IV SAB/Wr 283/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Protokolant Paulina Szpakowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. we W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta Wrocławia do rozpatrzenia wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 25 czerwca 2014 r. o udostępnienie protokołu posiedzenia Kolegium Prezydenta W. z dnia [...]r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy i odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność o jakiej mowa w pkt. I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 17 września 2014r. skarżące Stowarzyszenie A z siedzibą we W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zarzucając organowi: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, iż protokół z posiedzenia Kolegium Prezydenta W., które odbyło się dnia 13 października 2011 r. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu powołanej ustawy; b) art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez jego niezastosowanie, a to nieudostępnienie żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od otrzymania wniosku, w sytuacji gdy informacja objęta wnioskiem stanowi informację publiczną, a nadto naruszenie: c) art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - poprzez jego niezastosowanie, w przypadku zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia informacji publicznej; strona skarżąca wniosła o: - stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązanie organu do udzielenia przedmiotowej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy i prawomocnego wyroku, ewentualnie : - zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w trybie przewidzianym przez art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej i zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. strona skarżąca, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniosła o niezwłoczne udostępnienie przez Prezydenta Miasta W. informacji publicznej w postaci dokumentu - protokołu z posiedzenia Kolegium Prezydenta W., które odbyło się dnia 13 października 2011 r., nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Strona skarżąca domagała się wydania przedmiotowej informacji publicznej w formie papierowej bądź na płycie CD/CDRW. W odpowiedzi na w/w wniosek, organ w piśmie z dnia 10 lipca 2014r. stwierdził, że informacja ta nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu ani odmowie udostępnienia w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Kolejnym pismem z dnia 17 lipca 2014 r. Stowarzyszenie A złożyło do w/w organu ponowny wniosek o udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej, ewentualnie wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia wnioskowanej informacji, w ustawowym terminie 14 dni. W dniu 24 lipca 2014 r. organ wystosował pismo, w którym ponownie wskazał, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego, Stowarzyszenie w dniu 5 sierpnia 2014r. złożyło kolejne pismo z żądaniem wydania w przedmiotowej sprawie przez Prezydenta Miasta W. decyzji administracyjnej, wskazującej podstawę faktyczną i prawną decyzji wraz z pouczeniem o sposobie odwołania się. Żądanie Stowarzyszenia zostało rozpatrzone negatywnie, co zostało wyrażone w piśmie organu z dnia 19 sierpnia 2014r., gdzie podtrzymano dotychczasową argumentację, równocześnie odmawiając wydania stosownej decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia, organ błędnie uznaje, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącej strony o tym, że protokół z posiedzenia Kolegium Prezydenta stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej świadczy fakt, że protokół podpisywany jest przez osoby wymienione w § 29 ust. 2 Regulaminu Organizacyjnego, tj. przez osoby posiadające status funkcjonariuszy publicznych, gdy zaś w skład kolegium wchodzą: Prezydent Miasta, Wiceprezydenci, Skarbnik, Sekretarz oraz Dyrektorzy Departamentów. Nadto zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Urzędu Miejskiego W., rozdział V "Kolegium Prezydenta", § 30 ust. 2 stanowi, iż "Problematyka posiedzeń Kolegium obejmuje wszelkie sprawy mające istotne znaczenie dla Miasta", czyli sprawy związane z realizacją zadań publicznych oraz zadań z zakresu administracji rządowej. Mając na uwadze, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlegają informacje publicznej m.in. o danych publicznych, nie sposób – w ocenie strony skarżącej uznać, "iż sprawy mające znaczenia dla Miasta" do takich się nie zaliczają. Niewątpliwie, skoro mowa w Regulaminie Organizacyjnym, iż przedmiotem posiedzeń są sprawy Miasta, a więc szeroko rozumiane sprawy publiczne, to należy przyjąć, iż protokół z takiego posiedzenia zawiera informacje publiczne w rozumieniu powołanej ustawy. Jeżeli zatem protokoły posiedzeń Kolegium Prezydenta związane są z realizacją kompetencji i zadań publicznych, podlegają one udostępnieniu i