III SA/Wr 1198/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Małgorzata Malinowska – Grakowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Aneta Szmyt, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje w zakresie kategorii B prawa jazdy oddala skargę w całości. W dniu [...] sierpnia 2013 r. Komenda Wojewódzka Policji we W. skierowała do Starosty W. wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami kategorii B skarżącego, który w okresie od [...] grudnia 2012 r. do [...] lipca 2013 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, w związku z czym otrzymał łącznie 25 punktów, przekraczając tym samym limit 24 punktów określonych w art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na skutek wniosku Starosta Powiatu W. wszczął postępowanie i decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., (nr [...]) skierował skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B. Na skutek odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Jako podstawę decyzji organ odwoławczy wskazał, że Starosta W. nie wypełnił w wystarczającym stopniu obowiązków wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ bowiem zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie, jednocześnie wzywając stronę do złożenia wyjaśnień, a nadto zachęcając go do wzięcia udziału w postępowaniu, celem zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów, wyznaczył mu 14 dniowy termin na stawienie się w siedzibie organu, celem złożenia wyjaśnień w sprawie, nie wyznaczając jednak terminu na zapoznanie się z aktami sprawy celem ewentualnego wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego. Tym samym, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, doszło do naruszenia prawa strony do wypowiedzenia się na zasadach określonych w art. 10 § 1 i art. 81 kpa. Następnie Starosta W. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania go na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanej kategorii prawa jazdy. W zawiadomieniu Starosta wezwał skarżącego do stawienia się w siedzibie organu w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia celem złożenia wyjaśnień oraz wskazał, że strona może skorzystać z prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. wniósł o odroczenie terminu udziału w postępowaniu, ponieważ w związku z chorobą przebywa na zwolnieniu lekarskim. W odpowiedzi organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. wskazał, że w razie przedłużającego się leczenia, a w związku z tym nasuwającymi się zastrzeżeniami co do stanu zdrowia jako kierowcy Starosta wyda decyzję kierującą na badania lekarskie w celu ustalenia braku bądź istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący wskazał, że w jego ocenie pismo z dnia [...] stycznia 2016 r. traktuje jako próbę zastraszenia oraz poinformował, że skorzysta z uprawnienia do wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu po zakończeniu leczenia. Jednocześnie przedłożył zwolnienia lekarskie. W odpowiedzi z dnia [...] marca 2016 r. organ wskazał m.in., że jeżeli stan zdrowia strony nie pozwala jej na uczestnictwo w postępowaniu, a tym zapoznanie się z aktami sprawy, to może ona ustanowić pełnomocnika, a w sprawie nie występują przesłanki do zawieszenia postępowania. Następnie skarżący nadesłał do organu zwolnienia lekarskie do [...] marca 2016 r., a następnie do [...] kwietnia 2016 r. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. (nr [...]) Starosta Powiatu W. skierował skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. Komenda Wojewódzka Policji we W. dostarczyła do starostwa wniosek o sprawdzenie kwalifikacji w związku z wielokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia [...] grudnia 2013 r. (powinno być [...] grudnia 2012 r.) do dnia [...] lipca 2013 r. Na powyższą decyzję skarżący złożył odwołanie wskazując, że jego aktualny stan zdrowia nie pozwala mu na branie czynnego udziału w sprawie, ale i wykonanie decyzji Starosty. Skarżący zakwestionował ponadto zasadność nałożonych na niego punktów karnych. Do odwołania załączył dokumentację medyczną wskazującą na jego stan zdrowia. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję o skierowaniu skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikację kierowcy w zakresie kategorii B. W uzasadnieniu organ wskazał, że skierowanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w związku z otrzymaniem 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego sprawia, że organ jest obowiązany do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy wskazał, że pouczenie zawarte w decyzji Starosty W., w którym wyznaczono termin do złożenia egzaminu kontrolnego - do dnia [...] maja 2016 r – jest błędne. Adresat tego rodzaju decyzji jest zobowiązany do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji niezwłocznie po uzyskaniu przez nią waloru ostateczności. W ocenie Kolegium naruszenie to nie stanowi jednak okoliczności uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ art. 10 § 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że strona nie wskazała na jakiekolwiek czynności, które chciałaby dokonać przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy za niezasadny uznał również zarzut braku zagwarantowania stronie możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Skarżący już w dniu [...] września 2013 r. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. ponownie zawiadomiono go o toczącym się postępowaniu. Zdaniem Kolegium niemalże trzyletni okres od wszczęcia postępowania do wydania kwestionowanej decyzji był wystarczający dla zapoznania się z całością materiału dowodowego w sprawie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że z analizy znajdujących się w aktach pism skarżącego wynika, że znane mu były przyczyny wszczęcia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Choroba skarżącego stanęła na przeszkodzie jedynie osobistemu stawiennictwu w siedzibie organu, a nie ograniczyła jego aktywności w postępowaniu. Na powyższą decyzję skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżając ją w całości i wniósł o uchylenie jej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 10 § 1 i 2 kpa poprzez uchybienie zasady zapewnienia stronie udziału w postępowaniu i wydaniu decyzji bez możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranego materiału, w szczególności zapoznania się z materiałem dowodowym – wnioskiem Komendanta Policji, co uniemożliwiło analizę poszczególnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, a co za tym idzie brak możliwości zapoznania się z przesłankami zapadłej decyzji, - naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. B ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na wskazaniu – bez podstawy prawnej granicznego terminu do dnia [...] maja 2015 roku w decyzji nr [...] - nieważność decyzji w części określającej termin jej wykonania, tj. art. 158 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Organ w uzasadnieniu wskazał, że zarzuty dotyczące określenia terminu poddania się przez skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji są niezrozumiałe. W decyzji z dnia [...] maja 2016 r. organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że wskazany przez organ pierwszej instancji termin "do 31 maja 2016 r" naruszał przepisy prawa, w szczególności art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, skoro przepis ten nie uściśla obowiązku sprawdzenia kwalifikacji ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Zdaniem Kolegium prawidłowa w swoim rozstrzygnięciu decyzja nie podlega uchyleniu z uwagi na błędne określenie obowiązku zawarte w jej uzasadnieniu. Organ odwoławczy wskazał, że skorygował to uchybienie wskazując w uzasadnieniu prawidłowy termin poddania się przez stronę obowiązkowi sprawdzenia kwalifikacji. W dniu [...] lutego 2017 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego, w którym wniósł o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego, decyzji ZUS, karty informacyjnej "A" oraz zaświadczenia ZOZ z dnia [...] stycznia 2017 r. na okoliczność jego stanu zdrowia. Skarżący wskazał przy tym, że jego stan zdrowia pozwala mu jedynie na poruszanie się samochodem przystosowanym, co organ prowadzący postępowanie powinien uwzględnić. Na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem a dniu [...] marca 2017 r. skarżący podkreślił, że stan zdrowia uniemożliwia mu uczestnictwo w badaniach psychologicznych i kursie prawa jazdy. Pozbawienie go możliwości jazdy samochodem uniemożliwi mu natomiast normalne funkcjonowanie. Dalej skarżący dodał, że może uczestniczyć w egzaminie sprawdzającym, lecz jedynie w samochodzie przystosowanym do jego stanu zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] marca 2016 r. (nr [...]) w sprawie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani prawa materialnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem jest ona zgodna z prawem. Przechodząc do uzasadnienia merytorycznego wyroku należy wskazać, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze. zm.) zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Oznacza to, że właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez komendanta. Skoro przywołany art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym wyraźnie stwierdza, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, to zarazem oznacza, że ten organ administracyjny nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, czy prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. W orzecznictwie sądowym nie budzi najmniejszych wątpliwości, że decyzja o skierowaniu na takie sprawdzenie kwalifikacji ma charakter związany (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 162/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2262/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 67/15). Tym samym z chwilą, gdy kierujący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, starosta na wniosek organu policji był zobowiązany skierować takiego kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W razie takiego skierowania kierowca nie może skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kierowca, który uzyskał punkty karne za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zasada ta obowiązuje tylko wtedy, gdy liczba punktów danego kierowcy nie przekroczy 24 w chwili przystąpienia do kursu. Jeżeli liczba tych punktów przekracza 24, to wówczas nawet poddanie się szkoleniu celem zmniejsza ich liczby nie odnosi skutku w postaci obniżenia liczby punktów. Jest to istotna w tej sprawie okoliczność, która ma znaczenie dla oceny legalności działania organów administracji. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowym, udział w szkoleniu nie może stanowić mechanizmu umożliwiającego obejście bezwzględnie wiążącego przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i uniknięcia w ten sposób przewidzianej tam sankcji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt I OSK 277/15). Z akt tej sprawy wynika, że żaden z organów wydających w tej sprawie decyzje (tj. Starosta Powiatu W. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.) w toku postępowania w sprawie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie mając kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego, nie dokonywało oceny prawidłowości wyliczenia tych punktów. Takie działanie nie tylko że nie stanowiło naruszenia prawa, ale było działaniem zgodnym z przydzielonymi przez ustawodawcę w tym zakresie kompetencjami. Jedynie właściwe organy Policji dokonują wpisów do ewidencji ujawnia w takiej ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i ich wykreśleń (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 855/12, opub. w Lex nr 1363638; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2262/15). Jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o sprawdzenie kwalifikacji, skarżący w okresie od [...] grudnia 2012 r. do [...] lipca 2013 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, w związku z czym otrzymał łącznie 25 punktów, przekraczając tym samym limit 24 punktów. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego organy prawidłowo skierowały skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji, gdyż jak powyżej wskazano, organ związany jest informacją komendanta wojewódzkiego Policji co do liczby punktów karnych. W tym kontekście, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., Sąd nie dopatrzył się, aby w postępowaniu przez organami, doszło do pozbawienia skarżącego czynnego udziału w tym postępowaniu. Należy podzielić stanowisko zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być skuteczny jeżeli strona wykaże, iż dane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Wówczas to na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por.m.in. wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1994/14 LEX nr 2108318, z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 747/14, LEX nr 2108802, z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, LEX nr 1070853; wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09, LEX nr 746442). Tymczasem skarżący choć zarzucał, że "uchybiono zasadzie zapewnienia mu czynnego udziału w sprawie i wydano decyzję bez możliwości wypowiedzenia się przez niego w sprawie", to nie wskazał w skutecznie wniesionym odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. na jakiekolwiek czynności, których rzeczywiście chciałby dokonać w sprawie przed podjęciem rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut w tym zakresie należy uznać za bezzasadny. Skarżący nie wykazał (pomimo dużej aktywności pisemnej) jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie, co zdaniem Sądu wyklucza możliwość uznania, iż doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej, że skarżący nie podjął – nawet - żadnej próby kwestionowania zasadności wpisów przed organami Policji, co mogłoby mieć znaczący wpływ na dalsze rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż decyzja wydawana w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze. zm.) (jak już wcześniej Sąd wskazał) ma charakter związany, a więc niezakwestionowane przez skarżącego przekroczenia liczby 24 punktów karnych, obligowało organy do skierowania go na badanie psychologiczne. Ponadto skarżący zarzucił uniemożliwienie mu zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy, w tym jak wskazał z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Aczkolwiek – jak wynika z akt sprawy – już w dniu [...] września 2013 r. organ I instancji poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania skarżącego na badania. Następnie zaś pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. – w związku z decyzją Kolegium z dnia [...] września 2015 r. (nr [...] uchylającą decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...])) – skarżący został ponownie zawiadomiony o toczącym się postępowaniu. Tym samym pomiędzy pierwszym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie a wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. upłynął trzyletni okres. Nie sposób zatem uznać aby w czasie tegoż okresu skarżący nie mógł zapoznać się z całokształtem materiału dowodowego w sprawie. Ponadto jak wynika z akt sprawy skarżący – pomimo długotrwałej choroby – aktywnie brał udział w prowadzonym postępowaniu poprzez nadsyłanie do organu (w terminie) pism procesowych zawierających wyjaśnienia, wnioski dowodowe. W zasadzie zatem skarżący – w wyniku choroby – brał czynny udział w postepowaniu, lecz nie mógł osobiście się stawić w siedzibie organu I instancji. Zatem nie sposób uznać, aby choroba skarżącego uniemożliwiła mu aktywność w postępowaniu, bowiem przejawiała się ona w składanych przez skarżącego pismach. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. tylko w przypadku gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to wówczas - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, co oznacza, że nie każde, a tylko istotne naruszenie przepisów postępowania skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej do sądu decyzji. Istotne naruszenie prawa to takie, które gdyby nie miało miejsca, w sprawie zapadłaby decyzja innej treści. W sprawie fakt, że skarżący choć jak podniósł nie mógł stawić się osobiście w organie, lecz czynnie uczestniczył w postępowaniu (w formie pisemnej i co ważniejsze nie wykazał istnienia związku przyczynowego między naruszeniem wskazanych przez niego przepisów postępowania a wynikiem sprawy), ale został przez organ prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania, nie mogło mieć wpływu na prawidłowość podjętego przez organy rozstrzygnięcia, uzasadnionego spełnieniem przesłanek z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze. zm.) i będących - obligatoryjną - podstawą wydanego orzeczenia. Zatem w ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zapewniono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, spełniających podstawowe wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu określenia terminu ([...] maja 2015 r.) poddania się przez skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji wskazać należy, że w decyzji. z dnia [...] maja 2016 r. Kolegium wskazało, że określony przez organ I instancji termin "do [...] maja 2016 r." naruszał przepisy prawa, w szczególności art. 114 ust. 1 pkt 1 li: b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, skoro przepis ten nie uściśla obowiązku sprawdzenia kwalifikacji ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Co do zasady bowiem, adresat tego rodzaju decyzji o skierowaniu jest zobowiązany do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji po uzyskaniu przez nią waloru, ostateczności. Dlatego też – jak słusznie zauważyło SKO - tak wskazane przez Starostę Powiatu W. pouczenie, jako nieznajdujące umocowania w przepisach prawa było bezpodstawne, co też wyjaśniono w decyzji z dnia [...] maja 2016 r. Tym niemniej tak błędnie określony obowiązek, wskazany w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, jednocześnie przy prawidłowym jej rozstrzygnięciu, nie stanowił – w ocenie Sądu - wystarczającej podstawy do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (art. 15 kpa), Kolegium uprawnione było do zawarcia w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia właściwej wykładni powyższego przepisu, nawet jeśli była ona odmienna od argumentacji zawartej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu pierwszoinstancyjnego (co też słusznie uczyniło). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2010 r. (II OSK 1418/09): "Po to bowiem ustanowiono mocą art. 78 Konstytucji RP, dwuinstancyjne postępowanie administracyjne, aby organ II instancji mógł poprawić, uzupełnić, wyjaśnić i ustalić, to czego nie zrobił bądź zrobił źle organ I instancji. Organ odwoławczy może, bowiem korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące nieprawidłowości". Końcowo podnieść należy, że Wojewódzki sąd administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dlatego też Sąd – w ramach tego postępowania – mógł ocenić i ocenił zaskarżaną decyzję SKO we W. z dnia [...] maja 2016 r, aczkolwiek nie jest władny do "nakazania" organom przychylenia się do prośby skarżącego, aby mógł uczestniczyć w egzaminie sprawdzającym w samochodzie przystosowanym do jego staniu zdrowia. Co nie oznacza, że skarżący może taki wniosek skierować wprost do organu. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, tj. art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.