I SA/Ke 423/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skarg J..W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009 r. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. oddala skargi. 1. Decyzje organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Busku – Zdroju z [...] r. nr [...] w sprawie określenia J.W. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. w wysokości 116.787 zł; decyzjami z [...] r. nr [...] i nr 2601-PT-2.4213.3.2015 uchylił decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Busku – Zdroju z [...] r. odpowiednio [...]i nr [...] w sprawie określenia J.W. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług odpowiednio za lipiec 2009 r. w wysokości 2488 zł i za maj 2009 r. w wysokości 29.739 zł i określił to zobowiązanie w kwotach za lipiec 2009 r. – 72 zł, za maj 2009 r. – 28.201 zł. 1.2. W uzasadnieniach wskazano, że kontrola prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r. przeprowadzona w firmie J.W. - Zakład Instalatorstwa Elektrycznego i Telekomunikacyjnego w Busko-Zdroju wykazała, że w obrocie prawnym istniały dwie umowy najmu dotyczące tego samego lokalu użytkowego położonego w B.-Z. przy ul. B.W. 31 zawarte pomiędzy podatnikiem, a WF.. sp. z o.o. z W.K. (Spółka) - reprezentowaną przez W.H. - prezesa zarządu, z tego samego dnia i z mocą obowiązywania od tego samego dnia, z których wynikają różne kwoty czynszu najmu lokalu użytkowego, tj. czynsz miesięczny 13.980 zł netto, o pow. 597 m2 oraz 2000 zł netto, bez podania powierzchni użytkowej. Umowy te zostały zawarte na czas określony, tj. 5 lat i zostały podpisane przez: J.W. - Wynajmujący oraz W.H. - Najemca. W trakcie kontroli podatnik przedłożył ponadto kopie faktur za wynajem przedmiotowego lokalu na wartość netto 3000 zł VAT 660 zł za okres od czerwca 2009 r. do października 2012 r. Czynności sprawdzających w Spółce dokonano z kolei na podstawie dokumentów przekazanych przez Biuro Rachunkowe P.sp. z o.o., z których wynika, że Spółka księgowała kwoty 3000 zł miesięcznie za okres czerwiec - grudzień 2009 r. Ponadto ustalono, że w Spółce nie były prowadzone kontrole podatkowe, adres siedziby firmy ul. N. 5F lok. C73, 05-552 W. K. znany jako "wirtualne biuro rachunkowe", brak danych adresowych prezesa spółki W.S.. Brak również możliwości ustalenia miejsca pobytu przedstawicieli spółki. 1.3. W świetle powyższych ustaleń przeprowadzono postępowanie, w ramach którego dążono do ustalenia waloru wiarygodności jednej z umów, jak również ustalenia średnich rynkowych kwot czynszu lokali użytkowych. Dla ustalenia średnich rynkowych kwot czynszu lokali użytkowych posłużył się metodą porównawczą wewnętrzną oraz zewnętrzną. W toku prowadzonego postępowania podatkowego uzyskano dane porównawcze, tj. ustalono średnie rynkowe kwoty czynszu lokali użytkowych. Podczas kontroli podatkowej ustalono wysokość czynszu z najmu lokali użytkowych na podstawie kwot płaconych podatnikowi w roku 2009 przez pozostałych najemców lokali znajdujących się w budynku w B.-Z. przy ul. B.W. 31, gdzie średnia cena najmu wynosi 35,64 zł/m2. Przeanalizowano ponadto kwoty czynszu uzyskiwane przez innych wynajmujących w lokalach użytkowych znajdujących się na tej samej ulicy w B.-Z. w tym samym okresie - uzyskano średnią cenę najmu za 1 m2 32,37 zł. W świetle powyższego stwierdzono, że średnie ceny czynszu za wynajem lokali są znacznie wyższe, odbiegają od ceny wynikającej z tytułu najmu lokalu dla Spółki i tym samym kwoty zaewidencjonowane przez podatnika w księgach z tytułu najmu lokalu dla Spółki są zaniżone. 