IV SA/Po 1019/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB, organ I instancji) na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: P.b.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: K.p.a.), w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie budowy i użytkowania hali magazynowej z [...], należącej do [...] - obiektu zlokalizowanego na nieruchomości [...], bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę nakazał B. N. (dalej także: inwestor, skarżący), prowadzącemu działalność gospodarczą [...] rozbiórkę obiektu budowlanego - budynku hali [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] lipca 2014 r. - na skutek sygnalizacji [...] zostało wszczęte z urzędu przez PINB, postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej budowy i użytkowania hali magazynowej - obiektu zlokalizowanego na nieruchomości położonej w [...]. W wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ tutejszy ustalił, że na [...] znajduje się: hala magazynowa [...] wykorzystywana ponadto do [...] dobudowane do hali i funkcjonalnie z nią połączone [...]. Według oświadczenia L. N., posiadającego pełnomocnictwo B. N. z dnia [...] lipca 2014 r. do udziału w oględzinach, obecnego w trakcie oględzin nieruchomości, hala magazynowa została przestawiona w kwietniu 2001 r. z działki oznaczonej nr geod. 18 na działkę nr [...] jako wiata, a następnie w czerwcu 2008 r. całkowicie obudowana płytą obornicką. Hala magazynowa posiada posadzkę z kostki betonowej, instalację oświetlenia i gniazd wtykowych, instalację z kotłem c.o. wodnym opalanym węglem, posadowiona jest na fundamentach. Przed obłożeniem ścian hali blachą obornicką inwestor dostawił do hali, od strony zachodniej, [...]. Jedyne wejście do każdego z kontenerów jest od strony hali. Kontenery są funkcjonalnie połączone z halą, wykorzystywane do celów magazynowych. Całość obiektu została następnie ocieplona - hala: płyta obornicką a kontenery obrzucone od zewnątrz pianką w kolorze [...]. Zbiornik na tlen zamontowany został wraz z instalacją w roku 2011 przez [...] i stanowi jej własność. W 2016 r. zarówno zbiornik na tlen ciekły, jak również kontener samochodowy zostały rozebrane. PINB ustalił, iż przedmiotowa hala wraz z częściami rozbudowy: kontenerami oraz z urządzeniem technicznym związanym z użytkowaniem obiektu - zbiornikiem na tlen ciekły, powstała w latach 2001 - 2011. Na powyższe obiekty inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru wykonania robót, są one w trakcie użytkowania. Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o zebrany w postępowaniu materiał dowodowy, w szczególności wyniki oględzin, dokonanych w dniu [...] lipca 2014 r. oraz złożone oświadczenia. Początkowo organ I instancji prowadził postępowanie w sprawie budowy i użytkowania hali magazynowej. Po przeprowadzeniu oględzin i zebraniu oświadczenia inwestora, zawiadomieniem z dnia [...] września 2014 r. na podstawie art. 9, art. 10 oraz art. 73 K.p.a. organ doprecyzował przedmiot postępowania: zmieniono zakres prowadzonego postępowania administracyjnego poszerzając je o: [...]. Przedmiotowa hala wraz z rozbudową o części magazynowe wykonane z kontenerów nie została zwolniona wg art. 29 P.b. z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym tutejszy organ w rozstrzygnięciu sprawy zastosował przepisy art. 48 P.b. W toku postępowania pełnomocnik inwestora w pismach [...] podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nie powinny mieć zastosowania przepisy art. 48 lecz art. 50 i 51 P.b. Jednakże pełnomocnik na potwierdzenie swoich wywodów nie przedłożył żadnej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu, która pozwoliłaby uznać, iż obiekt albo był legalnie postawiony i dokonano jego przebudowy lub też, że dokonano istotnych odstępstw od jakiegoś pozwolenia na budowę. Pełnomocnik nie wskazał również, aby obiekt objęty postępowaniem należał do kategorii obiektów, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę. Okres budowy obiektu - po 2001 roku jest niekwestionowanym przez inwestora okresem budowy - co przesądza o stosowaniu w rozstrzygnięciu sprawy przepisów obowiązującego od 1995 r. P.b. w brzmieniu w daty wszczęcia postępowania administracyjnego (tj. przed [...] czerwca 2015 r.). W związku z powyższym organ I instancji przeprowadził postępowanie w trybie art. 48 P.b. Pismem z dnia [...] września 2014 r. Wójt Gminy [...] poinformował PINB o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki [...]. Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], w/w działka przeznaczona jest na tereny o wiodącej funkcji działalności gospodarczej. Poinformował również, iż dla działki [...] została wydana w dniu [...] października 2012 r. decyzja o warunkach zabudowy na rzecz P. B. Nowakowskiego dla inwestycji obejmującej rozbudowę zakładu produkcji kruszywa - budowę hali magazynowej. W związku z powyższym, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., w drodze postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r., został nałożony na inwestora obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów, określonych w pkt 3 tegoż postanowienia. Przy piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. inwestor dostarczył ostateczną decyzję Wójta [...] dla inwestycji obejmującej rozbudowę zakładu produkcji kruszywa - budowę hali magazynowej na działce [...] Następnie, pismem z dnia [...] marca 2015 r. B. N. poinformował, że zobowiązuje się do usunięcia hali magazynowej w terminie nie przekraczającym [...] grudnia 2015 r. Na skutek wezwania organu z dnia [...] listopada 2015 r., w dniu [...] listopada 2015 r. stawił się pełnomocnik inwestora, który potwierdził wolę rozbiórki: [...] Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. B. N. poinformował o rozbiórce zbiornika na tlen ciekły, natomiast pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. o rozbiórce kontenera samochodowego. Przeprowadzone przez PINB w dniu [...] lutego 2016 r. oględziny nieruchomości potwierdziły dokonanie rozbiórki konstrukcji zbiornika na tlen ciekły oraz kontenera samochodowego. Przeprowadzone oględziny nie były obowiązkową kontrolą obiektu, o której mowa w ustawie P.b. i w związku z tym nie miały zastosowania przepisy art. 59e P.b. W związku ze stwierdzeniem rozbiórki części obiektów, pismem z dnia [...] marca 2016 r. poinformowano strony, iż dalsze postępowanie administracyjne prowadzone będzie przez tutejszy organ w sprawie budowy hali magazynowej z czterema kontenerami morskimi. Odnosząc się do uwag i zarzutów zawartych w piśmie pełnomocnika B. N. z dnia [...] grudnia 2015 r. dotyczących wstępnego naliczenia opłaty legalizacyjnej PINB wyjaśnił, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r. w była podana informacja, że w przypadku skorzystania inwestora z możliwości legalizacji obiektu, będzie naliczona opłata legalizacyjna. Oplata ta wg wstępnego wyliczenia, biorąc pod uwagę klasyfikację obiektu wynosiłaby [...] zł. W uzasadnieniu postanowienia była podana również informacja, iż opłata ta będzie naliczona w drodze odrębnego postanowienia, na które będzie stronie przysługiwało zażalenie. Podanie takiej informacji w wydanym postanowieniu jest w ocenie PINB pomocne inwestorowi przy dokonywaniu całkowitej kalkulacji skorzystania z możliwości legalizacji obiektu. Odnosząc się do złożonego w pismach pełnomocnika wniosku o umorzenie przedmiotowego postępowania, PINB poinformował, że wydanie takiej decyzji kończącej postępowanie w sprawie zrealizowanego obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę byłoby niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Inwestor w toku przeprowadzonego postępowania w trybie art. 48 Pb miał możliwość legalizacji przedmiotowego obiektu - hali magazynowej z czterema wbudowanymi w nią kontenerami morskimi pod warunkiem przedstawienia między innymi projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami, który winien zawierać rozwiązania dostosowujące do ustaleń miejscowego planu - decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto pod warunkiem uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Inwestor z tych możliwości nie skorzystał. W związku z powyższym zastosowanie znajduje przepis art. 48 ust. 4 P.b. wskazujący, iż niespełnienie przez inwestora, w wyznaczonym mu terminie, nałożonych na niego na podstawie art. 48 ust. 2 P.b. obowiązków, powoduje stosownie do ust. 1 tegoż artykułu wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wydanie decyzji w oparciu o art. 48 ust. 1, w zw. z art. 48 ust. 4 P.b., kończy postępowanie legalizacyjne. Od decyzji powyższej złożone zostało przez inwestora, zastępowanego przez fachowego pełnomocnika odwołanie. Zarzucono w nim: naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 6 K.p.a.poprzez jego pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, albowiem organy mają obowiązek działać na podstawie przepisów prawa, a wydanie decyzji o rozbiórce zostało dokonane bezpodstawnie; - art. 7 i 77 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności wyjaśnienie, czy w ogóle doszło do popełnienia samowoli budowlanej; - art. 11 K.p.a. poprzez jego pominięcie polegające na braku należytego wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji; skutkujących naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 48 ust. 1 P.b. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Wniesiono o uchylenie w całości decyzji PINB. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że już w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. i [...] grudnia 2015 r. podnoszono, iż na działce nr [...] istnieje kilka obiektów budowlanych i każdy z nich podlega innemu reżimowi prawnemu, niezasadne jest zatem stanowisko PINB kwalifikujące przedmiot postepowania jako jedną całość – halę, która dla realizacji wymagała pozwolenia na budowę. Zwrócono także uwagę na nieprecyzyjność nakazu rozbiórki, przez co nie może on byc wykonany. Zaskarżonej decyzji zarzucono też, że wydana została w oparciu o protokół kontroli z [...] lipca 2014 r., a zatem po upływie niemal dwóch lat od poczynienia w sprawie ustaleń faktycznych. PINB nie zweryfikował, czy w tym czasie nie zaistniały takie zmiany w stanie faktycznym, które nie dawałyby organowi podstaw do wydania decyzji. Z protokołu kontroli nie wynika też, czy osoby ją przeprowadzające legitymowały się uprawnieniami budowlanymi. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB, organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji WWINB przedstawił stan sprawy i stwierdził, że że z uwagi na treść art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 443) przy załatwianiu niniejszej sprawy, wszczętej dnia 15 lipca 2014 r. mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 ww. ustawy, które określają jakich obiektów budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz które spośród wymienionych można wybudować dokonując zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania, jeżeli ten w terminie 30 dni od dnia doręczenia nie zgłosi sprzeciwu. Niewątpliwie hala magazynowa o konstrukcji stalowej i wymiarach 12,56 m x 36,58 m i wysokości 8,65 m jest obiektem budowlanym wymagającym uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast kontener, jak wynika z art. 3 pkt 5 P.b., co do zasady jest tymczasowym obiektem budowlanym. Podkreślenia wymaga jednak, iż nawet tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b., lecz nie rozebrany lub nie przeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 lipca 2008 r., II SA/Po 121/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 maja 2014 r., II SA/Po 59/14). WWINB wskazał również, że tak w orzecznictwie, jak i doktrynie panuje przekonanie, że przez pojęcie "rozbudowy" należy rozumieć zmianę, innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchnia zabudowy, jego długość czy szerokość. "Rozbudową będzie zatem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o taki stanowiący charakterystyczny parametr budynku element techniczny, który stanowi (zewnętrzną) część obiektu budowlanego. " (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 marca 2014 r., IV SA/Po 1057/13). W rezultacie przyjmuje się iż rozbudowa obiektu budowlanego jest w świetle przepisów ustawy P.b. traktowana na równi z budową obiektu budowlanego, gdyż zgodnie z art. 3 pkt 6 ww. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o budowie, należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W związku z powyższym ww. roboty budowlane, podobnie jak budowę, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie sporną kwestią są w ocenie organu II instancji m.in. znajdujące się na przedmiotowej działce [...]. Organ I instancji określił przedmiot niniejszego postępowania jako "halę magazynową wraz z wbudowanym [...]", funkcjonalnie połączonymi z halą. Zgodnie z protokołem oględzin z dnia [...] lipca 2014 r. [...] ww. kontenery zostały przez inwestora "wbudowane" w ścianę hali magazynowej w 2008 r. Za prawidłową uznał WWINB kwalifikację przez organ I instancji przedmiotowego obiektu budowlanego jako jednej całości, gdyż kontenery nie zostały jedynie dostawione do ścianą hali magazynowej, a w nią "wbudowane" o czym świadczy ingerencja w konstrukcję hali: usunięcie w miejscach wbudowania kontenerów rygli do mocowania płyt, wstawienie nadproży i "wsunięcie" kontenerów do środka, tak, że ich części wraz z drzwiami znajdują się wewnątrz hali, a także ocieplenie kontenerów i miejsc styku z halą pianką. Powyższe świadczy iż w zamierzeniu inwestora przedmiotowe budynki miały stanowić jedną całość techniczno - organizacyjną. Wskazuje na to również rozmieszczenie wejść i wyjść pomiędzy poszczególnymi "pomieszczeniami" (jedyne wejście do każdego z kontenerów jest od strony hali, wewnątrz niej). Taki układ komunikacyjny pomieszczeń, do których prowadzi jedno wejście z zewnątrz, wskazuje na tak dalekie zintegrowanie istniejących pomieszczeń z kontenerami, iż zdaniem WWINB tworzą one jeden obiekt, którego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższego, wykonanie robót budowlanych polegających na wbudowaniu kontenerów morskich w ścianę hali magazynowej stanowiło rozbudowę obiektu budowlanego i spowodowało powiększenie powierzchni użytkowej hali o cztery dodatkowe "boksy". Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych prace budowlane, zakwalifikowane jako rozbudowa, powinny być zalegalizowane w trybie określonym w art. 48 Prawa budowlanego (wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 maja 2011 r" II OSK 856/10). Rozbudowa nie stanowi bowiem wyjątku, określonego w art. 29-31, gdyż ustawodawca wskazuje ją, w art. 3 pkt 6 P.b., jako jedną z postaci budowy. Oznacza to, że w celu jej realizacji, analogicznie jak do budowy hali, potrzebne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z tym, że inwestor takiej decyzji nie uzyskał, zgodnie z przepisami prawa budowlanego, należy uznać, iż dokonał samowoli budowlanej. Organ II instancji uznał, iż PINB prawidłowo wydał postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r., którym wstrzymał inwestorowi roboty budowlane oraz nałożył obowiązek dostarczenia szczegółowo określonych w tym postanowieniu dokumentów. Skarżący, jak wynika z akt, wymaganych dokumentów nie dostarczył. W następstwie tego, na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b., organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodne bowiem z ww. przepisami właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia (dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a), albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku dostarczenia niezbędnych do legalizacji dokumentów. Uregulowana w art. 48 P.b. procedura legalizacyjna nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 P.b., a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia zażądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., II OSK 1757/10, wyrok WSA w Opolu z dnia 22 listopada 2012, II SA/Op 271/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 lutego 2012 r., II SA/Sz 1343/11). W wyniku uchybienia terminu strona traci przyznane jej prawo do legalizacji samowoli budowlanej, a sprawa zostaje załatwiona w trybie zwykłym, tj. przez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki (Z. Cieślik, S. Szuster - Komentarz do art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, LEX/el 2003). WWINB odnosząc się również do zarzutu w zakresie nieprecyzyjności zaskarżonej decyzji, stwierdził, iż prawidłowo wydany nakaz rozbiórki powinien precyzyjnie określać obiekt budowlany lub jego część podlegającą rozbiórce, zaś z uzasadnienia decyzji o nakazie rozbiórki powinno jednoznacznie wynikać, dlaczego organ określił taki, a nie inny zakres rozbiórki. Przepis art. 48 ust. 1 P.b. nie przewiduje określenia terminu wykonania nakazu rozbiórki. Brak w przepisach podstawy do określenia terminu wykonania nakazanej rozbiórki oznacza, że decyzja orzekająca nakaz rozbiórki obiektu budowlanego podlega wykonaniu z dniem, w którym decyzja ta staje się ostateczna. Zdaniem organu II instancji zapis dotyczący nakazu rozbiórki obiektu budowlanego jest precyzyjny i dotyczy budynku hali magazynowej o wymiarach 12,56 m x 36,58 m i wysokości 8,65 m wraz z wbudowanymi w obiekt hali czterema kontenerami morskimi o wymiarach 2,40 m x 12,0 m, każdy z nich. Odnosząc się do zarzutów niewłaściwego postępowania dowodowego WWINB wskazał, że w toku postępowania zostały przeprowadzone oględziny nie tylko dnia [...] lipca 2014 r., ale także dnia [...] lutego 2016 r. Ponadto zauważył, że podnoszony przez skarżącego zarzut braku wymaganych uprawnień przez kontrolujących jest nietrafny. Artykuł 59e P.b. odnosi się wyłącznie do obowiązkowych kontroli, o których mowa w art. 59a i nast. ustawy. Przepis ten nakazuje przeprowadzenie obowiązkowej kontroli budowy lub obiektu budowlanego wyłącznie przez pracownika organu nadzoru budowlanego posiadającego uprawnienia budowlane, lecz obowiązek ten dotyczy wyłącznie obowiązkowej kontroli przeprowadzanej na wezwanie inwestora w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Ponadto, w toku całego postępowania, strony mogły