I SA/Rz 138/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie SO del. Piotr Popek / spr./ WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi spółki "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości położonych na terenie Miasta i Gminy N. za 2010 rok oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. sygn. [...] z 21 grudnia 2015 r. którą to decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 1 w zw. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: o.p.), jako organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy A z dnia [...] września 2015 r. nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości A S.A. w W. (dalej: Spółka/Skarżąca) za 2010 r. w kwocie 11 639 zł. Organy orzekały w następujących okolicznościach sprawy. Spółka działająca w 2010 r. pod firmą B. S.A. w W. złożyła w dniu [...] stycznia 2010 r. deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 r. W dniu 24 czerwca 2010 r. złożyła korektę tej deklaracji zwiększając wartość budowli, która wynikała z realizacji inwestycji w sieć telekomunikacyjną na kwotę 1658,00 zł. Organ podatkowy I instancji powziął wątpliwość co do rzetelności danych zawartych w złożonych deklaracjach, gdyż zdaniem tego organu Spółka nie wykazała wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Organ podatkowy I instancji - Burmistrz Miasta i Gminy A. wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok. Następnie pismem z dnia 15 lipca 2015 r. wezwał Spółkę do złożenia na piśmie informacji o wartości linii kablowych wyłączonych z opodatkowania w deklaracji złożonej na podatek od nieruchomości na 2010 rok. W piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. Spółka podała wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej w kwocie 657.548,60 zł. niedeklarowanych w roku 2010 do opodatkowania. W zaistniałej sytuacji organ podatkowy I instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wydał wzmiankowaną wyżej decyzję z dnia 23 września 2015 r. określającą zobowiązanie podatkowe na rok 2010 w podatku od nieruchomości w sposób odmienny niż wynikało to z deklaracji Spółki. Do podstawy opodatkowania budowli dołączył bowiem wartość linii kablowych w kwocie 657 548,60 zł. podaną przez podatnika w piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. Organ I instancji uznał, że do sierpnia 2010 r. (za pierwsze 7 miesięcy 2010 r.) w związku z wejściem w życie w dniu 17 lipca 2010 r. ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. nr 106, poz. 675) istniała podstawa do opodatkowania linii kablowych nie ujętych w deklaracjach jak budowla. W odwołaniu Spółka zarzuciła tej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849; ze zm. dalej: u.p.o.l.). Jej zdaniem argumentacja wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej opodatkowaniu od nieruchomości nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który wystąpił w niniejszej sprawie, bowiem Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. Według odwołującej się, w sytuacji bowiem, gdy linie telekomunikacyjne umieszczone są w kanalizacji kablowej innego podmiotu nie mogą być opodatkowane jako budowle, ponieważ właściciel wyłącznie linii kablowej nie jest właścicielem całej budowli. Spółka podniosła również ten argument, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. W przypadku gdy właścicielem zarówno linii kablowych jak i kanalizacji jest jeden podmiot, wtedy określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej tego obiektu jest możliwe. W sytuacji zaś gdy właścicielami kanalizacji i linii kablowej są dwa różne podmioty, w stosunku do takiego "obiektu" jako całości techniczno-użytkowej nie można określić jego właściciela. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję zarzutów odwołania nie podzieliło. Uznało bowiem, że samodzielne linie kablowe (bez kanalizacji, w której się znajdują) stanowiły budowlę w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.o.l.. W uzasadnieniu podniósł organ odwoławczy, że bezsporne jest w niniejszej sprawie to, że do dnia 31 stycznia 2009 r. Spółka była właścicielem całości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej W dniu 31 stycznia 2009 r. nastąpiła sprzedaż budowli będących własnością B. S.A. na rzecz A. Sp. z o.o., przy czym sprzedaż nie obejmowała samych kabli telekomunikacyjnych, które nadal pozostały własnością B. S.A. (którego następcą prawnym jest Spółka). Po dniu 31 stycznia 2009 r. Podatnik stał się zatem wyłącznie właścicielem kabli współosiowych i światłowodowych wraz z urządzeniami. