III SA/Wa 1854/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant referent stażysta Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 marca 2016 r. nr IPPB2/4511-1084/15-5/MG w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę I. Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca/Spółka) złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika związanych z wypłatą odsetek podstawowych i odsetek dodatkowych od pożyczek udzielonych Spółce przez udziałowców. Przedstawiając zdarzenie przyszłe Skarżąca wyjaśniła, że prowadzi projekty inwestycyjne w zakresie nieruchomości. W ramach projektów nabywa nieruchomości, a następnie po ich wyremontowaniu oraz dostosowaniu do potrzeb klientów, dokonuje ich sprzedaży. W tym celu Spółka zawarła oraz planuje zawrzeć m.in. z osobami fizycznymi, będącymi udziałowcami Spółki (dalej: "Pożyczkodawca"'), umowy pożyczki (dalej: "Umowa"). Co prawda pomiędzy Spółką a Pożyczkodawcą występują powiązania kapitałowe, to jednak przepisy art. 16 ust. 1 pkt 60 i pkt 61 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.; zwana dalej: "u.p.d.o.p.") nie będą miały zastosowania. Zgodnie z Umową środki pieniężne zostaną przeznaczone na sfinansowanie inwestycji. Umowa przewiduje, że Pożyczkodawcy z tytułu udostępnionego kapitału, należne będą odsetki stanowiące sumę odsetek dwojakiego rodzaju. Pierwszy z nich to odsetki wyrażone w postaci określonego procentu od udostępnionego kapitału - przykładowo 5% rocznie (dalej: "odsetki podstawowe"). Z kolei drugi rodzaj odsetek należnych Pożyczkodawcy, to odsetki dla których stopa procentowa kalkulowana jest w oparciu o osiągnięty przez Pożyczkobiorcę zysk z inwestycji (dalej: "odsetki dodatkowe"). Odsetki dodatkowe będą odsetkami od kwoty głównej pożyczki, dla których stopa procentowa zostanie skalkulowana w oparciu o wysokość zrealizowanego przez Spółkę zysku. Spółka zakłada możliwość, że wysokość odsetek dodatkowych będzie przekraczać wysokość odsetek maksymalnych, o których mowa w art. 359 § 21 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r" poz. 121 ze zm.; dalej: "kodeks cywilny."). Zapłata zarówno odsetek podstawowych, jak i odsetek dodatkowych (naliczonych lub skapitalizowanych) nastąpi zgodnie z postanowieniami Umowy. Na moment udzielenia pożyczki przewidywane jest osiągnięcie zysku na projekcie, jednakże ostateczny jego poziom nie jest znany. Na wezwanie organu Spółka dodatkowo wyjaśniła, że zawiera i planuje zawierać wiele umów z wieloma podmiotami na różne projekty inwestycyjne z tego powodu nie jest w stanie podać jednego harmonogramu spłat. Spłaty odsetek podstawowych zawsze dokonywane są i będą razem z kwotą główną pożyczki (jednym przelewem). Wszystkie pożyczki dotyczące danego projektu inwestycyjnego spłacane są w tym samym momencie. Wysokość odsetek składa się z kwoty stałej liczonej według stałej stopy procentowej oraz odsetek dodatkowych ustalonych na dzień zakończenia inwestycji przez spółkę. Wysokość odsetek dodatkowych ustalana jest po jego zakończeniu dla wszystkich pożyczek dotyczących danego projektu inwestycyjnego. Wyliczenie stopy odsetek dodatkowych bazuje na faktycznym zysku osiągniętym przez Spółkę na danym projekcie inwestycyjnym, po potrąceniu udziału w zysku przypadającego na Spółkę. Pozostała część zysku w odniesieniu do kwoty udzielonych pożyczek służy ustaleniu stopy odsetkowej dla odsetek dodatkowych. W przypadku braku zysku z inwestycji pożyczkodawca otrzyma wyłącznie odsetki podstawowe. Spółka zawiera i będzie zawierać wiele umów na różne projekty inwestycyjne z tego powodu nie jest w stanie wskazać w jakim stosunku pozostają udzielona pożyczka do zysku z inwestycji. Zysk na inwestycji może bowiem w ogóle nie wystąpić. W związku z faktem, że pożyczki nie zawsze finansują 100% wartości inwestycji możliwe jest, że wartość pożyczki przekroczy wartość zysku, będzie mu równa lub będzie od niego niższa. Wartość wynagrodzenia z tytułu umowy pożyczki przy bardzo zyskownych projektach może przekraczać