VII SA/Wa 1362/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi S. K. – J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) - po rozpatrzeniu odwołania S. K.- utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] lutego 2015 r. [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S.K. choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że podejrzenie u siebie choroby zawodowej zgłosiła S. K. wobec czego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przy piśmie z 9 kwietnia 2014 r. przekazał do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] dokumentację zgromadzoną w sprawie tj.: karty ocen narażenia zawodowego, ocenę ryzyka zawodowego i kopie dokumentacji medycznej. Po ich przeanalizowaniu Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] wydał orzeczenie lekarskie Nr 54/14 o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy w [...] jako jednostka orzecznicza II stopnia (po rozpatrzeniu odwołania S. K.) w dniu [...] września 2014 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u S. K. choroby zawodowej: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Organ ten przy wydawaniu orzeczenia wziął pod uwagę również wszystkie dostarczane przez skarżącą informacje na temat pracy zawodowej i sposobu używania nadgarstków przy wykonywaniu tej pracy. Wobec treści orzeczeń Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję z [...] lutego 2015 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po rozpatrzeniu odwołania podzielił argumentację organu I instancji. Powołując się na art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy, § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych wskazał, że orzeczenie lekarskie nr 54/14 wprawdzie potwierdziło obustronny zespól cieśni nadgarstka, nie uznając jednak etiologii zawodowej schorzenia. Instytut Medycyny Pracy w [...] działający jako jednostka orzecznicza II stopnia również nie znalazł podstaw do rozpoznania u S. K. choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W analizowanym przypadku obydwie jednostki orzecznicze zgodnie stwierdziły, że sposób wykonywania pracy przez S. K. nie mógł mieć wpływu na rozwój zespołu cieśni nadgarstka. Orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w [...], w sposób rzeczowy i logiczny wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie wymagające wiedzy specjalistycznej. Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut podniesiony w odwołaniu, że organ pierwszej instancji niewyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy w tym w szczególności: braku dokonania dokładnej analizy przebiegu pracy odwołującej się, uwzględniającej rodzaj czynności wykonywanych przez odwołującą się, przyjmowaną pozycję ciała, częstość powtórzeń ruchów oraz okres narażenia. Przytoczone w odwołaniu czynności wykonywane przez S.K., które zdaniem pełnomocnika strony przyczyniły się do rozwoju choroby, były znane zarówno jednostkom orzeczniczym uprawnionym do wydawania orzeczeń lekarskich w sprawach chorób zawodowych jak i Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...], który wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. Fakt, że świadcząc pracę S. K. m.in. wykonywała czynności związane z obsługą kasy fiskalnej, liczyła ręcznie pieniądze, obsługiwała komputer, wykładała towar na półki, odbierała telefony, prowadziła korespondencję e-mailową z klientami, znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Odnosząc się do czasu narażenia należy zwrócić uwagę, iż jak wynika ze świadectwa pracy załączonego do akt sprawy, podczas zatrudnienia w [...] sp. z o.o. S. K. nie była zatrudniona na cały etat, a tylko na 1/2 etatu, natomiast w okresie od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2008 r. jedynie na ¼ etatu. Organ podkreślił, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sam fakt zapadnięcia na chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych nie jest wystarczającą przesłanką do uznania jej za chorobę zawodową, jeżeli nie pozostaje w związku przyczynowym z warunkami występującymi w środowisku pracy bądź gdy takiego związku nie można wywieść w wysokim stopniu prawdopodobieństwa (wyrok NSA z 5 sierpnia 1998r. I SA 471/98). Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że koniecznym lecz niewystarczającym warunkiem do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie u pracownika lub byłego pracownika schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych. Drugim koniecznym warunkiem jest wykazanie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że rozpoznane schorzenie zostało spowodowane narażeniem zawodowym (w przypadku zespołu cieśni nadgarstka - sposobem wykonywania pracy). Istotnym jest, by obydwa ww. warunki były spełnione jednocześnie. Zmiany chorobowe w obrębie nadgarstków u S. K. zostały potwierdzone przez jednostki orzecznicze. Jednak w analizowanym przypadku nie został spełniony konieczny do rozpoznania zawodowej etiologii schorzenia drugi warunek, tj. wykazanie bezsprzecznie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że sposób wykonywania pracy predysponował do wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Wręcz przeciwnie, jednostki orzecznicze zgodnie orzekły, że nie można bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem uznać, iż rozpoznany u pacjentki obustronny zespół cieśni powstał w następstwie sposobu wykonywania pracy, co wyklucza rozpoznanie choroby zawodowej wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, że treść orzeczenia odnosi się indywidualnie do przypadku S.K, zarówno w kontekście wykonywanych czynności zawodowych jak i stwierdzonych współistniejących schorzeń, które mogą mieć wpływ na występowanie dolegliwości ze strony kończyn górnych. Nadmienił, że w jednym z pism popełniono błąd pisarski - błędnie wskazano nazwisko innej pacjentki, jednak zdaniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] pomyłka pisarska nie miała wpływu na meritum sprawy ponadto jednostka orzecznicza niezwłocznie przesłała korektę ww. pisma. Odnosząc się do spostrzeżenia pełnomocnika, iż opinie medyczne nie wykluczają czynnika zawodowego jako przyczyny rozpoznanego schorzenia w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, organ wyjaśnił, że w kwestii braku wykazania (lub niejednoznacznego wykazania) etiologii schorzenia stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16.03.2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2203/10, w którym podkreślił, że cyt.: "żaden przepis nie nakłada na orzecznicze jednostki medyczne lub organy orzekające w sprawie chorób zawodowych wykazania co konkretnie było przyczyną danego schorzenia." Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z [...] kwietnia 2015 r. złożyła S. K. wnosząc o jej uchylenie, o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego o istotnym wpływie na wynik postępowania tj.: -art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym w szczególności brak dokonania dokładnej analizy przebiegu pracy skarżącej, uwzględniającej rodzaj czynności wykonywanych przez skarżącą, przyjmowaną pozycję ciała, częstość powtórzeń ruchów oraz okres narażenia; -art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wadliwych orzeczeniach lekarskich, które nie są spójne, przekonywujące i nie spełniają kryteriów opinii biegłego gdyż są oparte przede wszystkim na bliżej nieznanych statystykach, co do wieku, w którym najczęściej występuje zespół cieśni nadgarstka oraz założeniu, że skarżąca nie wykonywała ruchów monotypowych, podczas gdy w rzeczywistości wykonywała je co znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym; -art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, organy administracyjne nie wyjaśniły bowiem czy pomiędzy wykonywaną przez skarżącą pracą, a wystąpieniem u niej zespołu cieśni nadgarstka, bezspornie albo z dużym prawdopodobieństwem zachodzi związek przyczynowy i ograniczyły się wyłącznie się do odpowiedzi na pytanie czy pozostałe schorzenia mogły taką chorobę spowodować, w oderwaniu od całokształtu okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem -w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu powiatowego orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka - wymienionej w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 2013 r., poz. 1367). W aktualnym stanie prawnym, obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, przesłanki i procedurę stwierdzenia chorób zawodowych regulują przepisy art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 235-2371 ustawy z 26 czerwca 1976 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 2013 r., poz. 1367). Zgodnie z art. 5 pkt 4a cytowanej ustawy, do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2, należy wydawanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia. Stosownie zaś do § 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przez orzeczenie lekarskie należy traktować nie każde orzeczenie ale takie, które zostało wydane przez właściwego lekarza, tj. lekarza, o którym mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W myśl tego przepisu właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, tj. jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", i czyni to na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Organ inspekcji sanitarnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej nie może kwestionować merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Nie ma również prawa do dokonywania własnych ustaleń i samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 k.p.a. Jak wynika z § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Postępowanie w tym zakresie ma jednak charakter jedynie uzupełniający w odniesieniu do wydanych uprzednio orzeczeń lekarskich, stanowiących zasadniczy materiał dowodowy w tego rodzaju sprawach (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 107806 i wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2337/12). Z kolei zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Uznanie danego schorzenia za chorobę zawodową może zatem nastąpić przy jednoczesnym spełnieniu dwóch warunków. Po pierwsze musi to być choroba wymieniona w wykazie, stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Po drugie konieczne jest stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy chorobą a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Ustalenia w powyższym zakresie wymagają wiedzy specjalistycznej z zakresu medycyny pracy, stąd rozporządzenie wykonawcze powierzyło orzecznictwo w zakresie chorób zawodowych lekarzom, posiadającym określone odrębnymi przepisami kwalifikacje, zatrudnionym w jednostkach orzeczniczych, określonych w rozporządzeniu. Celem zagwarantowania wnikliwej oceny przesłanek zaistnienia choroby zawodowej oraz zapewnienia możliwości obrony swych praw osobie niezadowolonej z opinii specjalisty, rozporządzenie, jak już wyżej wskazano, wzorem poprzednich regulacji, wprowadza dwustopniową strukturę jednostek orzeczniczych. Z powyższego wynika, że organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń lekarskich i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Inspektor sanitarny nie posiada kompetencji do rozpoznania choroby zawodowej, lecz jest właściwy wyłącznie do stwierdzenia choroby zawodowej, bądź orzeczenia o braku podstaw do jej stwierdzenia. W tym zakresie zobowiązany jest on uwzględnić treść orzeczenia lekarskiego oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Aby więc mogło nastąpić stwierdzenie choroby zawodowej, po pierwsze musi istnieć narażenie na tę chorobę, wynikające z wykonywania pracy zawodowej. Dla stwierdzenia choroby zawodowej decydujące jest jednak jej rozpoznanie przez lekarza orzecznika i zawarte w orzeczeniu. W okolicznościach niniejszej sprawy przesłanka ta nie została spełniona, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Ostateczne orzeczenie lekarskie z [...] września 2014 r. o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wiązało organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej i stanowiło przesłankę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06 (Lex nr 315089), Państwowy Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek organizacyjnych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Orzeczenia jednostek orzeczniczych I i II stopnia oparte o zgromadzoną dokumentację lekarską oraz przeprowadzone badania neurologiczne uzupełnione badaniami pomocniczymi, wprawdzie wykazały zmiany chorobowe w obrębie obu nadgarstków skarżącej jednakże nie znaleziono podstaw do uznania etiologii zawodowej zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Analiza czynności zawodowych badanej wykazała, iż w trakcie pracy nie wykonywała ona długotrwale monotypowych czynności, wielokrotnie powtarzanych w czasie zmiany roboczej, pod postacią ruchów dłoni w maksymalnym zginaniu i prostowaniu nadgarstka, zwłaszcza połączonych z dużym naciskiem i w długim okresie czasu, które stwarzałyby możliwość ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. Badana miała ponadto możliwość dostosowania czynności na stanowisku pracy do indywidualnego tempa pracy. Obydwie jednostki orzecznicze zgodnie stwierdziły, że sposób wykonywania pracy przez S. K. nie mógł mieć wpływu na rozwój zespołu cieśni nadgarstka. Orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w [...], w sposób rzeczowy i logiczny wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie wymagające wiedzy specjalistycznej. W analizowanym przypadku nie został więc spełniony konieczny do rozpoznania zawodowej etiologii schorzenia drugi warunek, tj. wykazanie bezsprzecznie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że sposób wykonywania pracy predysponował do wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka -co w świetle przepisów- wyklucza rozpoznanie choroby zawodowej wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący niewyjaśnienia czy pomiędzy pracą zawodową a wystąpieniem zespołu cieśni nadgarstków zachodzi związek przyczynowy. Z orzeczeń lekarskich oraz orzeczeń organów administracyjnych obu instancji wyraźnie wynika, że czynności