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Sporne składniki stanowić będą zatem budowle jedynie w sytuacji, gdy będą obiektem budowlanym lub urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Organ odwoławczy wywiódł, że w myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm., dalej: Prawo budowlane) obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Jak zauważył organ odwoławczy z powyższych przepisów wynika wątpliwość dotycząca definicji budowli, spowodowana tym, iż interpretowane przepisy ustaw definiują budowlę jako obiekt budowlany, po czym jako obiekt budowlany wskazują budowlę. Definicję budowli należy zatem zakwalifikować jako definiującą idem per idem. Jednocześnie stosując wskazany przepis należy uwzględnić podnoszoną w orzecznictwie tezę, iż budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich (tak wyrok NSA z 7.10.2009 r., II FSK 635/08). Na podstawie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, za budowlę należy w szczególności uznać: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacyjne), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W myśl art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, za urządzenie budowlane uznaje się urządzenie techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z powyższego wynika według organu odwoławczego, że na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za budowlę, opodatkowaną podatkiem od nieruchomości należy w szczególności uznać sieci techniczne oraz sieci uzbrojenia terenu. W ocenie organu odwoławczego linie kablowe służące do przesyłu sygnału, położone w kanalizacji teletechnicznej, są budowlami ponieważ stanowią "sieć uzbrojenia terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Odwołał się przy tym do uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, w których podkreślano, że przewód telekomunikacyjny stanowi samodzielną, tj. niezależną od kanalizacji budowlę. W ślad za tymi poglądami orzecznictwa przyjął, że pojęcie "sieć uzbrojenia terenu" należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 11 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 201 Or. Nr 193, poz. 1287 ze zm.),, zgodnie z którą siecią uzbrojenia terenu są wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne. Powołał się także na wyrażany tam pogląd, że wszelkiego rodzaju przewody, w tym także telekomunikacyjne, stanowią sieć uzbrojenia terenu niezależnie od sposobu ich usytuowania, bezpośrednio w ziemi, czy też w zbudowanej w tym celu kanalizacji (m.in. wyrok NSA z 30 listopada 2010 r., sygn. akt FSK 2120/09, wyroki NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt FSK 1066/09 i sygn. akt FSK 2142/09). Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się także na wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1572/09, w którego tezie stwierdzono, że do zdefiniowania terminu "sieci uzbrojenia terenu" powinno się wykorzystać określenia i pojęcia normatywne wypracowane w Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Jest to uzasadnione tym, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, ani też ustawa prawo budowlane tego pojęcia nie wyjaśniają. Definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w Prawie geodezyjnym i kartograficznym jest zaś na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci. Zgodnie z art. 2 pkt 11 tej ustawy przez sieć uzbrojenia terenu należy rozumieć wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Organ odwoławczy zauważył, że przytoczony przepis tworzy otwarte określenie pojęcia i przedstawia przykładowe wymienienie rodzajów sieci uzbrojenia terenu, obejmując nim także poszczególne budowle. Z powyższego wynika jego zdaniem, że wszelkiego rodzaju przewody, również i te, które służą celom telekomunikacyjnym, skoro przepis art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego o tym stanowi i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu, a ta jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał również orzeczenia sądów administracyjnych w których wskazano, że gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody - linie kablowe umieszczone zostaną położone w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno - użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. Przykładowo w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 maja 2013 sygn. akt I SA/GI 1726/13 uznano, że sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Stanowisko to potwierdza doktryna konstatując, że sieci uzbrojenia terenu są budowlami prawa budowlanego, natomiast przewody sieci telekomunikacyjnej stanowią sieć uzbrojenia terenu (tak Prawo budowlane. Komentarz; praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego; Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2007 r., s. 49 - 50). Za stanowiskiem że przewody kablowe stanowią odrębne budowle przemawia zdaniem organu odwoławczego także nowelizacja przepisów Prawa budowlanego (art. 65 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych) w wyniku, której uległa zmianie definicja budowli w ustawie Prawo budowlane, przez wyłączenie z jej zakresu kabli zainstalowanych w kanalizacji. Zgodnie z obecnie obowiązującym art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego, obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności (...) kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Według organu przytoczony zapis prawny posiada znaczenie i jest nową regulacją – zmianą prawa na przyszłość, a nie w relacji do zaszłości podatkowych. Nie jest także próbą czy też sposobem "doprecyzowania" obowiązującego już, a mającego zastosowanie w sprawie prawa. W ocenie SKO, jeżeli ustawodawca zmieniając treść obowiązującej normy uznał, że od daty wskazanej wyżej nowelizacji Prawa budowlanego, kable telekomunikacyjne nie będą już stanowiły m.in. obiektu budowlanego (tj. budowli), potwierdza to, że do tego dnia linie kablowe (przewody) położone w kanalizacji w ocenie ustawodawcy mogły stanowić samodzielnie obiekt budowlany (budowlę). Końcowo organ odwoławczy podniósł, że kanalizacja wraz kablami (przewodami) stanowi integralną