wynagrodzenie jakie byłoby płatne w sytuacji zaciągnięcia kredytu na rynku. Dla pożyczek branych w przedmiotowym modelu nie ma jednakże rynku regulowanego, na podstawie którego dałoby się ustalić wartość rynkową oprocentowania łącznego (RRSO). Spółka prowadzi inwestycje w bardzo ryzykownym obszarze nieruchomości mieszkalnych, w stosunkowo niewielkich kwotach jednorazowego projektu ale znacznym ich wolumenie, przy bardzo małym zaangażowaniu środków własnych. Jednocześnie nie jest w stanie określić w którym momencie, w jakiej wysokości i na jaki czas niezbędne będzie pozyskanie finansowania. Biorąc powyższe pod uwagę uzyskanie finansowania z instytucji finansowej byłoby jeżeli nie niemożliwe to długotrwałe. Spółka wybrała ten sposób pozyskiwania środków na inwestycje ze względu na: szybkość i elastyczność pozyskiwania środków, brak konieczności ustanawiania zabezpieczeń na rzecz instytucji finansowych a także w związku z potencjalnym brakiem uzyskania finansowania bankowego przy założonym modelu działalności. Pożyczkodawca nie uzyskuje żadnych uprawnień z tytułu posiadania udziałów w spółkach. Jedyne uprawnienia wynikające z umowy pożyczki to prawo żądania odsetek ustalonych w odpowiedni sposób, spłaty kapitału oraz fakultatywnego (na koszt pożyczkodawcy) ustanowienia zabezpieczenia z tytułu udzielonej pożyczki. Udział poszczególnych pożyczkodawców w kapitale spółki wynosi od 0,033% do 0,233%. W związku z powyższym opisem Spółka zadała trzy pytania. 1. Czy zapłacone odsetki dodatkowe (obliczone w sposób opisany w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym) będą stanowiły dla Spółki koszt uzyskania przychodu? 2. Czy odsetki od pożyczki będą stanowić bezpośrednie koszty uzyskania przychodu ze sprzedaży, tzn. będą podlegały potrąceniu w roku podatkowym, w którym wystąpi przychód z projektu inwestycyjnego? 3. Czy w związku z wypłatą odsetek od pożyczek Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych zarówno od odsetek podstawowych, jak i od odsetek dodatkowych? Zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została w zakresie pytania Nr 3 w odniesieniu do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odniesieniu do pytania Nr 1 i 2 w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych została wydana odrębna interpretacja. W ocenie prawnej Spółki dotyczącej pytania nr 3 będzie ona zobowiązana jako płatnik do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych jedynie od zapłaconych odsetek podstawowych i odsetek dodatkowych, do wysokości odsetek maksymalnych, o których mowa w kodeksie cywilnym. Spółka nie będzie natomiast zobowiązana do pobrania PIT od odsetek dodatkowych ustalonych powyżej poziomu odsetek maksymalnych. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 4 marca 2016 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe w części dotyczącej obowiązków płatnika związanych z wypłatą odsetek dodatkowych od pożyczek w wysokości przekraczającej wysokość odsetek maksymalnych i za prawidłowe - w pozostałej części. W uzasadnieniu interpretacji Minister Finansów wyjaśnił, że w stosunku do użytego w ww. art. 17 ust. 1 i art. 30a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm., dalej zwana: u.p.d.o.f.) słowa "odsetki", zasadne jest stosowanie wykładni funkcjonalnej, polegającej na szerokim rozumieniu, obejmującym swym zakresem wszelkie świadczenia będące odpłatnością za udzielenie pożyczki, wynikającą z umowy pożyczki. Ograniczając się tylko do literalnego brzmienia słowa "odsetki" w art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., przepis miałby zastosowanie zbyt wąskie i powodowałby niczym nieuzasadniony stan zróżnicowania w kwalifikacji do źródeł przychodów i w konsekwencji (w wyniku identycznego brzmienia art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.) opodatkowania wynagrodzenia za używanie pożyczonych pieniędzy. Zatem w ocenie Ministra Finansów od wypłacanych odsetek od pożyczek Spółka jako płatnik jest obowiązana