I SAB/Gl 9/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi A SA w K. (dalej również: "spółka", "skarżąca lub "podatnik") jest przewlekłe prowadzenie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. postępowania w sprawie wniosku spółki o umorzenie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych. 2. Stan sprawy przedstawia się następująco: 2.1. Wnioskiem z dnia 15 sierpnia 2013 r. spółka zwróciła się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. (dalej również: "organ pierwszej instancji") o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych, powołując się na uzasadnienie i dokumentację złożoną do postępowania wszczętego w sprawie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Uzupełniając wniosek (w piśmie z dnia 18 marca 2014 r.) spółka sprecyzowała żądanie, wnosząc o umorzenie podatku dochodowego od osób prawnych okres od 2002 r. do 2011 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. 2.2. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia [...] odmówił umorzenia wskazanych we wniosku zaległości; decyzja doręczona została spółce w dniu 12 maja 2014 r. 2.3. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej również: "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania spółki od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji; decyzja organu odwoławczego doręczona została spółce w dniu 25 sierpnia 2014 r. 2.4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1181/14 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...]. 2.5. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. 2.6. W dniu 31 marca 2016 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wpłynęło ponaglenie spółki z dnia 24 marca 2016 r. na Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. w sprawie niezałatwienia postępowania w zakresie umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych we właściwym terminie i tym samym przewlekłe prowadzenie postępowania. 2.7. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] uznał ponaglenie spółki za nieuzasadnione. 2.8. Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił spółce umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., 2008 r. i 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę. 3. W skardze na przewlekłe prowadzenie postępowania złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, iż w sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...] oraz [...] nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 ust. 8 w zw. z art. 32 i art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2) zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu, tj. decyzji umarzającej zaległości podatkowe w sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...] – zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 149 § 6 tej ustawy. 4. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. uznał zarzuty spółki za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. W świetle art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych spółki w podatku dochodowym od osób prawnych. Złożenie skargi poprzedzone zostało wezwaniem spółki – ponagleniem skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w K., złożonym w myśl art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."). W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej w K. ponaglenie to uznał za nieuzasadnione (postanowienie z dnia [...]). Spółka w uzasadnieniu złożonej skargi opisała przebieg postepowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 7 maja 2008 r. o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług podnosząc, min., że niemożność uzyskania decyzji w sprawie umorzenia zaległości podatkowych spółki paraliżuje jej działania, gdyż od dnia złożenia wniosku pozostaje w stanie niepewności prawnej oraz, że organy podatkowe dwukrotnie odmawiały spółce udzielenia ulgi, pomimo zapadłych w sprawie orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1174/11 i z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1182/14), w których Sąd ten zalecił organom podatkowym ponowne, bardziej wnikliwe i wszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wskazał, że główną przyczyną niezakończenia postępowania była konieczność zebrania i zgromadzenia materiału dowodowego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w treści wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 marca 2015 r. (sygn. akt ISA/Gl 1181/14). Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1114/12, CBOSA). Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 125 O.p. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12). Orzecznictwo wskazuje na przykłady braku należytej staranności we właściwym zorganizowaniu postępowania, takie jak: wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. Zwraca się przy tym uwagę, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekle prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia (por. także wyroki WSA w Warszawie: z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 42/13 oraz z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12). Termin "z rażącym naruszeniem prawa", użyty w art. 149 § 1a p.p.s.a., wskazuje, że chodzi o istotne uchybienie obowiązującemu przepisowi prawa, które oceniane być musi ad casum, przez pryzmat rodzaju danej sprawy. Do przypadków rażącej przewlekłości zalicza się zwykle zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia, przyjmując, że