całość techniczno-użytkową, pomiędzy tymi elementami zachodzi więź funkcjonalno-gospodarcza umożliwiającą świadczenie usług telekomunikacyjnych. Sprawia to, że opodatkowaniu podlega każdy z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej (zarówno kable jak i podziemne kanały telekomunikacyjne), które łącznie stanowią części składowe budowli a podziemna kanalizacja gwarantuje funkcjonowanie sieci jako całości. Takie powiązanie nie wyklucza jednak zdaniem organu uznania każdego z elementów sieci technicznej za odrębną budowlę - sieć uzbrojenia terenu. Podkreślił, powołując się na wskazane w uzasadnieniu decyzji orzeczenia sadów, że wprawdzie przepisy prawa budowlanego, ani też przepisy podatkowe, nie definiują pojęcia "sieci technicznych", jednakże nie powinna budzić wątpliwości powszechnie przyjmowana okoliczność, że są to wszelkiego rodzaju sieci utworzone z kabli, przewodów itd., tworzące pewną całość w celu przesyłania różnych postaci energii, sygnałów itd. Należy zatem uznać, że nie ma zatem bezwzględnego wymogu, by jako sieć techniczną uznać wyłącznie sieć, na którą składają się kanalizacja kablowa oraz kable. Organ odwoławczy podniósł też, że przyjmując za prawidłowe stanowisko Spółki, w przypadku budowli która tworzy całość mimo możliwości wyodrębnienia w niej niektórych składników, przy sprzedaży jednego z tych elementów innemu podmiotowi, budowla przestaje tworzyć całość techniczno-użytkową dla jednego podatnika. Zabieg taki prowadzi zatem, przy przyjęciu stanowiska Spółki, do swoistego podziału budowli na części (jej "rozdrobnienia"), a następnie uznania, że składniki te nie są odrębnymi budowlami, co w ocenie Spółki będzie powodować nieistnienie obiektu będącego przedmiotem opodatkowania, z czym organ odwoławczy nie może się zgodzić. Reasumując, w ocenie organu odwoławczego położone w kanalizacji kable telekomunikacyjne stanowią budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, także w sytuacji, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot. Ponieważ kable składające się na sieć telekomunikacyjną są samoistną budowlą nie ma znaczenia dla ich opodatkowania zarówno tytuł prawny właściciela kabli do zajmowania kanalizacji, jak i kwestie techniczne związane ze sposobem jej ułożenia. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 2 ust. i pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. gdyż jej zdaniem bezpodstawnie obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że za rok 2010 własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się a tym samym nie stanowią one dla Skarżącej budowli w rozumieniu w/w ustawy podatkowej. Wywodząc powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy A. z dnia [...] września 2015 r., [...] oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła po pierwsze, że stanowisko organów jest błędne, gdyż ich argumentacja opiera się na orzecznictwie sądowym, które odnosiło się do sytuacji, w której własność kanalizacji i linii kablowych pokrywa się, a więc nieadekwatnym. Po drugie zaś podniosła, że argumentacja przedstawiona przez organ nie uwzględnia, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. W przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe - jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką "całość". Całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego "obiektu" nie sposób określić jego właściciela, co oznacza, iż dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Na poparcie takiego stanowiska Skarżąca odwołała się do wyroku NSA z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1498/12. W uzasadnieniu tego wyroku NSA zajął stanowisko, że kable nie stanowią samodzielnej budowli, a są jedynie jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa (techniczna) wraz z kablami. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. Podobne stanowiska zajmowały inne sądy administracyjne we wskazanych w skardze orzeczeniach. Naruszenie wskazanych w petitum skargi przepisów prawa materialnego Skarżąca upatruje więc w tym, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej podlegają podatkowi od nieruchomości "w ramach" obiektu składającego się z kanalizacji kablowej oraz położonych w niej linii kablowych. Skoro zaś wątpliwości nie budzi, że Skarżąca nie jest właścicielem tego obiektu - budowli, doszło do niewłaściwego zastosowania tych przepisów i bezpodstawnego opodatkowania Skarżącej, która nie jest właścicielem budowli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie , zważył co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z perspektywy tak zakreślonych granic stwierdzić przychodzi, że skarga jest niezasadna, bowiem decyzja prawa nie narusza. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się wyłącznie do stwierdzenia czy linie kablowe stanowią samodzielny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa znajduje się w rękach innego właściciela. O ile skarżąca stoi na stanowisku, że linie kablowe, po wyodrębnieniu prawa własności kanalizacji kablowej w której zostały położone, nie mogą być przedmiotem odrębnego opodatkowania o tyle organ reprezentował stanowisko odmienne. W sporze tym rację należy przyznać organowi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.i.