III SA/Gl 987/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r nr [...] . Dyrektor Izby Celnej w K. na podstawie art. 228 § 1 pkt 1, art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015r. poz.613 z późn. zm.) stwierdził niedopuszczalność zażalenia pełnomocnika "A" Sp. z o.o. radcy prawnego W. Z. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z dnia [...] r. o pozostawieniu pisma z [...] r. " pismo w sprawie czynności nazwanych kontrolą " bez rozpatrzenia. Stan sprawy jest następujący: Naczelnik Urzędu Celnego w R. w dniu [...] r. przeprowadził w lokalu [...] w T. , ul. [...] kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.: Dz. U. z 2016., poz. 471). Kontrola została zakończona doręczeniem protokołu z dnia 18stycznia 2016 r. W dniu 01.02.2016 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w R. Spółka z o.o. "A" reprezentowana przez radcę prawnego W. Z. wniosła " pismo w sprawie czynności nazwanych kontrolą". W piśmie Spółka stwierdza, że czynności przeprowadzone w dniu 14.01.2016 r. w lokalu [...] w T. były pozbawione oparcia w prawie, bowiem w lokalu tym Spółka z o.o. "A" prowadzi legalną działalność gospodarczą na podstawie ustawy z dnia 02.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, polegającą na gospodarczej eksploatacji automatów. Spółka stwierdziła, że prowadząc swoją działalność w warunkach swobody gospodarczej odrzuca w całości protokół kontroli z dnia 14.01.2016 r., albowiem twierdzenia w nim zawarte nie znajdują oparcia w okolicznościach sprawy tak faktycznych jak i prawnych i wezwała organ celny do niezwłocznego zwrotu stanowiących jej własność rzeczy, zatrzymanych dnia 14.01. 2016 r. w lokalu przy ul. [...] w T. . Naczelnik Urzędu Celnego w R. pismem nr [...] z dnia 10.02.2016 r. wezwał radcę prawnego W. Z. do przedłożenia pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa, informując, że zgodnie z art. 138c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., dalej: Ordynacja podatkowa) pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę i dane identyfikujące pełnomocnika, a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny. W odpowiedzi na wezwanie radca prawny W. Z. przedłożył w dniu 26.02.2016 r. pełnomocnictwo szczególne i poinformował, że obecnie nie posiada skrzynki pocztowej, za pośrednictwem której organy administracji publicznej mogłyby przesyłać jakąkolwiek korespondencję i prosi o przesyłanie wszelkiej dokumentacji tradycyjną drogą pocztową. Wobec braku wymaganego adresu elektronicznego Naczelnik Urzędu Celnego w R. pismem z dnia [...] r. wezwał do uzupełnienia pełnomocnictwa i wskazania adresu elektronicznego pełnomocnika. Radca prawny W. Z. pismem z dnia 14.03.2016 r. ponownie poinformował, że nie ma skrzynki pocztowej i prosi o przesyłanie wszelkiej dokumentacji tradycyjną drogą pocztową. Naczelnik Urzędu Celnego w R. postanowieniem nr [...] z dnia 21.03.2016 r. ze względu na nieuzupełnienie pełnomocnictwa szczególnego o adres elektroniczny radcy prawnego reprezentującego Spółkę pozostawił pismo Strony z dnia 28.01.2016 r. bez rozpatrzenia. Postanowienie zostało doręczone na adres Spółki z o.o. "A" w dniu 30.03.2016 r., z pominięciem pełnomocnika. Na postanowienie pełnomocnik Spółki, działający na podstawie kwestionowanego pełnomocnictwa, złożył w ustawowym terminie zażalenie pismem z dnia 31.03.2016 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez jego całkowicie bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy wystąpienie Strony było wolne od jakichkolwiek braków formalnych. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Na wstępie wskazał iż stosownie do art. 239 Ordynacji podatkowej w sprawach nieuregulowanych w dziale IV rozdziale 16 Ordynacji podatkowej regulującym zażalenia, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Na mocy odesłania z art. 239 Ordynacji podatkowej w badaniu wstępnym zażalenia stosuje się przepis art. 228 Ordynacji podatkowej. Na podstawie tego przepisu badaniem wstępnym obejmuje się: dopuszczalność zażalenia (podmiotową i przedmiotową), terminowość wniesienia zażalenia, wypełnienie przez zażalenie warunków wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej dotyczących zawartości merytorycznej zażalenia. Wynik negatywny badania wstępnego zażalenia obliguje organ do wydania postanowienia odpowiednio stwierdzającego: niedopuszczalność zażalenia, uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia, pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym (np.: brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia orzeczenia), jak również podmiotowym (np.: brak zdolności do czynności prawnych, wniesienie zażalenia w imieniu Strony przez osobę nieuprawnioną). Wśród przyczyn o charakterze przedmiotowym skutkujących niedopuszczalnością zażalenia wymienia się także sytuację, gdy postanowienie nie weszło do obrotu prawnego z uwagi na jego nie doręczenie. Zgodnie z art. 138a § 1 Ordynacji podatkowej strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne lub do doręczeń (art. 138a § 2). Stosownie do art. 138b Ordynacji podatkowej pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta - numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny ( art. 138c § 1). W myśl art. 138e § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone ustnie do protokołu. Wzory pełnomocnictwa szczególnego (PPS-1) oraz zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tego pełnomocnictwa ( OPS-1) określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. ( Dz. U. z 2015 r., poz. 2330). W pozycji 44 pełnomocnictwa podaje się adres elektroniczny . Dyrektor Izby Celnej w K. stanął na stanowisku, że brak wskazania przez pełnomocnika zawodowego w pełnomocnictwie adresu elektronicznego tj. adresu na ePUAP nie daje podstaw do zastosowania art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, mimo obowiązku podawania w pełnomocnictwie adresu elektronicznego. Brak adresu elektronicznego nie uniemożliwia kontaktu z pełnomocnikiem profesjonalnym, jeśli wskazał on adres do doręczeń i nie uniemożliwia nadania sprawie dalszego biegu, choć nie jest możliwe doręczenie w trybie art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnictwa, w których nie wskazano adresu elektronicznego i z tego powodu są wadliwe nie mogą być pomijane. Skuteczności tych pełnomocnictw nie można kwestionować i traktować ich tak, jak pełnomocnictwa zawierające nieuzupełnione braki formalne. Brak adresu na ePUAP powinien skutkować doręczaniem korespondencji pełnomocnikowi w formie pisemnej. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym. Wobec tego wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi a nie stronie. Przepis art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej nie dopuszcza w tym zakresie żadnych wyjątków. W związku z tym i zgodnie z zasadą oficjalności organy prowadzące postępowanie bezwzględnie zobowiązane są do doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Ponadto zgodnie z orzecznictwem oraz ugruntowanym poglądem doktryny termin do wniesienia odwołania (zażalenia ) przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej decyzja została doręczona stronie. Taki sam skutek wywołuje sytuacja, w której pismo organu doręczono pełnomocnikowi, a dopiero potem stronie. Strona postępowania administracyjnego, ustanawiająca pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa. Organ administracji, który pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony, jaka powinna uzyskać w państwie prawa (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 09 września 1993 r., sygn. akt III ARN 45/93, OSNC 1994 r., nr 5, poz. 112). Nakaz doręczania decyzji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi ma charakter bezwzględny, kategoryczny i uniwersalny, nie pozwalający na różnicowanie ocen, w zależności od okoliczności sprawy i ewentualnego wpływu wadliwego doręczenia na wynik sprawy. Doręczenie decyzji stronie zamiast pełnomocnikowi może wobec tego mieć charakter wyłącznie informacyjny, a nie procesowy, ze wszystkimi skutkami z tego wynikającymi ( wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 1106/15). Czynność ta wywołuje jedynie ten skutek, że strona zostaje poinformowana o treści pisma (orzeczenia). Natomiast skutki prawne związane z doręczeniem rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma (orzeczenia) ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. Doręczenie decyzji stronie, jeżeli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika jest bezskuteczne. W konsekwencji, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. , doręczenie postanowienia z pominięciem ustanowionego przez Stronę pełnomocnika skutkuje brakiem związania wydanym rozstrzygnięciem zarówno Strony jak i organu. Ponieważ nieprawidłowo doręczone postanowienie nie wywołało skutków prawnych, gdyż nie funkcjonuje ono w obrocie prawnym, nie jest możliwe skuteczne jego zaskarżenie w ramach postępowania zażaleniowego. Z tych też