nie stoi temu na przeszkodzie okoliczność, iż jest ono organem o charakterze opiniodawczo - doradczym i nie jest organem kolegialnym pochodzącym z powszechnych wyborów. Zdaniem strony skarżącej, z chwilą podpisania owego protokołu przez funkcjonariusza publicznego, dokument ten staje się dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych to zatem względów strona skarżąca wniosła jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Zdaniem organu, prowadzone podczas posiedzeń Kolegium Prezydenta W. rozmowy, przyczyniają się jedynie do powstania pewnych wewnętrznych koncepcji, poszerzają zakres wiedzy i informacji organu, nie mają jednak charakteru zmaterializowanych – w jakiejkolwiek postaci – zamierzeń podejmowania określonych działań, więc nie mogę mieć charakteru informacji publicznej. Podobnie zresztą jak ścieranie się poglądów wewnętrznych pojawiających się podczas tych spotkań. W ocenie organu, obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy wnioskowana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Odmowa bowiem zachodzi tylko wtedy, gdy dana informacja jest w posiadaniu podmiotu, jest informacją publiczną ale ze względu na ochronę innych tajemnic ustawowych nie może być udostępniona, musi być chroniona. Jeżeli zaś żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić podmiot żądający udostępnienia informacji pismem, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (wyrok WSA z Warszawie z 5 lipca 2007 r., II SAB/Wa 19/07; wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., II SA 2867/02). Nie jest więc prawidłowe wydawanie decyzji, gdy zdaniem podmiotu zobowiązanego u.o.d.i.p. nie ma zastosowania. Poinformowanie wnioskodawcy o uznaniu żądanej informacji za niespełniającą definicji z art. 1 u.o.d.i.p. jest także informacją dokonaną w formie czynności materialno-technicznej, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Czynność ta, tak jak i udostępnienie informacji publicznej, podlegają kognicji sądów administracyjnych, w trybie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Z tych to zatem względów, zdaniem organu nie może więc być mowy o bezczynności organu w przedmiotowej sprawie, co oznacza , że skarga jest bezzasadna i zasługuje na oddalenie. W dalszej części odpowiedzi na skargę, organ uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, podkreślił, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. - skargę w tych sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie brak jest takiego wezwania. Kolejne wnioski kierowane przez skarżącego o wydanie informacji publicznej nie mogą zastąpić tego wymogu tj. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z tych to zatem przyczyn organ wniósł jak wyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Sąd Administracyjny sprawuje jedynie stosowne do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ) kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg m.innymi na decyzje administracyjne /pkt.1/ oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a /pkt.8/. Powyższa regulacja oznacza, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej, a Sąd uzna skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić należy, że w orzecznictwie zaakceptowane zostało stanowisko, zgodnie z którym, skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08; postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1382/07; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 - http://www.nsa.orzeczenia. gov.pl). Podzielając w pełni powyższe stanowisko, przyjąć należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest skargą dopuszczalną. Przechodząc tym samym do dalszych rozważań, podkreślić należy, że celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania aktu względnie dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, sąd orzeka biorąc pod uwagę stan rzeczy istniejący w chwili wydawania orzeczenia. Zgodnie z wypracowaną przez doktrynę definicją stanu bezczynności, stan ten zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide: T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, s. 86). Dla stwierdzenia stanu bezczynności potrzebne jest zatem ustalenie, iż przekroczono termin w załatwieniu sprawy (dokonaniu stosownej czynności). W świetle powyższego przyjąć należy, że bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), a w oparciu o którą Sąd rozpatruje niniejszą skargę – oznacza niepodjęcie przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w 14-dniowym terminie wskazanym w art. 13 ustawy, stosownych czynności, czyli nieudostępnienie informacji, jak i niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (art. 16 ust. 1 ustawy). Z akt niniejszej sprawy niewątpliwie wynika, że skarżąca strona wnioskiem z dnia 25 czerwca 2014r., ponowionym 17 lipca 2014r. i 5 sierpnia 2014r., zwróciła się do Prezydenta W. o udostępnienie protokołu z posiedzenia