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy (brzmienie obowiązujące w 2010 r.). Wśród desygnatów budowli w przepisie tym wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to takie sieci jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Stan prawny w tym zakresie uległ zmianie dopiero z dniem 17 lipca 2010 r., na skutek nowelizacji Prawa budowlanego przez zmianę art. 3 pkt 3 to jest wskazanie, że budowlą są m.in. obiekty liniowe i dodanie przepisu art. 3 pkt 3a, który definiuje pojęcie obiektu liniowego i stanowi, że jednym z takich obiektów liniowych jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Rację w tym miejscu przyznać trzeba organowi odwoławczemu, który w tej zmianie normatywnej dopatruje się argumentu przemawiającego za stanowiskiem, że do czasu wejścia w życie tej zmiany linie kablowe mogły stanowić odrębne budowle. Jeżeli bowiem ustawodawca zmieniając treść obowiązującego prawa uznał, że po wejściu w życie nowelizacji takie kable nie będą już stanowiły budowli, to wskazuje to, że do tego momentu linie kablowe, obojętne w jaki sposób przebiegają, mogły stanowić taki obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu. Nie ulega zatem wątpliwości Sądu, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie, którego dotyczy niniejsza decyzja tj. od stycznia do lipca 2010 r., sieć telekomunikacyjna była budowlą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zarówno wówczas, gdy położona była w kanalizacji, jak i bezpośrednio w ziemi. Jeżeli kable były położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzyły całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowiły jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowiła przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, związana z prowadzeniem działalności gospodarczej dopóty dopóki była własnością tego samego podatnika. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej na rzecz A. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej spółki, nie oznacza zdaniem tut. sądu, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi, a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność spółki. Stanowisko to jest prawidłowe, gdyż wbrew twierdzeniu Skarżącej linie kablowe traktowane oddzielnie mogły stanowić odrębną budowlę. W niniejszej sprawie opodatkowaniu podlegała część budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową składającej się z kabli i kanalizacji kablowej, które są własnością odrębnych podmiotów, ale taka część, która samodzielnie mogłaby stanowić budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej i prawa budowlanego, przynajmniej do lipca 2010 r. to jest do momentu wejścia w życie omówionej wyżej zmiany ustawy Prawo budowlane. Notabene jak to już wyżej podkreślono słuszność ma organ odwoławczy przywołując ową nowelizację jako argument przemawiający za stanowiskiem, że linie kablowe bez względu na sposób położenia (czy to wprost w ziemi, czy to na słupach wspierających czy też w przygotowanej kanalizacji) do czasu wejścia w życie tej nowelizacji mogły stanowić odrębne budowle. Nie daje się pogodzić zasadami racjonalnego rozumowania taki tok myślenia jaki afirmuje Skarżąca, że rozdzielenie własności elementów budowli stanowiącej całość użytkowo-techniczną, w sytuacji gdy każdy z tych elementów traktowany odrębnie spełnia przesłanki do uznania ich za samoistne budowle, miałoby prowadzić do uznania, że nie ma przedmiotu podlegającego opodatkowaniu. Sąd w niniejszej sprawie wpisuje się w utartą już linię orzeczniczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, żeby wymienić przykładowo wyroki z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 944/15, z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. I SA/Rz 1194/15, z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 6/16, z dnia 8 marca 2016 r. sygn.. akt I SA/Rz 78/16, z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 30/16. Nie podziela zaś sąd poglądów wyrażonych w tych orzeczeniach sądów administracyjnych, na które powołała się Skarżąca w skardze, z przyczyn o których mowa była wyżej. Skarżąca na poparcie swojego stanowiska przywołała między innymi wyrok NSA z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1498/12, który rzeczywiście przyjął, że Skarżąca nie powinna być podatnikiem podatku od nieruchomości w takich samym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie, to jest z tytułu posiadania budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, bowiem nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l. Pomija jednak Skarżąca całkowicie uwarunkowania procesowe w jakich ten wyrok zapadł. Zapadł on mianowicie w sytuacji związania tego składu orzekającego NSA prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2008 r. I SA/Lu 703/07 wydanym w sprawie zawisłej przez sądem naczelnym na wcześniejszym jej etapie, o czym expressis verbis mowa w jego uzasadnieniu. Rekapitulując skonstatować przychodzi, że organy nie dopuściły się obrazy przepisów prawa materialnego wskazanych w petitum skargi. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, co opatrzeć trzeba komentarzem o ile spełniają kryteria samoistnej budowli, składającej się na większą całość - budowlę spełniającą funkcję techniczno-użytkową. Z podniesionych względów Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem wydanych decyzji, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.