1.4. Mając na względzie stwierdzone w toku postępowania nieprawidłowości organ stwierdził nierzetelność ksiąg podatkowych - ewidencji sprzedaży VAT za grudzień, lipiec i maj 2009 r. w zakresie ewidencjonowania przychodu z najmu odmawiając im w tej części mocy dowodowej. Organ odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. Organ dał wiarę umowie najmu, w której kwotę czynszu określono na 13.980 zł. Cena 1 m2 wynajmowanej powierzchni wynosi 23,41 zł, a więc jest ona zbliżona do wysokości cen stosowanych przez podatnika w stosunku do innych najemców, do cen stosowanych przez innych podatników na terenie Buska - Zdroju. Dodatkowo organ wskazał, że dokument przedstawiony przez podatnika w postaci umowy najmu, gdzie najemca jest zobowiązany płacić czynsz miesięczny 2000 zł netto budzi wątpliwości w zakresie jej szaty graficznej. Pierwsza karta tej umowy różni się od drugiej karty, na której widnieją podpisy wynajmującego i najemcy, jakby edycja ich nastąpiła na różnych urządzeniach (drukarkach). Brak jest również wskazania powierzchni użytkowej dla poszczególnych lokali, co stanowi podstawowy element, przy zawieraniu umów najmu lokali. Podatnik w umowach najmu z każdym innym najemcą uwidaczniał wielkość powierzchni użytkowej. 1.5. Organ wskazał na zeznania świadków A. i P.W. na okoliczność określenia wysokości czynszu uzyskiwanego z wynajmowanego dla Spółki lokalu, przesłuchanych na wniosek podatnika. A.W. wskazał m.in., że jako przedstawiciel Zakładu Instalatorstwa Elektrycznego i Telekomunikacyjnego przyjmował czynsz z tytułu najmu lokalu od WF.. sp. z o.o. Spółka ta płaciła czynsz taki jak wynika z faktury. Na pytanie w jaki sposób były określane wysokości czynszu dla WF.. sp. z o.o. oraz pozostałych wynajmujących udzielił odpowiedzi, że "WF.. była jako pierwsza zainteresowana wynajmem lokalu, budynek był realizowany przez jakiś czas, oni byli pierwsi, więc nie brano pod uwagę powierzchni lokalu, chcieli przyciągnąć ludzi. Później pojawili się kolejni klienci i z nimi mogli negocjować już wyższe stawki. W odpowiedzi na pytanie: dlaczego kwota czynszu dla WF.. jest rażąco niższa w porównaniu do pozostałych podmiotów wynajmujących lokale, A.W. odpowiedział, że "nie zajmowaliśmy się wynajmem lokali wcześniej nasz budynek nie jest w atrakcyjnej lokalizacji. Sklepem chińskim chcieliśmy przyciągnąć klientów i tym sposobem pojawili się kolejni kontrahenci — bank, Warta, kosmetyczka i inni. Klientów było więcej, więc mogliśmy wynegocjować cenę". P.W. nie wyjaśnił natomiast jaką wysokość czynszu płaciła Spółka. Rola świadka ograniczyła się jedynie do jednorazowego przyjęcia kwoty pieniędzy, którą wskazał mu brat. Nie wystawiał żadnych dokumentów, zajmował się tym brat. Organ podkreślił, że P. i A.W. są synami podatnika i braćmi. Treść zeznań zarówno P. W. jak również A. W. może być zatem kształtowana powyżej wskazanymi powiązaniami. W związku z czym organ nie dał wiary zeznaniom P. W. oraz A. W. w świetle całego materiału dowodowego. 1.6. Odnosząc się do kwestii odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka W.S., organ wskazał na postanowienie z 17 lipca 2014 r. Brak wskazania adresu zamieszkania świadka, doprecyzowania tez dowodowych, brak wskazania konkretnych okoliczności faktycznych, które mogłyby zostać udowodnione, jak również brak argumentacji wspierającej te tezy sprawił, że tak sformułowany wniosek dowodowy nie mógł być uwzględniony. 1.7. Organ stwierdził ponadto, że zarzut pełnomocnika, iż decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo z powodu braku jej doręczenia pełnomocnikowi jest bezzasadny. Wskazał w tym zakresie na treść złożonego w sprawie pełnomocnictwa z 19 marca 2014 r., z którego wynika upoważnienie do reprezentowania w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 do grudnia 2012 dwóch pełnomocników, tj. doradców podatkowych P. Z. i G. G. oraz brzmienie przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 136, art. 145 § 2, art. 145 § 3. 1.8. Uzasadniając rozstrzygnięcia za lipiec i maj 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że stanowiły, w świetle treści art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, następstwo rozstrzygnięć odpowiednio za czerwiec i 2009 r. Organ odwoławczy był zobligowany do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji za te miesiące, które określały nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy i umorzenia postępowania w sprawie. Organ przedstawił przy tym sposób obliczenia należnego podatku. 1.9. W kwestii przedawnienia określonych zobowiązań podatkowych, organ wskazał, że w stosunku do podatnika prowadzono postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr SM 6/1113/14 i 16 grudnia 2014 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego. Doręczenie podatnikowi zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego nastąpiło 31 grudnia 2014 r. w trybie doręczenia zastępczego. Mając na względzie przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za grudzień, lipiec i maj 2009 r. został przerwany w 31 grudnia 2014 r. i biegnie on na nowo od tego dnia. 2. Skargi do Sądu 2.1. Na powyższe decyzje podatnik złożył skargi do Wojewódkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. 2.2. W uzasadnieniu strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu w przedmiocie odrzucenia wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka - W.S., Podniósł, że istotą sporu jest wysokość czynszu określonego w umowie między stronami, i nie można pominąć kwestii wyjaśnienia ile faktycznie płacił najemca. Nieprawdziwe również jest stwierdzenie, że P.W. nie wyjaśnił jaką wysokość czynszu płaciła Spółka, skoro zeznał, że brat poinformował go że przyjdzie przedstawiciel w/w firmy i zapłaci czynsz miesięczny, będzie to kwota 3000 zł. Kwotę czynszu w wysokości 3000 zł miesięcznie potwierdził również A.W.. Kwota ta również, znajduje potwierdzenie w wystawionych przez stronę i zaksięgowanych u najemcy fakturach. W świetle powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej w K. błędnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy. 2.3. Zdaniem skarżącego, że organy naruszyły art. 199 a ust. 3 i art. 197 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe nie są uprawnione do badania i oceny stosunków prawnych pomiędzy stronami umów cywilnych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ kwestionując wiarygodność umów winien wystąpić do sądu powszechnego zgodnie z art. 199 a ust. 3 Ordynacji podatkowej, czego nie uczynił. Uzasadniając naruszenie art. 197 Ordynacji podatkowej wskazano, że organ podatkowy zakwestionował, pomimo braku w tym zakresie wystarczającej wiedzy, jedną z umów, z uwagi na wątpliwości w zakresie szaty graficznej. Wskazano na decyzję Prokuratury Rejonowej w B.-Z., która nie znalazła podstaw do wszczęcia śledztwa. 2.4. W ocenie strony Dyrektor Izby Skarbowej w K. winien stwierdzić niedopuszczalność wniesionych odwołań w związku z tym, że decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.-Z. nigdy nie weszły do obrotu prawnego, bowiem nie zostały prawidłowo doręczone powołanemu do sprawy pełnomocnikowi. Skarżący wskazał na wyrok sądu WSA w K. w sprawie I SA/Ke 278/13, 2.5. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie skarg. 2.6. Na rozprawie 3 listopada 2016 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Ke 423/16, I SA/Ke 424/14, I SA/Ke 426/16 i prowadzić je pod wspólną syg. I SA/Ke 423/16. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Przedmiot sprawy dotyczy kwestii oceny prawidłowości określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień, lipiec i maj 2009 r. Na wstępie należy odnieść się do kwestii możliwości procedowania w sprawie przez organ drugiej instancji. Okres przedawnienia omawianych zobowiązań podatkowych rozpoczął swój bieg 1 stycznia 2010 r., a zakończył 31 grudnia 2014 r. (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2004.54.535 ze zm.) dalej "ustawa o VAT"), natomiast decyzje organu drugiej instancji zostały wydane [...] r., tj. po wskazanym terminie przedawnienia. Organ prawidłowo stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie taka możliwość istnieje (pkt 1.9.). Na bieg terminu przedawnienia mają bowiem wpływ instytucja przerwania oraz zawieszenia biegu tego terminu, która wystąpiła w niniejszej sprawie. Bieg terminu przedawnienia, został skutecznie przerwany 16 grudnia 2014 r., na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, o czym skarżący został zawiadomiony przed upływem terminu przedawnienia, tj. 31 grudnia 2016 r. Zgodnie z powołaną regulacją bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. 