Kolegium Prezydenta W., które odbyło się w dniu 13 października 2011r. Powyższe żądanie skarżącej wskazuje, że załatwienie przedmiotowego wniosku winno było nastąpić na zasadach i w trybie określonym w przepisach w/w ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, czyli poprzez czynność materialno - techniczną polegającą na udostępnieniu żądanej informacji (art. 10 i 13 ustawy), ewentualnie poinformowanie, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej lub wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej (art. 16). Zważywszy, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymogów formalnych wniosku, w orzecznictwie Sądów Administracyjnych przyjęte zostało, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. W ocenie Sądu za wniosek pisemny uznać również należy przesłanie zapytania /żądania/ pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jej /jego/ autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009r., sygn.akt I OSK 1277/08, publ. Lex nr 529939, wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 listopada 2014r., sygn.akt II SAB 150/14 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).). Niesporne jest w niniejszej sprawie i znajduje potwierdzenie w nadesłanej do Sądu dokumentacji, iż organ w odpowiedzi na opisane wyżej żądanie (wniosek) Stowarzyszenia, nie udostępnił przedmiotowego protokołu, stwierdzając, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, stąd nie podlega udostępnieniu, ani odmowie w formie decyzji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej . Kluczową zatem kwestią w niniejszej sprawie jest dokonanie przez Sąd oceny, czy żądana przez skarżącą stronę informacja w postaci opisanego wyżej protokołu z posiedzenia Kolegium Prezydenta W. stanowi informację publiczną w rozumieniu w/wyżej ustawy, a po drugie, czy podmiot do którego zwrócono się o udzielenie przedmiotowej informacji jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Powyższe ustalenie jest bowiem niezbędne, aby móc rozstrzygnąć, czy podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197). Zważyć zatem należy, że przepis art. 1 ust.1 omawianej ustawy, określa w sposób dość ogólny, stanowiąc, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Skoro powyższa ustawa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej, to dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne jest przy tym, że tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjęte zostało, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007r, sygn.akt II SAB/Wa 85/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008r., sygn.akt II SAB/Ke 7/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r., sygn.akt II SAB/Kr 109/08; M.Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 28). W konsekwencji tegoż przyjąć należy, że informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Stanowią ją zatem tak treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy wprost od nich nie pochodzą. Istotny jest przy tym także przepis art.4 ust.1 omawianej ustawy, zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, co oznacza, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne (zadania władzy publicznej), zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. Sąd w pełni podziela przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym, wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną (por. wyrok NSA z 30 lipca 2013r., sygn. akt I OSK 1004/13, Lex nr 1375651). Zważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 26 ust. 1, art. 30 ust. 1 i 2 i art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), prezydent miasta jest organem wykonawczym gminy i realizuje zadania określone przepisami prawa, w tym kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Oznacza to, że Prezydent W., będący niewątpliwie organem władzy publicznej jest podmiotem o którym mowa w art.4 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązanym do udostępnienia posiadanych danych mających walor (przymiot) informacji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że złożenie wniosku o udostępnienie określonej informacji publicznej nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia żądanej informacji, gdyż w pierwszej kolejności podmiot ten winien ustalić, czy przepisy omawianej ustawy (u.d.i.p.) znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art.5 ust.1 i 2 w/w ustawy. Oceniając w aspekcie cyt. wyżej przepisu art.