III SA/Gd 1005/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 21 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia 14 kwietnia 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta skierował M. P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem ( prawo jazdy kat. ABCE). W podstawie prawnej podano art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1137 ze zm.) oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 155). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu 11 marca 2015 r. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o skierowanie na badanie psychologiczne oraz o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień M. P., w związku z otrzymaniem przez niego łącznie 29 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Skierowanie na poddanie się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami podlega wykonaniu z dniem, w którym stało się ostateczne. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2012 r. poz. 1005 ze zm.) poddanie się egzaminowi jest możliwe po otrzymaniu profilu kandydata na kierowcę wygenerowanego w systemie teleinformatycznym po przedłożeniu w organie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Organ wyjaśnił również, że nie poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że naruszono art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasad postępowania zobowiązujących organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i swobodnej oceny dowodów. Wskazała również, że odbyła szkolenie skutkujące zmniejszeniem o 6 liczby punktów karnych, nadto kolejne 6 punktów zostało zniwelowanych w dniu 14 grudnia 2015 r. po upływie roku od dnia popełnienia wykroczenia. M. P. opisał również okoliczności zdarzeń mających miejsce w po nocy z 8 na 9 listopada 2014 r. skutkujące otrzymaniem 8 i 2 punktów karnych. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 marca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej zwanej: "k.p.a."), art. 114 ust. 1 pkt 1b i art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 970), §7 i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że z wniosku o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, sporządzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w dniu 5 marca 2015 r., wynika, że za naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione 14 grudnia 2013 r., 25 kwietnia 2014 r. oraz 8 i 9 listopada 2014 r. strona otrzymała odpowiednio: 6 punktów, 13 punktów, 8 punktów i 2 punkty. Suma tych punktów wynosi zatem 29. W myśl art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Z brzemienia przepisów jednoznacznie wynika, że przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie należy do wyłącznej kompetencji Policji. Policja także usuwa punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy (§ 6 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia). Czynności te nie mogą być zatem dokonane ani przez starostę jako organ administracji publicznej ani przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Żaden z wymienionych organów nie jest uprawniony do samodzielnego ustalania ilości punktów, jaka figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych w okresie jednego roku Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii prawa jazdy. Wniosek taki sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych. Organy administracyjne orzekające w tego typu sprawie koncentrują się jedynie na ustaleniu formalnej dopuszczalności wniosku, określonej w rozporządzeniu, natomiast nie są właściwe do tego, aby weryfikować poprawność wpisów zawartych w ewidencji oraz orzekać wbrew jej treści. Skoro ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i organ ten dokonuje wpisów do ewidencji - przy czym wpisy ostateczne są dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, które tylko w odrębnym postępowaniu mogą zostać uchylone - to starosta (prezydent miasta, burmistrz), kierując na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jest związany wnioskiem w tym sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych ani też badania, czy kierowca, którego wniosek dotyczy, faktycznie dopuścił się wykroczenia drogowego (por. np. wyrok WSA z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 219/10, LEX nr 756288). Kolegium uznało za niezasadne zarzuty odwołania. W szczególności z § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wynika, że odbycie szkolenia, o którym mowa art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty ma bezwzględny obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i nie może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dacie złożenia wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w ewidencji dotyczącej strony figurowały cztery wpisy ostateczne za wykroczenia popełnione w okresie od 14 grudnia 2013 r. do 9 listopada 2014 r. Po popełnieniu ostatniego z wymienionych wykroczeń suma punktów karnych wynosiła 29. Skoro w dacie szkolenia, które - jak wynika z treści odwołania – strona odbyła w dniu 14 grudnia 2014 r., suma wpisanych w ewidencji punktów wynosiła 29 to szkolenie to nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów bowiem zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. Przekroczenie liczby 24 punktów w dniu 9 listopada 2014 r., przed upływem 1 roku, liczonego od 14 grudnia 2013 r., w świetle zgromadzonych dowodów jest niewątpliwe, a zatem zasadność zastosowania w sprawie przepisów art. 114 ust. 1 pkt 1b ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie może budzić wątpliwości. Zdaniem Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy jest zupełny, a ocena dokonana przez organ pierwszej instancji nie była dowolna. M. P. zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 6, art. 7, art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zobowiązującej organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci niezebrania rzetelnego materiału dowodowego, który przesądzałby o przekroczeniu przez skarżącego 29 punktów karnych; 2. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu przez organ czynnego udziału w tym postępowaniu poprzez uniemożliwienie przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów m.in. w postaci stanowiska Policji do pisma z dnia 26 listopada 2015 roku kierowanego do Wydziału Przestępstw w Ruchu Drogowym i Wykroczeń Komendy Miejskiej Policji w G.; 3. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów, bowiem ocena dowodów dokonana przez organ była dowolna, a nie swobodna, tym bardziej, iż wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o skierowanie na badania psychologiczne oraz kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień, nie uwzględniał wszystkich okoliczności sprawy, które było podnoszone na etapie prowadzenie sprawy przez Policję; 4. naruszenie art. 89 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy w sytuacji, gdy konieczne było jej wyjaśnienie przy pomocy świadków. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że na żadnym etapie postępowania zarówno na Policji jak i przed sądami wydającymi wyroki w trybie nakazowym nie był informowany o ilości punktów jakie otrzymał za poszczególne wykroczenia drogowe. Każdorazowo był karany grzywnami oraz kosztami postępowania, które bez sprzeciwu uiszczał, nie mając świadomości, iż gromadzi tak dużą ilość punktów karnych. Mając taką świadomość z pewnością odbyłby szkolenie dla kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, celem zniwelowania 6 punktów karnych. Szkolenie takie odbył dopiero w końcu listopada 2014 r. przedstawiając na szkoleniu zaświadczenie o nieprzekroczeniu 24 punktów karnych. W ten sposób zniwelował 6 punktów karnych, a kolejne 6 punktów zostało zniwelowanych w dniu 14 grudnia 2015 r. po upływie roku od dnia popełnienia wykroczenia. Żaden z organów na etapie prowadzonych przez siebie postępowań nie uwzględnił przytoczonych okoliczności, co miało wpływ na podjęte decyzje i ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie. Ponadto skarżący opisał zdarzenie jakie miało miejsce w nocy z 8 na 9 listopada 2014 r. W jego ocenie pomiar prędkości dokonany wówczas przez Policję był nieprawidłowy. W dniu 9 listopada 2014 r. niesłusznie dostał następny mandat i punkty karne. W piśmie kierowanym do Kierownika Referatu Praw Jazdy i Rejestracji Miasta G. sygnalizował, że w postępowaniu wykroczeniowym Policji ograniczono jego prawo do składania wniosków, tym samym pozbawiając go prawa do przedstawienia racji, co miało wpływ na uruchomioną przez Prezydenta Miasta procedurę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako złożonej po terminie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.". Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 marca 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 kwietnia 2015 r. orzekającą o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 14 grudnia 2013 r. 9 listopada 2014 r. W toku postępowania administracyjnego, jak też i w skardze, skarżący podnosił, że w końcu listopada 2014 r. odbył na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" szkolenie, które obligowało organ do zdjęcia z ewidencji 6 punktów. Skarżący zaznaczył, że szkolenie odbył przed wydanie decyzji o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Materialnoprawną podstawą podlegających kontroli Sądu decyzji były przepisy powołanej wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r. poz. 488), zwanego dalej "rozporządzeniem". Dodać należy, że zgodnie z treścią art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 1 stycznia 2017 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że komendant wojewódzki Policji prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym ( § 4 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W takiej sytuacji komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy ( § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Wniosek taki sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych ( § 7 ust. 2 rozporządzenia). W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak też organów administracyjnych przyjęty jest pogląd, że organ administracji, jak też sąd administracyjny nie może dokonywać oceny zasadności uznania, że ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego czy też "prawidłowości zakwalifikowania" przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji. Ilość punktów jest pochodna od stwierdzenia przekroczenia przepisów ruchu drogowego oraz kwalifikacji takiego przekroczenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12, LEX nr 1363638). W sprawie niniejszej Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji M. P. wobec przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Uzasadnieniem tego wniosku jest wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego, z którego wynika, że skarżący w okresie od 14 grudnia 2013 r. do 9 listopada 2014 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego. Skierowanie do organu ww. wniosku dawało podstawę do wydania decyzji na podstawie w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Należy też stwierdzić, że organ w tym przypadku miał obowiązek ("kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega"), a nie tylko prawo, skierować skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. W skardze skarżący podnosi, że w związku z odbyciem w końcu listopada 2014 r. szkolenia doszło do zmniejszenia o 6 liczby punktów karnych, nadto kolejne 6 punktów zostało zniwelowanych w dniu 14 grudnia 2015 r. po upływie roku od dnia popełnienia wykroczenia. Odnosząc się do pierwszej kwestii należy odnieść się do regulacji zawartej w art. 130 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r.. Na tle przepisów art. 130 ust. 3 i 4 Prawa o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 uprzednio obowiązującego rozporządzenia Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz. U . Nr 236, poz. 1998, ze zm.) zapadały orzeczenia sądów administracyjnych, które dokonywały różnej ich interpretacji. W niektórych wyrokach wskazywano na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą ( zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 885/09, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, strona internetowa: orzeczenia.nsa.gov.pl) . Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie takiego stanowiska nie podziela. W odniesieniu do aspektu przekroczenia delegacji ustawowej do wydania § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r., zauważyć należy, że zarówno rozporządzenie z 2002 r., jak też z 2012 r., wydane zostały w celu dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów Prawa o ruchu drogowym. oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł zatem wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. W ocenie Sądu kwestionowany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Należy przyjąć bowiem, że regulacja określona w § 8 ust. 6 mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym (warunki i tryb prowadzenia ewidencji), niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów i ich usuwania mieści się w pojęciu sposobu prowadzenia ewidencji (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia II SA/Ke 62/12, LEX nr 1125562). Nie można też zaprzeczyć, że ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Pierwszy cel osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), drugi natomiast poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym. Sąd pragnie zauważyć, że stanowisko, iż regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. i z 2012 r. w pełni służyła realizacji celu unormowań ustawowych i nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, przeważa w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ( por. wyroki NSA: z dnia 24 października 2012r., sygn. akt I OSK 1203/11 oraz z dnia 22 marca 2011 r., sygn. I OSK 723/10 - LEX nr 990279 i powołane tam orzeczenia; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10; z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1991/11; z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 763/12; z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1690/12 i z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt 2057/12 – dostępne na ww. stronie internetowej na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl i liczne wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych). Należy zatem przyjąć, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo nie przekroczyła sumy 24. Skarżący twierdził, że zgłaszając się na szkolenie przedstawił zaświadczenie o nieprzekroczeniu 24 punktów, jednak jak wskazano wcześniej z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 marca 2015 r. wynika bezspornie, że w okresie od 14 grudnia 2013 r. do 9 listopada 2014 r. skarżący otrzymał łącznie 29 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Tym samym odbycie przez skarżącego szkolenia nie mogło spowodować odjęcia 6 punktów. Dalej skarżący twierdził, że kolejne 6 punktów zostało zniwelowanych w dniu 14 grudnia 2014 r. po upływie roku od dnia popełnienia pierwszego wykroczenia wymienionego we wniosku o sprawdzenie kwalifikacji. Sąd wskazuje, że w myśl art. 130 ust. 2 ustawy punkty karne usuwa się z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Z przepisu tego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że przekroczenie liczby 24 punktów uniemożliwia ich usunięcie. Zatem w sytuacji, gdy skarżący przed 14 grudnia 2014 r. dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyła 24 punkty, nie mogło dojść do usunięcia 6 punktów karnych z ewidencji. Dodać należy, że decydujące znaczenie ma w takim przypadku data dopuszczenia się naruszenia, a nie to, kiedy w rzeczywistości wprowadzono dane do ewidencji, czy też kiedy ostatecznie zapadło orzeczenie skazujące za popełnione naruszenie przepisów ruchu drogowego. Uwzględniając przedstawioną wyżej argumentację – w odniesieniu do treści skargi – należy wskazać, że wszystkie podniesione w niej zarzuty są chybione. Motywując swoje stanowisko w sprawie organy wskazały na bezsporny fakt przekroczenia przez skarżącego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Niezasadnie skarżący zarzuca zatem naruszenie przepisów postępowania administracyjnego twierdząc, że organy nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym zwłaszcza nie uwzględniły prowadzonej przez skarżącego z organami Policji korespondencji, której przedmiotem były popełnione przez niego wykroczenia. Ze wskazanych wyżej przyczyn nie można podzielić stanowiska skarżącego, że organy dopuściły się naruszenia art. 6, 7, 9 i 80 k.p.a. Za nietrafny Sąd uznał zarzut skargi związany z naruszeniem art. 89 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy rozprawy, co umożliwiłoby przedstawienie przez skarżącego jego racji. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.), orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym, a orzeczenie Kolegium wydaje po odbyciu niejawnej narady składu orzekającego. Zgodnie z treścią art. 89 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. § 2 art. 89 k.p.a. stanowi, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W rozpatrywanej przez organy sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 89 § 1, nie było też przepisów szczególnych, które stanowiłyby o obowiązku przeprowadzenia rozprawy. Z kolei art. 89 § 2 k.p.a. ma zastosowanie wtedy, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy przeprowadzenie rozprawy jest potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, biegłych, a zwłaszcza gdy konieczne jest przesłuchanie więcej niż jednego świadka - rozprawa zapewnia wówczas możliwość ich konfrontacji. W niniejszej w sprawie nie zachodziła konieczność uzgodnienia interesów stron, a co za tym idzie potrzeba przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Dodać należy również, że skarżący we wniesionym odwołaniu nie zgłosił wniosku o wyznaczenie rozprawy i umożliwienie mu uczestnictwa w rozprawie, natomiast zasadą jest, że kolegium rozstrzyga sprawę na posiedzeniach niejawnych, tym samym strony postępowania w nich nie uczestniczą, zaś organ nie ma obowiązku informowania stron o terminie takiego posiedzenia. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Należy zauważyć, że skarżący uczestniczył w postępowaniu, został bowiem zawiadomiony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, znał dowód, na podstawie których organ wszczął postępowanie (wniosek o sprawdzenie kwalifikacji). W toku postępowania skarżący przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 27 marca 2015 r., jak również w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Z kolei nawet brak zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania w danej instancji może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2012 r. II OSK 1122/11, Lex nr 1234121). Natomiast skarżący nie wskazał takich czynności oraz nie wykazał, czy uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.