wykonywane przez skarżącą podczas wieloletniej pracy zawodowej nie miały wpływu na rozwój analizowanej choroby. Rozstrzygnięcia organów obu instancji należy zatem uznać za odpowiadające prawu. Na marginesie tylko wskazać można, że z orzeczeń lekarskich dołączonych do akt sprawy wynika, że specjalistyczne badania wykazały zwyrodnienia zapalne w obrębie kości dłoni i nadgarstka oraz zmiany hormonalne mogące mieć wpływ na rozwój tej choroby. Jednocześnie do akt dołączono wiele zaświadczeń o zdolności skarżącej do pracy również w okresie wskazanym jako ten który przyczynił się w sensie zawodowym do wystąpienia choroby zespołu cieśni nadgarstków. Dlatego też słusznie organ odwoławczy przytoczył na poparcie swojej argumentacji orzeczenie Sądu, z którego wynika, że "żaden przepis nie nakłada na orzecznicze jednostki medyczne lub organy orzekające w sprawie chorób zawodowych wykazania co konkretnie było przyczyną danego schorzenia." (wyrok WSA w Warszawie z 16.03.2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2203/10). Na uwagę zasługuje fakt, że w rozpoznawanej sprawie zastosowano dodatkowo procedurę określoną w ww. § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a to z uwagi na liczne zastrzeżenia, uwagi i wątpliwości zgłaszane w toku postępowania (na różnych jego etapach) przez skarżącą. W ten też sposób powyżej przywołane orzeczenia lekarskie zostały zweryfikowane w sposób przewidziany w § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, akta zostały bowiem uzupełnione o dodatkowe wyjaśnienia. Organ I instancji kilkukrotnie zwracał się do jednostki orzeczniczej II stopnia o uzupełnienie wyjaśnień. Jednostka orzecznicza II stopnia udzielając odpowiedzi i podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko, jednocześnie odniosła się do uwag zgłaszanych przez stronę postępowania. Z tych wszystkich przyczyn Sąd skargi nie uwzględnił. Nie podzielił podniesionych w niej zarzutów, związanych z nieuwzględnieniem w sprawie całego materiału dowodowego, braku dokładnej analizy przebiegu pracy zawodowej uwzględniającej czynności wykonywane przez skarżącą. Zarzuty dotyczące tej materii są w ocenie Sądu nieuzasadnione i sprowadzają się w istocie do polemiki merytorycznej z orzeczeniami lekarskimi wydanymi dla potrzeb sprawy i pismami uprawnionych jednostek orzeczniczych stanowiących ich uzupełnienie. Zarzuty tego rodzaju, tj. z uwagi na ich merytoryczny charakter, nie mogły zaś odnieść zamierzonego skutku (z przyczyn powyżej już przedstawionych). Wskazać należy, że sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, a to z uwagi na jego wydanie w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia, czy przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk (tak NSA w wyroku z 15 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2908/12). (por. także: Wyrok WSA w Warszawie VII SA/Wa 1381/10 z 19.10.2010 r. - www.orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z 5 stycznia 2007r., II OSK 1078/06 LEX nr 315089). Wskazane powyżej kwestie formalne odnoszące się do orzeczeń lekarskich w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Procedura uzupełniająca wydane w sprawie orzeczenia lekarskie została zaś zastosowana, ale tylko z uwagi na liczne zgłaszane przez skarżącą zastrzeżenia i dodatkowe opisy czynności wykonywanych zawodowo, bo orzeczenia wydane dla potrzeb niniejszej sprawy -wbrew zarzutom skargi- przedstawiają jednolite, spójne stanowisko. Sąd podkreśla, iż analiza akt nie wykazała, aby jakiekolwiek zastrzeżenia zgłaszane przez skarżącą w toku postępowania, nie zostały wyczerpująco wyjaśnione. Wręcz przeciwnie, w ocenie Sądu, organy inspekcji sanitarnej orzekające w tej sprawie uczyniły wszystko (korzystając przy tym z przewidzianych w przepisach prawa rozwiązań), aby w sposób pełny wyjaśnić stan sprawy i rozwiać wątpliwości skarżącej. Postępowanie z tej też przyczyny trwało dłużej niż przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a organy orzekające kilkakrotnie zwracały się do uprawnionych jednostek orzeczniczych o uzupełnienie stanowiska co do stanu zdrowia skarżącej. W wyniku takiego działania decyzje wydane w sprawie oparte zostały o kompletny i rzetelnie zgromadzony oraz przeanalizowany materiał dowodowy, przy czym zawarte w dokumentacji opinie i orzeczenia są ze sobą zgodne. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż materiał zgromadzony w sprawie w pełni uzasadniał wydanie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Organ II instancji dysponując wyczerpująco zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym nie mógł bowiem wydać pozytywnego dla skarżącej orzeczenia. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.