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej żądanie skarżącej strony, nie można pomijać postanowień art. 6 ust. 1 tej ustawy, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do podmiotów (organów władzy publicznej) w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych, wystąpień, jak i ocen (opinii), dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. W orzecznictwie przyjęte zostało, że dokumenty urzędowe wykorzystywane w wewnętrznym postępowaniu administracyjnym z zakresu informacji publicznej, są informacjami z zakresu informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy), skoro pozostają w związku z działalnością organu administracji publicznej (por.wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 października 2007 r. II SAB/Wa 78/07). Z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b tejże ustawy wynika także, że informacją publiczną są stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych i to niezależnie od formy utrwalenia tych stanowisk. Sformułowanie "informacja" obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż wyraz "dokumenty" i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Należy przy tym wskazać, że to dokument - w szerokim tego słowa rozumieniu - będzie podstawowym nośnikiem informacji publicznej (por. wyrok WSA z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt IV SAB/Po 14/08, Lex nr 509779). Oznacza to, że informacją publiczną jest nie tylko dokument urzędowy, tym niemniej informacja tego rodzaju winna być w jakiejś formie uprzednio uzewnętrzniona, utrwalona, a poprzez to możliwa do udostępnienia. Odwołać się w tym miejscu także należy do poglądów prezentowanych w doktrynie, gdzie choćby E. Jarzęcka-Siwik w opracowaniu: Dostęp do informacji publicznej ("Kontrola Państwowa" 2002, Nr 1, s.29) - stwierdza, że dokumenty wewnętrzne, wytworzone w zakresie działania danego podmiotu i wyrażające opinię w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawione w toku narad albo dyskusji a także porady udzielone w ramach konsultacji, podlegają udostępnieniu, a ile nie zostały włączone do akt sprawy albo nie zostały wyekspediowane do innego podmiotu. W niniejszej sprawie, skarżąca strona wniosła o udostępnienie (przesłanie) protokołu z posiedzenia Kolegium Prezydenta W. z dnia 13 października 2011r. W tej sytuacji konieczne jest przywołanie regulacji, które określają tak status Kolegium Prezydenta W., jak i kompetencje tegoż podmiotu. Niesporne jest w sprawie, że powyższe kwestie uregulowane zostały w Rozdziale V, zatytułowanym "Kolegium Prezydenta" - Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego W., ustalonego zarządzeniem Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. I tak zgodnie z § 29 ust. 1 w/w Regulaminu (w brzmieniu obowiązującym na dzień sporządzenia przedmiotowego protokołu), Kolegium Prezydenta jest organem opiniodawczo-doradczym Prezydenta. W skład tego Kolegium wchodzą: Prezydent, Wiceprezydenci, Skarbnik, Sekretarz, Dyrektorzy Departamentów (ust. 2 tego przepisu). W posiedzeniach Kolegium mogą uczestniczyć również inne osoby zaproszone przez Prezydenta (ust. 3 tego przepisu). Posiedzeniom Kolegium przewodniczy Prezydent lub wyznaczony przez niego Wiceprezydent (§ 29 ust. 4). Z kolei z przepisu § 30 ust. 1 tego Regulaminu wynika, iż to Prezydent wyznacza posiedzenia, określając termin, problematykę, listę uczestników, porządek posiedzenia oraz osoby odpowiedzialne za przygotowanie i zreferowanie tematów. Problematyka posiedzeń Kolegium obejmuje zaś, zgodnie z § 30 ust. 2 Regulaminu, wszelkie sprawy mające istotne znaczenie dla Miasta. Sprawy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego Miasta oraz wyłączenia z produkcji gruntów rolnych i leśnych w Mieście, w myśl § 30 ust. 3, rozpatrywane są na odrębnych posiedzeniach Kolegium. Istotny jest w sprawie także przepis § 30 ust. 3 i 4, zgodnie z którym Kolegium wyraża swoją opinię w formie ustaleń i wniosków, a jego posiedzenia są protokołowane. Protokół zawierający ustalenia i wnioski przekazywany jest członkom Kolegium (§ 30 ust. 6). Nie może także umykać z pola widzenia zapis § 30 ust. 7 Regulaminu, zgodnie z którym, jeśli Prezydent nie zdecyduje inaczej, osoby odpowiedzialne za realizację zadań rozpatrywanych przez Kolegium są zobowiązane do podjęcia działań zgodnie z opinią Kolegium. Obsługę posiedzeń Kolegium Prezydenta zapewnia Biuro Prezydenta (§ 31 Regulaminu). Odnosząc powyższe ustalenia do żądania przez stronę skarżącą przedmiotowego protokołu z posiedzenia Kolegium Prezydenta W., należy przyjąć, że stanowi on informację publiczną. Wprawdzie ów protokół nie jest dokumentem skierowanym na zewnątrz, tym niemniej ma charakter urzędowy, a wskazują na to następujące okoliczności. I tak, po pierwsze ów protokół sporządzony został w Urzędzie Miejskim, czyli w jednostce przy pomocy której Prezydent W. realizuje gminne i powiatowe zadania publiczne oraz zadania z zakresu administracji rządowej wynikające z ustaw oraz porozumień zawartych z innymi jednostkami administracji publicznej ( § 1 ust.1 uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] czerwca 2006r. w sprawie nadania Statutu Urzędowi Miejskiemu W. - Dz.Urz.Woj.[...]. [...].[...].