II SA/Wr 61/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niezwłocznego zajęcie części nieruchomości oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta Z. działając na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) oraz art. 104 w związku z art. 108 kodeksu postępowania administracyjnego udzielił Spółce A. S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr: • 357 o pow. 2,06 ha, położonej w gminie Z., obręb P., powiat Z., objętej KW nr [...], • 352 o pow. 0,24 ha, położonej w gminie Z., obręb P., powiat Z., objętej KW nr [...], w celu założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (w ramach przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P. - Z.) tj. • założenia i przeprowadzenia na działce nr 352 jednego stanowiska słupowego o wysokości do 25 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającej 23 m2, oraz trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 10 m w przedziale wysokości od 5,85 m do 25 m nad gruntem; • założenia i przeprowadzenia na działce nr 357 trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 10 m w przedziale wysokości od 5,85 m do 25 m nad gruntem, na części przedmiotowych nieruchomości o łącznej powierzchni zajęcia 1279 m2 (działka nr 357 – 1208 m2; działka nr 352 – 71 m2) oznaczonej w załączniku do niniejszej decyzji pasem technologicznym o szerokości 10 m (2 x 5 metrów od osi linii), w terminie 3 miesięcy od dnia rozpoczęcia robót budowlanych na tej nieruchomości. W osnowie decyzji organ orzekł ponadto o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Starosta Z. wyjaśnił m.in., że postępowanie w tej sprawie było prowadzone w związku z wnioskiem skierowanym w dniu 3 września 2013 r. przez pełnomocnika Spółki – A. o udzielenie zezwolenia w zakresie powyżej opisanym, co nastąpiło w toku postępowania o ograniczenie sposobu korzystania ze wskazanych wcześniej nieruchomości. Uzasadniając wniosek inwestor podał, że wydanie zezwolenia w nim opisanego w celu założenia i przeprowadzenia na nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej w niniejszej sprawie jest niezbędne ze względu na konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, a także ze względu na niezmiernie ważny interes społeczny i jednocześnie ważny interes Spółki A. S.A. (ważny interes gospodarczy). W sytuacji bowiem realizacji obiektu budowlanego - jakim bezspornie jest linia elektroenergetyczna - wymagającego pozwolenia na budowę (lub stosownego zgłoszenia) wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, umożliwi wykazanie się przez Inwestora tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zwłoka w zajęciu nieruchomości uniemożliwi realizację celu publicznego. Następnie organ podał w uzasadnieniu, że pismem z dnia 11 września 2013 r. poinformował strony, że dla wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości spełnione muszą zostać, następujące przesłanki: decyzja może zostać wydana po złożeniu wniosku przez podmiot, który będzie realizował cel publiczny; uprzednio musi zostać wydana decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości; oraz musi wystąpić jeden z przypadków o których mowa w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego (konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego; zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami; inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony), względnie konieczność tę musi uzasadniać ważny interes gospodarczy. W związku z powyższym organ pouczył strony, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a nastąpi po zakończeniu postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzją z dnia [...] Starosta Z., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr 357 o pow. 2,06 ha i nr 352 o pow. 0,24 ha, położonych w gminie Z., poprzez udzielenie Inwestorowi -A. S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (w ramach przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P. - Z.) tj.: • założenie i przeprowadzenie na działce nr 352 jednego stanowiska słupowego o wysokości do 25 m i powierzchni zajęcia gruntu nie przekraczającej 23 m2, oraz trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 10 m w przedziale wysokości od 5,85 m do 25 m nad gruntem; • założenie i przeprowadzenie na działce nr 357 trzech przewodów roboczych i jednego odgromowego w układzie trójkątnym o szerokości skrajnych przewodów do 10 m w przedziale wysokości od 5,85 m do 25 m nad gruntem, na części przedmiotowych nieruchomości o łącznej powierzchni zajęcia 1279 m2 (działka nr 357 - 1208 nr; działka nr 352 - 71 m2), oznaczonych w załączniku do niniejszej decyzji pasem technologicznym o szerokości 10 m (2 x 5 metrów od osi linii), w terminie 3 miesięcy od dnia rozpoczęcia robót budowlanych na tej nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia Starosta Z. wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela w drodze decyzji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji zezwalającej na założenie i przeprowadzenie określonych przewodów i urządzeń. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami jest decyzją ściśle związaną z decyzją o której mowa w art. 124 ust. 1 tej ustawy, tj. decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Z mocy art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta zobowiązany jest - po wydaniu decyzji na podstawie ust. 1 - do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu, jeżeli decyzja ta nie stała się jeszcze ostateczna albo w wyniku złożenia od niej odwołania wydana została przez organ odwoławczy decyzja, która została zaskarżona do sądu administracyjnego. Jest to zatem odrębny rodzaj decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu rozpoczęcia realizacji celu publicznego, jeżeli sama decyzja o zezwoleniu wydana na podstawie ust. 1 nie może być jeszcze wykonywana przez fakt, iż nie stała się decyzją ostateczną, albo też jako decyzja organu odwoławczego nie stała się decyzją wykonalną. W takiej sytuacji nie nadaje się decyzji wydanej na podstawie ust. 1 rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz z przyczyn, które uzasadniałyby nadanie takiego rygoru, istnieje konieczność wydania odrębnej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wywłaszczonej, której to nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja Starosty Z., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia [...] r. w sprawie ograniczonego sposobu korzystania z nieruchomości nie stała się ostateczna. Organ orzekający wyjaśnił ponadto, że niezbędność niezwłocznego działania – w uznaniu ustawodawcy - może nastąpić w takim przypadku, w którym nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym (zagrożenie to musi mieć realny charakter). Organ administracyjny działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej. Zdaniem Starosty Z. wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia na nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej w niniejszej sprawie jest niezbędne ze względu na konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, a także ze względu na niezmiernie ważny interes społeczny i jednocześnie ważny interes Spółki A. S.A. (ważny interes gospodarczy). Organ orzekający zauważył również, że Inwestor w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej mającym na celu bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności w zakresie zaopatrzenia ludności w energię elektryczną (realizuje zadania Państwa i zabezpiecza interes gospodarstwa narodowego). Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw lub energii, magazynowaniem paliw gazowych, w tym skroplonego gazu ziemnego, skraplaniem gazu ziemnego lub regazyfikacją skroplonego gazu ziemnego jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Zgodnie z informacjami pozyskanymi od Inwestora głównym celem przebudowy linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P. - Z. jest poprawa warunków równowagi i pewność zasilania regionu powiatów [...] na trasie linii. Przedłożona przez Inwestora dokumentacja w postaci: harmonogramu realizacji inwestycji dla przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji P. - Z., pisma A. S.A. z dnia 28 sierpnia 2013 r., oraz informacji od projektanta dotyczącej przebudowy linii 110 kV relacji P. - Z., w sposób nie budzący żadnych wątpliwości potwierdza wskazaną we wniosku konieczność niezwłocznego zajęcia przedmiotowych nieruchomości. Zgodnie bowiem z haromonogramem realizacyjnym, roboty budowalne na przedmiotowych nieruchomościach powinny być rozpoczęte nie później jak we wrześniu 2013 r., i zakończone do dnia 30 listopada 2013 r. Niewątpliwie publicznoprawne zobowiązanie Inwestora do zapewnienia stałego dopływu energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, powoduje konieczność po stronie Inwestora oraz w interesie społecznym pozyskania praw do ww. nieruchomości w trybie przewidzianym w art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami jeszcze przed uzyskaniem przez decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości waloru ostateczności oraz wykonalności w myśl art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV (relacji P. - Z.) stanowi bowiem niezbędny element systemu poprawy bezpieczeństwa energetycznego, tj. zwiększenia niezawodności i efektywności zasilania obecnych i przyszłych odbiorców energii elektrycznej na terenie powiatów [...]