II FSK 3688/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA del. Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1122/16 w sprawie ze skargi C. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 1 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 6 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1122/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej także jako "WSA" lub "Sąd pierwszej instancji") oddalił skargę C. L. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IS" lub "DIS") w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a także innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej zwana "CBOSA"). 2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącego (doradca podatkowy), który wystąpił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, na rozprawie, przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Wystąpił przy tym o dołączenie do akt przedmiotowej sprawy całości akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM 1/6537/15 przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US", "NUS" lub "Organ egzekucyjny". Autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "ppsa") postawił zaskarżonemu wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 151 ppsa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "kpa") w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej: "upea") poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji z 18 maja 2016 r.; 2) art. 151 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa w zw. z art. 54 § 5 upea w zw. z art. 68 ustawy z 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1269) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, gdy Skarżący wykazał, że skarga na czynności egzekucyjne została rozpatrzona przez niewłaściwy organ (przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., zamiast przez organ nadzoru – Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku), mimo że skarga na czynności egzekucyjne została wniesiona pismem z 30 grudnia 2015 r., a więc przed wejściem w życie zmiany przepisów dotyczących właściwości; 3) art. 151 ppsa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa w zw. z art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 72 § 1 – § 4 upea poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy Skarżący wykazał, iż skarga na czynność egzekucyjną zasługiwała na uwzględnienie, gdyż: - zajęcie wynagrodzenia za pracę jest nieprawidłowe pod względem formalnym (nie odpowiada formie przewidzianej w przepisach wykonawczych do upea), a także nie precyzuje egzekwowanego obowiązku; - zajęcie zostało dokonane w postępowaniu egzekucyjnym nieprawidłowo wszczętym i prowadzonym (brak doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego), które powinno być umorzone; 4) art. 151 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa w zw. z przepisami art. 124 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 54 § 1 i § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 upea poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy Skarżący wykazał, iż organy administracji obydwu instancji nie uzasadniły prawidłowo postanowień wydanych w niniejszej sprawie; 5) art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa w zw. z art. 54 § 1 i § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 upea poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku z 6 grudnia 2016 r., w którym Sąd I instancji błędnie ocenił, iż organy administracji obydwu instancji trafnie nie uwzględniły skargi na czynności egzekucyjne, podczas gdy w ocenie Skarżącego powinna być ona uwzględniona, gdyż: - zajęcie wynagrodzenia za pracę jest nieprawidłowe pod względem formalnym (nie odpowiada formie przewidzianej w przepisach wykonawczych do upea), a także nie precyzuje egzekwowanego obowiązku, - zajęcie zostało dokonane w postępowaniu egzekucyjnym nieprawidłowo wszczętym i prowadzonym (brak doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego), które powinno być umorzone. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżony wyrok odpowiada bowiem prawu, a zarzuty skargi kasacyjnej są bezpodstawne. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. 3.1. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 ppsa. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. 3.2. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i skoncentrować swoją uwagę na rozważaniach dotyczących oceny zarzutów postawionych zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji. 3.3. W świetle art. 176 ppsa skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom szczególnym, tzn. powinna zawierać dodatkowo m. in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustaw zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10). 3.4. Zarzuty skargi kasacyjnej w istocie dotyczą dwóch kwestii. Po pierwsze, zdaniem skarżącego organem właściwym do rozpatrzenia skargi na czynności egzekucyjne był organ nadzoru (Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku), a nie Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. (organ egzekucyjny). Skarga na czynności egzekucyjne została bowiem wniesiona pismem z 30 grudnia 2015 r., tj. przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów dotyczących właściwości. Po drugie, niewłaściwy organ egzekucyjny nieprawidłowo dokonał czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę. Przy czym istota tego zarzutu dotyczy nieprawidłowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego konsekwencją jest wadliwe dokonanie zajęcia, gdyż skarżący nie otrzymał tytułu wykonawczego. 4.1. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że na podstawie art. 39 ustawy z 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1269), przepis art. 54 § 5 upea otrzymał brzmienie "w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny" w miejsce zapisu "w sprawie skargi, o której mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ nadzoru". Z art. 68 tejże ustawy wynika jednak, że do postępowań wszczętych skargami i wnioskami złożonymi przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie regulują odrębnie instytucji wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w przeciwieństwie do wszczęcia egzekucji administracyjnej (art. 26 § 5 upea). Zgodnie zatem z art. 18 upea do wszczęcia postępowania egzekucyjnego stosować należy odpowiednio przepisy kpa. Postępowanie w sprawie skargi na czynności egzekucyjne inicjowane jest przez czynność procesową zobowiązanego, którą jest wniesienie skargi. Skarga na czynności egzekucyjne jest niewątpliwie podaniem, wobec czego do tej skargi stosować należy odpowiednio art. 61 § 3 i art. 63 § 1 kpa. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął zatem, że zgodnie z art. 61 § 3 kpa w związku z art. 18 upea dniem wszczęcia postępowania w sprawie ze skargi na czynności egzekucyjne jest dzień doręczenia żądania (skargi) organowi administracji publicznej. Skoro skarga została doręczona 7 stycznia 2016 r., to znaczy, że zastosowanie w sprawie ma art. 54 § 5 upea w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. W konsekwencji, organem właściwym w sprawie ze skargi na czynności egzekucyjne był organ egzekucyjny, a nie organ nadzoru. Tym samym za chybione Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej i argumentację z nimi związaną odnośnie do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa w zw. z art. 54 § 5 upea w zw. z art. 68 ustawy z 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1269). Skarga na czynności egzekucyjne została bowiem rozpatrzona przez właściwy organ egzekucyjny (przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.) zamiast przez organ nadzoru (Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku). Argumentacja kasatora opiera się na orzeczeniach sądów pierwszej instancji wydanych na tle innego stanu faktycznego i prawnego od tego, który występuje w realiach rozpoznawanej sprawy. W dodatku wyroki te zostały uchylone lub nie były poddane kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Argumentację kasatora należało zatem uznać za chybioną. 4.2. Przypomnieć należy, że 23 grudnia 2015 r. doręczono skarżącemu odpis zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Z treści skargi kasacyjnej wynika zaś, że opiera się ona na założeniu, iż zajęcie jest wadliwe, gdyż zobowiązany nie otrzymał odpisu tytułu wykonawczego przez co postępowanie egzekucyjne zostało nieprawidłowo wszczęte. Kwestia ta nie podlega jednak rozpoznaniu w trybie skargi na czynności egzekucyjne, na co trafnie wskazał zresztą autor skargi kasacyjnej odwołując się do innych spraw. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowi zatem w istocie polemikę ze stanowiskiem WSA wyrażonym w zaskarżonym wyroku, a także w innych orzeczeniach kwestionowanych przez skarżącego. Autor skargi kasacyjnej odwołuje się bowiem do innych postępowań dotyczących skarżącego, ale nie wyjaśnia jaki wpływ na wynik niniejszej sprawy mają wskazywane przez niego postępowania. Kwestionuje w istocie zasadność orzeczeń WSA w Gdańsku dotyczących innych spraw z jego skarg, które zostały oddalone jako niezasadne. Dla porządku wyjaśnić zatem należy, że wszystkie kwestionowane przez kasatora wyroki Sądu pierwszej instancji są prawomocne. Polemika z tymi wyrokami jest zatem oczywiście bezskuteczna. Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami rozpoznawanej sprawy nie może dokonywać oceny prawomocnego wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę zobowiązanego w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Dla porządku warto odnotować, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę zobowiązanego w przedmiocie zarzutów wyrokiem z 28 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 753/15 (CBOSA), wbrew kasatorowi uznał wniesienie przez zobowiązanego zarzutów za dopuszczalne. Wyrokiem z 28 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3406/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną C. L. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wyrokiem z 22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3818/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę C. L. w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego. Wyrokiem z 22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3827/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę C. L. o w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (zarzutu przedawnienia). Wyrokiem z 22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3898/17, Naczelny Sąd Administracyjny zaś oddalił skargę C. L. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Wyrokiem z 22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3825/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił natomiast skargę C. L. w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. 4.3. Dodać należy, że autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił należycie zarzutów naruszenia przepisów art. 72 § 1 - § 4 upea. Nie wykazał, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem tych przepisów. Nie wykazał nadto, że wskazywane przez kasatora naruszenie jest tego rodzaju, że powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał nawet przepisów wykonawczych naruszonych rzekomo przez sąd pierwszej instancji. Nie uzasadnił zarzutu dotyczącego naruszenia art. 239a Ordynacji podatkowej postawionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 8). W tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa w zw. z art. 54 § 1 i § 5 w zw. z art. 72 § 1 – § 4 upea wymykają się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podobnie jak i zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 ppsa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa w zw. z przepisami art. 124 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 54 § 1 i § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 upea. Wbrew stanowisku skarżącego nie wykazał on, że organy administracji obu instancji nie uzasadniły prawidłowo postanowień wydanych w niniejszej sprawie. Szczątkowe uzasadnienie skargi kasacyjnej w tym zakresie ma wyłącznie charakter sprawozdawczy, podobnie jak i znaczna cześć zarzutów omawianych w tym punkcie. 5.1. Zgodnie z art. 141 § 4 ppsa, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wyżej wymienionych warunków. Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 przyjmuje się, że art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to zatem po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (wyrok NSA z 2 lutego 2018 r., I FSK 16/18, CBOSA). Orzeczenie sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., II FSK 285/16, CBOSA). 5.2. W rozpoznanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził takich naruszeń. Przeciwnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom stawianym przez art. 141 § 4 ppsa, w szczególności zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także spójną i logiczną wypowiedź co do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia zarzutów skargi. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł nadto klarowne stanowisko co do oceny stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną. Zasadność merytorycznego stanowiska sądu pierwszej instancji nie może być zaś skutecznie podważana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem sądu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie WSA wskazał jaki stan faktyczny przyjął za podstawę swego rozstrzygnięcia, wyjaśnił także podstawę prawną rozstrzygnięcia. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 ppsa, gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. 5.3. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w wyroku z 22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3825/17, Naczelny Sąd Administracyjny szczegółowo odniósł się do argumentacji skarżącego, której istota sprowadza się do stwierdzenia, że z uwagi na brak doręczenia skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego przed końcem 2015 r., termin do wniesienia zarzutów nie rozpoczął biegu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie z oczywistych względów (oba wyroki zostały wydane tego samego dnia w tym samym składzie) podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku. Powtórzyć zatem należy, bez konieczności cytowania obszernych fragmentów uzasadnienia omawianego wyroku z 22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3825/17 (CBOSA), że nieprawidłowe jest założenie skarżącego, iż w postępowaniu egzekucyjnym w administracji termin do wniesienia zarzutów rozpoczyna się od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Nieprawidłowe w konsekwencji jest również założenie skarżącego, że środek egzekucyjny (zajecie wynagrodzenia) został zastosowany wadliwie z uwagi na nieprawidłowo wszczęte postępowanie egzekucyjne, gdyż skarżący rzekomo nie otrzymał odpisu tytułu wykonawczego. Również w tym zakresie stosowne rozważania zostały przedstawione w uzasadnieniu omawianego wyroku z 22 października 2019 r., II FSK 3825/17. Brak doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego nie wpływa na ważność dokonanych czynności egzekucyjnych (por. pkt 1 i 4 w Komentarz do art. 32 w P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. VIII, publ. SIP LEX, WK 2018). 6. W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zaś zgodnie z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa.