III SA/Wa 1030/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant specjalista Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] listopada 2014 nr [...] , 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. T. kwotę 109 zł (słownie: sto dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący – M. T., złożył wniosek z 8 października 2014 r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 2.721 zł. Wyjaśnił, że "umową ustanowienia odrębnej własności lokalu umową sprzedaży" zawartą 12 lutego 2013 r. (akt notarialny Repertorium A Nr [...]) wraz z żoną nabył od Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo O. lokal mieszkalny nr [...] w budynku nr [...] przy ulicy B. w O., z którym związany jest udział wynoszący 4963/28980 części w nieruchomości wspólnej oraz prawo własności działki gruntu, na której usytuowany jest ten budynek. Oszacowana wartość lokalu i gruntu, od której notariusz pobrał podatek to 135.100 zł. Po zastosowaniu bonifikaty przewidzianej w art. 40a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.) – dalej: "u.o.l.", cena sprzedaży wyniosła 78.358 zł. Zdaniem Skarżącego, transakcja została zawarta na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami, tj. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.) – dalej: "u.g.n." oraz ustawy o lasach, a zatem była wyłączona z opodatkowania stosownie do art. 2 pkt 1 lit. g) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.) – dalej: "u.p.c.c." Na poparcie swego stanowiska Skarżący wskazał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ("WSA") w Łodzi z 6 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 128/14. Decyzją z [...] listopada 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 2.721 zł W ocenie Organu pierwszej instancji w sprawie nie ma zastosowania art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. Wskazane w tym przepisie wyłączenie z opodatkowania związane jest z wykazaniem, że źródłem danej czynności jest konkretny przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tymczasem, jak wynika z aktu notarialnego, podstawę nabycia lokalu przez Skarżącego i jego żonę stanowiły przepisy ustawy o lasach (w szczególności art. 40a) oraz wydane na jego podstawie rozporządzenie. Przepis ten reguluje zbywanie nieruchomości mieszkalnych przez Lasy Państwowe, określając krąg osób uprawnionych do nabywania tych nieruchomości na zasadach preferencyjnych oraz sposób ustalania i zapłaty ceny. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż podatek został obliczony i pobrany prawidłowo. Na potwierdzenie swego stanowiska wskazał wyrok WSA w Poznaniu z 14 maja 2014 r sygn. akt III SA/Po 1335/13 oraz wyrok WSA w Szczecinie z 7 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 359/14. W odwołaniu tej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i stwierdzenie wnioskowanej nadpłaty. Zarzucił naruszenie: – art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zawarte tam pojęcie "przepisy o gospodarce nieruchomościami" należy odnieść wyłącznie do ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nie do wszystkich aktów normatywnych zawierających przepisy o gospodarce nieruchomościami, w tym do ustawy o lasach, podczas gdy w kontekście art. 2 pkt 3 u.g.n. pojęcie to obejmuje czynności cywilnoprawne podlegające wszystkim aktom normatywnym z zakresu gospodarki nieruchomościami, w tym art. 40a u.o.l., – art. 2 pkt 3 u.g.n. w zw. z art. 40a u.o.l. przez ich niezastosowanie, zgodnie z wynikającą z nich normą wyłączającą opodatkowanie czynności cywilnoprawnej. Zdaniem Skarżącego, wyłącznie z opodatkowania zamieszczone w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. ma charakter przedmiotowy i odwołuje się do tematyki przepisów regulujących zagadnienia wymienione przez ustawodawcę, a nie do konkretnych aktów prawnych, tj. ustawy o gospodarce nieruchomościami, co sugeruje Naczelnik Urzędu Skarbowego. Ogólne odwołanie się przez ustawodawcę do "przepisów o gospodarce nieruchomościami" oznacza, iż należy uwzględnić wszystkie przepisy regulujące czynności cywilnoprawne w sprawach gospodarki nieruchomościami, niezależnie od tego w jakich aktach prawnych się znajdują. Nieistotna jest okoliczność, że przedmiotowa umowa kupna-sprzedaży nieruchomości została zawarta na podstawie przepisów ustawy o lasach, ponieważ przepisy te należą do kategorii przepisów o gospodarce nieruchomościami. Cenę ustalono zgodnie z art. 40a ust. 2 u.o.l. na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami, tj. ustawy o gospodarce nieruchomościami i aktów wykonawczych. Decyzją z [...] lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Powołał się na wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP zasadę powszechności opodatkowania. Wyjątki od tej zasady, do jakich należą wyłączenia z opodatkowania przewidziane w art. 2 u.p.c.c., muszą być rozumiane w sposób ścisły i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Wyłączenie określone