II GSK 68/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 11/16 w sprawie ze skargi C. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 30 października 2015 r. nr DDRT-WUD-6060-10/14(14) w przedmiocie ustalenia kwoty udziału dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 11/16, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę C. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 30 października 2015 r., w przedmiocie ustalenia kwoty udziału dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł C. S.A. w W., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego za obie instancje. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (możliwy istotny wpływ tych uchybień na wynik sprawy wykazano w treści uzasadnienia skargi), tj.: 1. art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zaniechanie przedstawienia i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, przez Sąd pierwszej instancji, do zarzutów (wraz z ich uzasadnieniem) skargi skarżącej Spółki o następującej treści: - "Powyższe uchybienie - polegające na wszczęciu postępowania o ustaleniu kwoty udziału w pokryciu dopłaty (art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne /tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1648; dalej jako: p.t./) oraz wydanie w tym postępowaniu merytorycznej decyzji przed prawomocnym ustaleniem należnej dopłaty oraz przed prawomocnym ustaleniem przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie stanowi naruszenie art. 98 ust. 3 p.t. (w brzmieniu obowiązującym od dn. 14 stycznia 2006 r.) (...)", - ,,Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu wyrażenia w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji czy dana okoliczność lub dane okoliczności - prawnie relewantne - w postępowaniu zakończonym zaskarżaną decyzją została/zostały udowodniona/udowodnione stanowi naruszenie art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; powoływanej dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., (...)", - "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu zakomunikowania skarżącemu należycie skonkretyzowanych faktów znanych Prezesowi UKE urzędu - stanowi naruszenie art. 77 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. (...)", - "Powyższe uchybienie - polegające na utożsamieniu faktów znanych Prezesowi UKE z urzędu (aczkolwiek nieskonkretyzowanych) z materiałem dowodowym sprawy administracyjnej - stanowi naruszenie art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. (...)", - "Powyższe uchybienie - polegające na zasadniczej zmianie przez Prezesa UKE, wykładni definicji legalnej wyrażenia "usługa telekomunikacyjna" (art. 2 pkt 48 p.t.), pomimo publicznej deklaracji co do sposobu rozumienia ww. wyrażenia ustawowego oraz zastosowanie nowej wykładni (od 2014 r. - 2015 r.) w odniesieniu do faktów z 2006 r. - stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. (...)", - "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu przeprowadzeniu przez Prezesa UKE dowodu z wydruku widoku strony internetowej UKE z komunikatem pt. "Oferta programowa" podawanego na stronie internetowej Prezesa UKE - stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.", - "Powyższe uchybienie - polegające na zaniechaniu uwzględnienia żądania strony o przeprowadzenie dowodu z "wydruku widoku strony internetowej UKE z komunikatem pt. "Oferta programowa" podawanego na stronie internetowej Prezesa UKE" stanowi naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., - "Mając na uwadze powyższe zasadny jest zarzut naruszenia przez Prezesa UKE przepisów art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. (...)", - "Mając powyższe na uwadze zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. przez zaniechanie odniesienia się przez Prezesa UKE do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, co spowodowało, że uzasadnienie zaskarżanej decyzji nie czyni zadość dyrektywie "przekonywalności", wynikającej z art. 11 k.p.a.", - "Mając na uwadze zasadny jest zarzut naruszenia przez Prezesa UKE przepisów art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. przez przyjęcie, że przy wydawaniu zaskarżanej decyzji należało stosować (...) stan prawny (...) z momentu wydawania decyzji (...)", - "Powyższe naruszenie - polegające na przyjęciu w zaskarżanej decyzji, iż skarżący jest lub był "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" – bez określenia, w zaskarżanej decyzji sposobu rozumienia pojęcia "przedsiębiorca telekomunikacyjny", co stanowi naruszenie art. 98 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.)", - "W tym stanie rzeczy zasadny jest zarzut naruszenia art. 98 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.) w zw. z art. 13 w zw. z motywem (23) dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), przez niewłaściwe zastosowanie art. 98 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t., polegające na ich zastosowaniu pomimo tego, że skarżący nigdy nie działał, ani nie działa na rynku świadczenia usługi powszechnej.", - Mając na uwadze powyższe, zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 98 ust. 3 i art. 206 p.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu w ich znaczeniu normatywnym na czas wydania zaskarżanej decyzji, a nie w ich znaczeniu normatywnym w 2006 r., to jest w znaczeniu normatywnym prawnie relewantnym dla faktów zaistniałych w 2006 r., 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 98 ust. 3 p.t. (w brzmieniu obowiązującym od dn. 14 stycznia 2006 r.) przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że pomimo braku ustalenia kwoty "dopłaty" - przy ustaleniu jedynie części/fragmentu dopłaty - brak było przeszkód do wszczęcia, prowadzenia i wydania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, decyzji w przedmiocie ustalenia kwoty udziału skarżącej kasacyjnie Spółki w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy wyznaczonego; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 98 ust. 3 p.t. (w brzmieniu obowiązującym od dn. 14 stycznia 2006 r.) przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 98 ust. 3 p.t. nie ma potrzeby ustalenia, że adresat decyzji wydanej w takim postępowaniu, jest "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" w rozumieniu definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 27 p.t. II. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651; powoływanej dalej jako: o.p.) (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2011) w zw. z art. 98 ust. 3 p.t. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż nie doszło do przedawnienia zobowiązania w przedmiocie "kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy wyznaczonego" jako "podatku" lub "opłaty" chociaż zobowiązanie w przedmiocie kwoty udziału w pokryciu dopłaty" stanowiło "niepodatkową należność budżetu"; - art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2011) w zw. z art. 98 ust. 3 p.t. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż nie doszło do przedawnienia zobowiązania w przedmiocie "kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy wyznaczonego", chociaż decyzja w tym przedmiocie mogła być wydana (i doręczona skarżącej kasacyjnie Spółce) tylko do upływu dn. 31 grudnia 2010 r.; - art. 98 ust. 3 p.t. w zw. z art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 o.p. (bez względu na brzmienie tej ustawy) przez błędną wykładnię polegającą na pominięciu przy dokonywaniu wykładni art. 98 ust. 3 p.t. przepisów art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2, a przede wszystkim definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 8 o.p. Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że większość zarzutów skargi kasacyjnej pozostaje w związku funkcjonalnym, co wymaga ich łącznego rozpoznania. Dodatkowo należy zauważyć, iż skarga kasacyjna choć podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika w zasadniczej części dosłownie powtarza zarzuty i argumentację ze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która została podpisana przez reprezentujących stronę członków zarządu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idących zarzutów należy podkreślić, że w skardze kasacyjnej C. S.A. niezwykle rozbudowany zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązano z zaniechaniem "przedstawienia i odniesienia się" w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do zarzutów skargi (autorka skargi kasacyjnej przytoczyła treść tych zarzutów, do których jej zdaniem nie odniósł się sąd), a ponadto zarzucono sądowi pierwszej instancji zaniechanie przedstawienia i odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. w zakresie braku zakomunikowania skarżącej Spółce faktów znanych Prezesowi UKE z urzędu, a także art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, a także art. 98 ust. 3 p.t. W ocenie NSA nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. W tym kontekście w szczególności niezasadne są zarzuty C. S.A. co do naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew wielokrotnie powtarzanej tezie skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku "przedstawienia i odniesienia się" osobno do każdego z zarzutów skargi. Z treści normy prawnej określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można wywieść wniosku, że sąd pierwszej instancji ma się odnosić do zarzutów skargi według oczekiwanej przez stronę metody, w tym poprzez odrębne rozważenie każdego ze sformułowanych w skardze zarzutów, jak tego oczekiwał C. S.A. Podkreślić należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest rozpoznanie istoty sprawy i z tej perspektywy należy oceniać zarówno wyczerpujący charakter argumentacji przedstawionej przez sąd pierwszej instancji, jak też jej merytoryczną poprawność (zob. np. wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 735/19; wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 118/19 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro więc w rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania oraz rozważył poprawność zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku, to w pełni zrealizował obowiązek wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. Innymi słowy najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wskazana regulacja ma charakter ustrojowy i kompetencyjny, a zatem omawiany przepis mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności. Ze sformułowanych zarzutów nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia kasator podnosił. Sąd I instancji nie naruszył omawianego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony, a niezadowolenie strony z wyniku tej kontroli nie oznacza, że sąd naruszył przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA z: 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16, 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18, 9 czerwca 2022, sygn. akt II GSK 319/19; zob. też wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 735/19; wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 118/19 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że nie doszło na gruncie niniejszej sprawy do naruszenia art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 98 ust. 1 - 3 p.t. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania w przedmiocie "kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy wyznaczonego", pomimo przyjęcia przez WSA, że "należności z tytułu dopłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, WSA uznał, że należności z tytułu Dopłaty 2006 stanowią niepodatkowe należności budżetowe, jednakże nie stanowią ani opłaty budżetowej, ani niepodatkowej należności budżetu państwa, lecz stanowią "należność przedsiębiorcy wyznaczonego" i w związku z tym, nie mają do nich zastosowania przepisy art. 68 § 1 o.p. o przedawnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela i uznaje za własny pogląd wyrażony w orzecznictwie (np. wyroku NSA z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16; wyroku NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 735/19; wyroku NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 942/19; wyroku NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 916/19 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że traktowanie spornej dopłaty jako niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Należy bowiem podkreślić, że kwota dopłaty należna wyznaczonemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu (art. 81 ust. 1–3 Prawa telekomunikacyjnego) nie jest niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes UKE, tylko ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie zgodnie z regułami Prawa telekomunikacyjnego obciąża tą dopłatą przysługującą podmiotowi – przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, a po uiszczeniu jej - na konto organu przez obciążone podmioty przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi. Jak zauważył NSA, w doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa. Stąd płynie wniosek, że Rozdziału 8 Ordynacji podatkowej o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 68 § 1 nie mają do spornej dopłaty zastosowania. Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również kilkukrotnie powtórzony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 98 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w tym zakresie w zaskarżonym wyroku i dlatego nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez. W świetle przywołanego przepisu, za prawnie relewantnymi okolicznościami podlegającą ustaleniu w ocenianym postępowaniu administracyjnym były: po pierwsze ostateczne ustalenie przez Prezesa UKE kwoty dopłaty za 2006 r. dla T. S.A. (obecnie O. S.A.) decyzją z dnia 24 maja 2011 r. utrzymaną w mocy decyzją Prezesa UKE z dnia 6 września 2011 r. W niniejszej sprawie organ, działając na podstawie art. 96 p.t., w związku z wnioskiem przyznał dopłatę do kosztów świadczenia w okresie od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych, przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej na rzecz T. S.A. (obecnie O. S.A.) w wysokości 744 838,18 złotych. Odnośnie wysokości tej kwoty decyzja organu jest ostateczna i prawomocna. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie również przyjął, że drugi etap działania Prezesa UKE dotyczył ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia Dopłaty 2006 oraz ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obwiązanych do udziału w pokryciu tejże dopłaty (art. 97, 98 ust. 1 i 2 p.t). Ostateczna decyzja organu w powyższym przedmiocie zapadła w dniu 10 października 2014 r. - a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 4267/14 oddalił skargi przedsiębiorców telekomunikacyjnych wniesionych na powyższą decyzję, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16 oddalił skargi kasacyjne złożone od wyroku sądu I instancji. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że prawomocnie ustalone zostało, iż strona skarżąca, tj. C. S.A. jest podmiotem obowiązanym do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, zaś wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 wyniósł 0,0018499671%. W świetle powyższych uwag jako oczywiście bezzasadny należało ocenić zarzut zawarty w punkcie trzecim petitum skargi kasacyjnej, wskazujący na ponowną potrzebę ustalenia, czy adresat decyzji wydanej w takim postępowaniu, jest "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" w rozumieniu definicji legalnej zawartej w art. art. 2 pkt 27 Prawa telekomunikacyjnego. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż trzeci etap procedury, którego dotyczy niniejsza sprawa polega jedynie na wyliczeniu kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2006 indywidualnie dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, tj. C. S.A. Kwota tego udziału dla strony skarżącej została prawidłowo ustalona w zaskarżonej decyzji i stanowi iloczyn jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 w wysokości 0,0018499671% i sumy przychodów, jaką strona skarżąca uzyskała w działalności telekomunikacyjnej w 2006 r., tj. kwoty 361 377 024,00 złotych, co dało kwotę 6685,36 złotych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że wskazane trzy etapy procedury dotyczącej Dopłaty 2006 są ze sobą powiązane, albowiem rozstrzygnięcie z danego etapu ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w kolejnym etapie. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż wskazuje na to systematyka przepisów art. 98 ust. 1-3 p.t., tj. umieszczenie ich w jednej jednostce redakcyjnej - w tym samym artykule. Tak więc, aby zachować zgodność z wymogami określonymi w art. 98 ust. 1-3 p.t. należy również zachować spójność ustaleń i rozstrzygnięć w sprawach dotyczących ustalenia udziału w dopłacie, tj. 1) decyzji o dopłacie 2) decyzji wskaźnikowej 3) decyzji indywidualnych, w tym zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji. Nie można zatem podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej wywodu, że istniały przeszkody do wszczęcia, prowadzenia i wydania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzji w przedmiocie ustalenia kwoty udziału skarżącej kasacyjnie Spółki w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy wyznaczonego. W tym zakresie prawidłowo odpowiedział WSA na analogiczny zarzut zawarty w skardze, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, decyzja w sprawie ustalenia Dopłaty za 2006 rok co do kwoty 744 838,18 zł była ostateczna i prawomocna zaś decyzja wskaźnikowa ostateczna, dlatego też organ był uprawniony wszcząć postępowanie i orzekać w sprawie wyliczenia kwoty udziału skarżącej w pokryciu Dopłaty 2006 r. Nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu wojewódzkiego w tym zakresie Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż na obecnym etapie postępowania nie ma uzasadnienia czynienie ponownych ustaleń czy skarżąca jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym i jaki dochód osiągnęła w 2006 roku. Kwestie te bowiem zostały rozstrzygnięte w ostatecznej, a obecnie i prawomocnej decyzji organu z dnia 10 października 2014 roku. Ponieważ z podniesionych powyżej względów zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 1000 zł stanowi zwrot kosztów za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnika organu, który prowadził sprawę już przed WSA, a także z tytułu uiszczonej opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia.