II SAB/Łd 271/16

Dnia 14 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi U. Z. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania i użytkowania budynku mieszkalnego 1. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej U. Z. sumę pieniężną w kwocie 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej U. Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 13 listopada 2015 roku U.Z. złożyła dwie skargi – skargę na bezczynność organu – na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania administracyjnego. Obydwie skargi złożone zostały w postępowaniu prowadzonym przez PINB w B. - w sprawie wszczętej z inicjatywy S.M. wnioskami z dnia 22.03.2013r. i 14.05.2013r. - a dotyczącym wybudowania, przebudowy i nadbudowy oraz użytkowania budynku mieszkalnego, położonego w B. , przy ulicy A nr 25 W każdej z tych spraw sąd wymierzył organowi grzywnę za nieprzekazanie skargi do sądu w kwotach po 1.000 zł (postanowienie WSA w Łodzi z dnia 26 lutego 2016 roku w sprawie II SO/Łd 13/16, postanowienie II SO/Łd 14/16). Odpisy skarg skarżąca załączyła do wniosków o rozpoznanie skargi w trybie art. 55 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarg U.Z. wyjaśniła, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem S.M. z dnia 22 marca 2012 roku, doręczonym PINB w dniu 26 marca 2012 r. w sprawie budowy i użytkowania budynku oraz wnioskiem z dnia 14 maja 20012 roku w sprawie legalności nadbudowy, dokonanej 30 lat po wybudowaniu budynku. Do dnia wniesienia skarg postępowanie nie zostało zakończone. Pierwsze czynności PINB w sprawie wybudowania i użytkowania budynku organ podjął dopiero w dniu 13 czerwca 2014 roku, wyznaczając termin oględzin nieruchomości, których skutecznie nie przeprowadził, kolejne daty oględzin były wyznaczone we wrześniu i grudniu 2014 roku. Następnie w dniu 2 czerwca 2015 roku organ odmówił zawieszenia postępowania w sprawie, kończąc na tym aktywność. Natomiast w sprawie nadbudowy budynku przy ul. A nr 25 organ trzykrotnie przeprowadził oględziny nieruchomości. i wydał w dniu [...] decyzję, lecz została ona uchylona decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...], nr [...]. W dniu [...] organ I instancji wydał w tej sprawie następną decyzję, która ponownie została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...], nr [...]. W tym czasie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 marca 2014r., sygn. akt II SAB/Łd7/14, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu stwierdzając, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja ostateczna podlegała kontroli Wojewódzki Sądu Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 października 2014r., sygn. akt II SA/Łd 736/14, oddalił skargę na powyższą decyzję [...]WINB. Kolejne czynności w sprawie podejmowane były we wrześniu 2015 roku, organ poinformował wówczas o wyznaczeniu w październiku oględzin, które nie doszły do skutku. W dniu 28 października 2015 roku organ powiadomił strony, iż postępowanie toczy się w zakresie wszystkich żądań zgłoszonych przez S.M., to jest zarówno legalności wybudowania i użytkowania budynku, jak i nadbudowy. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: – stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności – zobowiązanie organu do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej; – stwierdzenie, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; – przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, przewidzianej w art. 149 § 2 p.p.s.a.; – wymierzenie PINB w B. grzywny w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 6 p.p.s.a. mając na względzie, że bezczynność miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa; – zasądzenie w trybie art. 200 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. Skarżąca wyjaśniła też, iż pismem z dnia 26 sierpnia 2015r. wniosła, w trybie art. 37 § 1 k.p.a, zażalenie na bezczynność PINB w B. w przedmiocie prawidłowości wykonanej nadbudowy budynku mieszkalnego przy ul. A nr 25 w B. Organ wojewódzki uznając zażalenie za zasadne wyznaczył dodatkowy termin do załatwienia sprawy do dnia 28 października 2015 r. W dniu 9 października 2015 r. skarżąca skorzystała z regulacji art. 37 § 1 k.p.a, wnosząc zażalenie na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie. W odpowiedziach na skargi z dnia 15 czerwca 2016 r., do których organ dołączył skargi i akta postępowania, PINB w B. o ich oddalenie. PINB wyjaśnił, że w następstwie złożonego wniosku S.M. z dnia 22 marca 2012r. oraz jego rozszerzenia z dnia 14 maja 2012 r., wszczął w dniu 16 maja 2012 r. postępowanie administracyjne w przedmiocie prawidłowości nadbudowy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego przy ul. A nr 25 w B. , dz. nr ewid. 454, obręb [...] . W toku postępowania ustalono fakt realizacji nadbudowy niezgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową, poprzez brak wykonania wymaganej ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Inwestor zmienił częściowo układ ścian wewnętrznych. Dodatkowo przedmiotowa nadbudowa została wyposażona w instalację elektryczną oraz centralnego ogrzewania, których nie obejmowała dokumentacja projektowa stanowiąca załącznik do wydanego pozwolenia na budowę z dnia [...] nr [...]