I SA/Sz 154/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. B. i B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 30 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011, po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy G. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 rok, ustalono M. B. i B. B. zobowiązanie w kwocie [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Burmistrz Gminy G. wznowił, w części dotyczącej podatku od nieruchomości, postępowanie w sprawie podatku za rok 2011 zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w dniu 11 lutego 2013 r. wpłynął do organu dokument z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G., z którego wynika, że od dnia 11 października 2006 r., grunty działki [...], położone w obrębie K. Gmina G., zostały wydzielone pod budowle ziemne - wały ochronne, przeciwpowodziowe. Po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...]r., nr [...], Burmistrz Gminy G. uchylił ww. decyzję z dnia [...] r. w części dotyczącej podatku od nieruchomości za 2011 r. i ustalił nowy wymiar tego podatku w kwocie [...] zł. Po wniesionym przez podatników odwołaniu, decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podatkowego organu I instancji. Na powyższą decyzję, podatnicy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 115/14 orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy G. z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Burmistrz Gminy G. uchylił w części dotyczącej podatku od nieruchomości decyzję z dnia [...] r. nr [...] oraz ustalił nowy wymiar podatku od nieruchomości na rok 2011 w wysokości [...] zł. Podatek rolny wynosił [...] zł, a od nieruchomości [...] zł, podatek rolny nie uległ więc zmianie, natomiast podatek od nieruchomości zmniejszono do kwoty [...] zł. Uzasadniając powyższą decyzję organ I instancji wskazał, że w dniu 11 lutego 2013 r. wpłynął do organu dokument z którego wynika, że grunty działki nr [...] o pow. [...] ha, oznaczonej symbolem "Tr", są wałami ochronnymi przeciwpowodziowymi. Wydając decyzję w dniu [...] r., organ nie był w posiadaniu tego dokumentu, a tym samym nie posiadał wiedzy na temat aktualnych danych o klasyfikacji gruntów działki [...] położonej w obrębie K. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] r., wznowiono postępowanie w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za lata 2008-2012 r. Organ I instancji dodał również, że grunty działek [...] w ewidencji były sklasyfikowane jako "dr" (drogi), stanowiły zatem drogę prywatną podlegającą opodatkowaniu zgodnie z klasyfikacją gruntu. W tym zakresie organ przywołał treść przepisu art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik stron wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi podatkowemu I instancji naruszenie: - art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez wskazanie ogólnych podstaw prawnych, - art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych decyzji, - art. 122 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przez nierozpoznanie całokształtu materiału dowodowego i niedołożenie należytej staranności przy wyjaśnieniu stanu faktycznego, - art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organu, - art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym poprzez jego niewłaściwą wykładnię poprzez opodatkowanie podatkiem rolnym rowów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, dla których to gruntów brak jest przelicznika, - art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez utożsamianie pojęć drogi i pasa drogowego do definicji drogi na potrzeby ewidencji gruntów i budynków, - art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego przez błędną wykładnię i nieustalenie, że od 6 lat działki nr [...] nie stanowią użytków oznaczonych symbolem "dr". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia [...] r. o nr [...] Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy nakreślił ramy prawne sprawy wskazując, że wznowienie postępowania może mieć miejsce wyłącznie w przypadku, gdy w sprawie została wydana decyzja ostateczna, a także gdy zaistnieje jedna ze wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek. Wznowienie postępowania jest bowiem trybem nadzwyczajnym, toczy się ono w zawężonych ramach, a jego celem nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie całej sprawy we wszystkich jej aspektach. Jak wskazało Kolegium, w przedmiotowej sprawie uwzględnić należy zatem tylko te okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. decyzji z dnia [...] r., a które nie były znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję ostateczną w sprawie. Z treści decyzji organu I instancji wynika, że wznowienie postępowania nastąpiło w efekcie uzyskania informacji o gruncie działki nr [...] o pow. [...] sklasyfikowanej jako "Tr", że są to wały ochronne przeciwpowodziowe, o czym organ nie wiedział. Okoliczność tę potwierdza wykaz zmian danych ewidencyjnych, który wpłynął do Starostwa Powiatowego w G. w dniu 16 października 2006 r., zaś do Urzędu Miejskiego w G. w dniu 11 lutego 2013 r. Z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak wskazał następnie organ, wynika że zwalnia się z podatku od nieruchomości budowle wałów ochronnych, grunty pod wałami ochronnymi i położone w międzywałach, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez inne podmioty niż spółki wodne, ich związki oraz związki wałowe. Z powyższego wynika zatem, że grunty działki nr [...] o pow. [...] ha są zwolnione z podatku od nieruchomości. W toku postępowania wznowieniowego, strona, pismem z dnia 17 grudnia 2014 r., przesłała decyzję Starostwa Powiatowego w G. z dnia [...] r. wraz z protokołem z przeprowadzonego badania użytków i klas gruntów, z którego wynika, że działki gruntu nr [...] stanowią grunty komunikacji wewnętrznej gospodarstwa rolnego i są w tym celu użytkowane od co najmniej 6 lat, nie stanowią zatem użytku skalsyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". Na tej podstawie podatnicy podnieśli, że ww. działki winny być opodatkowane podatkiem rolnym, organ zaś powołując się na ewidencję gruntów i budynków błędnie uznał, że należy zastosować tu stawkę podatku od nieruchomości. Rozpoznając tę kwestię, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało na treść art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym, podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zwróciło przy tym uwagę, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter informacyjny, a sam rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego, przy wymiarze podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, co do zasady, dla organu podatkowego wiążąca jest klasyfikacja z ewidencji gruntów, a nie to, co na tym gruncie w rzeczywistości ma miejsce albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany, które to stanowisko jest powszechnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organ podatkowy nie jest władny do samodzielnego korygowania zapisów w ewidencji gruntów, a postępowanie podatkowe nie jest odpowiednim trybem postępowania dla dokonywania takich korekt. Jak wskazał organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] r. Starosta G. dokonał zmian klasyfikacji użytków m.in. działek nr [...], w samej decyzji jednak nie wskazano, że dotychczas dane te były fałszywe i to przez okres 6 lat. Okoliczność, że w protokole badania użytków i klas gruntów wskazano, że działki te od co najmniej 6 lat stanowią drogę wewnętrzną gospodarstwa rolnego nie może stanowić podstawy do uznania, że działki te należy opodatkować podatkiem rolnym z datą wsteczną. Po pierwsze bowiem, decydujące znaczenie ma tu klasyfikacja widniejąca w ewidencji gruntów i budynków, po drugie protokół ten stanowi wyłącznie podstawę do dokonania zmian, natomiast w decyzji Starosty nie ma mowy o tym, że do dnia wydania decyzji klasyfikacja ta była oczywiście nieprawidłowa. Ponadto, jeśli by tak było, to strony miały prawo do złożenia wniosku o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków już we wcześniejszym okresie, aby doprowadzić zapisy ewidencji do stanu zgodnego z prawem. Wynik postępowania klasyfikacyjnego (wizja w terenie) i zeznania podatników nie dawały jeszcze pewności co do prawidłowości zaklasyfikowania spornego gruntu do poszczególnych rodzajów użytków. Taką pewność dała dopiero ostateczna decyzja Starosty. Odnosząc się do kwestii opodatkowania terenów zajętych pod rowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że kwestia ta nie może być przedmiotem tego postępowania, ponieważ jego charakter nie pozwała na całościowe merytoryczne badanie wszystkich elementów decyzji ostatecznej. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby zaszły jakieś zmiany w tym przedmiocie, nie ujawniła się żadna nowa okoliczność ani nowy dowód, który istniał w dniu wydania tej decyzji, a nie był znany organowi I instancji. Przeciwnie, z argumentacji strony wynika, że nie zgadza się ona z dokonaną przez organ wykładnią przepisów prawa i ich zastosowaniem. W ocenie organu odwoławczego, decyzję ostateczną z dnia [...] r. należy zatem zmienić w ten sposób, że z opodatkowania należy wyłączyć grunty działki nr [..., która zajęta jest pod wały ochronne przeciwpowodziowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, M. B. i B.B. reprezentowani przez pełnomocnika wnieśli o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wydanego w niniejszej sprawie wyroku, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] r. o nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie prawa, a w szczególności: a) art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym danych zawartych w ewidencji gruntów nie może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych; b) 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że działki nr [...] stanowiące grunty śródpolne, zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego, wykorzystywane tylko i wyłącznie w tym celu, a także odkryte rowy melioracyjne stanowiące sieć połączoną z innymi rowami, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; c) art. 1 ust. 1 ustawy o podatku rolnym poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że podatkiem rolnym podlegają opodatkowaniu rowy melioracyjne (wody w łąkach) oznaczone jako "WŁ", niezależnie od klasy; d) art. 4 ust. 5 ustawy o podatku rolnym poprzez pominięcie, że rowy, jeżeli są położone na gruntach gospodarstwa rolnego, nie podlegają opodatkowaniu, ponieważ nie ma dla nich przeliczników w tabeli przedstawionej w tym przepisie; e) art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej (dalej, w skrócie: "O.p.") poprzez uznanie, że skarżący nie przeprowadzili kontrdowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu w postaci ewidencji gruntów, w sytuacji gdy dowód w postaci decyzji Starosty G. wraz z protokołem, stanowiącym jego integralną część, w skuteczny sposób obalał dane wskazane w ewidencji; f) art. 180 § 1 O.p., czyli podstawowych zasad otwartego systemu środków dowodowych, w sytuacji gdy wykazanie, że zapisy w ewidencji gruntów są nieprawidłowe, może być dokonane za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu; g) art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę dowodów i przyjęcie, że wyniki badania użytków i klas gruntów przeprowadzone przez klasyfikatora gruntów i stwierdzone w protokole z dnia 15 października 2012 r., którego sprawdzenia dokonał inspektor ds. Klasyfikacji Gruntów, a który stanowi integralną część decyzji Starosty G. z dnia [...] r. nie oznacza, że dane przedstawione w ewidencji były niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, pomimo stwierdzenia w nim, że: grunt zajęty pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego, wykorzystywany tylko i wyłącznie w tym celu od co najmniej 6 lat, nie stanowi użytku oznaczonego jako "dr" w rozumieniu rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; h) art. 245 § 1 w zw. z art. 243 § 2 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że wznowienie postępowania nie stanowi podstawy do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, w szczególności braku możliwości wyjaśnienia kwestii opodatkowania rowów melioracyjnych i) art. 121 § 1 i § 2 O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów podatkowych i nieudzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z prowadzonym postępowaniem, w szczególności poprzez wskazanie, dlaczego w postępowaniu wznowieniowym nie można badać na nowo prawidłowości ustalonego podatku, zwłaszcza mimo istnienia w dniu decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe decyzji Starosty G. o zmianie klasyfikacji gruntu; j) art. 122 O.p. poprzez: - niedołożenie należytej staranności przy wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy, w szczególności wyjaśnienia kwestii opodatkowania rowów melioracyjnych, - nieustalenie wysokości podatku w oparciu o prawdę obiektywną, a polegającą na powoływaniu się jedynie na zapis w rejestrze gruntów poprzez silną formalistyczną wykładnię art. 21 ust. 1ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, która nie tylko godzi w zasadę prawdy obiektywnej, ale także w zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP; k) art. 124 O.p. poprzez naruszenie zasady przekonywania