podstawowym obowiązkiem organu jest takie zorganizowanie pracy, aby rozpoznanie sprawy było odpowiednio sprawne zarówno w zakresie szybkości postępowania, koncentracji materiału dowodowego, wyboru koncepcji rozstrzygnięcia jak i w zakresie podejmowania decyzji rozstrzygającej sprawę. (por. wyroki: NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2426/13, z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 3059/12, WSA w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Gl 10/13, CBOSA). Skarga koncentruje się na wykazaniu przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji w sprawie o umorzenie zaległości podatkowych spółki w podatku od towarów i usług i nie zawiera zarzutów mających wykazać przewlekłość w prowadzeniu postępowania w rozpoznawanej sprawie. Przypomnieć należy, że kwestię terminów załatwiania spraw reguluje art. 139 § 1 O.p., który to nakazuje organom podatkowym załatwianie spraw bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy (art. 139 § 3 O.p.). Do terminów załatwienia spraw nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4 O.p.). Zgodnie z art. 125 § 1 O.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Analizując przebieg postępowania, stwierdzić trzeba, że postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym osób prawnych niewątpliwie przekroczyło terminy, o których mowa w art. 139 O.p. Jednak, w ocenie Sądu, okoliczność ta nie jest wystarczająca do uznania, że organ pierwszej instancji działał w sprawie w sposób przewlekły. Od dnia otrzymania wniosku spółki o umorzenie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych do dnia wydania decyzji z dnia [...], organ pierwszej instancji sukcesywnie otrzymywał od spółki dokumenty mające wykazać jego zasadność (dołączone do pisma z dnia: 15 sierpnia 2013 r., 26 września 2013 r., 25 listopada 2013 r., jak również wnioski i pisma: 1) pismo z dnia 15 sierpnia 2013 r. o przesunięcie terminu do uzupełnienia wniosku do dnia 15 września 2013 r., karta 357 akt administracyjnych, 2) pismo z dnia 26 września 2013 r. o przedłużenie terminu do składania dokumentów do dnia 15 października 2013 r., karta 392 akt administracyjnych, 3) pismo z dnia 29 grudnia 2013 r. o przedłużenie postępowania do dnia 20 lutego 2014 r., karta 420 akt administracyjnych, 4) pismo z dnia 20 lutego 2014 r. zmieniające zakres wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, które z kolei wymagało ze strony organu zwrócenia się do spółki o jego sprecyzowanie, karta 424 i 426 akt administracyjnych, 5) pismo z dnia 18 marca 2014 r., w którym spółka, w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 3 marca 2014 r., sprecyzowała żądania w zakresie złożonych wniosków o umorzenie zaległości podatkowych, karta 427 akta administracyjnych. Następnie sprawa była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (wyrok z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt ISA/Gl 1181/14), gdyż decyzja organu odwoławczego z dnia [...] utrzymująca w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] została zaskarżona przez spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając wydane orzeczenie stwierdził: "w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe, w tym organ odwoławczy naruszyły przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie dokonały wszechstronnego zbadania materiału dowodowego oraz nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności. Podatnik bowiem zarówno we wniosku jak również w skardze podnosił, że przyczyną kłopotów finansowych Spółki była niezgodna z prawem decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar, co spowodowało wyeliminowanie go z rynku i pogorszenie się sytuacji finansowej, prowadzącej do powstania zaległości podatkowych. Natomiast organy podatkowe zarówno I jak i II instancji pomimo obszerności uzasadnień wydanych decyzji nie odniosły się w sposób konkretny i wyczerpujący do tej argumentacji skarżącego. Nie zbadano genezy problemów finansowych Spółki, nie wykazano, czy istotnie spór podatnika z Prezesem GUM miał wpływ na jego kondycję finansową i powstanie zaległości podatkowych. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się także do wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt [...], którym oddalano apelację Spółki od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt [...] (wyrok ten znajduje się w aktach sprawy). WSA wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy "rozważy zasadność tego żądania w kontekście art. 67a i 67b O.p. i wyczerpująco zbada istnienie przesłanek umorzenia zaległości podatkowych określonych w art. 67a O.p., a następnie podejmie decyzję w ramach uznania administracyjnego. W szczególności organ ten omówi i rozważy zdarzenia wskazywane przez Spółkę jako przyczyny uniemożliwiające jej regulowanie zobowiązania podatkowego objętego wnioskiem o umorzenie oraz oceni zasadność żądania skarżącej w kontekście jej aktualnej sytuacji finansowej." W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W przypadku, gdy sprawa ponownie trafia do organu administracyjnego – po uchyleniu zaskarżonej decyzji przez sąd – organ ten związany jest oceną prawną wyrażoną przez ten sąd. Oznacza to, że organ nie może swobodnie – według własnego uznania – kształtować sytuacji prawnej stron postępowania. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo wyrok sądu nie zostanie uchylony w trybie określonym przez prawo bądź nie ulegnie zmianie stan prawny będący podstawą orzekania. Wyrażając ocenę prawną w uzasadnieniu orzeczenia oraz przedstawiając wskazania co do dalszego postępowania sąd determinuje zarówno rozstrzygnięcie administracyjne jak i kolejny wyrok sądu w tej sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1365/08). Po otrzymaniu akt sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]; decyzja ta została doręczona spółce w dniu 27 lipca 2015 r. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. z pytaniem, czy spółka wniosła skargę na ww. decyzję tego organu z dnia [...]. Po otrzymaniu informacji, że skarga nie została wniesiona, organ pierwszej instancji przystąpił do ponownego rozpatrzenia sprawy. Z akt administracyjnych wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K., począwszy od wezwania spółki - pismem z dnia 29 września 2015 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o umorzenie zaległości podatkowych (doręczonym spółce w dniu 14 października 2015 r., karta 618 akt administracyjnych), przez okres ok. 7 miesięcy przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe mające na celu wykonanie zaleceń WSA w Gliwicach zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 3 marca 2015 r. (sygn. akt I SA/Gl 1181/14), tj. ustalenie genezy problemów finansowych spółki w szczególności w kontekście sporu jaki prowadziła z Prezesem GUM, na co organ wskazuje w odpowiedzi na skargę, stwierdzając, że "w niniejszej sprawie główną przyczyną niezakończenia postępowania była konieczność zebrania i zgromadzenia materiału dowodowego. Wszystkie podjęte przez tut. Urząd czynności ukierunkowane były na wypełnienie wskazanych w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 marca 2015 r., Sygn. Akt I SA/Gl 1181/14 postulatów" (karta 618-960 akt administracyjnych). W ramach postępowania dowodowego organ pierwszej instancji zwracał się do kilkunastu podmiotów z pytaniami w celu wyjaśnienia kwestii związanych z genezą problemów finansowych spółki, analizował na bieżąco otrzymywane odpowiedzi i gromadzony sukcesywnie materiał dowodowy, co niejednokrotnie implikowało konieczność pozyskania kolejnych informacji. W toku postępowania organ spotykał się również z Prezesem spółki, sporządzając na tę okoliczność protokoły. W efekcie podjętych czynności, organ zrekonstruował działalność spółki na przestrzeni kilkunastu lat oraz w oparciu o zebrany materiał dowodowy szczegółowo opisał konflikt spółki z Prezesem GUM, przeanalizował przyczyny niepowodzenia podjętej przez spółkę - na podstawie umowy zawartej z B - inwestycji w [...] Z. oraz kolejnych inwestycji związanych z uruchomieniem produkcji samolotu [...]. Ostatecznie, decyzją z dnia [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. odmówił skarżącej umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. W ocenie Sądu czas trwania postępowania nie jest nadrzędną przesłanką przemawiającą za uznaniem, że rażąco narusza ono prawo w związku z przewlekłością (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13), zaś oceniając postępowanie organu w załatwieniu konkretnej sprawy nie można abstrahować od jej charakteru. Rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o następujące kryteria: złożoność sprawy, postępowanie samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego (zob. wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 22 stycznia 2013 r., 28940/08, Lex Omega nr 1252838). Zdaniem Sądu nie można od organu wymagać, aby naczelną dyrektywą dla niego było jak najszybsze wydanie decyzji. Jeżeli bowiem miałaby ona zostać oparta na niepełnym materiale dowodowym, to organ - dążąc do realizacji zasady szybkości postępowania - naruszałby w sposób istotny naczelną zasadę postępowania – zasadę prawdy obiektywnej (art.122 O.p.). W niniejszej sprawie, w której konieczne okazało się zgromadzenie wielu dowodów, a następnie dokonanie ich analizy, czas trwania postępowania nie może świadczyć o jego przewlekłości. Nie można również postawić organowi zarzutu opieszałości czy też braku należytej staranności w pozyskiwaniu informacji i dowodów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku spółki o przyznanie ulgi podatkowej, szczególnie w kontekście obowiązków nałożonych na organ przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 3 marca 2015 r. Należy podkreślić, że materiał dowodowy gromadzony był sukcesywnie, a otrzymanie jednych informacji implikowało konieczność uzyskania następnych. Organ, przystępując do rozpatrzenia wniosku spółki o udzielenie ulgi podatkowej, nie dysponował kompletnym materiałem dowodowym i zobligowany był do jego pozyskanie nie tylko od spółki, lecz w znacznej mierze również od osób trzech. W ocenie Sądu, podejmowane przez organ pierwszej instancji czynności były uzasadnione do merytorycznego załatwienia sprawy i nie miały charakteru czynności pozornych. W tym stanie rzeczy, skoro organ, stosownie do art. 140 Ordynacji podatkowej, każdorazowo zawiadamiał spółkę o nowym terminie zakończenia prowadzonego postępowania i wskazywał przyczyny niezałatwienia sprawy, a przyczyny te znajdują uzasadnienie w stanie faktycznym sprawy, to nie można zarzucić organowi, że prowadził postępowanie w sprawie wniosku spółki o umorzenie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych w sposób przewlekły. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.