I GZ 415/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ł. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 191/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Ł. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odrzucił skargę Ł. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że z uwagi na brak pełnomocnictwa J. P. do reprezentowania Ł. D. przy wniesieniu przez niego skargi oraz ze względu na brak podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia na podstawie zarządzenia z dnia 1 marca 2016 r. Przewodniczący Wydziału WSA w P. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed WSA w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia ww. braków formalnych zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 marca 2016 r. Natomiast przesyłka pełnomocnika skarżącego zawierająca oświadczenie dotyczące wartości przedmiotu zaskarżenia oraz dokument pełnomocnictwa została nadana w placówce pocztowej w dniu 25 marca 2016 r. Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazując, że strona nie uzupełniła braków formalnych w wyznaczonym terminie. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 24 marca 2016 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył w imieniu skarżącego pełnomocnik. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nadanie biegu skardze, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie nie zastosowanie tego przepisu poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, podczas gdy prawidłowo uznać należy, że braków formalnych wymagających uzupełnienia w tej sprawie nie było, albowiem pełnomocnictwo upoważniające do występowania w sprawie przed sądami administracyjnymi zostało złożone na wcześniejszym etapie postępowania, tj. wraz z odwołaniem z dnia 21 września 2015 r. od decyzji organu I instancji, zaś wartość przedmiotu zaskarżenia również była wiadoma, albowiem dotyczyła ona całości oznaczonej w toku sprawy niezmiennej kwoty pieniężnej, przez co nie zaistniał w tej sprawie brak uniemożliwiający nadanie sprawie biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.). W tej sytuacji niewskazanie przez skarżącego w skardze, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, który strona zobowiązana jest usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a.w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawy była decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej za poszczególne miesiąc od lutego do lipca 2011 r. oraz za wrzesień, listopad i grudzień 2011 r. Zatem przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, lecz w zakreślonym terminie wartości tej nie wskazał. Wobec tego Sąd I instancji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że w zakreślonym terminie ów brak nie został usunięty i postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. odrzucił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06 (publ. CBOIS), zgodnie z którym: "niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, na wezwanie przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego o uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a." Należy przy tym zaznaczyć, że wymóg wskazania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia zawarty w art. 215 § 1 p.p.s.a. jest spełniony nie tylko przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi lub w odpowiedzi na wezwanie przewodniczącego do wskazania wartości, lecz także wówczas, gdy wartość wynika z treści skargi lub z treści odpowiedzi na powyższe wezwanie". W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę, której braków strona skarżąca nie uzupełniła w zakreślonym terminie. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu pełnomocnik skarżącego nie wskazał w skardze konkretnej wartości przedmiotu zaskarżenia zwłaszcza, że decyzja określała kwoty za poszczególne miesiące 2011 roku. W takiej bowiem sytuacji nie można określić wysokości należnego wpisu stosunkowego i podjąć czynności o których mowa w art. 220 § 1 w zw. z art. 230 i 231 p.p.s.a., tj. wezwać skarżącego do uiszczenia określonej kwoty wpisu stosunkowego od skargi, a tym samym nadać sprawie dalszego biegu. Odnosząc się z kolei do braku pełnomocnictwa J. P. do reprezentowaniu Ł. D. przy wniesionej przez niego skardze nie można podzielić poglądu skarżącego, że pełnomocnictwo złożone na etapie postępowania administracyjneg złożone wraz z odwołaniem na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. rozciąga się również na przyszłe ewentualne etapy postępowania sądowoadministracyjnego. Jak wynika z treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu okoliczność, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi I instancji wraz ze skargą nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku doręczenia na wezwanie sądu pełnomocnictwa. Odnosząc się z kolei do twierdzenia, iż pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych sprawy trzeba stwierdzić, że nie ma ono znaczenia dla sprawy. Za prawidłowością wykładni art. 37 § 1 p.p.s.a. przemawia nie tylko wykładnia językowa ale także wykładnia systemowa i celowościowa. Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Zatem obowiązek złożenia pełnomocnictwa jest powiązany z "pierwszą czynnością procesową". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi. Przy pierwszej czynności sądowej pełnomocnik ma obowiązek złożyć pełnomocnictwo, do akt sprawy sądowoadministracyjnej jako sprawy nowej i odrębnej od sprawy administracyjnej, której rozstrzygnięcie jest przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym. Wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że oba te przepisy odnoszą się do postępowania przed sądami administracyjnymi i oba dotyczą akt sądowych danej sprawy. Wypada także dodać, że obowiązku złożenia pełnomocnictwa ustawa nie wiąże z ustaleniem, czy znajduje się ono w aktach sprawy, ale z dokonaniem pierwszej czynności procesowej; akta sprawy to określony, indywidualny dla każdej sprawy, zbór dokumentów, do którego złożone pełnomocnictwo należy włączyć. Tym samym Sąd podziela ugruntowaną w orzecznictwie wykładnię art. 37 § 1 p.p.s.a., w myśl której nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym fakt, że stosowny dokument został już dołączony do akt administracyjnych sprawy (por. np. wyroki z dnia: 22 sierpnia 2008 r., II FSK 829/07; 23 września 2008 r., I FSK 347/08; 13 lutego 2009 r., II FSK 1692/07; 26 maja 2009 r., II FSK 413/09; 27 listopada 2009 r., II FSK 430/09, z 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3487/13, z 11 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 3769/13, 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1175/14). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.