w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. mające charakter przedmiotowy, polega na odwołaniu się do tematyki uregulowanej przez ustawodawcę w konkretnych aktach prawnych. Podstawowym aktem prawnym regulującym m.in. zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, jest ustawa o gospodarce nieruchomościami (art. 1 ust. 1 pkt 1 tej ustawy), przy czym z art. 2 wynika, iż nie narusza ona innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, wśród których wskazano ustawę o lasach (pkt 3). W orzecznictwie przyjmuje się odrębność i pierwszeństwo stosowania ustaw wymienionych w art. 2 u.g.n., w tym ustawy o lasach. Sprawy, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. są to wszystkie sprawy, dla których materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia są przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i wydanych do niej aktów wykonawczych. Z akt sprawy jednoznacznie wynika natomiast, że podstawą nabycia przez Skarżącego przedmiotowej nieruchomości był art. 40a u.o.l., a nie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten zawiera kompleksowe uregulowanie kwestii zbywania przez Lasy Państwowe nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi i samodzielnych lokali mieszkalnych oraz gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie. Dlatego też nie można uznać, że to przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowią podstawę nabycia nieruchomości przez Skarżącego. Nie zmienia tego odesłanie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w pewnych kwestiach, nieuregulowanych w ustawie o lasach (np. przy ustalaniu ceny sprzedaży nieruchomości lub zwaloryzowanej kwoty bonifikaty). Odwołanie takie ma na celu jedynie uniknięcie powtarzania pewnych rozwiązań ustalonych w jednym akcie prawnym w kolejnej ustawie. Przepis art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. nie ma zastosowania w sprawie, a tym samym zarzuty podniesione w odwołaniu są bezzasadne. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Podatek pobrany przez notariusza 12 lutego 2013 r. od czynności umowy sprzedaży nieruchomości, był podatkiem należnym. Żądanie stwierdzenia nadpłaty jest więc nieuzasadnione. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Sformułował takie same jak w odwołaniu zarzuty błędnej wykładni art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. oraz niezastosowania art. 2 pkt 3 u.g.n. w związku z art. 40a u.o.l. Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu. Podniósł, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie wziął pod uwagę, że w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. ustawodawca nie ograniczył się do jednego aktu prawnego (u.g.n.), chociaż w innych przepisach u.p.c.c. wskazuje konkretne ustawy, podając dodatkowo numer dziennika i datę publikacji (np. art. 1a. pkt 7; art. 9 pkt 9, 9b, 10 lit. b) i pkt 15; art. 15 pkt 2). Przepis art. 2 pkt. 1 lit. g) u.p.c.c. należy więc rozumieć jako odwołanie się do przepisów zawartych w różnych aktach prawnych regulujących gospodarkę nieruchomościami. Wprawdzie ustawa o gospodarce nieruchomościami jest podstawowym aktem prawnym zawierającym przepisy regulujące gospodarowanie nieruchomościami państwowymi lub samorządowymi, ale regulacje dotyczące tej tematyki znajdują się także w wielu innych aktach prawnych, w tym w ustawie o lasach. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami mogą być stosowane wtedy, gdy z treści innej ustawy nie można wnioskować, że się ich nie stosuje, oraz gdy w innej ustawie zawarto odesłanie typu "w sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami". Takie zaś odwołanie znajduje się m.in. w art. 40a ust. 2 ustawy o lasach w odniesieniu do ustalania ceny nieruchomości. W ocenie Skarżącego ustawa o lasach niewątpliwie zawiera m. in. regulacje prawne, których przedmiotem jest "gospodarka nieruchomościami" (Rozdział 6a "Gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa będącym w zarządzie Lasów Państwowych"). W zakres pojęć "gospodarowania nieruchomościami" lub "gospodarka nieruchomościami" wchodzą różne czynności podmiotu gospodarującego, a wśród nich zbywanie nieruchomości. Podstawę zbycia przedmiotowej nieruchomości przez Lasy Państwowe stanowił art. 40a u.o.l. Organy podatkowe nie wzięły ponadto pod uwagę, iż notariusz powołał się na ustawę z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz.U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 9 kwietnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu sprzedaży lokali i gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie oraz kryteriów kwalifikowania ich jako nieprzydatne Lasom Państwowym a także trybu przeprowadzania przetargu ograniczonego. Podstawą nabycia był więc nie tylko art. 40a. u.o.l. Skoro zatem czynność cywilnoprawna w postaci umowy zbycia nieruchomości z 12 lutego 2013r r. dokonana została na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. g) u.p.c.c. nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego ("NSA") z 11 lutego 2015 r. sygn. akt II FSK 2742/14. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Jego zdaniem, zarzuty skargi są niezasadne. W piśmie złożonym 7 września 2015 r. Skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu nadpłaconego podatku wraz z odsetkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontroli Sądu poddana została decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, pobranym przez notariusza od umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej (części wspólne budynku i urządzenia oraz prawo własności działki gruntu, na której usytuowany jest budynek). Umowa ta została zawarta 12 lutego 2013 r. przez Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo O. jako sprzedawcę oraz Skarżącego i jego żonę jako nabywców. Podstawę do zbycia nieruchomości przez Skarb Państwa stanowił art. 40a ustawy o lasach. Spór stron dotyczy zasadności wyłączenia powyższej czynności z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. Zgodnie z tym przepisem, podatkowi od czynności cywilnoprawnych nie podlegają czynności cywilnoprawne w sprawach podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych. Skarżący kwestionuje dokonaną przez organy podatkowe wykładnię art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. sprowadzającą się do tego, że użyty w tym przepisie zwrot "podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami" obejmuje wyłącznie czynności cywilnoprawne uregulowane przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i wydanych do niej aktów wykonawczych, a tym samym przepis ten nie ma zastosowania do sprzedaży dokonanej w trybie art. 40a u.o.l. Zdaniem Skarżącego, zwrot ten odnosi się do wszystkich aktów normatywnych zawierających przepisy o gospodarce nieruchomościami, w tym właśnie do ustawy o lasach wymienionej w art. 2 pkt 3 u.g.n. Sąd zgadza się z poglądem Dyrektora Izby Skarbowej, że w świetle zasady powszechności opodatkowania, wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP, przepisy przewidujące ulgi i zwolnienia podatkowe, a także wyłączenia z opodatkowania, powinny być interpretowane ściśle. Jednakże istotne jest również, że przepis art. 217 w powiązaniu z art. 2 Konstytucji RP nakłada na ustawodawcę obowiązek precyzyjnego określania wszystkich elementów podatków, w tym także powyższych przywilejów podatkowych. Założenie realizacji przez ustawodawcę tego obowiązku należy zatem uwzględniać oceniając zakres zastosowania przepisów prawa podatkowego. Rację ma też Dyrektor Izby Skarbowej twierdząc, że ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych nie definiuje pojęć "sprawy podlegające przepisom o gospodarce nieruchomościami" oraz "przepisy o gospodarce nieruchomościami". Natomiast dalszy jego wniosek, a mianowicie iż pod pojęciem "przepisy o gospodarce nieruchomościami" należy rozumieć wyłącznie ustawę o gospodarce nieruchomościami oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie ma oparcia w treści art. 2 ust.1 pkt 1 lit. g) u.p.c.c., w którym jednoznacznie ustawodawca wskazał "przepisy o gospodarce nieruchomościami", nie zaś "przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami". Pojęcie "gospodarka nieruchomościami" pośrednio zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 pkt 1 u.g.n., określającym przedmiot tej ustawy. Stosownie do tego przepisu, ustawa o gospodarce nieruchomościami określa zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego. Jednocześnie w art. 2 u.g.n. sprecyzowano, że ustawa ta nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami. W pkt 3 tegoż artykułu wprost wskazano ustawę o lasach. Uprawniony jest więc wniosek, że gospodarka nieruchomościami – rozumiana jako gospodarowanie nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego – została unormowana nie tylko w ustawie o gospodarce nieruchomościami, ale także w szeregu innych ustaw, w tym w ustawie o lasach. W konsekwencji zaś pojęcie "przepisy o gospodarce nieruchomościami", jakim posłużył się ustawodawca w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c., nie może być zawężane do przepisów tylko ustawy o gospodarce nieruchomościami i aktów wykonawczych do tej ustawy. Pojęcie to obejmuje także przepisy o gospodarowaniu nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego, zawarte w innych ustawach, wśród których znajduje się ustawa o lasach. Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z 3 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 640/10 (dostępny na http://otrzeczenia.nsa,gov.pl), art. 2 u.g.n. określa relacje pomiędzy przepisami tej ustawy a innymi ustawami regulującymi szczególne zasady gospodarowania nieruchomościami przez przyznanie pierwszeństwa przepisom innych ustaw, z zastrzeżeniem, że jeżeli inne ustawy zawierają odesłanie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, uprawnione jest sięganie do przepisów tej ostatniej. Skoro szczególne zasady gospodarowania nieruchomościami (w tym niektórymi nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa) określone są przepisami ustaw innych niż ustawa o gospodarce nieruchomościami, oznacza to że pojęcie "przepisy o gospodarce nieruchomościami" nie może być ograniczane tylko do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organy podatkowe trafnie wskazały, że zastosowanie wyłączenia określonego w art. 2 ust. 1 lit. g) u.p.c.c. winno wiązać się z wykazaniem, że materialnoprawną podstawę czynności cywilnoprawnej stanowi konkretny przepis z zakresu gospodarki nieruchomościami. Jednakże niezasadnie uznały, iż przepisem takim może być wyłącznie przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami i aktów wykonawczych do niej. Ponieważ przepisy o gospodarce nieruchomościami zamieszczone zostały także w innych ustawach, konsekwentnie należy przyjąć, iż stanowiący materialnoprawną podstawę czynności cywilnoprawnej przepis o gospodarce nieruchomościami może być zawarty również w jednej z tychże innych ustaw, np. w ustawie o lasach. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w zakresie, w jakim normuje podstawy i zasady sprzedaży nieprzydatnych Lasom Państwowym nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi i samodzielnych lokali mieszkalnych, ustawa o lasach zawiera przepisy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 40a ust. 2 u.o.l., ustalenie ceny nieruchomości przy sprzedaży, o której mowa w ust. 1 (a więc dokonywanej przez Lasy Państwowe sprzedaży nieprzydatnych im nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi i samodzielnych lokali mieszkalnych oraz gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie) następuje na zasadach określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami. Natomiast art. 67 u.g.n. określa sposób ustalania ceny nieruchomości. Niewątpliwie zatem art. 40 ust. 2 u.o.l. jest zamieszczonym w ustawie innej niż ustawa o gospodarce nieruchomościami, przepisem dotyczącym gospodarki nieruchomościami. Skoro zaś stanowi materialnoprawną podstawę sprzedaży nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa oraz ustalenia ceny sprzedaży (wraz ze wskazanym w odesłaniu art. 67 u.g.n.) jest przepisem o gospodarce nieruchomościami w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, iż art. 40a ust. 4 u.o.l., także wyszczególniony w akcie notarialnym z 12 lutego 2013 r. dokumentującym przedmiotową sprzedaż lokalu, określa krąg pracowników Lasów Państwowych posiadających pierwszeństwo nabycia po obniżonej cenie lokali, których są najemcami i w których mieszkają. W świetle powyższych rozważań Sąd za prawidłowe uznał stanowisko Skarżącego twierdzącego, że ponieważ zgodnie z art. 2 u.g.n. ustawa ta w zakresie gospodarki nieruchomościami nie narusza przepisów innych ustaw, w tym ustawy o lasach (art. 2 pkt 3 u.g.n.), niezasadne jest ograniczenie zakresu pojęcia "spraw podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami", o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. jedynie do czynności cywilnoprawnych znajdujących materialnoprawną podstawę w ustawie o gospodarce nieruchomościami i aktach wykonawczych do tej ustawy. Stanowisko to znajduje oparcie w najnowszym orzecznictwie NSA (por. wyroki: z 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 3446/14 i z 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 135/15 oraz z 21 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 4055/14), a także we wskazanym przez Skarżącego wyroku z 11 lutego 2015 r. sygn. akt II FSK 2742/14 (dostępne j.w.). Sąd stwierdza, że w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. w związku z art. 2 pkt 3 u.g.n. i art. 40a u.o.l. Naruszenie miało to wpływ na wynik sprawy. Dokonanie przez organy podatkowe błędnej wykładni art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. skutkowało błędnym przyjęciem, iż przepis ten nie ma zastosowania do czynności cywilnoprawnej zawartej pomiędzy Nadleśnictwem Ostrołęka oraz Skarżącym i jego małżonką, a w konsekwencji spowodowało niezasadną odmowe stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych pobranym przez notariusza z tytułu tej czynności. Podniesione przez Skarżącego zarzuty w tym zakresie Sąd uznał za zasadne. Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącego o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, Naczelnik Urzędu Skarbowego uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną. Oznacza to obowiązek zastosowania w sprawie art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c., co sprowadza się do stwierdzenia wnioskowanej przez Skarżącego nadpłaty i dokonania jej zwrotu wraz z należnymi odsetkami. Sąd nie mógł natomiast uwzględnić wniosku Skarżącego na jego rzecz kwoty nadpłaty wraz z odsetkami w wydanym w sprawie wyroku. Stwierdzić nadpłatę może wyłącznie organ podatkowy. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.". Na wniosek Skarżącego, na podstawie art. 200 p.p.s.a., Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego w kwocie równej uiszczonemu wpisowi od skargi.