. Inwestorzy nie przedstawili odrębnych opracowań w tym zakresie. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane wydał decyzję nr [...], którą zobowiązał D.i R. J. do wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w związku z naruszeniem obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w zakresie prawidłowego usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Od tej decyzji odwołali się D. i R. J. Decyzją z dnia [...] nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownej analizie zgromadzonego materiału dowodowego PINB w B. w dniu [...] wydał decyzję nr [...], którą zobowiązał Państwa J. do wykonania robót budowlanych w zakresie wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. W postępowaniu odwoławczym organ II instancji decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w całości przedmiotowe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 736/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi małżonków J. oddalił skargę na decyzję [...] WINB z dnia [...]. W toku prowadzonego postępowania organ podejmował kolejne bezskuteczne próby przeprowadzenia oględzin nieruchomości. Powyższa okoliczność dała podstawę do powiadomienia organów ściągania o podejrzeniu udaremniania ustawowych czynności przez Państwa J. W tej kwestii stosownym pismem z dnia 8 października 2014 r. wystąpiono do Prokuratury Rejonowej w B. . Po rozpatrzeniu zażalenia S.M. na bezczynność i przewlekłość w niniejszej sprawie, organ II instancji wyznaczył dodatkowy termin na załatwienie sprawy do dnia 28 października 2015 r. W związku z faktem kolejnego udaremniania przez właścicieli obiektu czynności kontrolnych organ nie mógł zakończyć sprawy w wyznaczonym terminie. Wyrokiem z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 135/15, po rozpatrzeniu skargi S.M. na bezczynność organu w sprawie nadbudowy budynku przy ul. A nr 25 w B. , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał PINB w B. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku stwierdzając, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 roku w sprawie II SAB/Łd 167/15 sąd, rozpoznaniu skargi S.M. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie dotyczącej wybudowania, przebudowy i użytkowania budynku mieszkalnego przy ul. A nr 25 w B. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, odrzucił skargę w zakresie zobowiązania do wydania aktu, wymierzył Powiatowemu inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 2000 zł, przyznał S.M. sumę pieniężną w kwocie 1000 zł i zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania. W chwili obecnej organ I instancji wyznaczył ponowne oględziny przedmiotu postępowania, po których zostanie wydane stosowne rozstrzygnięcie w sprawie. PINB zauważył także, że część zagadnień poruszonych przez wnioskodawcę we wniosku z dnia 22 marca 2012 r., było już przedmiotem badania i zakończyło się ostatecznym rozstrzygnięciem w tym zakresie. Chodzi między innymi o kwestię zadaszenia od strony północnej (określanej przez skarżącego wcześniej jako obiekt budowlany – wiata), które zrealizowane zostało na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji pozwolenia na budowę z dnia 26 lutego 2002 r. Zakres zgłoszenia dotyczył montażu dwóch daszków od strony południowej na parterze oraz od strony północnej na wysokości piwnic czyli w rzeczywistości parteru. Ten zakres sprawy rozpatrzony został przy postępowaniu znak: [...] i zakończony został decyzją umorzeniową z dnia [...]. nr [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] umorzono postępowanie w zakresie legalności zabudowy balkonu w obiekcie przy ul. A nr 25 w B. oraz rozstrzygnięciem z dnia [...], umorzono postępowanie dotyczące legalności zabudowy schodów wejściowych w/w budynku mieszkalnym. Powyższe rozstrzygnięcia wchodzą w zakres "wnioskowanej budowy i przebudowy przedmiotowego budynku", które zostały zakończone stosownymi rozstrzygnięciami. Odnosząc się do skarg PINB wyjaśnił, iż zaniedbanie w zakresie terminowości prowadzonego postępowania jest od niego niezależne i wynika z braku odpowiedniej kadry pracowniczej, licznych rozbudowanych postępowań administracyjnych oraz szerokiego zakresu ustawowych kompetencji. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 58/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę U.Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie wybudowania i użytkowania budynku mieszkalnego uznając, ze skarżąca nie wyczerpała trybu zażaleniowego (art. 37 k.p.a.), bowiem nie złożyła zażalenia po wydaniu przez tutejszy sąd wyroku w sprawie ze skargi S.M. na bezczynność. W tym samym dniu WSA w Łodzi postanowieniem w sprawie II SAB/119/16 z tych samych przyczyn odrzucił skargę U. Z. na bezczynność PINB w B. w tej samej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2151/16, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej U.Z. uchylił zaskarżone postanowienie w sprawie ze skargi na bezczynność. Postanowieniem z dnia 29 września 2016 r. w sprawie II OSKI 2148/16 NSA uchylił postanowienie WSA w Łodzi o odrzuceniu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie w zasadniczej części.. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu administracji publicznej i na przewlekłość postępowania w przypadkach niepodejmowania przez ten organ nakazanych prawem aktów lub czynności, w tym - w razie konieczności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 - 4a oraz pkt 8 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłość postępowania zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego lub dokonania czynności, stwierdza, że organ ten dopuścił się bezczynności czy przewlekłości postępowania i jednocześnie ustala, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Warunkiem wniesienia skargi zarówno na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - art. 37 § 1 w zw. z art. 52 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23) – w skrócie: "k.p.a.". Wyczerpanie trybu zaskarżenia przed wniesieniem skarg, rozpoznawanych w niniejszej sprawie jest bezsporne. Ostatnie z zażaleń w trybie art. 37 § 1 k.p.a U.Z. złożyła w dniu 9 października 2015 rok, przy czym zarzut w nim podniesiony dotyczył zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Jak wynika z uzasadnień skarg, bezspornie dotyczą one tego samego postępowania administracyjnego. Wniesione skargi należało zatem połączyć na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Za takim trybem prowadzenia spraw przemawiają względy ekonomiki procesowej, związane przede wszystkim z przedmiotem postępowania. Połączeniu spraw nie sprzeciwia się przyjęta przez ustawodawcę w art. 149 § 1 p.p.s.a. konstrukcja skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Umieszczenie obydwu instytucji w jednym przepisie wskazuje na możliwość jednoczesnego, łącznego rozpoznania skargi, zawierającej zarówno zarzut bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Oceniając zasadność zarówno skargi na bezczynność postępowania, jak i na jego przewlekłe prowadzenie sąd bada bowiem te same elementy tej samej sprawy administracyjnej - sprawność przebiegu postępowania i prawidłowość jego toku. Jako przewlekłe sąd oceni postępowanie wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy, gdy postępowanie trwało dłużej niż było to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych będących istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy. Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma miejsce wówczas, gdy ten - będąc właściwym w sprawie - nie załatwia jej w ustawowym terminie, a zatem nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu. Inaczej niż w przypadku przewlekłości postępowania, w przypadku bezczynności badaniu zasadniczo nie podlega sposób procedowania, a jego efekt (czy jego brak) w postaci rozstrzygnięcia (braku) sprawy. Z powyższych definicji obydwu kategorii wadliwości postępowania wynika, że w jednej sprawie możliwe jest ustalenie, że organ nie tylko przewlekle prowadzi postępowanie, ale tez tak wadliwie procedując dopuszcza się bezczynności. Tak więc nie tylko nie ma przeszkód, ale wręcz celowym wydaje się połączenie spraw, gdy odrębnymi skargami zaskarżono bezczynność i przewlekłość w tej samej sprawie administracyjnej. Mając na uwadze przytoczone wcześniej definicje i bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania zarzuty skarg ocenić należy jaklo uzasadnione. Postępowanie prowadzone jest od marca 2012 roku. Wprawdzie organ wydawał rozstrzygnięcia w sprawie, jednakże nawet z uzasadnienia odpowiedzi na skargę wynika, że wielomiesięczne przerwy miedzy poszczególnymi czynnościami niewątpliwie świadczą o przewlekłości postępowania decyzję w sprawie. Już sam fakt, że postępowanie administracyjne nie zostało zakończone, toczy się nadal pomimo dwukrotnego stwierdzenia przez tutejszy sąd rażącej bezczynności (wyroki w sprawach II SAB/Łd 7/14 i II SAB/Łd 135/15) oraz uznania, iż postępowanie toczy się w sposób rażąco przewlekły (wyrok z dnia 25 listopada 2015 roku w sprawie II SAB/Łd 167/15 czynią zasadnym zarzut przewlekłości postępowania. Zasadnie zatem skarżąca zarzuca nieefektywność działań, poza tym nie sposób nie zauważyć, że żadne prognozowane terminy załatwienia sprawy nie zostały przez PINB dotrzymane. Zarzut przewlekłości postepowania potwierdza też fakt uwzględniania przez organ odwoławczy zażaleń składanych na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. i wyznaczania organowi I instancji kolejnych terminów na załatwienie sprawy. Oceniając zasadność skargi na bezczynność należy odwołać się do rozważań sądu, który w wyroku z dnia 21 października 2015r. w sprawie o sygnaturze akt II SAB/137/15 stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał organ do wydania aktu kończącego postępowanie w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł. Termin do wydania aktu biegł od zwrotu akt sądowi, stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a.. Powyższą oceną bezczynności sąd jest związany z mcy art. 153 p.p.s.a.. Ponadto brak końcowego orzeczenie pomimo zakreślenia terminu do załatwienia sprawy skutkuje ponownym stwierdzeniem, że bezczynność organu ma cechy rażącego naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 149 §1 p.p.s.a. Treść i skutki orzeczeń w sprawie II SAB/Łd 135/15 oraz w sprawie II SAB/Łd 167/15 mają istoty wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Skargi w zakresie, w jakim opiewały na żądanie do załatwienia sprawy w zakreślonym terminie postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe wobec nałożenia tego obowiązku wyrokiem z dnia 21 października 2015 roku art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku). Podkreślenia wymaga istota skargi w sprawie na bezczynność i przewlekłość postępowania - raz nałożone zobowiązanie do pozostaje w mocy do czasu jego wykonania, to jest wydania orzeczenia kończącego postępowanie. Wprawdzie powołane orzeczenia te określiły bezczynność w zakresie legalności rozpatrywania legalności budowy i użytkowania, zaś przewlekłość postępowania w zakresie nadbudowy, jednak organ od października 2015 roku prowadzi jedno postępowanie, rozpatrując wszystkie zarzuty zgłoszone we wnioskach z 22 marca i 14 maja 2012 roku. Należy zatem uznać, iż orzeczenia te i obowiązek załatwienia sprawy skierowany jest do aktualnie toczącego się postępowania postępowania troczą się obecnie zapadały co do postępowania w prowadzonego odrębnie w zakresie prowadzenia postępowania. Taki pogląd zresztą wyraził sąd w uzasadnieniu w sprawie II SAB/Łd 167/15, którym to poglądem sąd jest związany z mocy art. 153 p.p.s.a. Warto dostrzec, iż organ nie zaprzecza ani przewlekłości postępowania, ani że pozostaje w bezczynności, wskazując, że powodem takiego stanu rzeczy są trudności kadrowe. W ocenie składu orzekającego, wyjaśnienia te nie mogą odnieść skutku. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 243/13 oraz z dnia 12 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 364/13, wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., wobec faktu, iż organ uchybił podstawowym terminom załatwienia sprawy administracyjnej wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Czynności podejmowane są przez organ w sporych odstępach czasu, nie charakteryzują się niezbędną do terminowego załatwienia sprawy koncentracją. Ponadto stan swej bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania organ utrzymywał, pomimo wyraźnego wskazania w tym względzie organu wyższego stopnia. W zaistniałej sytuacji, zdaniem sądu, zasadnym jest wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., w wysokości 2000 zł, biorąc pod uwagę, iż za zachowanie do 21 października 2015 roku organowi została już wymierzona grzywna w powoływanych wielokrotnie wyrokach. Z drugiej zaś strony nie sposób było pominąć, ze organ podejmował pewne działania do 2014 roku, że część z tego okresu niedziałania spowodowana była złożeniem skargi do sądu administracyjnego na merytoryczne rozstrzygnięcia organów. Na podstawie tego samego art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd przyznał na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 1500 zł. Na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. sąd zasadził na rzecz skarżącej koszty postępowania, uwzględniając stosownie do złożonego zestawienia koszty wpisu, wpisu od skargi kasacyjnej i pełnomocnictwa, udzielonego adwokatowi. IB