. Należy również podkreślić, że właściciel na żadnym etapie postępowania nie podważał "niezbędności", "ważnego interesu społecznego" oraz "publicznego charakteru" samej inwestycji. Ponadto Starosta Z. wskazał w uzasadnieniu, że inwestycja celu publicznego, za jaką stosownie do treści art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami uważa się budowę (przebudowę) i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, realizowana jest w interesie społecznym i ma służyć ogółowi. Konieczność realizacji inwestycji niezbędnych z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego państwa, czy też służących zapewnieniu lepszego potencjału energetycznego państwa, stanowi interes społeczny w rozumieniu art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaznaczył przy tym, iż w istocie art. 108 § 1 w/w ustawy w przeciwieństwie do interesu strony, nie wprowadza wymogu istnienia interesu społecznego o wyjątkowej wadze, ograniczając się do wystąpienia i konieczności zabezpieczenia tego interesu, bez oceny jego istotności, a zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa interes społeczny w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego winien być przedkładany ponad interes właściciela nieruchomości (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt 1 OSK 987/07). Implikuje to twierdzenie, że interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Jednocześnie podkreślił, że brak możliwości wnioskowanego montażu przewodów i urządzeń skutecznie uniemożliwi przebudowę danej linii, i dotrzymanie publicznoprawnych zobowiązań wynikających z ustawy Prawo energetyczne - ciągłość i niezawodność dostaw energii, a także wynikających z ustawy Prawo ochrony środowiska - dotrzymanie standardów środowiskowych prowadzonej instalacji oraz wynikających z ustawy Prawo budowlane - właściwe, w tym bezpieczne utrzymanie obiektu budowlanego (linii). Zdaniem organu orzekającego o istnieniu interesu państwowego w niniejszej sprawie, świadczy konieczność wywiązania się przez Polskę z przyjętych w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej, zobowiązań międzynarodowych o znacznej wadze, dotyczących sprawności i efektywności energetycznej państw członkowskich. Wynika to z konieczności recypowania postanowień dyrektywy 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych, czego wynikiem są m.in. uchwała Rady Ministrów w sprawie przyjęcia dokumentu "Polityka energetyczna Polski do 2030 roku", a także ogłoszony w dniu 10 sierpnia 2011 r. przez Ministerstwo Gospodarki Drugi Krajowy Plan Działań dotyczący efektywności energetycznej dla Polski, narzucające m.in. na operatorów dystrybucyjnych i przesyłowych zmniejszenie wskaźnika strat sieciowych w przesyle i dystrybucji, poprzez m.in. modernizację obecnych i budowę nowych sieci elektroenergetycznych jako środka do realizacji narodowego celu wzrostu efektywności energetycznej. W uznaniu Starosty Z. oznacza to, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa. Obowiązkiem władz publicznych jest zatem zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia zarówno istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i przedsiębiorstwa energetyczne (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05). Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez K. W. – właściciela nieruchomości, który zakwestionował zasadność realizacji inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora, zaznaczając jednocześnie, że wymienione przez Spółkę przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie zaistniały w tej sprawie. Ponadto – w ocenie K. W. – zaskarżona decyzja narusza chronione konstytucyjnie prawo własności. (Z materiału sprawy wynika ponadto, że decyzja Starosty Z. z dnia [...] r. o ograniczeniu sposobu korzystania z opisywanych poprzednio nieruchomości została uchylona w całości decyzją Wojewody D. z dnia [...] r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania K. W.. Organ odwoławczy jednocześnie orzekł, co do istoty sprawy. Decyzja ostateczna Wojewody D. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2015 r. – sygn. akt II SA/Wr 718/14, który został zaskarżony skargą kasacyjną wniesioną przez Spółkę A. S.A.). Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]), wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 7 kpa, organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności, które są niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Z kolei art. 77 § 1 kpa nakłada na te same organy obowiązek wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ponadto wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości organ zobligowany jest do uprzedniego zweryfikowania wystąpienia przewidzianych w art. 124 ust. 1a u.g.n. przesłanek warunkujących dopuszczalność zgodnego z wnioskiem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Analiza akt sprawy skłoniła Wojewodę D. do uznania, że z uwagi na brak w pozyskanym przez Starostę Z. materiale dowodowym dostatecznej ilości uwiarygodnionych informacji koniecznych do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia, nie można przesądzić jednoznacznie o tym, czy zostały spełnione przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajecie nieruchomości. Następnie Wojewoda D. przedstawił uwarunkowania prawne dotyczące decyzji wydawanych w trybie art. 124 ust. 1 i ust. 1a powoływanej wcześniej ustawy o gospodarce nieruchomościami i wskazał na korelację zachodzącą między takimi rozstrzygnięciami. W ocenie organu odwoławczego tylko w przypadku, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, istnieje także podstawa prawna do stosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. W orzecznictwie prezentuje się stanowisko, w myśl którego wskazanie w przepisie art. 124 ust. 1a u.g.n., że wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości następuje "po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1", umożliwia wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu w sytuacji, gdy decyzja z art. 124 ust. 1 u.g.n. nie posiada waloru ostateczności ani nawet wykonalności (por. wyrok WSA w Szczecinie II SA/Sz 607/12 z dnia 5 września 2012 r.). Rozważając słuszność tego poglądu nie sposób zapomnieć, iż ustawodawca, mając na uwadze przyśpieszenie realizacji inwestycji przesyłowych, za sprawą decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. dał możliwość prowadzenia planowanych prac nawet w sytuacji, gdy inwestor dysponuje niewykonalną decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 ust. 1 u.g.n.). W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Sejm RP VI kadencji, Nr druku 1891) wskazano bowiem jednoznacznie, że przewidywanym skutkiem zmiany art. 124 u.g.n. jest znaczące przyśpieszenie rozpoczynania inwestycji celu publicznego, w tym zwłaszcza inwestycji liniowych. Ratio legis przepisu art. 124 ust. 1a u.g.n. polegałoby zatem na umożliwieniu (przy spełnieniu określonych przesłanek ustawowych) realizacji inwestycji przesyłowej w sytuacji, gdy decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest jeszcze niewykonalna. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r. (sygn. II SA/Wr 89/15) przyjął, że jeśli decyzja z art. 124 ust. 1 u.g.n. nie podlegała wykonaniu, nie może zostać wydana decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Zwrócił przy tym uwagę, że wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r. WSA we Wrocławiu uchylił decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. stwierdzając jednocześnie, że rozstrzygnięcie to nie podlega wykonaniu (art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wskazał też, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2004 r. (sygn. OSK 591/04, ONSA WSA 2004, nr 2, poz. 32), wyjaśnił, że w wypadku stosowania art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na decyzję chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu, podobnie jak szerokie znaczenie ma "wykonanie decyzji" w rozumieniu art. 130 § 1 i 2 kpa. Wskazując na powyższe organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta Z. w toku ponownego rozpatrywania sprawy zobligowany będzie do rozważenia obu poglądów judykatury. Przeprowadzona analiza, zakończona jednoznaczną konkluzją będzie musiała z kolei znaleźć swój wyraz w podjętym przez ten organ rozstrzygnięciu, tak aby odpowiadało ono nałożonym przez kpa wymogom. Dokonując takiej analizy, należy wziąć pod uwagę zależność zachodzącą pomiędzy decyzją organu II instancji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a decyzją wydaną w tym zakresie przez organ I instancji, treść obu decyzji, a także