzających słuszność jej stanowiska oraz zwróciła uwagę na możliwość stosowania metody FIFO na gruncie regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał przedstawione przez skarżącą stanowisko za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ interpretacyjny wskazał, że na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. W kontekście przytoczonego przepisu podniesiono jednak, że przepisy ustawy o rachunkowości są odrębnymi przepisami, do których odsyła przytoczony powyżej przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. zasady ustalania wyniku finansowego na podstawie prawa bilansowego znacząco różnią się od zasad ustalania podstawy opodatkowania w podatku dochodowym. Obie grupy unormowań – bilansowe oraz podatkowe – służą innym celom. Ustawa o rachunkowości i wynikającej z niej reguły ustalania wyniku finansowego nie mogą przesądzać o wysokości podstawy opodatkowania. W związku z tym ustawodawca w art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mimo, że przewidział konieczność prowadzenia ewidencji rachunkowej stosownie do wymogów prawa bilansowego, to wskazał, że powinna ona być prowadzona w taki sposób, aby możliwe było określenie wysokości należnego do zapłaty podatku z wykorzystaniem tej ewidencji. To, że art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera odesłanie do odrębnych przepisów (ustawy o rachunkowości) nie oznacza, że zasady tam określone (np. dotyczące sposobu ustalania kosztów) można wprost przenosić na grunt podatkowy, bowiem przepis ten stanowi wyraźnie, że podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej "w sposób zapewniający możliwość określenia wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m". W ocenie organu należy stwierdzić, że zasady ustalania kosztów podatkowych wynikają wyłącznie z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a nie z przepisów ustawy o rachunkowości. Podkreślono przy tym, że przepisy regulujące rachunkowość nie mogą zmieniać zasad zawartych w ustawach podatkowych, zwłaszcza w zakresie metod ustalania kosztów podatkowych. Podsumowując swoje stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że skarżąca wnosząc aportem do spółki kapitałowej nabyte wcześniej po różnych cenach (wartościach) udziały w spółce zależnej nieposiadające żadnych cech pozwalających na ich zidentyfikowanie – nie może rozpoznać kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia (aportu) tych udziałów stosując jedną z metod wskazanych w art. 34 ust. 4 pkt 1-3 ustawy o rachunkowości, w tym stosując metodę FIFO. Kosztem uzyskania przychodów w przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część będzie bowiem koszt uzyskania przychodów – o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 7– ustalony w wysokości określonej w art. 15 ust. 1j pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. wyłącznie zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszeń prawa, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wyżej wymienioną interpretację indywidualną z dnia [...] marca 2015 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg. norm prawem przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: I) przepisów prawa materialnego, w szczególności: – art 15 ust. 1j pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że przywołany przepis jest w pełni wystarczający do określenia podstawy opodatkowania transakcji aportu części udziałów w sytuacji, gdy całość udziałów została nabyta po różnych cenach (wartościach) i nie jest możliwa identyfikacja, które konkretnie udziały lub papiery wartościowe były przedmiotem aportu; – art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – poprzez uznanie, że nie znajdzie on zastosowania w sytuacji, gdy przepisy podatkowe (art. 15 ust. 1j pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) nie są wystarczająco precyzyjne dla określenia, który przepis art. 15j ust. 1j pkt 2 będzie miał zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym; II) przepisów prawa procesowego, w szczególności – art. 14c § 2 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – poprzez brak uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia i wydanie interpretacji w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z przepisu art. 15 ust. 1j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że zastosowanie konkretnej metody ustalania koszty uzyskania przychodu zależy od tego, w jaki sposób podatnik wnoszący aport wszedł w posiadanie aportowanych udziałów (akcji). Podkreślono przy tym, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wskazuje w jaki sposób należy ustalić wysokość tego kosztu, w sytuacji gdy takie same aktywa finansowe były nabywane po różnych cenach (wartościach) i nie jest możliwa identyfikacja, które konkretnie udziały lub papiery wartościowe są obecnie przedmiotem aportu. Wnioskodawczyni wskazała również, że bez odpowiedniego zastosowania przepisów rachunkowych odnoszących się do zasad prowadzenia ewidencji rozchodu aktywów nie jest możliwe ustalenie konsekwencji podatkowych związanych ze zbyciem udziałów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Rozstrzygnięcie zawisłej przed sądem sprawy sprowadza się do dokonania oceny legalności stanowiska organu podatkowego wyrażonego w zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 31 marca 2015 r. Zgodnie z postanowieniami art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a") w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 [dostępna pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl] wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a. – Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przytoczony przepis nie ma jednak zastosowania w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego [tak: Uchwała NSA w składzie 7 sędziów z dnia 07 lipca 2014 r., sygn. akt II FPS 1/14 – dostępna pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. We wskazanej uchwale stwierdzono bowiem, że prawidłowe – pełne – zastosowanie rzeczywistej treści normy prawnej zawartej w art. 134 § 2 p.p.s.a. jest niemożliwe, jeżeli sąd administracyjny nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności wyniku zaskarżonej czynności w postaci indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Istotą sporu w omawianej sprawie jest możliwość zastosowania przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia (aportu) udziałów, w przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, jednej z metod wskazanych w art. 34 ust. 4 pkt 1-3 ustawy o rachunkowości, tj. w przypadku skarżącej metody FIFO wybranej dla potrzeb przepisów o rachunkowości. Sąd w omawianej kwestii w pełni podzielił stanowisko organu interpretacyjnego. Przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.) konstruują zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z tymi uregulowaniami podatnik może odliczyć dla celów podatkowych wszystkie poniesione przez siebie wydatki, niewymienione w art. 16 ust. 1 cytowanej ustawy, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeśli ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Między kosztem podatkowym a przychodami podatnika musi zaistnieć związek przyczynowo – skutkowy. Wydatki te muszą być właściwie udokumentowane i są definitywne. Zgodnie z art. 7 ust 1 i 2 ustawy przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Koszty uzyskania przychodów związane są zawsze z konkretnym źródłem przychodu i nie mogą pomniejszać przychodu z innego źródła. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 cytowanej ustawy w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym, przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14 jest nominalna wartość udziałów (akcji) w spółce (albo wartość wkładów w spółdzielni) objętych w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Koszt uzyskania przychodu ustala się w wysokości określonej w art. 15 ust. 1j pkt 2, zgodnie z którym W przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część - na dzień objęcia tych udziałów (akcji) albo wkładów w spółdzielni - ustala się koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 7 albo 7a, w wysokości: wartości: a) określonej zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 albo 7a - jeżeli przedmiotem wkładu są udziały (akcje) w spółce albo wkłady w spółdzielni objęte w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, b) określonej zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8, w przypadku gdy udziały (akcje) w spółce albo wkłady w spółdzielni, które są wnoszone w formie wkładu niepieniężnego, nie zostały objęte w zamian za wkład niepieniężny, c) określonej zgodnie z ust. 1k, w przypadku gdy udziały (akcje) w spółce albo wkłady w spółdzielni, które są wnoszone w formie wkładu niepieniężnego, zostały objęte w zamian za wkład niepieniężny w postaci przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części - jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego są udziały (akcje) w spółce albo wkłady w spółdzielni. Zasady ustalania kosztów podatkowych wynikają wyłącznie z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a nie z przepisów ustawy o rachunkowości. Zgodnie z art. 9 ust. 1. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. Cytowany przepis nakłada na podatników obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami - tj. w szczególności z uwzględnieniem zasad wyznaczonych przez ustawę o rachunkowości oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie - w sposób zapewniający możliwość określenia wysokości dochodu (bądź ewentualnie straty), podstawy opodatkowania oraz w konsekwencji wysokości należnego podatku. Przepis ten stanowi jednocześnie normatywną podstawę obowiązku prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zapewniającej możliwość obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych stosownie do przepisów art. 16a-16m ustawy o CIT. Zasady ustalania wyniku finansowego na podstawie prawa bilansowego znacząco różnią się od zasad ustalania podstawy opodatkowania w podatku dochodowym. Obie grupy unormowań - bilansowe oraz podatkowe - służą innym celom. Ustawa o rachunkowości i reguły ustalania wyniku finansowego nie mogą przesądzać o wysokości podstawy opodatkowania. W związku z tym ustawodawca w art. 9 ustawy o CIT, mimo iż z jednej strony przewidział konieczność prowadzenia ewidencji rachunkowej stosownie do prawa bilansowego, to z drugiej strony wskazał, że powinna ona być prowadzona w taki sposób, aby możliwe było określenie wysokości należnego do zapłaty podatku z wykorzystaniem tej ewidencji. Przepisy prawa podatkowego nie precyzują zasad prowadzenia ewidencji rachunkowej przez podatników podatku dochodowego, odsyłając w tym zakresie do unormowań prawa bilansowego. Rozwiązania zawarte w art. 9 u.p.d.o.p. przesądzają o podporządkowaniu ewidencji księgowej potrzebom podatkowym. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że pomiędzy przepisami o rachunkowości a wymiarem podatków istnieje związek o charakterze techniczno-formalnym, który sprowadza się do wykorzystywania tego samego systemu ewidencyjnego. W postępowaniu podatkowym ewidencja pełni wyłącznie rolę dowodową (wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 listopada 2010 r., I SA/Łd 915/10, podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2004 r., III SA 11/03). Podnieść również należy, iż chociaż stosownie do art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy podatnicy są zobowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający możliwość ustalenia wysokości dochodu czy straty, i podstawy opodatkowania oraz należnego podatku, to nie jest to jednoznaczne ze stwierdzeniem, że przepisy ustawy o rachunkowości decydują o sposobie ustalenia podstawy opodatkowania. Ustalenie w powyższym zakresie następuje bowiem wyłącznie na podstawie ustawy podatkowej, tj. art. 7 ust. 1 i 2 określającego przedmiot opodatkowania, art. 12 wskazującego to, co jest przychodem podatkowym, art. 15 ust. 1 i 4 oraz art. 16 ust. 1 zawierających regulacje odnośnie kosztów uzyskania przychodu. (tak: WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r., III SA/Wa 1298/09) Podatnicy mają, zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a prowadzone na podstawie ustawy o rachunkowości księgi rachunkowe są zarazem księgami podatkowymi w rozumieniu art. 193 § 1 O.p., to jednak według jednolitych, utrwalonych poglądów orzecznictwa, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (wyrok NSA z dnia 19 marca 2010 r., II FSK 1731/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy o rachunkowości mają zatem znaczenie dla powstania czy wysokości zobowiązania podatkowego tylko w takim zakresie, jaki wynika jednoznacznie z przepisów ustaw podatkowych. Wobec zaprezentowanych rozważań należało zgodzić się z interpretacją organu, że kosztem uzyskania przychodów w przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część będzie koszt uzyskania przychodów – o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 7– ustalony w wysokości określonej w art. 15 ust. 1j pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. wyłącznie zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.