względów Dyrektor uznał, że skoro nie nastąpiło prawidłowe doręczenie postanowienia pełnomocnikowi Strony, nie może on zainicjować trybu zażaleniowego w odniesieniu do nieistniejącego jeszcze w obrocie prawnym postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik postawił organowi odwoławczemu zarzuty rażącego naruszenia art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego oczywiście bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy zażalenie Strony z dnia 31.03.2016 roku było bez wątpienia formalnie prawidłowe, a zatem powinno zostać merytorycznie rozpoznane. W konsekwencji postawionego zarzutu pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i o przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do dalszego prowadzenia a to merytorycznego rozstrzygnięcia i o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie, z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. W doktrynie wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych (por. C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). W ocenie organu zasadność stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wynikała z faktu wystąpienia drugiej ze wskazanych przyczyn niedopuszczalności i związana jest z brakiem przedmiotu zaskarżenia. Dyrektor Izby Celnej w K. stanął na stanowisku, że brak wskazania przez pełnomocnika zawodowego w pełnomocnictwie adresu elektronicznego nie dawał podstaw do zastosowania przez organ I instancji art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, mimo istnienia takiego obowiązku w zakresie podawania w pełnomocnictwie adresu elektronicznego. Zdaniem Dyrektora pełnomocnictwo, w którym nie wskazano adresu elektronicznego i z tego powodu uznanie go za wadliwe nie może być pomijane w postępowaniu administracyjnym . W ocenie Dyrektora brak adresu elektronicznego powinien skutkować doręczaniem korespondencji pełnomocnikowi w formie pisemnej. Zatem, gdy strona ustanowiła pełnomocnika wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. W konsekwencji, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. , doręczenie postanowienia z pominięciem ustanowionego przez Stronę pełnomocnika skutkuje brakiem związania wydanym rozstrzygnięciem zarówno Strony jak i organu. Ponieważ nieprawidłowo doręczone postanowienie nie wywołało skutków prawnych, gdyż nie funkcjonuje ono w obrocie prawnym, nie jest możliwe skuteczne jego zaskarżenie w ramach postępowania zażaleniowego. W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego wniesienie zażalenia od postanowienia z dnia [...] r. było niedopuszczalne. W ocenie Sądu stanowisko organu, na tle ustalonego i niekwestionowanego przez strony stanu faktycznego, zajęte w zaskarżonym postanowieniu nie znajduje uzasadnienia w przepisach Ordynacji podatkowej. W konsekwencji organ naruszył art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego bezpodstawne zastosowanie. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, skarżąca na druku PPS- 1 w dniu 26.01.2016r. udzieliła radcy prawnemu W. Z. pełnomocnictwa szczególnego do sprawy należącej do właściwości organu podatkowego prowadzonej pod nr [...] , przy czym nie zawierało ono adresu elektronicznego pełnomocnika. Organ I instancji uznając pełnomocnictwo za wadliwe z racji braku wskazania w nim adresu elektronicznego pełnomocnika, doręczył postanowienie z 21.03.2016r. o pozostawieniu pisma pełnomocnika w sprawie czynności nazwanych kontrolą spółce z o.o. "A" natomiast ustanowiony w sprawie pełnomocnik pismem z dnia 31.03.2016r. wniósł zażalenie. W ocenie Sądu w realiach omawianej sprawy nie sposób uznać, iż ze względu na fakt, że postanowienie pierwszej instancji nie zostało doręczone pełnomocnikowi spółki doszło do naruszenia dyspozycji art. 145 Ordynacji podatkowej. W myśl w/w przepisu, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. § 2. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Ustanawiając pełnomocnika strona najczęściej chroni się przed skutkami nieznajomości prawa, jeżeli zatem organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa (por. postanowienie SN z dnia 9 września 1993 r. w sprawie sygn. akt III ARN 45/93, OSNC 1994 r., nr 5, poz. 112). Podkreślenia wymaga przy tym, iż przepis art. 145 Ordynacji podatkowej ma na celu funkcję gwarancyjną dla ochrony interesów strony, która mając ustanowionego pełnomocnika i dokonując przez niego określonych czynności procesowych, nie może ponosić ujemnych konsekwencji prawnych z powodu braku doręczenia konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie ustanowionemu pełnomocnikowi. Skutkiem powyższego, jeżeli w danej sprawie miało miejsce doręczenie aktu samej stronie z pominięciem pełnomocnika, należy ocenić, czy pociągnęło ono dla strony ujemne skutki procesowe (p. postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2010 roku sygn. akt I OSK 1940/10). Jeżeli więc, spółka przekazała otrzymane postanowienie pełnomocnikowi, który wniósł w jej imieniu zażalenie, to zażalenie takie należy uznać za wniesione prawidłowo. Procedura regulując zasady działania organów administracji publicznej przy rozpatrywaniu spraw indywidualnych, chroni w ten sposób podmioty, których wynik postępowania dotyczy, przed arbitralnością organów władzy publicznej i dowolnością postępowania. Strona prowadzonego postępowania nie może doznać uszczerbku wskutek niewłaściwego, niezgodnego z prawem działania organu administracji publicznej. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych należało w tej sytuacji przyjąć, że jeżeli strona przekazała postanowienie pełnomocnikowi, a ten wniósł zażalenie w terminie, to brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości tego środka odwoławczego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że należy odróżnić brak doręczenia od doręczenia wprawdzie wadliwego, ale ostatecznie dokonanego (por. WSA w Warszawie w wyroku z 3 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 378/08, Lex Omega nr 477505), w szczególności wtedy, gdy środek odwoławczy zostanie złożony w terminie. Postanowienie zostało, zatem doręczone, mimo naruszenia art. 145 § 2 O.p. Podobnie w orzecznictwie oceniony został problem sytuacji odwrotnej, kiedy strona ustanowiła pełnomocnika w sposób skuteczny i z odpowiednim zakresem umocowania, a doręczenie zostało dokonano z jego pominięciem. Również wówczas przyjmuje się, że doręczenie, aczkolwiek z oczywistym naruszeniem art. 145 § 2 o.p., nastąpiło (tak NSA w wyroku z 19 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 283/07, Lex Omega nr 488005). W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę uznać należy, iż postanowienie z 21.03.2016r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia pisma pełnomocnika strony z 28.01.2016r. "w sprawie czynności nazwanych kontrolą" weszło do obrotu prawnego i w konsekwencji nie można twierdzić, iż wniesione zażalenie było niedopuszczalne. Stanowisko Dyrektora Izby Celnej zajęte w zaskarżonym postanowieniu, jest niekorzystne dla strony skarżącej, bowiem wbrew celowi unormowania zawartego w art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, powoduje pogorszenie jej sytuacji procesowej. Zdaniem Sądu okoliczność, że doręczenie można zakwalifikować jako wadliwe, dokonane z naruszeniem art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, nie może być utożsamiana z brakiem doręczenia. Podkreślić, bowiem należy, że doręczenie pisma stronie mimo, że ustanowiła ona pełnomocnika, nie może być uznane za skuteczne wtedy, gdy wywołuje dla niej ujemne skutki procesowe (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001 r. w sprawie I SA/Wr 2995/98 niepubl.; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 457). Oznacza to, że nawet przy dokonaniu oceny, że w sprawie doszło do wadliwego doręczenia zaskarżonego postanowienia, nie spowodowało to ujemnych skutków procesowych dla strony, która skorzystała ze stosownego środka zaskarżenia, wnosząc go we właściwym terminie. W tym czasie również mogła skonsultować się ze swoim pełnomocnikiem (por. podobne stanowisko - wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 maja 2005 r., I SA/Bd 130/05, POP 2006, z. 1, poz. 3, OSP 2006, z. 11, poz. 123). Końcowo wskazać należy, iż w wyroku z 16.10.2014r. sygn. akt II GSK 434/13 NSA przyjął, że wadliwość doręczenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary nie może być podstawą do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 239 o.p. skoro to postanowienie zostało doręczone Spółce, a Spółka w prawem określonym terminie za pośrednictwem pełnomocnika złożyła zażalenie. To stanowisko NSA skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela . W konsekwencji powyższego rozpoznając ponownie sprawę organ rozpozna merytorycznie zażalenie na postanowienie z 21.03.2016r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia pisma pełnomocnika strony z 28.01.2016r. "w sprawie czynności nazwanych kontrolą". W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.