przytoczone w uzasadnieniu wyroku uchylającego decyzję Wojewody stanowisko, zarzuty i argumentację. Uwzględniając zmianę okoliczności, jaka nastąpiła po wydaniu zaskarżonej decyzji Starosty, a także powołane wyżej orzecznictwo, organ I instancji powinien rozważyć, czy wydana przezeń decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, wobec uchylenia i wstrzymania wykonania decyzji Wojewody przez Sąd, mogłaby stanowić w ogóle podstawę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu. W dalszej części uzasadnienia Wojewoda D. przeanalizował przesłanki ustawowe wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz argumentację wniosku inwestora i uznał, że dowody przedstawione przez inwestora nie potwierdzają w sposób wystarczający zasadności argumentów powołanych we wniosku z dnia 3 września 2013 r. Dokumentacja przedłożona wraz z wnioskiem nie wskazuje bowiem na wystąpienie którejkolwiek z podniesionych w tym piśmie okoliczności uzasadniających konieczność bezzwłocznego rozpoczęcia prac budowlanych w ramach inwestycji. Należy zwrócić uwagę na fakt, że A. S.A., powołując się w piśmie z dnia 28 sierpnia 2013 r., skierowanym do Starostwa Powiatowego w Z., na niezadowalający stan techniczny linii, wynikający z jej "znacznego wyeksploatowania", nie przedłożyła dowodów potwierdzających swoje stanowisko, takich jak: ekspertyzy techniczne, opinie biegłego z zakresu elektroenergetyki, wykaz awarii, książka obiektu budowlanego [prowadzona - zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) - dla przedmiotowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji P. - Z.] lub inne opisy i analizy. Nie wyjaśniono, czy ujemny stan techniczny linii dotyczy również odcinka przebiegającego przez przedmiotowe nieruchomości. Spółka, wskazując we wniosku, że wstrzymanie "czynności związanych z założeniem i przeprowadzeniem urządzeń i przewodów służących do dystrybucji energii elektrycznej stanowi realne zagrożenie dla prawidłowego, niezakłóconego funkcjonowania regionu (województwa D.), w tym zakładów pracy, instytucji użyteczności publicznej i gospodarstw domowych korzystających z przedmiotowej sieci dystrybucyjnej", nie przedłożyła dowodów wskazujących na typy wzmiankowanych zagrożeń oraz liczby gospodarstw, których te zagrożenia dotyczą. Ponadto – zdaniem organu orzekającego - inwestor nie wyjaśnił w sposób precyzyjny, w jakim zakresie przebudowa przedmiotowej linii elektroenergetycznej stanowi: "niezbędny element systemu poprawy bezpieczeństwa użytkowania terenów pod linią" - oraz w jakim stopniu wpłynie ona na: "zwiększenie niezawodności i efektywności zasilania obecnych i przyszłych odbiorców energii elektrycznej na terenie powiatów [...]" oraz "poprawę niezawodności funkcjonowania krajowego systemu dystrybucyjnego i przesyłowego". Argumentacja ma charakter ogólnikowy i nie została poparta jakimikolwiek uwiarygodniającymi wyjaśnieniami lub analizami. Dodatkowo, nie została potwierdzona, poprzez przedstawienie analiz stanu technicznego i jej wyników, "konieczność natychmiastowego wykonania przebudowy linii w celu uniknięcia istotnych problemów z pokryciem zapotrzebowania na energię elektryczną i jej bezprzerwową dostawę". Ponadto w ocenie Wojewody D. A. S.A. nie uwiarygodniła również wyrażonego we wniosku przypuszczenia, iż "w razie awarii tego połączenia nie będzie możliwości zapewnienia pewności dostaw energii elektrycznej do wielu odbiorców zasilanych za pośrednictwem stacji elektroenergetycznej GPZ 110/20 kV P. oraz GPZ 110/20 kV Z., w tym obiektów o strategicznym znaczeniu dla regionu", takich jak: Szpital Powiatowy, Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej, Komenda Powiatowa Policji, obiekty użyteczności publicznej (urzędy, szkoły i muzea) i szereg zakładów przemysłowych. Powyższe należało potwierdzić przez przesłanie organowi stosownej dokumentacji potwierdzającej zasilanie powyższych obiektów przy pomocy przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Z tych względów Wojewoda D. uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało oparte na ogólnikowych, niesprecyzowanych i niepopartych uwiarygodniającymi analizami czy dokumentami twierdzeniach Inwestora, co może świadczyć o skupieniu się tego organu na interesie jednego podmiotu, z pominięciem interesu właściciela (por. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. II SA/Wr 714/14 i z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. II SA/Wr 89/15). W jego ocenie w świetle opisanych braków w materiale dowodowym oraz zaniechaniu skierowania przez organ pierwszej instancji pism do inwestora w celu ich uzupełnienia, zasadnym jest stwierdzenie, że Starosta Z. uchybił ciążącym na nim obowiązkom wynikającym z art. 7 i 77 § 1 kpa. W treści tych przepisów zawarta jest podstawowa cecha postępowania administracyjnego, nakładająca na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. Aktywność ta winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych (nowych) dowodów na potwierdzenie określonych faktów. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych (Łaszczyca G., Martysz C., Matan A., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103., LEX, 2010). Dodatkowo, wyżej opisane naruszenia są bezpośrednio związane z uchybieniem przepisowi art. 107 § 3 kpa. Rozwijając treść tego przepisu, należy zaakcentować, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Zdaniem organu odwoławczego uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w istocie jedynie powiela argumenty inwestora zawarte we wniosku o wydanie decyzji i dołączonych do niego dokumentach, a pozbawione jest dogłębnej analizy ich zasadności. W toku powtórnie rozpatrywanej sprawy Starosta Z. winien dążyć do pozyskania od inwestora powołanych we wniosku z dnia 3 września 2013 r. dokumentów: uchwały Rady Ministrów w sprawie przyjęcia dokumentu "Polityka energetyczna Polski do 2030 roku" oraz Drugiego Krajowego Planu Działań dotyczącego efektywności energetycznej dla Polski, ogłoszonego w dniu 10 sierpnia 2011 r. przez Ministerstwo Gospodarki. Jeżeli pozyskanie wyjaśnień i dokumentów od Inwestora okaże się niewystarczające do weryfikacji zaistnienia przesłanek niezwłocznego zajęcia nieruchomości, organ może ewentualnie rozważyć przeprowadzenie oględzin oraz powołanie biegłego elektroenergetyka w celu udziału ww. osoby w oględzinach działek nr 352 i nr 357 oraz udzielenia opinii na okoliczność obecnego stanu technicznego odpowiednich odcinków ww. linii elektroenergetycznej, obejmujących przedmiotowe nieruchomości oraz istnienia bądź braku konieczności niezwłocznej przebudowy linii w ich granicach. W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda D. wskazał, że wydanie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wynika również z błędnego posłużenia się przez Starostę Z. załącznikiem graficznym, który mimo, iż nie został wspomniany w treści samej decyzji - z racji umieszczonej na nim adnotacji oraz podpisu złożonego przez osobę piastującą funkcję organu I instancji - musi zostać zakwalifikowany jako integralna część rozstrzygnięcia z dnia [...] r. Posłużenie się tego rodzaju rozwiązaniem w przypadku decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznacza, iż organ niejako "powiela" rozstrzygnięcie wydane uprzednio w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., podczas gdy decyzja z art. 124 ust. 1a u.g.n. ma Jedynie" służyć jego wykonaniu. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, w tym szczegółowy przebieg linii elektroenergetycznej przez przedmiotową nieruchomość, określony jest - zgodnie z podstawą prawną - w pierwszej z powołanych decyzji i nie może stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia drugiego z powołanych aktów administracyjnych. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała A. S.A. z siedzibą w K. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżając decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. w całości pełnomocnik skarżącej Spółki zarzuciła tej decyzji naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, w której została ona wydana w zgodzie z przepisami prawa tj. po ustaleniu spełnienia przesłanek do jej wydania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie i mógł zostać zrealizowany w trwającym dwa lata postępowaniu odwoławczym w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego (ar. 136 kpa). Powołując się na przedstawione w skardze zarzuty pełnomocnik skarżącej Spółki wniosła – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 200 tej ustawy o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 28 stycznia 2016 r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W uzasadnieniu wniosku organ odwoławczy zamieścił obszerną argumentację odnoszącą się do zarzutu naruszenia przepisu art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisu art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 13 kwietnia 2016 r. pełnomocnik substytucyjny skarżącej Spółki oświadczyła, że popiera skargę i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności - będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wcześniej powoływanej, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie administracyjne podporządkowane jest zasadzie dwuinstancyjności sformułowanej w art. 15 kpa i objętej ochroną konstytucyjną zawartą w przepisie art. 78 ustawy zasadniczej. Zasada ta w toku administracyjnym realizowana jest poprzez odwołanie, jako środek zaskarżenia przysługujący w zwyczajnym trybie weryfikacyjnym, który skutecznie wniesiony gwarantuje rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ administracji pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Katalog rodzajów orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 kpa i obejmuje on decyzje merytoryczne, merytoryczno - reformacyjne, kasacyjne i umarzające postępowanie. Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie przepisu art. 138 § 2 kpa i stanowi szczególny rodzaj wydawanej w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z racji obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności, możliwość skorzystania przez organ odwoławczy z kompetencji do podjęcia orzeczenia kasacyjnego z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, została przez ustawodawcę wyraźnie ograniczona poprzez wskazanie konkretnych sytuacji uprawniających do wydania tego typu decyzji. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. (Aktualne brzmienie przywołanej normy prawnej nadane zostało ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2011r., Nr 6, poz. 18.) Określona w powołanym przepisie konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej, opiera się zatem na dwóch kumulatywnych przesłankach, którymi są: stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych i uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższe oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Wymagane jest bowiem dodatkowo jednoczesne wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Stąd, wydanie decyzji określonej w art. 138 § 2 kpa, stanowiące odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, dopuszczalne jest wyjątkowo i to tylko wtedy, gdy zaistnieją ustawowe przesłanki do jej wydania, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne bowiem wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem norm prawa procesowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wymaga przeprowadzenia dodatkowego, postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, które to postępowanie dowodowe ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011 r., str. 518-519). Tym samym przesłanki z art. 138 § 2 kpa nawiązują do nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zauważyć też należy, że wprawdzie organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak, na podstawie art. 136 kpa może uzupełnić materiał dowodowy w niezbędnym zakresie. Oznacza to, że przesłanki określone w art. 138 § 2 kpa nie mogą być rozpatrywane samoistnie lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 kpa, określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art, 136 kpa umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa uznać należy za równoznaczne z naruszenie tego przepisu (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., II GSK 1065/09, LEX nr 746056; wyrok WSA w Kielcach z 16 czerwca 2011 r., II SA/Ke 302/11, LEX nr 821552; wyrok WSA w Opolu z 14 czerwca 2011 r., II SA/Op 139/11, LEX nr 950782). Ponadto, przepis art. 138 § 2 kpa nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie jego ocena. Tym samym przyjąć należy, że zastosowanie art. 138 § 2 kpa wymaga nie tylko wykazania przez organ odwoławczy, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczne do wyjaśnienia okoliczności mają istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, ale także wykazania wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie. Ocena organu w tym zakresie powinna znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 kpa, służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 kpa, określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 kpa zasady przekonywania. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa organ jest zobowiązany do wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie Sądu w tak określonych warunkach prawnych Wojewoda D. uchylając zaskarżoną w toku instancyjnym decyzję Starosty Z. orzekającą o zezwoleniu A. S.A. z siedzibą w K. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, stanowiących własność K. W., położonych w P. oznaczonych geodezyjnie jako działki nr 352 i nr 357 w celu założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, nie przekroczył granic szczególnej kompetencji kasacyjnej przyznanej organowi odwoławczemu przepisem art. 138 § 2 kpa, stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Podejmując takie rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym Wojewoda D. prawidłowo – zdaniem Sądu – zwrócił uwagę na korelację zachodzącą pomiędzy decyzjami wydawanymi w trybie art. 124 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz w trybie art. 124 ust. 1a tej samej ustawy, oraz na konieczność uwzględnienia nowej okoliczności, jaką stanowiło uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r. decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z opisanych wcześniej nieruchomości i orzeczenie przez Sąd, że uchylona tym wyrokiem decyzja nie podlega wykonaniu (do czasu uprawomocnienia się wyroku), co oznacza, że nie wywołuje ona właściwych dla jej istoty skutków i wyklucza realizację nadanych tą decyzją uprawnień oraz egzekwowanie związanych z nią obowiązków. Zdaniem Sądu – uwzględniającego w przyjętej w sprawie ocenie materiał zebrany w sprawie – uprawnione było wskazanie przez Wojewodę D. w motywach zaskarżonego orzeczenia na naruszenie przez Starostę Z. przy orzekaniu o zezwoleniu A. S.A. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, przepisów art. 7 i art. 77 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości – m.in. poprzez odstąpienie od zobligowania wnioskującej Spółki do uzupełnienia wniosku w zakresie jego skonkretyzowania – okoliczności powoływanych w uzasadnieniu wniosku, a wskazanych przez ustawodawcę w przepisie art. 124 ust. 1a pkt b, c, d i pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na akceptację – w ocenie Sądu – zasługuje jednoczesne wskazanie przez organ odwoławczy w omawianym powyżej kontekście na powinności wynikające z art. 107 § 3 kpa oraz na potrzebę uzyskania przez Starostę Z. w toku ponownie prowadzonego postępowania dokumentów powoływanych we wniosku z dnia 3 września 2013 r. tj. uchwały Rady Ministrów w sprawie przyjęcie dokumentu "Polityka energetyczna Polski do 2030 roku" oraz Drugiego Krajowego Planu Działań dotyczącego efektywności energetycznej dla Polski. W istniejących w sprawie okolicznościach nie można odmówić zasadności stwierdzeniu Wojewody D. zamieszczonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o pominięciu interesu właściciela i eksponowaniu interesu wnioskodawcy. Prawidłowe też – zdaniem Sądu – jest wskazanie przez organ odwoławczy na błędne posłużenie się przez organ pierwszej instancji załącznikiem graficznym wykorzystywanym wcześniej do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i nieprawidłowe rozstrzyganie w decyzji podjętej w trybie art. 124 ust. 1a wskazanej ustawy o szczegółowym przebiegu linii elektroenergetycznej przez przedmiotową nieruchomość. W ocenie Sądu Wojewoda D. orzekając w sprawie zasadnie uznał, że z istoty zasady dwuinstancyjności wynika konieczność wyjaśnienia wskazanych powyżej kwestii, szczególnie tych związanych z wykonalnością orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez organ pierwszej instancji, natomiast podjęcie czynności w tym zakresie wyłącznie przez organ odwoławczy stanowiłoby naruszenie tej zasady. Istotne bowiem jest, że w przypadku dokonania modyfikacji w zakresie zasadniczych w sprawie okoliczności na etapie postępowania odwoławczego strony postępowania zostałyby pozbawione możliwości ewentualnego kwestionowania decyzji wydanej w tym trybie w toku instancyjnym przy wykorzystaniu zwyczajnego środka zaskarżenia. Ograniczenie dla takich działań stanowi zasada dwuinstancyjności, która gwarantuje – w wyniku skutecznie wniesionego środka zaskarżenia - rozpatrzenie przez właściwy organ wyższego stopnia na nowo sprawy załatwionej przez organ pierwszej instancji w jej całokształcie, ale z zachowaniem jej tożsamości, tzn. z zachowaniem tych samych elementów w sferze podmiotowej, przedmiotowej (z dopuszczeniem uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie wskazanym w art. 136 kpa i obowiązkiem uwzględnienia aktualnego na dzień orzekania stanu faktycznego). Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy orzekając w sprawie prawidłowo zastosował przepisy prawa procesowego i wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi-stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.