I OSK 2687/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 264/16 w sprawie ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 8 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie programu współpracy z organizacjami pozarządowymi 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego w zakresie obejmującym stwierdzenie nieważności § 10 ust. 6 pkt 1-3 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w [...]z dnia 30 listopada 2015 r. Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz Gminy [...]kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2016 r. o sygn. akt IV SA/Gl 264/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalił skargę Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 8 stycznia 2016 r. nr [...]w przedmiocie programu współpracy z organizacjami pozarządowymi. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Rada Miejska w [...] w dniu 30 listopada 2015 r. wydała uchwałę nr [...]w sprawie przyjęcia Programu współpracy Gminy [...] w roku 2016 r. z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2014 r. poz. 1118 ze zm., zwana dalej ustawą), który stanowił załącznik do uchwały. W § 10 niniejszego Programu Rada Miejska w [...] określiła tryb powoływania oraz zasady działania Komisji Konkursowych powoływanych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. W § 10 ust. 3 Programu Rada Miejska postanowiła, iż "w skład Komisji Konkursowej wchodzą przedstawiciele Burmistrza [...] oraz przedstawiciele organizacji". Natomiast zgodnie z § 10 ust. 4 Programu "Komisja Konkursowa może działać bez udziału przedstawicieli organizacji, jeżeli zajdą okoliczności, o których mowa wart. 15 ust. 2da ustawy". Z kolei § 10 ust. 5 Programu stanowi, że "do członków Komisji Konkursowej biorących udział w opiniowaniu ofert stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dotyczące wyłączenia pracownika". Zgodnie zaś z § 10 ust. 6 Programu: "Przedstawicieli organizacji do pracy w Komisji Konkursowej wyłania się w następujący sposób: 1) pracownik merytoryczny na stronie www.[...].pl umieszcza ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń uczestnictwa w pracach Komisji Konkursowej, podając ostateczny termin przyjmowania zgłoszeń, 2) zgłoszeń można dokonywać osobiście w Biurze Obsługi Interesanta Urzędu Miejskiego w [...] lub drogą elektroniczną na adres: boi@[...].pl 3) w przypadku dokonania zgłoszenia drogą elektroniczną, na pierwsze posiedzenie Komisji Konkursowej osoba delegowana przez organizację winna dostarczyć zgłoszenie podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania organizacji lub przez osobę przez nią upoważnioną wraz z odpowiednim dokumentem upoważnienia (chyba, że zgłoszenie zostało opatrzone podpisem kwalifikowanym lub innym przewidzianym przepisami prawa), 4) w przypadku zgłoszenia przez organizację więcej niż 2 kandydatów na członków Komisji Konkursowej, wyboru przedstawicieli organizacji dokonuje pracownik merytoryczny w drodze losowania, o miejscu i terminie losowania informuje się organizacje na stronie www.[...].pl. Wskazana wyżej uchwała została wydana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 19 i art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U z 2015 r., poz. 1515 ze zm., zwana dalej u.s.g.) oraz art. 5a ust. 1 i ust. 4 ustawy. Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 8 stycznia 2016 r. nr [...]stwierdził nieważność powyższej uchwały w części określonej w § 10 ust. 3-6 załącznika do uchwały, jako niezgodnej z art. 5a ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 2b – 2ea ustawy. W ocenie organu nadzoru w zakresie upoważnienia ustawowego do określenia "trybu powoływania i zasad działania komisji konkursowej" nie da się pomieścić postanowień dotyczących składu konkursowej. Tej kwestii poświęcono bowiem unormowania zawarte w art. 15 ust. 2b – 2ea ustawy, a ustawodawca wyklucza ich doprecyzowanie oraz jakąkolwiek modyfikację, czy też powielanie tych przepisów w akcie lokalnym. Tymczasem regulacja zawarta w § 10 ust. 3 – 6 jest niezgodna z art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2b-2ea ustawy. Dostrzeżone przez organ nadzoru uchybienia stanowią przekroczenie przez Radę Miejską granic upoważnienia ustawowego, co jest istotnym naruszeniem prawa. Zdaniem Wojewody w zakresie materii związanej z komisjami konkursowymi lokalny prawodawca upoważniony został bowiem do określenia jedynie zasad ich działania oraz trybu powoływania komisji (nie zaś kandydatów na członków komisji). Według słownika języka polskiego (Nowy słownik języka polskiego - Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002r., s. 1243 i 1050) zasada to "reguła, norma postępowania, prawo podstawowe". Natomiast tryb to "ustalony porządek, zwyczaj załatwiania określonych spraw, metoda postępowania, sposób, system". W zakresie upoważnienia ustawowego, określonego w art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy, nie da się zatem pomieścić postanowień, dotyczących dopuszczalnego składu komisji konkursowych, jak również trybu wyboru kandydata na członka komisji konkursowej. W ocenie organu nadzoru przyjęte przez Radę Miejską w [...] unormowania stanowią bezpośrednią ingerencję w materię uregulowaną w art. 15 ust. 2b - 2f ustawy. Przywołane regulacje nie dają organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego podstaw prawnych do wkraczania w ustawowo oznaczoną sferę członkostwa w komisji konkursowej, co wyklucza jakąkolwiek modyfikację, czy też powielanie tych przepisów w akcie lokalnym. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze Gmina [...], reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 8 stycznia 2016 r. w zakresie obejmującym stwierdzenie nieważności § 10 ust. 6 pkt 1 – 3 załącznika do uchwały z dnia 30 listopada 2015 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, iż w przypadku rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały organu gminy kryterium zastosowania tego aktu nadzoru określone zostało w art. 91 ust. 1 u.s.g. Stosownie do tego przepisu nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Analiza postanowień art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. prowadzi do wniosku, iż sprzeczność uchwały z prawem zachodzi w sytuacji, kiedy takiemu aktowi można postawić zarzut "istotnego naruszenia prawa" (zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa). Termin "sprzeczność" jest pojęciem nieostrym. Przez sprzeczność należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego. Sprzeczność z prawem uchwały (zarządzenia) organu samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do wydania aktu z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał (zarządzeń), podstawy prawnej podejmowania uchwał (zarządzeń), przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz naruszenia przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (zarządzeń) (por. m.in. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, LEX nr 33805). Sprzeczność uchwały (zarządzenia) z prawem musi być oczywista i bezpośrednia (wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2296/06 , LEX nr 320813). Zdaniem Sądu I instancji, skarga złożona przez Gminę [...] na powołane rozstrzygnięcie nadzorcze została złożona z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 98 ust. 1-3 u.s.g. Należy zauważyć, że strona skarżąca zakwestionowała jedynie rozstrzygnięcie w zakresie § 10 ust. 6 pkt 1 – 3 załącznika do uchwały. Materialnoprawną podstawę zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały stanowił art. 5a ust. 1 zd. 1 ustawy, zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwala, po konsultacjach z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, przeprowadzonych w sposób określony w art. 5 ust. 5, roczny program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 2. Zgodnie z art. 5a ust. 4 ustawy program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 zawiera w szczególności: 1) cel główny i cele szczegółowe programu; 2) zasady współpracy; 3) zakres przedmiotowy; 4) formy współpracy, o których mowa w art. 5 ust. 2; 5) priorytetowe zadania publiczne; 6) okres realizacji programu; 7) sposób realizacji programu; 8) wysokość środków przeznaczanych na realizację programu; 9) sposób oceny realizacji programu; 10) informację o sposobie tworzenia programu oraz o przebiegu konsultacji; 11) tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. W ocenie Sądu I instancji, należało podzielić stanowisko Wojewody dotyczące tego, że cytowany art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy upoważnia organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego do określenia trybu powołania i zasad działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Pod pojęciem tym nie mieści się określenie trybu wyboru kandydatów do członków komisji konkursowej, a taki zapis został zawarty także w § 10 ust. 6 pkt 1 – 3 załącznika do uchwały. Wyprowadzona z art. 5a ust. 1 w zw. z art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy norma kompetencyjna nie stanowi podstawy prawnej do określenia przez organ stanowiący gminy kwestii związanych z publikacją informacji o przyjmowaniu zgłoszeń uczestnictwa w pracach komisji konkursowej z podaniem terminu przyjmowania zgłoszeń, formy dokonywania zgłoszeń uczestnictwa w tejże komisji, czy też określenia procedury związanej z weryfikacją umocowania poszczególnych osób do reprezentacji danej organizacji w pracach