zapoznawać się z ze zgromadzonym materiałem dowodowym, były informowane o podejmowanych czynnościach, jak również mogły składać wnioski dowodowe. Natomiast organ administracji dokonuje swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie (art. 80 k.p.a.) i, w oparciu o zebrane dowody, wydaje rozstrzygnięcie w sprawie. Co prawda organ odwoławczy zauważył, że wydając zaskarżone rozstrzygniecie PINB nie uzyskał stanowiska właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej w zakresie istnienia ewentualnego pozwolenia na budowę, jednak w związku z powyższym WWINB, pisemnie zwrócił się do Starosty [...], uzyskując potwierdzenie, iż w archiwalnych dokumentach nie ma żadnych zgłoszeń robót budowlanych ani pozwoleń budowlanych dotyczących budowy jakiegokolwiek obiektu kubaturowego na działce nr [...] w miejscowości [...]. Tym samym nie wpłynęło to na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawione kwestie, w ocenie WWINB, nie wpłynęły zatem na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odnośnie zapisu z zawiadomienia z dnia [...] lipca 2014 r. o wszczęciu postępowania dotyczącego lokalizacji miejscowości [...], błąd wskazujący gminę [...], jest w ocenie WWINB oczywistą omyłką pisarską i został przez organ I instancji sprostowany zarówno w protokole oględzin z [...] lipca 2014 jak i w zawiadomieniu z dnia [...] września 2014 r. Na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaiu skargę złożył inwestor, reprezentowany przez tego samego fachowego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 6 K.p.a. poprzez jego pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, albowiem organy mają obowiązek działać na podstawie przepisów prawa, a wydanie decyzji o rozbiórce zostało dokonane bezpodstawnie; - art. 7 i 77 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności wyjaśnienie, czy w ogóle doszło do popełnienia samowoli budowlanej; - art. 107 K.p.a. poprzez jedynie pozorne uzasadnienie decyzji, albowiem w zaskarżonej decyzji brak jest pełnego odniesienia się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu; - art. 11 K.p.a. poprzez jego pominięcie polegające na braku należytego wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji; - art. 15 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało brakiem rozpatrzenia zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz brakiem przeprowadzenia postępowania drugoinstancyjnego zgodnie z zasadą dwuinstancyjności; 2. skutkujących naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 48 ust. 1 P.b. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania został wykonany w warunkach samowoli budowlanej; Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji WWINB. W uzasadnieniu skargi podniesiono, decyzje organów obu instancji są wadliwe i jako takie winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Składając odwołanie od decyzji organu I instancji skarżący podniósł w pierwszej kolejności, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania został zrealizowany w okolicznościach samowoli budowlanej. Prezentując powyższe stanowisko skarżący wskazał, iż bezpodstawne jest zakwalifikowanie obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania jako jednej całości i uznanie, iż obiekt ten jako jedna całość jest halą, która dla swej realizacji wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę (organ w pierwszej kolejności powinien w sposób precyzyjny określić przedmiot postępowania). Organ II instancji wskazał, że w zamierzeniu inwestora przedmiotowe budynki miały stanowić jedną całość techniczno – organizacyjną a powyższe wynikać miało z faktu, iż kontenery zostały wbudowane w konstrukcję hali oraz że zostały ocieplone w miejscu styku z halą pianką. Odnosząc się do powyższego, skarżący wskazał, że sposób w jaki kontenery zostały połączone z halą w żadnej mierze nie przesądza o fakcie, iż tworzą one z halą całość techniczno - budowlaną. Najistotniejsze bowiem jest wskazanie, iż kontenery jako takie stanowią zupełnie odrębną od hali substancję, która w żadnej mierze nie stanowi całości technicznej z halą. W każdym bowiem momencie kontenery mogą zostać odłączone od hali, przy czym odłączenie to nie będzie się wiązało dla kontenerów z jakimkolwiek uszczerbkiem w ich substancji, natomiast w przypadku hali zaistnieje wyłącznie konieczność uzupełnienia fragmentu ściany hali o brakujący element. O fakcie, iż hala wraz z kontenerami stanowią jedną całość nie przesądza również i to, że kontenery zostały ocieplone pianką, w tym, że zostały ocieplone pianką w miejscu styku z halą. Analogicznie bowiem jak powyżej w przypadku odłączenia kontenerów od hali tak dla kontenerów, jak i dla hali nie będzie się to wiązało z jakimikolwiek zmianami. Jednocześnie skarżący wskazał, że postępowania dotyczyło również dobudowanego do hali kontenera samochodowego o wymiarach 2,40 m x 12,60 m, a zatem o wymiarach niemal identycznych jak kontenery [...]