3.3. Powyższe oznacza, że możliwe jest przejście do dalszej oceny legalności decyzji. Określenie skarżącemu wyżej wymienionych zobowiązań podatkowych było konsekwencją niezaewidencjonowania przez podatnika przychodów wynikających z umowy najmu zawartej ze Spółką oraz zaniżenia VAT należnego. Organ ustalił bowiem, że skarżący z tytułu czynszu za wynajem Spółce lokalu położonego w B. – Z. przy ul. B.W. 21 ewidencjonował w grudniu, lipcu i maju 2009 r. kwotę 3000 zł netto i 660 zł VAT, zamiast kwoty 13.980 zł z tego VAT 3075,60 zł. Wskazanych ustaleń dokonano w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania spełniającego wymogi z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Na potwierdzenie, że skarżący nie zaksięgował wszystkich przychodów z tytułu ww. usług organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Potwierdzeniem stanowiska organu jest przede wszystkim umowa najmu przedmiotowego lokalu z 1 października 2008 r. zawarta pomiędzy skarżącym, a Spółką, w której w § 3 zawarto zapis, że najemca jest zobowiązany płacić czynsz miesięczny 13.980 zł netto, o pow. 597 m². Wprawdzie w obrocie prawnym istniała druga umowa z tej samej daty określająca czynsz na kwotę 2000 zł, bez podania powierzchni użytkowej, to jednak organ wykazał, że wiarygodna jest pierwsza z ww. umów. Wiarygodność tę potwierdzają przede wszystkim ustalone przez organ średnie rynkowe kwoty czynszu. Ceny te odbiegają od ceny wynikającej z drugiej z wyżej wymienionych umów, tj. są znacznie wyższe, co organ szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu decyzji, stosując metodę porównawczą wewnętrzną i zewnętrzną (pkt 1.3. i 1.4.). Dodatkowo potwierdzeniem prawidłowości stanowiska organu jest kwestia szaty graficznej umowy określającej czynsz na kwotę 2000 zł oraz okoliczność, że nie podano w niej powierzchni użytkowej wynajmowanego lokalu, podczas gdy w umowach z każdym innym najemcą powierzchnia ta jest podawana. W tym zakresie, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 197 Ordynacji podatkowej i nie skorzystanie z wiadomości biegłego przy stwierdzeniu, że jedna strona umowy różni się od drugiej, należy wskazać, że zarzut te jest nieuzasadniony. Stwierdzenie, że szata graficzna jednej strony umowy jest inna niż drugiej nie wymaga wiadomości specjalnych, co oznacza że organ mógł samodzielnie, we własnym zakresie dokonać takiej oceny. Istotne przy tym jest, że wskazana uwaga niejako uzupełnia stanowisko organu w sprawie i nie stanowi głównego argumentu, na podstawie którego organ odmówił wiarygodności drugiej z ww. umów. Wbrew twierdzeniom skargi organ nie pominął zeznań A. i P. W., jednak ocenił je jako niewiarygodne, co uzasadnił (pkt 1.5.). Zdaniem Sądu dokonana ocena dowodów, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. 3.4. W konsekwencji powyższych ustaleń organ prawidłowo stwierdził, że prowadzona przez skarżącego ewidencja sprzedaży VAT za grudzień, lipiec i maj 2009 r. w zakresie ewidencjonowania przychodu z najmu, prowadzona była w sposób nierzetelny. Stosownie bowiem do art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej księgi podatkowe uważa się za rzetelne jeżeli dokonywane w nich wpisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. W niniejszej sprawie, jak prawidłowo ustalił organ, w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego wpisy te w zakresie uzyskiwanego przychodu z najmu, nie były zgodne z przychodem uzyskiwanym w rzeczywistości. Dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły z kolei organowi na określenie podstawy opodatkowania. Stąd organ uprawniony był do odstąpienia od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, co prawidłowo uczynił mając na uwadze art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stosownie do powołanej regulacji organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. 3.5. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie miał ponadto zarzut nie uwzględnienia przez organ dowodu z przesłuchania w charakterze świadka prezesa Spółki W.S.. W tym zakresie Sąd w całości podziela argumentację Dyrektora Izby Skarbowej w K., zawartą w postanowieniu z 17 lipca 2015 r. o odmowie przeprowadzenia ww. dowodu. Dodać przy tym należy, że samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Nakaz taki nie wynika z brzmienia art. 188 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyroki NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1313/08 i z 5 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1892/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie istotne jest, że wniosek dowodowy powinien byś na tyle precyzyjny, aby wynikało z niego, że przeprowadzenie dowodu może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Powinien zatem zawierać wskazanie tezy dowodowej i wspierającej ją argumentacji tak, aby zgodnie z powołanym artykułem, można było ocenić czy przedmiotem dowodu są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy oraz czy nie zostały już udowodnione wystarczająco innym dowodem (wyroki NSA z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt I FSK 424/08, lex nr 515603; z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 569/08, lex nr 555534; z 13 maja 2009 r. sygn. akt II FSK 211/08, lex nr 547031). Dodatkowo, w przypadku żądania przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka wnioskodawca powinien precyzyjnie określić dane świadka, w tym adres jego zamieszkania czy pobytu. Sąd podziela stanowisko organu, że składane przez stronę w postępowaniu podatkowym wnioski dowodowe o przesłuchanie wskazanych w nich świadków nie spełniały powyższych warunków (pkt 1.6.). 3.6. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 199 a ust. 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli w toku postępowania pojawią się wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. W niniejszej sprawie organ nie kwestionował istnienia pomiędzy stronami stosunku najmu przedmiotowego lokalu, lecz kwotę czynszu jaką od najemcy otrzymywał skarżący. W takiej sytuacji powołana regulacja nie ma zastosowania. 3.7. Wymaga ponadto wyjaśnienia, że wbrew twierdzeniom skarżącego decyzje organu pierwszej instancji zostały doręczone prawidłowo, jednemu z pełnomocników ustanowionych przez skarżącego. Ze znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa jednoznacznie wynika, że podatnik upoważnił dwóch doradców podatkowych i zakres czynności objętych tym pełnomocnictwem dla obu pełnomocników jest taki sam. Jednocześnie skarżący nie wyznaczył pełnomocnika do doręczeń i nie odwołał żadnego z ww. pełnomocnictw. Stosownie do art. 101 § 1 K.c. w zw. z art. 138 o Ordynacji podatkowej pełnomocnictwo może być w każdym czasie odwołane, chyba że mocodawca zrzekł się odwołania pełnomocnictwa z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Zgodnie natomiast z art. 138 g Ordynacji podatkowej ustanawiając więcej niż jednego pełnomocnika o tym samym zakresie działania lub ustanawiając pełnomocnika ogólnego oraz szczególnego w tej samej sprawie, strona wskazuje organowi jednego z nich, jako pełnomocnika do doręczeń. W razie niewyznaczenia pełnomocnika do doręczeń, o którym mowa w art. 138 g, organ podatkowy doręcza pisma jednemu z pełnomocników (art. 145 § 3 Ordynacji podatkowej). Dodatkowo należy wskazać, że przywołany przez skarżącego w skargach wyrok WSA w K. I SA/Ke 278/13 zapadł w sprawie, w której ustalony stan faktyczny jest zupełnie inny niż w niniejszej. 3.8. Podsumowując stwierdzić należy, że podczas rozpatrywania niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. Organy zebrały potrzebny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzyły. Dokonały wszechstronnej jego oceny. Wobec dokonanych ustaleń uprawnione stały się twierdzenia Dyrektora Izby Skarbowej w K., że skarżący w grudniu, lipcu i maju 2009 r. prowadził nierzetelnie ewidencje sprzedaży. W kontekście całej sprawy nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz właściwie je zastosował. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości, na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, określono skarżącemu za grudzień 2009 r., prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz za lipiec i maj 2009 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. 3.9. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.