polegające na nieprzedstawieniu w sposób wyczerpujący wykładni zastosowanych przepisów, l) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez niewyczerpujące wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności wyjaśnienia kwestii aprobaty co do sposobu ustalenia wymiaru podatku rolnego. W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawili szeroką argumentację do ww. zarzutów, wskazując, że wynikające z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, domniemanie zgodności z prawdą dowodu jaki stanowi wypis z ewidencji gruntów i budynków, jest domniemaniem wzruszalnym. Zwrócili uwagę, że protokół, którego moc podważa organ, zgodnie z decyzją Starosty G. z dnia [...] r., stał się jej integralną częścią. Gdyby Starosta G. kwestionował prawidłowości wyników protokołu, na pewno by nakazał klasyfikatorowi przeprowadzić ponownie badanie bądź poprawić (bądź uzupełnić) protokół. Zdaniem skarżących, zupełnie nieistotnym jest, czy w decyzji tej Starosta G. określił wprost, od kiedy obowiązują zmiany w ewidencji, skoro wynika to już z protokołu, natomiast sama decyzja Starosty stanowi tylko podstawę do wniesienia wyników klasyfikacji do operatu ewidencji gruntów, a więc w tym przypadku z treści decyzji jednoznacznie wynika moment, od którego działki te stanowią jedynie grunt zajęty pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego. W ocenie skarżących, istotnym jest, że w końcu działkom nadano prawidłowy rodzaj użytku i klasy gruntu, który jest zgodny ze stanem faktycznym (rzeczywistym), zarówno obecnym, jak i przyszłościowym, a zatem należy uznać, że dane w ewidencji gruntów zostały w skuteczny sposób podważone. Nadto, decyzja Starosty G. została wydana przed decyzją kończącą postępowanie wznowieniowe, zatem organy obu instancji powinny wziąć pod uwagę jej treść przy orzekaniu. Skarżący nie zgodzili się również z organem, że kwestia opodatkowania terenów zajętych pod rowy, nie może być przedmiotem tego postępowania. Wskazali, że skoro wznowiono postępowanie i uchylono w całości decyzję ostateczną, bezspornym jest, że podatnik może w toku tego postępowania podnosić nowe zarzuty i przytaczać nowe dowody także w tym postępowaniu. Ponownie wskazali, że Burmistrz, a po nim także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w niewłaściwy sposób ustalili przedmiot opodatkowania albowiem wiele z działek stanowi rowy (klasyfikacja WŁIV, WŁIII), które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 8 kwietnia 2016 r., skarżący podtrzymali swoją argumentację, że jakkolwiek dane z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla ustalenia podatku od nieruchomości, to zasada ta doznaje ograniczenia w przypadku gruntów oznaczonych w ewidencji symbolem " dr" na rzecz uwzględnienia aspektów funkcjonalnych tych gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy). Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest, wyrażona w art. 128 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zasada trwałości decyzji ostatecznych, stanowiąca, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub w ustawach podatkowych. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są, tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości tego postępowania oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Rację ma zatem organ podatkowy wskazując, że kwestia opodatkowania terenów zajętych pod rowy nie może być przedmiotem tego postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie pozwala bowiem na całościowe merytoryczne badanie wszystkich elementów wydanej decyzji ostatecznej. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby ujawniła się jakaś nowa okoliczność czy dowód, który istniał w dniu wydania tej decyzji, a nie był znany organowi I instancji i dotyczył tej kwestii. Wskazać również należy, że instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 Ordynacji podatkowej. W zależności zatem od poczynionych ustaleń, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 tej ustawy, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania, określonego w art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy jedynie wówczas, gdy stwierdzi istnienie jednej z przesłanek określonych w art. 240 § 1 wymienionej ustawy. W ocenie Sądu, badanie podstaw wznowieniowych zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe - w myśl art. 187 § 1 - w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W świetle powołanego przepisu wznowienie postępowania wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto, okoliczności te i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei, przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty, odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Obowiązkiem organu podatkowego było zatem ustalenie, czy zaistniała podstawa wznowienia w postaci nowych okoliczności faktycznych oraz czy ujawnił się nowy dowód w sprawie, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, i czy jest on na tyle istotny, że może to być uznane za podstawę do przystąpienia do merytorycznej weryfikacji decyzji ostatecznej. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] r., Burmistrz Gminy G. wznowił w części dotyczącej podatku od nieruchomości postępowanie w sprawie podatku za rok 2010, zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] r. Wskazał, że w dniu 11 lutego 2013 r. do siedziby organu podatkowego wpłynął dokument z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G. z którego wynika, że od dnia 11 października 2006 r. - grunty działki [...] położone w obrębie K. Gmina G., zostały wydzielone pod budowle ziemne - wały ochronne przeciwpowodziowe i tym samym są zwolnione z podatku od nieruchomości (7 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Do przedmiotowego pisma załączono wykaz zmian danych ewidencyjnych, dotyczących działki nr [...], z którego wynika, że z datą 11 października 2006 r. dokonano zmian w operacji ewidencji gruntów i budynków, wskazujących na wydzielenie ww. działki na budowę wałów ochronnych i przeciwpowodziowych. Następnie, skarżący, pismem z dnia 17 grudnia 2014 r., przesłali do organu I instancji decyzję Starosty Powiatowego w G. z dnia [...] r. wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych, z którego wynikało, że dokonano zmiany w ewidencji dotyczącej działek gruntu nr: [...] uprzednio oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolem: "ŁIII, IV, V, WŁIII, IV, V" (działki [...]) na "ŁIV, V, WŁIV, V", "dr" (działki [...]) na "ŁIV, WŁIV". Jednocześnie, w omawianej decyzji z [...] r. wskazano, że "protokół z przeprowadzonego badania użytków i klas gruntów, mapa klasyfikacyjna i wykaz zmian danych ewidencyjnych działek nr: [...] stanowią integralną część decyzji". Mając na uwadze, że wymienionym protokole z przeprowadzonego badania użytków i klas gruntów sporządzonym na wniosek współwłaścicieli gruntu: M. B. i B. B. z 15 października 2012 r. przez klasyfikatora gruntów P. C. wskazano, że na działkach [...] stwierdzono grunt zajęty pod wewnętrzną komunikację gospodarstwa rolnego wykorzystywany tylko i wyłącznie w tym celu od co najmniej 6 lat oraz odkryte rowy melioracyjne, klasyfikując stan na gruncie na "EZ-ŁIV-c" oraz W-ŁIV, skarżący stoją na stanowisku, że ww. działki winny być opodatkowane podatkiem rolnym już w 2010, 2011 i 2012 r. Organ podatkowy natomiast stanął na stanowisku, że w zakresie wymiaru przedmiotowych podatków, jest związany wyłącznie danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, które to dane nie mogą być przez organ samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a także zajęcia stanowiska, czy wskazany powyżej dokument, na który powołują się skarżący, mógł stanowić podstawę do zweryfikowania decyzji wymiarowej także w zakresie pozostałych działek w latach 2010, 2011 i 2012. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz.U. z 2010, Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1410/07, z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 690/09 - dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie, jak pozostałe orzeczenia przywołane w sprawie) Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wyjątkowo obszernie kwestię tę omówiono w wyroku z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym - w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej - że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej, właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych." Warto wskazać, że tym zakresie rozwiązania przyjęte w Prawie geodezyjnym i kartograficznym skorelowane są z treścią art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 707). Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości (tj. ujawnione w ewidencji, gdy nie została ona przekształcona w kataster) są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje - na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika - sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Powyższe wskazuje wyraźnie na zależność opisu nieruchomości w dziale pierwszym księgi wieczystej od danych ewidencyjnych, co tylko potwierdza słuszność tezy o bezwzględnym związaniu tymi informacjami również organu podatkowego. Zwrócił na to również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2234/12 i II FSK 2565/12. Mając na uwadze powyższe podkreślić zatem należy, że od reguły przewidzianej w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (oprócz przytoczonych powyżej także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Zauważyć także należy, że przepis art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej, w skrócie jako: "u.p.o.l.") także odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący co sposobu ich klasyfikacji. A zatem, podkreślić należy, że organ podatkowy nie może do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. Bezsporne w sprawie jest, że przedmiotowy grunt do przed wydaniem przez organ decyzji z [...] r. był oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako droga ("dr"), co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z ewidencji gruntów i budynków. Grunt ten, wbrew zarzutom skargi, nie mógł zatem podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż nie był wówczas użytkiem rolnym. Z powyższych przepisów wynika, że o opodatkowaniu gruntu podatkiem od nieruchomości bądź podatkiem rolnym decyduje sposób jego sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków, przy czym zasadnicze znaczenie ma uznanie gruntu za użytek rolny. Oznaczenie gruntu jako droga ("dr") powoduje zatem, że grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z załącznikiem Nr 6 ust. 3 pkt 7 lit. a) rozporządzenia o ewidencji, który wskazuje co zalicza się do użytku gruntowego o nazwie "drogi", grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Dopiero jednak zaklasyfikowanie spornego gruntu ([...]) do "ŁIV,V" i "WŁIV,V" i uwidocznienie go w ewidencji gruntów i budynków, będzie uprawniało organy podatkowe od tej daty do uwzględnienia takiej klasyfikacji przy wymiarze podatku. Nie można zgodzić się zatem z zarzutem skargi, że uzyskany przez skarżących w 2013 r., dokument uprawniał organ do zweryfikowania prawidłowości opodatkowania spornych działek podatkiem od nieruchomości, a organ podatkowy weryfikując decyzje wymiarowe za 2010, 2011 i 2012 r. powinien pominąć dane z ewidencji gruntów i budynków, obowiązujące od 2013 r. i przyjąć, że sporny grunt jest gruntem rolnym i opodatkować go podatkiem rolnym. Tym samym, za bezzasadny należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w tym zakresie. W świetle wskazanych powyżej rozważań nie ulega także wątpliwości, że wskazany powyżej dokument nie mógłby stanowić także odrębnej przesłanki wznowieniowej nie tylko dlatego, że nie istniał w dniu wydawania decyzji ostatecznej oraz że wskazywał, dopiero z chwilą jego doręczenia organowi, na okoliczność zmiany kwalifikacji spornych gruntów, ale także dlatego, że nie mógłby on mieć istotnego znaczenia w sprawie. Sąd podkreśla, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa zatem na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2466/01). Słusznie zatem stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w niniejszej sprawie, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać przy tym należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dodać w tym miejscu należy, że w myśl art. 20 w związku z 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 rozporządzenia o ewidencji starosta (prezydent miasta) jest organem administracji publicznej, który prowadzi ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów. Obowiązkiem starosty (prezydenta miasta) jest prowadzenie oraz utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Może być wywołana wnioskiem lub działaniem organu z urzędu. Dodatkowo § 46 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Z kolei, właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, że z przytoczonej regulacji wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zatem, jeżeli zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2631/11, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1035/15, I SA/Sz 1036/15, I SA/Sz 1037/15). W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o zmianach w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących działek [...], dokonanych na podstawie decyzji z [...] r. w dniu 2 maja 2013 r., a zatem dopiero od tej daty organ zobowiązany był uwzględniać zmienione dane dotyczące klasyfikacji gruntów. Rację ma też organ podatkowy, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1433/12). Jeżeli zatem, w ocenie skarżących, wspomniana ewidencja zawierała jakiekolwiek błędy, skarżący winni byli doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję. Zasadą jest bowiem, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący taką procedurę wszczęli w 2010, 2011 czy 2012 r. W rozpoznawanej sprawie, jak już wskazano powyżej, decyzją z dnia [...] r. Starosta G. dokonał zmian klasyfikacji użytków m.in. działek nr [...]. W aktach sprawy brak też jest dokumentów wskazujących na zastosowanie przez organy podatkowe klasyfikacji niezgodnej z przyjętą w ewidencji w 2010, 2011 i 2012 r. Mając na uwadze powyższe Sąd, orzekający w niniejszej sprawie uznał, wbrew zarzutom skargi, że nie istnieją jakiekolwiek przesłanki do prowadzenia, na gruncie niniejszej sprawy, postępowania dowodowego w zakresie prawidłowości klasyfikacji spornych działek w latach poprzednich. Brak też podstaw do zwracania się do Starosty o potwierdzenie prawidłowości tej klasyfikacji przed majem 2013 r., wobec wypisów z ewidencji gruntów i budynków znajdujących się w aktach sprawy. A zatem, wbrew twierdzeniom skarżących, w rozpatrywanym przypadku nie mógł znaleźć zastosowania art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Nadto, podkreślić należy, że nawet gdyby przyjąć, że dane dotyczące klasyfikacji gruntów z ewidencji mogą być podważane poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu z decyzji Starosty jako dokumentu urzędowego - co całkowicie jest wykluczone poprzez treść powyższego wywodu, znajdującą pełne oparcie w licznym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - to należy wskazać, że Starosta nie jest uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji z mocą wsteczną. Aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może bowiem powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt I OSK 2078/13, wyrok z dnia 19 kwietnia 2013 r. II FSK 1660/11). Tym samym, nawet zawarte w stanowiącym integralną część decyzji Starosty protokole, sporządzonym przez geodetę stwierdzenie, dotyczące sposobu wykorzystywania gruntu "od co najmniej 6 lat" leżało poza kompetencją Starosty do wydania wskazanej decyzji. Kompetencją tą objęte było tylko dokonanie zmian w ewidencji, zgodnie ze stanem obecnym, nie zaś ustalanie stanów historycznych. Podsumowując poczynione wyżej uwagi wskazać jeszcze należy, że użyty w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków, przy czym informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. W ocenie Sądu, ocena dowodów jakiej dokonały w tej sprawie organy podatkowe, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. To, że skarżący odmiennie oceniają materiał dowodowy nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organy podatkowe z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Organ nie naruszył też innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na jego wynik, w szczególności art. 124 Ordynacji podatkowej czy też art. 210 § 1 pkt 6 tej ustawy. Zdaniem Sądu organ w sposób wystarczający i przekonujący uzasadnił zaskarżoną decyzję przedstawiając jej uzasadnienie faktyczne i prawne oraz w sposób właściwy sporządzając jej uzasadnienie. Nie ulega wątpliwości, że zmiana ewidencyjna jeżeli chodzi o działkę [...] dokonana w 2006 r., o której organ powziął wiadomość w 2013 r. stanowiła przesłankę do wznowienia postepowania w sprawie podatku za 2010, 2011 i 2012 r. i wydania odmiennego orzeczenia w tym zakresie, a argumenty podnoszone przez stronę skarżącą w toku wznowionego postepowania nie zasługiwały na uwzględnienie albowiem miały na celu merytoryczne podważenie ustaleń dokonanych przez organ podatkowy w decyzjach ostatecznych, do czego brak było podstaw. W świetle powyższego nie sposób też przyjąć za trafny poglądu skarżących, że organ, jak wyjaśniono powyżej, stosując właściwe przepisy prawa dopuścił się naruszenia zasady prawdy obiektywnej czy art. 7 Konstytucji RP. Nie dopatrując się zatem w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu, jaki w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligowałby Sąd do jej uchylenia, Sąd skargę oddalił przy zastosowaniu art. 151 tej ustawy.