komisji. Dalej Sąd I instancji zwrócił uwagę na rozgraniczenie kompetencji między organem stanowiącym a organem wykonawczym. Rada Gminy (Miejska) nie została upoważniona do nakładania obowiązków i zadań na pracowników samorządowych zatrudnionych w wydziałach urzędu gmin, dotyczących publikacji informacji o przyjmowaniu zgłoszeń uczestnictwa. Nadto nie została upoważniona do określenia formy dokonywania zgłoszeń i procedury związanej z umocowaniem osób do reprezentacji organizacji. Stosownie do art. 33 ust. 2 u.s.g., organizacja urzędu gminu należy do kompetencji organu wykonawczego. Jednocześnie zgodnie z art. 33 ust. 3 u.s.g., wójt (burmistrz, prezydent) jest kierownikiem urzędu gminy oraz w myśl art. 33 ust. 5 tej ustawy wykonuje uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Wobec tego do jego kompetencji należy zlecanie poszczególnym komórkom organizacyjnym urzędu sposobu realizacji uchwał rady gminy, w tym kwestionowanej przez Wojewodę uchwały z 30 listopada 2015 r. nr [...]. Procedura dotycząca określenia weryfikacji poszczególnych osób do reprezentacji organizacji pozarządowych czy też podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 ustawy, wynika z odrębnych ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów określających zasady funkcjonowania tych podmiotów. Odnosząc się do powołanych przez pełnomocnika rozstrzygnięć nadzorczych dotyczących aktów prawa miejscowego Sąd wskazał, że zostały one wydane na podstawie przepisów innych ustaw, niż w omawianym przypadku oraz w innych stanach faktycznych. Tymczasem Program współpracy Gminy [...] z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy nie jest aktem prawa miejscowego, zatem do oceny zgodności programu z prawem nie można odnosić kryteriów stosowanych wobec aktów prawa miejscowego. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Gmina [...], zaskarżając go w całości zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. 1) art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 7, art. 134 § 1, art. 151 w zw. z art. 148 P.p.s.a. poprzez niewzięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń przepisów prawa w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Wojewodę Śląskiego, a w konsekwencji uznanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ art. 91 ust. 3 ustawy dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a w konsekwencji nieuchylenie aktu nadzoru i oddalenie skargi. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1) art. 5a ust. 1 i ust. 4 pkt 11 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż publikacja informacji o przyjmowaniu zgłoszeń uczestnictwa w pracach komisji konkursowej z podaniem terminu przyjmowania zgłoszeń, formy dokonywania zgłoszeń uczestnictwa w komisji konkursowej oraz wykazywania umocowania do reprezentacji danej organizacji nie mieści się w pojęciu "trybu powoływania i zasad działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert". W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej. Odnosząc się jednak w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych, stwierdzić trzeba, że nie były one zasadne. Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 7, art. 134, art. 151 w zw. z art. 148 P.p.s.a. - poprzez niewzięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń przepisów prawa w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Wojewodę Śląskiego, a w konsekwencji uznanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ art. 91 ust. 3 ustawy dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 P.p.s.a. mają jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Zważyć bowiem należy, że w/w przepisy zakreślają jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie ma zaś żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego z prawem. W tych warunkach podkreślić wypada, iż przepisy te mogłyby być naruszone tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana, albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż są one określone w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Następnie należy wskazać, iż zgodnie z art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody stwierdzające nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy powinno zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne, które jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy akt został wydany z istotnym naruszeniem oznaczonego prawa. A więc, wojewoda powinien przedstawić wszystkie okoliczności faktyczne istotne w sprawie (por. (wyrok NSA z dnia 15 maja 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 202/00; wyrok NSA z dnia 21 maja 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 541/01, OSS 2002/1/18; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 447/06). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez wojewodę w tej sprawie art. 91 ust. 3 u.s.g. Zdaniem NSA, analizowane rozstrzygnięcie nadzorcze zawiera wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne i przedstawia podstawy, na których organ nadzoru oparł swoje rozstrzygnięcie. Organ ten wskazał zarówno art. 91 ust. 1 u.s.g., jak przepisy prawa materialnego, tj. art. 5a ust. 1 i ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2b-2ea ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, z którym według oceny Wojewody, podlegająca badaniu uchwała w określonej części jest niezgodna. Organ nadzoru wyjaśnił ponadto, na czym jego zdaniem polegało naruszenie prawa, czemu dał wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Tym samym Sąd I instancji nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 3 u.s.g. Za zasadny należy natomiast uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 5a ust. 1 i ust. 4 pkt 11 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie poprzez jego niewłaściwą wykładnię. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że uchwała, której dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze, stanowi program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. W istocie jest ona zatem aktem o charakterze planistycznym, programowym, wyznaczającym pewne kierunki i cele działania. Zauważyć jednak trzeba, że ramy takiego programu współpracy zakreśla ściśle ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Ustawa ta w sposób enumeratywny wymienia elementy programu współpracy, które muszą być zawarte w uchwale regulującej tą kwestię. Dopuszcza przy tym możliwość rozszerzenia katalogu form współpracy, poprzez użycie zwrotu "w szczególności", nie przewidując przy tym możliwości tworzenia otwartego katalogu form współpracy przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Program stanowi bowiem plan działania i wytyczne dla organu wykonawczego, który na jego podstawie prowadzi działalność w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4 ustawy, we współpracy z organizacjami pozarządowymi i podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy. Zgodnie z art. 5a ust. 4 pkt 11 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 zawiera w szczególności: tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert. Należy podkreślić, że Rada, określając tryb powoływania i zasady działania komisji konkursowych, jest ściśle związana zakresem przepisu kompetencyjnego, co oznacza, że nie może wykraczać poza jego granice, będąc jednocześnie zobowiązana do wyczerpującego uregulowania elementów wskazanych w normie kompetencyjnej. W ocenie organu nadzoru oraz Sądu I instancji, Rada Miejska nie została upoważniona, aby w uchwale dotyczącej rocznego programu współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 ustawy dokonywać określenia składu komisji konkursowej, jak również trybu wyboru kandydata na członka tejże komisji, a tym samym przepisy § 10 ust. 6 pkt 1-3 Programu naruszają art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2b-2ea ustawy. Jednak zarówno Wojewoda Śląski jak i Sąd I instancji zdają się nie zauważać, iż postanowienia ust. 2b i 2d art. 15 ustawy, określają skład komisji konkursowych, nie zaś tryb ich powoływania. Tryb powoływania komisji, a skład komisji nie są pojęciami tożsamymi i nie ulega wątpliwości, że zawarcie postanowień dotyczących składu komisji konkursowych nie realizuje upoważnienia ustawowego do określenia trybu powoływania tych komisji. Skład komisji został uregulowany w ustawie, uregulowaniu w programie ustawodawca pozostawił natomiast kwestie dotyczące trybu powoływania komisji, tj. wskazanie sposobu, w jaki ma nastąpić wybór określonych kandydatur (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 208/14). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, publikacja informacji o przyjmowaniu zgłoszeń uczestnictwa w pracach komisji konkursowej z podaniem terminu przyjmowania zgłoszeń, formy dokonywania zgłoszeń uczestnictwa w komisji konkursowej oraz wykazywania umocowania do reprezentacji danej organizacji mieści się zatem w pojęciu "trybu powoływania i zasad działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert". W związku z powyższym, Rada Miejska w [...], zawierając w Programie postanowienia w tym zakresie, nie naruszyła wskazanego przez Wojewodę Śląskiego art. 5a ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 15 ust. 2b-2f ustawy. Zważywszy na zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego i brak naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 188 w zw. z art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 tej ustawy.