do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 19%, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., zarówno od odsetek podstawowych, jak i od odsetek dodatkowych, bez limitu, tj. w pełnej wysokości. Jak stanowi art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Jednakże powołany przez Spółkę przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Spółka dokonuje bowiem wypłaty odsetek w wysokości wyższej od poziomu odsetek maksymalnych, o których mowa w art. 359 § 21 Kodeksu cywilnego, a tym samym odsetki te mieszczą się w dyspozycji art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Natomiast rolą organów podatkowych nie jest ocena prawidłowości wypłacanych przez Spółkę odsetek na gruncie Kodeksu cywilnego. Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 27 kwietnia 2016 r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Skarżąca nie zgadzając się z wydaną interpretacją indywidualną złożyła skargę do Sądu. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: - naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania ww. przepisu, tj. uznanie, że nie ma on zastosowania w przedmiotowej sprawie, - naruszenie art. 41 ust. 4 w związku z art. 41 ust. 1 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. i art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię oraz uznanie, że Wnioskodawca zobowiązany jest do pobrania podatku od odsetek powyżej wysokości odsetek maksymalnych, które zdaniem Organu podatkowego stanowią przychód z kapitałów pieniężnych, pomimo faktu, że wypłata ta wynika z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, oraz przepisów prawa procesowego, w szczególności: - art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14p ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, zwana dalej: "O.p.") - polegającego na błędnej wykładni przepisów skutkującej uznaniem odsetek powyżej wysokości odsetek maksymalnych za przychód z kapitałów pieniężnych, pomimo faktu, że wypłata wynika z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, - naruszenie art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 i art. 124 O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 14p O.p., poprzez nie odniesienie się do całości przedstawionej przez Wnioskodawcę argumentacji, a w szczególności pominięcie w wydanej interpretacji przywołanego orzecznictwa Sądu Apelacyjnego, Sądu Najwyższego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także zaniechanie wykładni przepisów będących istotą sporu, czego skutkiem jest brak pełnego, sformułowanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, uzasadnienia prawnego interpretacji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, oraz zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Zdaniem Skarżącej będzie ona zobowiązana jako płatnik do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych jedynie od zapłaconych odsetek podstawowych, odsetek dodatkowych, do wysokości odsetek maksymalnych, o których mowa w Kodeksie cywilnym. Brak natomiast będzie obowiązku pobrania takiego podatku od tej części odsetek dodatkowych, które ustalone zostały powyżej poziomu odsetek maksymalnych. Powyższe wynika z faktu, że zapłacone przez Spółkę odsetki od pożyczki w wysokości wyższej od odsetek maksymalnych stanowić będą świadczenie nienależne, uzyskane bez ważnej podstawy prawnej, w związku z czym nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. jako czynności sprzeczne z art. 359 § 21 K.c. W konsekwencji, w przeciwieństwie do odsetek od pożyczki zapłaconych poniżej tego poziomu, nie będą one stanowiły przychodu Pożyczkodawców z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz w art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącej Minister Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania ww. przepisu i w rezultacie określenie, iż nie ma on zastosowania w przedmiotowej sprawie, a także art. 41 ust. 4 w związku z art. 41 ust. 1 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. i art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i określenie, iż Skarżąca będzie zobowiązana do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od całej kwoty wypłaconych odsetek dodatkowych, przekraczających także wysokości odsetek maksymalnych. Zdaniem Skarżącej, zaprezentowane przez organ podatkowy stanowisko wyrażone w przedmiotowej interpretacji stanowi realizację zasady in dubio pro fisco, która jest nie do pogodzenia z ogólnymi zasadami prawa podatkowego oraz z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego. W analizowanym stanie faktycznym, powinna znaleźć zastosowanie zasada in dubio pro tributario, która podmiotom stosującym prawo podatkowe podejmować w razie wątpliwości takie rozstrzygnięcia, które byłoby korzystne dla podatnika. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem sporu między stronami jest odpowiedź na pytanie czy w związku z wypłatą odsetek od pożyczek Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych zarówno od odsetek podstawowych, jak i odsetek dodatkowych. W ocenie Skarżącej, Spółka będzie zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych jedynie od zapłaconych odsetek podstawowych i odsetek dodatkowych, do wysokości odsetek maksymalnych, o których mowa w kodeksie cywilnym. Spółka nie będzie natomiast zobowiązana do pobrania podatku od osób fizycznych od odsetek dodatkowych ustalonych powyżej poziomu odsetek maksymalnych. Zdaniem natomiast Ministra Finansów, które podzielił Sąd w składzie orzekającym, od wypłaconych odsetek od pożyczek Spółka jako płatnik jest zobowiązana do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 19%, o którym mowa w art. 30 a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., zarówno od odsetek podstawowych, jak i od odsetek dodatkowych, bez limitu, tj. w pełnej wysokości. Przystępując do rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów wynikających z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Jednakże powołany przez Spółkę przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Spółka dokonuje bowiem wypłaty odsetek w wysokości wyższej od poziomu odsetek maksymalnych, o których mowa w art. 359 § 21 Kodeksu cywilnego, a tym samym odsetki te mieszczą się w dyspozycji art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się ze Skarżącą, że zapłacone przez nią odsetki od pożyczki w wysokości wyższej od odsetek maksymalnych stanowić będą świadczenie nienależne, uzyskane bez ważnej podstawy prawnej, w związku z czym nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. jako czynności sprzeczne z art. 359 § 21 Kodeksu cywilnego, a w konsekwencji, w przeciwieństwie do odsetek od pożyczki zapłaconych poniżej tego poziomu, nie będą one stanowiły przychodu pożyczkodawców z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz w art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Jak stanowi art. 720 § 1 kodeksu cywilnego przez umowę pożyczki, dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Z kolei z definicji odsetek wynika, że jest to świadczenie uboczne (akcesoryjne), realizowane z reguły w takich samych przedmiotach, co świadczenie główne i w wysokości obliczonej wedle stopy procentowej i czasu potencjalnego korzystania z przedmiotów objętych świadczeniem głównym." (Z. Radwański, Zobowiązania - część ogólna, C.H. BECK, Warszawa, 1995 r., s. 84). W przypadku, gdy świadczeniem głównym są pieniądze z tytułu udzielenia pożyczki - świadczenie odsetek także jest wyrażone w pieniądzu. Zgodnie z art. 359 § 2¹ Kodeksu cywilnego, maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych (odsetki maksymalne). Jeżeli wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej przekracza wysokość odsetek maksymalnych, należą się odsetki maksymalne (art. 359 § 2² kodeksu cywilnego). Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych, także w razie dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy (art. 359 § 2³ kodeksu cywilnego). Odsetki od pożyczek zaliczane są do źródła przychodów z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Wyjątek stanowi sytuacja, w której udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej, a czynności te stanowią realizację przedmiotu działalności. Przychody (dochody) uzyskane z tego tytułu nie podlegają wówczas opodatkowaniu na podstawie art. 30a u.p.d.o.f. Zgodzić się należy również z Ministrem Finansów, że w stosunku do użytego w art. 17 ust. 1 i art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. słowa "odsetki", zasadne jest stosowanie wykładni funkcjonalnej, polegającej na szerokim rozumieniu, obejmującym swym zakresem wszelkie świadczenia będące odpłatnością za udzielenie pożyczki, wynikającą z umowy pożyczki. Ograniczenie się jedynie do literalnego brzmienia słowa "odsetki w art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., powodowałoby, że przepis miałby zbyt wąskie zastosowanie i powodowałby nieuzasadniony stan zróżnicowania w kwalifikacji do źródeł przychodów i w konsekwencji, w wyniku identycznego brzmienia art. 30a ust 1 pkt 1 u.p.d.o.f, opodatkowania wynagrodzenia za używanie pożyczonych pieniędzy. Zdaniem Sądu powoływany przez Skarżącą przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Sąd w pełni podzielił pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie z którym "czynności", o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., oznaczają zachowania (czynności faktyczne), które w ogóle nie mogą być wskazane w treści ważnej czynności prawnej jako świadczenie strony tej czynności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1802/09 stwierdził: "przedmiotem prawnie skutecznej umowy nie mogą być zatem zachowania, które ze swojej istoty są sprzeczne z prawami przyrody, ustawą lub zasadami współżycia społecznego. Jednocześnie fakt zawarcia umowy nieważnej na gruncie prawa cywilnego nie oznacza, że ewentualne przychody z niej wynikające nie podlegają ustawie podatkowej, bowiem jeżeli przyczyna nieważności umowy nie tkwi w istocie zachowania się (czynności) podatnika, z którego wynikają przychody, korzyść otrzymana w wyniku wykonania nieważnej umowy może zostać uznana za przychód podatkowy. Pogląd wyrażony w tym wyroku został także przyjęty w szeregu wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie – wyrok z dnia 15 lutego 2008 r. (III SA/Wa 927/07), w Szczecinie – wyrok z dnia 6 marca 2008 r. (I SA/Sz 647/07), w Rzeszowie – wyrok z dnia 26 października 2009 r. (I SA/Rz 117/09) i w Łodzi – wyrok z dnia 26 stycznia 2010 r. (I SA/Łd 655/09). (zob także. wyr NSA z 15 stycznia 2008 r. Sygn. II FSK 1578/06, z 16 lipca 2015 r. Sygn. II FSK 1585/13 i 2 sierpnia 2013 r. II FSK 2283/11). Spółka mimo, że dokonuje wypłaty odsetek w wysokości wyższej od poziomu odsetek maksymalnych, o których mowa w art. 359 § 2² kodeksu cywilnego, to jednak odsetki te mieszczą się w dyspozycji art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Tym samym, podnoszone w skardze, zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 41 ust. 4 w związku z art. 41 ust. 1 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. i art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f nie mogły zostać uwzględnione. Nie można było uwzględnić również zarzutów art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 i art. 124 w zw. Z art. 14h Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, Minister Finansów odniósł się do całości przedstawionej przez Skarżącą argumentacji. Zawarł pełną ocenę stanowiska Skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny w zakresie wyznaczonym pytaniem będącym przedmiotem wniosku (nr 3). W ocenie Sądu, Minister Finansów wydając zaskarżoną interpretację, nie kierował się dowolnością działania. Przeanalizowane zostało bowiem zdarzenie przyszłe i stanowisko Skarżącego. Organ precyzyjnie wskazał przepisy prawa odnośnie przedstawionego stanu faktycznego i w sposób przystępny przedstawił uzasadnienie. Ponadto Sąd nie dopatrzył się żadnych innych naruszeń mogących stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.