. Pomimo, iż w zakresie przedmiotu postępowania ww. kontenery morskie opisywane były w sposób analogiczny jako dobudowane do hali, to kontener samochodowy nigdy nie był traktowany jako jeden obiekt budowlany wraz z halą, ale wręcz przeciwnie był traktowany jako odrębny obiekt budowlany. O powyższym świadczy chociażby treść samej zaskarżonej decyzji, w której wskazuje się w sposób jednoznaczny, iż ww. kontener samochodowy jest traktowany jako odrębny obiekt. Skarżący wskazał, że w sprawie szczególnie istotne było prawidłowe ustalenie przedmiotu postępowania, w tym w szczególności właściwa kwalifikacja poszczególnych elementów obiektu będącego przedmiotem postępowania, a następnie właściwe ustalenie, czy dla któregokolwiek z tych elementów konieczne było przed jego realizacją uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie ewentualnie stosownego zgłoszenia. Przyjęcie przez organ II instancji, że kontenery morskie stanowią część hali nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy, a nadto w dotychczasowym przebiegu postępowania. Z akt sprawy wywieść należy, że przedmiotowe postępowanie dotyczy hali magazynowej oraz odrębnie czterech kontenerów morskich, co zresztą znajduje potwierdzenie nawet w samej sentencji nakazu rozbiórki. PINB w sentencji decyzji rozbiórkowej odrębnie określa wymiar hali, odrębnie zaś wymiary kontenerów morskich. Gdyby zatem organy nadzoru budowlanego halę wraz z kontenerami traktowały jako jedną całość nakaz rozbiórki zostałby orzeczony w inny sposób. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji, iż w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 48 ustawy P.b. Składając odwołanie od decyzji organu I instancji, skarżący, z ostrożności procesowej na wypadek przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie doszło jednak do samowoli budowlanej, podniósł również zarzuty dotyczące nieprecyzyjności wydanego nakazu rozbiórki. Sformułowanie sentencji decyzji PINB nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy w wymiarach hali zawarte są już wymiary czterech kontenerów morskich, czy też są one przedmiotem odrębnego wymiarowania, które winno zostać dodane do wymiarów hali. Ponadto w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnosił, że brak możliwości wykonania nałożonego nakazu rozbiórki jest spowodowany również i tym, iż w decyzji rozbiórkowej w sposób nieprecyzyjny wskazano, jaki jest zakres nałożonego obowiązku w odniesieniu do przedmiotu rozbiórki. Do powyższych zarzutów, w ocenie skarżącego, organ II instancji w ogóle się nie odniósł. Podobnie sytuacja przedstawia się w przypadku podniesionych przez skarżącego zarzutów dotyczących tego, iż w decyzji organu I instancji brak jest precyzyjnego ustalenia, która dokładnie z części obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania została wybudowana bez pozwolenia na budowę. Inwestor podniósł także, że pomiędzy oględzinami przeprowadzonymi w dniu [...] lutego 2016 roku, a dniem wydania decyzji rozbiórkowej minęły ponad 4 miesiące, zaś w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji organu I instancji nie został ustalony stan faktyczny istniejący na nieruchomości. Nie zgodził się także z organem II instancji, że kontrolujący nieruchomość reprezentaci nadzoru budowlanego nie muszą mieć uprawnień budowlanych. Ponadto zwrócił uwagę na fakt, iż organy nie podjęły wszelkich środków dowodowych w celu wyjaśnienia sprawy ograniczając swoje ustalenia do oględzin budynku i wykonania zdjęć (które zresztą były wykonane w sposób wadliwy - pozbawiony zasadniczych cech wiarygodności - sfotografowano bowiem obiekt(y) - nie opisano jednak kiedy, o której godzinie oraz jakim aparatem fotograficznym oraz kto te zdjęcia wykonał; nie opisano w protokole ile zdjęć zrobiono i co one przedstawiają. Z zaskarżonej decyzji wynika, zdaniem skarżącego, że WWINB nie przeprowadził należytego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, pomimo tego, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji zostało postawionych szereg zarzutów. Organ II instancji nie odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, a w