II SA/Sz 744/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dnia 12 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C.-K. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi Pismem z dnia 9 czerwca 2016 r. A. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XXVI/362/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 486) skargę na przepis aktu prawa miejscowego podjęty przez organ samorządu województwa w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu ww. organu do usunięcia naruszenia prawa, wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone danym przepisem. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, z. 3, poz. 60) wyjaśnił, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest bezskuteczność wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Jakkolwiek uchwała ta dotyczy skargi wniesionej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), to niewątpliwie mając na uwadze tożsamość rozwiązań legislacyjnych w ustawie o samorządzie województwa w tym zakresie, należy uznać, że stanowisko NSA zawarte w tej uchwale zachowuje aktualność również w niniejszej sprawie. Mając na uwadze pogląd wyrażony w powyższej uchwale NSA stwierdzić trzeba, że termin do wniesienia skargi na uchwałę sejmiku województwa określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, skarżąca wskazała, że wniesienie skargi poprzedzone zostało wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, co potwierdzone zostało kserokopią wezwania z dnia 12 kwietnia 2016 r. Wskazać należy, co zostało ustalone na podstawie akt o sygn. II SA/Sz 509/16, że pismem z dnia 6 kwietnia 2016 r. A. C. wniosła do tut. Sądu skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XXVI/362/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie, która to uchwała jest także przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie. Wyżej wymieniona skarga z dnia 6 kwietnia 2016 r. została prawomocnym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. odrzucona przez Sąd. Analiza dokumentów zebranych w aktach sprawy o sygn. akt II SA/Sz 509/16 prowadzi do wniosku, że skarżąca w przedmiocie uchwały stanowiącej przedmiot niniejszej skargi złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa już w dniu 27 stycznia 2016 r., wobec czego złożenie ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 12 kwietnia 2016 r., na co powołuje się w niniejszej sprawie, nie jest dopuszczalne. Czynność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością wywołującą skutki prawne, dlatego nie może być przez stronę powtarzana, a jako skuteczną traktować należy pierwszą z dokonanych czynności, zatem wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa z 12 kwietnia 2016 r. było nieskuteczne i niedopuszczalne. Zwrócić uwagę należy, że przyjęcie, iż wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa może być przez stronę składane wielokrotnie, stawiałoby wzywającego w bardziej uprzywilejowanej pozycji od innych wnoszących skargi podmiotów. Jednokrotna możliwość składania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi gwarancję stabilności obrotu prawnego i jasnych zasad postępowania. Stawiając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa obok innych środków odwoławczych, takich jak odwołanie czy zażalenie, zwrócić uwagę należy, że traktować trzeba je w taki sam sposób, nie ma bowiem podstaw do uprzywilejowania tego właśnie środka odwoławczego względem innych. Stanowisko powyższe ugruntowane zostało na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (vide: postanowienia NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06 czy z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 754/08, LEX nr 506026; a także postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, np. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09). Stwierdzić zatem należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz, a skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona, wobec czego należy orzec o jej odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygając o zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2 sentencji orzeczenia), postanowiono zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.