I OW 246/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego pomiędzy Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Poznaniu a Wojewodą Wielkopolskim w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania odwołania H. W. od decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości postanawia wskazać Wojewodę Wielkopolskiego jako organ właściwy w sprawie Pismem z dnia 16 listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej Kolegium bądź SKO) wystąpiło do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Kolegium a Wojewodą Wielkopolskim (dalej Wojewoda) przez wskazanie Wojewody Wielkopolskiego jako organu właściwego do rozpatrzenia odwołania H. W. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu z dnia [...] października 1996 r. nr [...], w której zatwierdzono projekt podziału nieruchomości położonych w miejscowości Sady, gmina Tarnowo Podgórne, oznaczonych w ewidencji gruntów jako: a) działka nr [...] o pow. 70900 m2 ujawniona w księdze wieczystej Poznań [...] jako własność H. W.; b) działka nr [...] o pow. 43803 m2 ujawniona w księdze wieczystej Poznań [...] jako własność J. S.; c) działka nr [...] o pow. 31975 m2 ujawniona w księdze wieczystej Poznań [...] jako własność Spółdzielni Rolniczo-Handlowej w Sadach; d) działka nr [...] o pow. 72800 m2 ujawniona w księdze wieczystej Poznań [...] jako własność Gminy Tarnowo Podgórne. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zgodnie z pouczeniem zamieszczonym w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu z dnia [...] października 1996 r. nr [...], stronom przysługiwało odwołanie do Wojewody Poznańskiego. Zdaniem SKO, powyższe odnosi się obecnie do Wojewody Wielkopolskiego, który jest w sposób nieprzerwany kontynuatorem urzędu wcześniejszych wojewodów poznańskich. Zdaniem SKO, zgodnie z art. 127 § 2 kpa właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Wykaz organów wyższego stopnia został zamieszczony w art. 17 kpa. Od dnia 1 stycznia 1999 r. urzędy rejonowe zostały zniesione wskutek wprowadzenia dwu kolejnych szczebli samorządu terytorialnego: powiatu i samorządu województwa. Pozostał jednak w systemie organów administracji publicznej wojewoda, który nadal może rozpatrywać środki zaskarżenia wniesione od decyzji kierowników urzędów rejonowych. SKO w Poznaniu podziela pogląd sformułowany w postanowieniach NSA z dnia: 19.12.2013 r., I OW 237/13; 29.12.1998 r., I SA 1781/98; 6.8.1998 r., I SA 621/98; 9.12.1998 r., I SA 1296/98 i wskazuje, że skoro wedle przywołanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, wojewoda pozostał organem wyższego stopnia wobec kierowników urzędów rejonowych, to tym samym zachował kompetencje do rozpatrzenia odwołania z uwagi na art. 127 § 2 kpa. Ponieważ z dniem 1 stycznia 1998 r. kompetencja do orzekania w sprawach podziału nieruchomości przekazana została organom wykonawczym gmin, a w drugiej instancji samorządowemu kolegium odwoławczemu, wobec tego Wojewoda Wielkopolski - po stwierdzeniu skuteczności odwołania - winien uchylić decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu z dnia [...] października 1996 r. nr [...] i jednocześnie umorzyć postępowanie wszczęte przed nieistniejącym już organem administracji publicznej. W ocenie SKO po takim rozstrzygnięciu wniosek wspólny Gminy Tarnowo Podgórne, H. W., J. S. i Spółdzielni Rolniczo-Handlowej w Sadach, sporządzony 1 października 1996 r., należy zgodnie z właściwością przekazać Wójtowi Gminy Tarnowo Podgórne. Wówczas wniosek o zatwierdzenie projektu podziału przedmiotowych nieruchomości rozpatrywałby ponownie Wójt Gminy Tarnowo Podgórne, a od jego decyzji służyłoby odwołanie do SKO w Poznaniu. W odpowiedzi na powyższy wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Wojewoda Wielkopolski, na podstawie art. 54 § 2 w zw. z art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej ppsa), wniósł o wskazanie w niniejszej sprawie jako organu właściwego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu. Zdaniem Wojewody, wniosek SKO jest pozbawiony podstaw, a podniesione w uzasadnieniu tego wniosku zarzuty nie odnoszą się do argumentacji zasygnalizowanej przez Wojewodę w piśmie z 3 listopada 2015 r. W myśl przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. nr 30, poz. 127 ze zm.; dalej ugg), obowiązującej w czasie wydania przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu decyzji z dnia [...] października 1996 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości oraz później (aż do dnia 31 grudnia 1997 r.), sprawy podziału nieruchomości należały do właściwości organów administracji rządowej. Właściwość ta zmieniła się w momencie wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115, poz. 741, dalej ugn), która przekazała te sprawy organom samorządowym (wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta), załatwiającym je jako zadania własne, chyba że chodziło o sprawy przekazane organom gmin na zasadzie art. 4 ust. 1 i 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz. U. z 1997 r. nr 36 poz. 224 ze zm.; dalej ustawa z 1995 r.). Do 31 grudnia 1997 r. organy gminy wydawały decyzje zatwierdzające podział w ramach zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, o ile chodziło o gminę o statusie miasta określoną w załączniku do tej ustawy, gminę warszawską i miasta stołecznego Warszawy. W innych przypadkach decyzje takie wydawał kierownik urzędu rejonowego. Powyższa regulacja nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż nieruchomość objęta podziałem znajduje się w Sadach, a zatem nie na obszarze którejkolwiek z gmin wymienionych w art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 1995 r. Z dniem 1 stycznia 1999 r. zlikwidowane zostały urzędy rejonowe, w których właściwości rzeczowej przed wejściem w życie ugn, tj. przed 1 stycznia 1998 r. znajdowały się sprawy dotyczące podziału nieruchomości wykonywane jako zadanie z zakresu administracji rządowej (pomijając wyjątek wynikający z art. 4 ust. 1 i 2 pkt 7 ustawy z 1995 r.). Dnia 1 stycznia 1999 r. zmieniła się również właściwość organów wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z "2016 r. poz. 23" [winno być "1980 r. nr 9, poz. 26"] ze zm.; dalej kpa lub Kodeks), a którymi w indywidualnych sprawach administracyjnych należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego stały się — także w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. nr 122, poz. 593 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z 18 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. nr 162 poz. 1124 ze zm.; dalej uzsko) - samorządowe kolegia odwoławcze, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wojewoda wskazał, że w związku z wdrożeniem z dniem 1 stycznia 1999 r. reformy ustrojowej państwa - zgodnie z art. 17 pkt 1 kpa w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 29 grudnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa (Dz. U. nr 162, poz. 1126), samorządowe kolegia odwoławcze są organem wyższego stopnia w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego niezależnie od tego, czy sprawy te należą do kategorii zadań własnych samorządu czy zleconych, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Przed powołaną reformą właściwość rzeczowa samorządowego kolegium odwoławczego ograniczała się tylko do spraw, o jakich stanowił art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. nr 122 poz. 593 ze zm. do 31 grudnia 1998 r.; dalej usko): samorządowe kolegia odwoławcze, zwane dalej "kolegiami", są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów kodeksu, w indywidualnych sprawach administracyjnych załatwianych przez organy gminy, z wyłączeniem spraw prowadzonych przez gminy w związku z art. 8 ustawy o samorządzie terytorialnym. Sprawami, do których odsyłał art. 1 ust. 1 usko, a w których właściwość rzeczowa samorządowego kolegium odwoławczego była wówczas wyłączona, były m.in. sprawy wynikające z zadań zleconych z zakresu administracji rządowej. Najważniejsze, w ocenie Wojewody, dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu jest to, że sprawy o zatwierdzenie podziału nieruchomości już od 1 stycznia 1998 r. (tj. chwili wejścia w życie ugn, a zatem jeszcze w czasie istnienia urzędów rejonowych) nie były zadaniami z zakresu administracji rządowej organu wykonawczego gminy (postanowienie NSA z 18.3.1999 r., I SA 1809/98). Oznacza to, że to właśnie od tego momentu właściwe miejscowo samorządowe kolegia odwoławcze stały się właściwe do rozpatrywania odwołań od tego typu spraw i co najwyżej w tej ustawie znajdować mógłby zastosowanie przepis przejściowy regulujący tę kwestię w sposób odmienny. Jednocześnie art. 137 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. nr 106, poz. 668), dokonano zmian w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (z mocą od 1 stycznia 1999 r.), wprowadzając m.in. art. 9a, według którego od decyzji starosty w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa przysługiwało odwołanie do wojewody. Zakresem tego wyłączenia nie zostały objęte sprawy o zatwierdzenie podziału nieruchomości. Obowiązująca ugn (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.), która regulując kwestie podziału nieruchomości wyznaczyła jako właściwe rzeczowo do załatwienia tych spraw organy samorządu i nie przewiduje w tym postępowaniu udziału wojewodów jako organów odwoławczych, a tym samym organów wyższego stopnia w rozumieniu kpa. Organy administracji rządowej, którymi byli kierownicy urzędów rejonowych, do właściwości których przed dniem 1 stycznia 1998 r. należały sprawy podziałów nieruchomości (pomijając szczególną właściwość organów wykonawczych gmin wynikającą z art. 4 ust. 1 i 2 pkt 7 ustawy z 1995 r.), zostały zlikwidowane, a sprawy o których wyżej mowa, które niegdyś należały do właściwości tych organów, należą obecnie do organów gmin (od 1 stycznia 1998 r.). To w ocenie Wojewody wskazuje, że organem wyższego stopnia w stosunku do organu obecnie nieistniejącego, który wydał w dniu [...] października 1996 r. decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości, a zarazem zgodnie z art. 17 pkt 1 kpa, właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji, jest SKO w Poznaniu. Wojewoda wskazał na podobne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniach z: 4.8.2011 r. I OW 69/11; 16.10.2008 r. I OW 79/08; 2.7.2009 r. I OW 44/09. Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zaskarżeniem decyzji administracyjnej organu I instancji wydanej przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami (1 stycznia 1998 r.), jak również przed zmianą art. 17 pkt 1 kpa, dokonaną ustawą z dnia 29 grudnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa (1 stycznia 1999 r.), a także zmianą art. 1 ust. 1 usko (1 stycznia 1999 r., dokonaną uzsko). W momencie wydania zaskarżonej decyzji właściwym organem do rozpatrzenia odwołania był wojewoda. W momencie wniesienia odwołania organem rozpatrującym odwołania od tego typu decyzji jest jednak samorządowe kolegium odwoławcze, gdyż 1 stycznia 1998 r. zmianie uległ organ I instancji. Wojewoda był właściwy do rozpoznania tego typu odwołań do 31 grudnia 1997 r., tj. do czasu gdy decyzje zatwierdzające podział nieruchomości stanowiły zadanie z zakresu administracji rządowej, wykonywane przez właściwych kierowników urzędów rejonowych lub wyjątkowo organy gmin, stosownie do art. 4 ust. 1 i 2 pkt 7 ustawy z 1995 r. Właściwość samorządowego kolegium odwoławczego w niniejszej sprawie wynika zatem nie tylko ze względów podniesionych powyżej, ale i z zasady bezpośredniego działania prawa nowego, która znajduje zastosowanie zawsze, gdy dany akt nowelizujący nie zawiera szczególnych przepisów przejściowych (§ 30 ust. 1 i 2 [załącznika do] rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, Dz. U. nr 100 poz. 908 ze zm.; dalej ztp). W momencie wpływu odwołania, a zatem wszczęcia postępowania odwoławczego, brak jest w systemie prawnym norm prawnych na podstawie których orzekać miałby jako organ odwoławczy Wojewoda Wielkopolski. Ustawa, która spowodowała, że od 1 stycznia 1998 r. bezwzględnie mówić można, że organem właściwym do rozpatrzenia odwołania wywiedzionego od decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości jest właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze, nie zawiera przepisu przejściowego, o jakim mowa w § 30 ust. 2 ztp. Co więcej, ustawa o gospodarce nieruchomościami zawiera normę potwierdzającą zasadę działania prawa nowego, a mianowicie art. 233 ugn, zgodnie z którym sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed 1 stycznia 1998 r. prowadzi się na podstawie nowej ustawy. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie i oznacza, że 1 stycznia 1998 r. sprawa (będąca w toku) o podział nieruchomości gruntowej utraciła charakter sprawy z zakresu administracji rządowej i stała się sprawą z zakresu zadań własnych gminy. Zdaniem Wojewody w sprawie nie znajduje zastosowania art. 4 ust. 1 uzsko, zgodnie z którym sprawy z zakresu administracji rządowej, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 3 ust. 1, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają rozpatrzeniu przez właściwego miejscowo wojewodę. Zakresem zastosowania tego przepisu są bowiem objęte takie indywidualne wszczęte sprawy administracyjne, gdzie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu gminy wydana w sprawie z zakresu administracji rządowej i gdzie właściwym do 31 grudnia 1998 r. był wojewoda. W niniejszej sprawie mamy natomiast do czynienia z decyzją kierownika urzędu rejonowej administracji rządowej, a nie z decyzją organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Sprawa dotyczy podziału nieruchomości gruntowej, co od 1 stycznia 1998 r. stało się zadaniem własnym gminy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne rozpoznają na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej ppsa) spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 ppsa właściwy w tych sprawach jest Naczelny Sąd Administracyjny. Przez spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia danej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy do jej rozpatrzenia (spór negatywny). W niniejszej sprawie spór, który zaistniał pomiędzy SKO w Poznaniu a Wojewodą Wielkopolskim jest sporem kompetencyjnym negatywnym i dotyczy wskazania organu właściwego do rozpatrzenia odwołania H. W. z dnia 31 sierpnia 2015 r. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu z [...] października 1996 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Wielkopolski prezentuje stanowisko, że nie jest organem właściwym do rozpoznania odwołania H. W. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu z [...] października 1996 r., gdyż organ który ją wydał obecnie nie istnieje (jego likwidacja nastąpiła w związku z reformą administracji publicznej wprowadzoną w dniu 1 stycznia 1999 r.), a nadto zmieniła się również właściwość organów wyższego stopnia w rozumieniu kpa. Na wstępie trzeba przypomnieć, że ustawa z dnia 24 lipca 1998 r. o wprowadzeniu zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa (Dz.U. nr 86, poz. 603 ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 r. wprowadziła trójstopniowy podział terytorialny państwa na gminy, powiaty i województwa i z tym dniem w miejsce dotychczasowych 49 województw utworzono 16 województw, w tym województwo wielkopolskie, obejmujące swym zasięgiem m.in. dotychczasowe województwo poznańskie. Zmiany te nie oznaczają jednak, jak twierdzi Wojewoda Wielkopolski, że w związku z likwidacją województwa poznańskiego uległ likwidacji organ – wojewoda. Rację ma SKO w Poznaniu, że wojewoda, jako organ administracji rządowej w terenie istnieje, mimo wskazanych zmian. Bez znaczenia jest okoliczność likwidacji niektórych województw, bowiem zmiana ta dotyczyła jedynie terytorialnego zakresu działania wojewodów (postanowienie NSA z 24.9.2014 r., II OW 95/14, Lex 1588239). Skoro właściwy w momencie wydawania decyzji przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu do rozpatrzenia odwołania od kwestionowanej decyzji był wojewoda, to organ ten winien pozostać właściwym, mimo zmiany zakresu terytorialnego działania wojewodów. Wojewoda Wielkopolski pozostaje bowiem organem funkcjonalne właściwym w niniejszej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwość rzeczowa organu administracji do rozpatrzenia odwołania winna być oceniana według przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę ustalenia właściwości organu przy wydawaniu decyzji, mającej być przedmiotem weryfikacji. Skoro w stanie prawnym na dzień wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości właściwy do rozpatrzenia odwołania był wojewoda, to organem właściwym do rozpatrzenia odwołania H. W. z dnia 31 sierpnia 2015 r. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Poznaniu z dnia [...] października 1996 r. nr [...] jest Wojewoda Wielkopolski. Potwierdza to ówczesne brzmienie art. 17 pkt 2 kpa (Dz. U. z 1980 r., nr 9, poz. 26 ze zm. – ostatnia zm. Dz. U. z 1996 r., nr 43, poz. 189), zgodnie z którym – w zakresie normatywnym istotnym dla rozstrzygnięcia wniosku - "organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu są: [...] 2) w stosunku do kierowników rejonowych rzędów rządowej administracji ogólnej – wojewodowie [...]". W doktrynie jednoznacznie wskazywano, że art. 17 pkt 2 kpa określa wyczerpująco organy wyższego stopnia wobec rządowych organów administracji ogólnej. Organem wyższego stopnia w stosunku do kierowników rejonowych urzędów rządowej administracji ogólnej są wojewodowie (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C. H. Beck 1996, s. 97, nb 7). Powołane przez Wojewodę postanowienia NSA z: z: 4.8.2011 r. I OW 69/11, Lex 957428; 16.10.2008 r. I OW 79/08, Lex 515624; 2.7.2009 r. I OW 44/09, Lex 552351, nie mogły w niniejszej sprawie (dotyczącej postępowania zwykłego) przemawiać za stanowiskiem Wojewody, bowiem dotyczyły właściwości organu do orzekania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu, który uległ likwidacji. W tej materii aktualna pozostaje uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.4.2012 r., II OPS 1/12, ONSAiWSA 2012/4/60. W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "to, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej, oznacza, iż samorządowe kolegia odwoławcze są organem odwoławczym, gdy decyzję w pierwszej instancji wydał organ jednostki samorządu terytorialnego, oraz organem nadzoru, gdy decyzję kwestionowaną w postępowaniu nadzwyczajnym wydał organ jednostki samorządu terytorialnego. Taki zakres działalności samorządowych kolegiów odwoławczych wyznacza właściwość rzeczową kolegiów w rozumieniu art. 20 Kpa. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że samorządowe kolegium odwoławcze może być, z uwagi na właściwość rzeczową, organem wyższego stopnia, a więc organem odwoławczym lub organem nadzoru, w stosunku do organów administracji publicznej, innych niż organy jednostek samorządu terytorialnego. To, że ustawa powierza określonemu organowi jednostki samorządu terytorialnego wykonywanie zadań z zakresu administracji rządowej, nie oznacza, że tym samym samorządowe kolegium odwoławcze staje się organem wyższego stopnia (organem odwoławczym i organem nadzoru) w stosunku do innych organów niż organ jednostki samorządu terytorialnego". Likwidacja organu I stopnia (kierowników rejonowych urzędów rządowej administracji ogólnej) po wydaniu decyzji z dnia [...] października 1996 r. nr [...], a także przejście kompetencji do zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości z organów administracji rządowej na organy samorządu terytorialnego już po wydaniu tej decyzji, nie wpływa na zmianę właściwości wojewody do rozpatrzenia odwołania od przedmiotowej decyzji. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.