szczególności nie odniósł się do kwestii związanej z przedmiotem postępowania oraz odpowiedniego zakwalifikowania robót wykonanych w w/w obiekcie. W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja nakazująca inwestorowi rozbiórkę obiektu budowlanego – budynku hali. Zdaniem skarżącego organy obu instancji dokonały nieprawidłowego zakwalifikowania obiektu, przeprowadziły niewłaściwe postępowanie dowodowe oraz nieprecyzyjnie sformułowały nakaz rozbiórki. Sąd nie podziela w tej materii stanowiska skarżącego. Zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz dokonały jego prawidłowej subsumpcji w wydanych w toku postępowania administracyjnego decyzjach. Zarzuty zawarte w skardze są jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i nie mogą skutkować wzruszeniem decyzji. Sąd w pełni aprobuje tok rozumowania, argumenty i konkluzje przedstawione w uzasadnieniu decyzji WWINB. Poza sporem pozostaje okoliczność nieobjęcia przedmiotowego obiektu pozwoleniem na budowę oraz niedokonania zgłoszenia zgodnie z przepisami prawa budowlanego. W ocenie Sądu orzekającego nie może też budzić wątpliwości kwalifikacja spornego obiektu jako tworzącego jedną całość. Sąd w pełni podziela tu zapatrywanie organów obu instancji. Połączenie kontenerów morskich z halą wymagało, opisanej w uzasadnieniu decyzji WWINB, ingerencji w konstrukcję hali. W takiej sytuacji okoliczność, że jest to ingerencja odwracalna nie może mieć istotnego znaczenia dla kwalifikacji obiektu. Istotne jest również funkcjonalne połączenie kontenerów z halą, tak że nie można z nich korzystać z jej pominięciem: dostęp do każdego kontenera istnieje jedynie z wnętrza hali. Akcentowana przez skarżącego paralela z kontenerem samochodowym, który został rozebrany, nie jest zasadna. Dokumentacja fotograficzna zawarta w aktach administracyjnych wskazuje, że kontener samochodowy nie był funkcjonalnie połączony z halą, był jedynie do niej "dostawiony", a dostęp do niego był możliwy z zewnątrz. Także sposób opisania obiektu w decyzji PINB nie budzi zastrzeżeń Sądu: wskazanie odrębnie wymiarów hali oraz kontenerów morskich w żaden sposób nie świadczy o tym, że organ traktuje te obiekty jako nietworzące całości – taki sposób wskazania wymiarów jest najprostszym sposobem opisania bryły jaką te elementy łącznie tworzą. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącego odnośnie nieprecyzyjności nakazu rozbiórki. Lektura sentencji decyzji PINB nie pozostawia wątpliwości co do tego jakiego obiektu dotyczy nakaz oraz co do tego, że nakaz dotyczy wszystkich elementów składających się na sporny obiekt budowlany. W ocenie Sądu nie można też organom administracji stawiać skutecznie zarzutu niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzono dwukrotnie oględziny obiektu budowlanego: 25 lipca 2014 r. i 10 lutego 2016 r. W odwołaniu od decyzji PINB skarżący zarzucał, ze rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o protokół z oględzin z roku 2014, a więc wcześniejszy o niemal 2 lata. Po słusznej konstatacji WWINB, iż oględziny miały miejsce również w 2016 r. skarżący zmodyfikował zarzut upływ ponad 4 miesięcy pomiędzy oględzinami a rozstrzygnięciem organu I instancji. Nie wskazał jednak w skardze w jaki sposób upływ takiego czasu miałby się przełożyć na niemiarodajność ustaleń dokonanych w trakcie oględzin dla wydania decyzji przez PINB. Zauważyć przy tym trzeba, że także wcześniej – w odwołaniu – skarżący nie powołał żadnych okoliczności, które zmieniły się w czasie od oględzin w 2014 r. stwierdził jedynie, że "w okresie tym (...) mogły zaistnieć takie zmiany w stanie faktycznym, które w żadnym razie nie dawały organowi nadzoru budowlanego podstaw do wydania zaskarżonej decyzji". W takiej sytuacji zarzut zawarty w skardze należy ocenić jako gołosłowną polemikę z ustaleniami organu. Podobnie – w ocenie Sądu – rzecz ma się z podnoszoną kwestią braku szczegółowego opisu wykonanej w trakcie oględzin dokumentacji fotograficznej. Także tu skarżący nie podnosi żadnych konkretnych zarzutów (np. że któreś ze zdjęć nie przedstawia rzeczywistego stanu rzeczy). Sąd aprobuje stanowisko WWINB odnośnie wykładni przepisów 59, 59a i 59e P.b. Zgodnie z art. 59 ust. 1 P.b. (w brzmieniu sprzed 28 czerwca 2015 r.) właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a P.b.: 1. Właściwy organ przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. 2. Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje sprawdzenie: 1) zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu; 2) zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie: a) charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, c) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych), d) wykonania urządzeń budowlanych, e) zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, f) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego; 3) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego; 4) w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu; 5) uporządkowania terenu budowy. Analiza powyższych regulacji nie pozostawia wątpliwości, że dotyczą one szczególnego rodzaju kontroli, dokonywanej zresztą z inicjatywy inwestora, gdyż zgodnie z art. 57 ust. 6 P.b. wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stanowi wezwanie właściwego organu do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Charakter tej kontroli i jej zakres uzasadniają wymóg zawarty w art. 59e P.b., który stanowi, że obowiązkową kontrolę budowy lub obiektu budowlanego może przeprowadzać, z upoważnienia właściwego organu nadzoru budowlanego, wyłącznie osoba zatrudniona w tym organie i posiadająca uprawnienia budowlane. Nie ma podstaw do przyjmowania, by w sprawie niniejszej miała miejsce kontrola, o jakiej mowa w art. 59a P.b. Choć nie jest jasny stosunek tego przepisu do ogólnych uprawnień kontrolnych organu nadzoru budowlanego przewidzianych w art. 81 ust. 4, w szczególności czy obowiązek przeprowadzania kontroli przez pracownika organu posiadającego uprawnienia budowlane dotyczy tylko obowiązkowej kontroli przewidzianej w rozdziale 5, czy też ogólnie wszystkich czynności kontrolnych, to systematyka ustawy wskazywałaby na to, że obowiązek przeprowadzania kontroli przez pracownika organu posiadającego uprawnienia budowlane dotyczy tylko obowiązkowej kontroli (por. Andrzej Gliniecki (red.), Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Zdzisław Kostka, Anna Ostrowska, Wojciech Piątek, Prawo budowlane, Komentarz, WK, 2016). Niezależnie od tego zauważyć też trzeba, że czynności kontrolne z art. 81 ust. 4 P.b. nie są tożsame z oględzinami jako czynnością procesową przewidzianą przez art. 79 K.p.a. (prawomocny wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 420/11, CBOSA). Sąd nie znajduje także uzasadnienia dla zarzutu naruszenia przez WWINB zasady dwuinstancyjności. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyraża regułę, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. W orzecznictwie podkreśla się, że: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). W wyroku NSA we Wrocławiu z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35, wyrażono pogląd, że "istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji." Zasada dwuinstancyjności tworzy zatem obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r., o sygn. II SA/Kr 13/13, publ. LEX nr 1325761). Obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2012 r., o sygn. I SA/Gd 357/12, publ. LEX nr 1230493). Tym obowiązkom w niniejszej sprawie organ II instancji uczynił zadość. Uzasadnienie decyzji WWINB, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. zawiera prawidłowe wskazanie stanu faktycznego, a więc faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których podstawie stan ten ustalono, a także wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd orzekający w sprawie niniejszej nie znajduje podstaw, by zakwestionować prawidłowość któregokolwiek z tych elementów. Organ II instancji rozstrzygając sprawę oparł się na prawidłowych ustaleniach co do faktów poczynionych przez PINB, uzupełniając je w niezbędnym zakresie, zwracając się do Starosty [...] o informację, czy w zasobach tegoż organu znajduje się zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych lub czy została wydana przez ten organ decyzja o pozwoleniu na budowę jakiegokolwiek obiektu kubaturowego położonego na działce [...] (i uzyskując odpowiedź negatywną). WWINB w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się także do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Okoliczność, że strona skarżąca ma inne zdanie co do ich zasadności nie może dyskwalifikować rozstrzygnięcia WWINB. W związku z powyższym uznać należy, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie, w której zapadłe decyzje poddane zostały kontroli sądowoadministracyjnej, poczyniły prawidłowe ustalenia i zasadnie przyjęły, że ziściły się przesłanki do nakazania inwestorowi rozbiórki obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy z przyczyn opisanych wyżej Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.