[...]). Po drugie przedmiotowy protokół, podpisany został przez funkcjonariusza publicznego, a po trzecie sporządzony został niewątpliwie na potrzeby działań organu administracji w sprawach publicznych (por. cyt. wyżej § 30 ust. 1 i 7 Regulaminu), co świadczy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a" i pkt 4 lit. "b" ustawy o dostępie do informacji publicznej, tworzy informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy i podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych. Podkreślić przy tym należy, że powyższe stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie stanowi kontynuację linii orzeczniczej, przyjętą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. I tak w wyroku z dnia 26 maja 2010r., sygn. akt IV SAB/Wr 19/10 (publ.LEX nr 675557), Sąd przyjął, iż, cyt.: " (...)Jeżeli protokoły z posiedzeń Kolegium Prezydenta (organu o charakterze opiniodawczo-doradczym) obejmują sprawy związane z realizacją wszelkich kompetencji i zadań publicznych, czy też zadań z zakresu administracji rządowej, to stanowią one informację publiczną i podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (...)." Pogląd ten podzielony następnie został przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 września 2014r., sygn. akt IV SAB 75/14 , gdzie Sąd w uzasadnieniu tegoż wyroku stwierdził , cyt.: " (...) Kolegium Prezydenta znajduje się bowiem w strukturze organizacyjnej Urzędu Miejskiego W., który zgodnie z § 3 wspomnianego regulaminu organizacyjnego jest jednostką organizacyjną Miasta W., działającą w formie jednostki budżetowej, przy pomocy której Prezydent realizuje gminne i powiatowe zadania publiczne, zadania z zakresu administracji rządowej wynikające z ustaw oraz porozumień zawartych z innymi jednostkami administracji publicznej, a także umów z innymi podmiotami. Zatem jeżeli protokoły z posiedzeń Kolegium Prezydenta (zawierające zestawienia ustaleń i wniosków) obejmują sprawy związane z realizacją wszelkich kompetencji i zadań publicznych, czy też zadań z zakresu administracji rządowej, to stanowią one informację publiczną i podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisku temu nie przeczy okoliczność, iż Kolegium Prezydenta W. jest organem o charakterze opiniodawczo-doradczym i nie jest organem kolegialnym pochodzącym z powszechnym wyborów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Udostępnieniu podlegają bowiem informacje o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 powołanej ustawy).(...). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego." W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że zasadą winno być, iż organ interpretując zapisy ustawowe powinien dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu określone w art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy, zgodnie z którym prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Mając na uwadze powyższe, należało przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie Prezydent W. pozostawał w stanie bezczynności, co zobowiązywało Sąd do orzeczenia jak w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), p.p.s.a. Sąd jednocześnie miał na uwadze, że art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność polega nie tylko na zobowiązaniu organu do podjęcia w ustalonym terminie określonych działań, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy owa bezczynność miała miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Odnosząc się do kwestii, czy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w zwłoce co do udostępnienia przez podmiot do tego zobowiązany żądanej informacji publicznej, Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało charakteru rażącego. Wprawdzie wniosek skarżącej strony powinien zostać rozpatrzony w ustawowym terminie wynoszącym co do zasady 14 dni, to jednak organ podjął pewne kroki w celu wykonania ciążącego na nim obowiązku, przesyłając stronie na pismie swoje stanowisko w sprawie, a w związku z powyższym nie uzasadnia to stwierdzenia, że bezczynność miała rażący charakter. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. O kosztach postępowania w pkt III orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącej strony o udostępnienie żądanego protokołu z posiedzenia Kolegium Prezydenta W., organ powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy znajdują się w nim informacje niepodlegające udostępnieniu, to znaczy zawierające dane, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy. Dopiero po dokonaniu tych ustaleń należy podjąć czynności zmierzające do udostępnienia protokołu lub wydać decyzję odmawiającą. W orzecznictwie przyjęte zostało, że jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą, co oznacza wykazanie, że dane objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, względnie na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową czy też statystyczną (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 812/05). HB.20.02.2015 r.