II SA/Kr 290/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "Piekarnio - Cukiernia – Delikatesy" [...] Spółka jawna w J. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia 22 września 2016 znak: [...], nakazał inwestorowi spółce jawnej Piekarnio-Cukiernia-Delikatesy [...] w J. , wykonanie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego pełniącego funkcję punktu sprzedaży ulicznej posadowionego na działce nr [...] w M. obr. [...] o numerze rejestracyjnym [...], wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budową oraz niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta M. Powodem rozstrzygnięcia było ustalenie w wyniku czynności kontrolnych, że na w/w dz. nr [...] zlokalizowane jest auto-przyczepa do celów handlowych - handel artykułami spożywczymi, piekarniczymi i cukierniczymi. Widoczne światła stopu i kierunkowskazy, zaczep na hak holowniczy, od strony ul. [...] widoczna jedna oś - bez kół. Do przyczepy wykonany przyłącz energii elektrycznej z budynku [...] . Na dachu przyczepy zamontowano klimatyzator. W przyczepie zamontowany jest zlewozmywak — woda dostarczana jest w pojemnikach, woda brudna również gromadzona jest i wywożona w pojemnikach, zamontowany jest również przepływowy podgrzewacz wody. Przyczepa posiada tablicą rejestracyjną. Przyczepa zlokalizowana jest u zbiegu ulic [...] i [...] . W dniu 8 sierpnia 2016 r. ponownie przeprowadzono kontrolę stwierdzając, że na działce j.w nadal posadowiony jest obiekt sprzedaży ulicznej jak w protokole z dn. 03.04.2013 r. znak: [...] . Odwołanie od tej decyzji złożył inwestor, zarzucając naruszenie: - art. 7, 75 § 1, 77 § l oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepełne i nienależyte ustalenie stanu sprawy, jak również naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez i nieprzekonywujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji; a w konsekwencji powyższych naruszeń nietrafne i niesłuszne orzeczenie nakazu rozbiórki. - art. 3 pkt 5 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie iż sprawna technicznie, posiadająca tablice rejestracyjne i aktualne ubezpieczenie przyczepa samochodowa jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 28 grudnia 2016r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt. 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., ze zm., dalej: u.p.b.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 u.p.b. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Powyższe wyliczenie obiektów ma charakter przykładowy. Do tego rodzaju obiektów mogą być zatem zaliczane także inne obiekty budowlane, o analogicznych właściwościach. Ustawodawca wyróżnił dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych. Po pierwsze, jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Cecha tymczasowości wynika w tym przypadku z cech konstrukcyjnych, trwałości materiałów oraz technologii czy też projektu obiektu budowlanego. Po drugie, jest nim obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Jeśli obiekt budowlany nie jest połączony trwale gruntem, to jest tymczasowym obiektem budowlanym niezależnie od tego, czy jest przeznaczony do użytkowania w czasie krótszym od jego trwałości technicznej oraz czy przewiduje się jego przeniesienie lub rozbiórkę (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Go 796/11, LEX nr 1135760). Organ podzielił stanowisko, w myśl którego przyczepa, przystosowana do prowadzenia działalności handlowej stanowi tymczasowy obiekt budowlany np. wyrok z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1389/11 LEX nr 1258643. Roboty budowlane, zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane, mogą zostać rozpoczęte jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z obowiązku spełnienia powyższego wymogu ustawodawca wyłączył roboty budowlane, o których mowa w art. 29-31 ustawy Prawo budowlane. Wystarczające jest w takiej sytuacji zgłoszenie dokonane przez inwestora właściwemu organowi. Organ I instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji błędnie uznał, iż zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 tj. z późn. zm.), o której mowa w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443). Zgodnie z art. 6 ust. 1 w/w ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejście w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte 8 września 2016 r. (21 akt PINB), tj. po terminie określonym w art. 9 w/w ustawy, ustawa wchodzi z dniem po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 34, który wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2016 r., zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu po wspomnianej nowelizacji. Powyższe uchybienie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie i jego prawidłowość, bowiem przepisy stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, w wyniku wspomnianej nowelizacji, nie uległy zmianie. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. zwolnienie z uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczy tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwałe z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy obiekt istniał przynajmniej od lipca 2011 r. (karta 15 akt PINB - oświadczenie J.T. do protokołu kontroli z dnia 3 kwietnia 2013 r., karta 30 akt PINB - oświadczenie J.T. w piśmie z dnia 19 września 2016 r.). Obiekt ten nie został rozebrany ani przeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, a tym samym w przedmiotowej sprawie przepisy art. 29-31 u.p.b. nie zwalniają inwestora z obowiązku określonego w art. 28 u.p.b. Zatem w realiach przedmiotowej sprawy wymagane było uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo przyjął, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma tryb postępowania uregulowany w art. 48 u.p.b, bowiem zarówno inwestor Piekarnio- Cukiernia-Delikatesy [...] Spółka jawna, ani właściciel działki nr [...] obr. [...] —J.T. nie legitymują się decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego - obiektu sprzedaży ulicznej. Organ odniósł się także do zarzutów odwołania nie uwzględniając ich. Podał, iż organ I instancji dokonał powyższych ustaleń i prawidłowo stwierdził, iż realizacja przedmiotowego obiektu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym położone jest działka tj. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. w dniu 24 października 2012r. Na obszarze obowiązywania w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został wprowadzony zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych i mobilnych obiektów sprzedaży ulicznej. Zatem w niniejszym stanie faktycznym brak jest możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie inwestor zarzucając naruszenie: - art. 3 pkt 5 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że sprawna technicznie, posiadająca tablice rejestracyjne i aktualne ubezpieczenie przyczepa samochodowa jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie na podstawie nieudowodnionych okoliczności, że przyczepa samochodowa będąca przedmiotem zaskarżonej nie została rozebrana ani przeniesiona w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia budowy, - art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepełne i nienależyte ustalenie stanu sprawy, jak również naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzekonywujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji; a w konsekwencji powyższych naruszeń nietrafne i niesłuszne orzeczenie nakazu rozbiórki, - art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji instancji organu II bezpośrednio stronie, pomimo, że ustanowiła pełnomocnika w sprawie, a organ na mocy ustawy był zobligowany doręczyć pełnomocnikowi, a w konsekwencji niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu podkreślono, iż przedmiotowa przyczepa nie stanowi obiektu budowlanego, nadto została ustawiona przed uchwaleniem niekorzystnego dla strony planu miejscowego, a organy administracyjne akceptowały wówczas ten stan, nie wymagając uzyskiwania specjalnych pozwoleń. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa, a - w myśl art. 135 p.p.s.a. - Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że analogiczna sprawa rozpoznawana była przez tutejszy Sąd pod sygnaturą II SA/Kr 121/15, który wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 roku oddalił skargę tego samego podmiotu, opartą na analogicznych przesłankach i wyrok ten jest prawomocny. Poglądy wyrażone w uzasadnieniu do tego wyroku Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Niewątpliwie kluczowym dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jest rozstrzygnięcie kwestii tego, czy przyczepa, której dotyczy nakaz rozbiórki wydany przez organ I instancji, może być uznana za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że tymczasowy obiekt budowlany to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Niektóre zatem rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych zostały wyraźnie wymienione (np. barakowozy, obiekty kontenerowe), ale redakcja tego przepisu wyraźnie wskazuje, że wyliczenie to ma charakter przykładowy. Dlatego przy ocenie innych typów obiektów, które nie zostały wyraźnie wskazane w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, konieczne jest zastosowanie dodatkowego kryterium. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego barakowozów, przyczep kempingowych, ruchomych kiosków lub innych podobnych obiektów, takim kryterium powinien być przede wszystkim cel, w jakim dany obiekt został umieszczony na nieruchomości oraz okres funkcjonowania na tej nieruchomości (por. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 348/08, wyrok NSA z 29 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 423/11 oraz wyrok NSA z 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 39/12). W świetle ustaleń dokonanych w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie ulegało wątpliwości, że znajdująca się na działce nr [...] obr. [...] w M. specjalistyczna przyczepa samochodowa o numerze rejestracyjnym [...] jest wykorzystywana jako punkt sprzedaży produktów spożywczych. W ocenie Sądu uzasadniony był wniosek organów nadzoru budowlanego, że ta właśnie funkcja powinna rozstrzygać o charakterze spornego obiektu. Oczywiście istnieje teoretyczna możliwość przemieszczenia tej przyczepy i można także przypuszczać, że byłoby to praktycznie wykonalne. Jednakże celem postępowania administracyjnego nie jest prowadzenie hipotetycznych rozważań, ale wydawanie rozstrzygnięć opartych na realnie dokonanych ustaleniach faktycznych. Z tych zaś wynika, że opisana wyżej przyczepa została umieszczona na w/w działce na podstawie umowy dzierżawy i służy jako kiosk, z którego sprzedawane są produkty, co z kolei jest zgodne z profilem działalności prowadzonej przez stronę skarżącą, czyli właściciela przedmiotowej przyczepy. Z akt administracyjnych wynika też, że przyczepa stała na działce nr [...] w dniu oględzin dokonanych przez organ I instancji, zaś strona skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że przyczepa jest przemieszczana. Przeciwnie fakt istnienia umowy dzierżawy potwierdza, iż rzeczywistym zamiarem właściciela przyczepy jest jej usytuowanie na działce przez dłuższy okres czasu i prowadzenie z tej przyczepy działalności handlowej. W ocenie Sądu zarzut skargi, że organy nie wykazały, iż przyczepa stoi przez cały czas na działce nr [...] , jest bezpodstawny, zaś całokształt ustalonych okoliczności wskazuje, że przyczepa stoi w miejscu ponad 120 dni. Nie można też wymagać od organów nadzoru budowlanego, by badały, czy w każdym pojedynczym dniu przyczepa nie opuszczała działki w sytuacji, gdy wszystkie pozostałe okoliczności przemawiają za tym, że przyczepa stoi w miejscu, a właściciel tej przyczepy nie przedstawia żadnych dowodów na to, że przemieszczanie przyczepy rzeczywiście nastąpiło. Szczególnie, że przyczepa częściowo pozbawiona jest kół i w sposób trwały doprowadzona jest do niej energia elektryczna (k. [...] akt administracyjnych I instancji). Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że zgodnie z tokiem rozumowania przyjętym przez organy administracji każde zaparkowanie takiej przyczepy podlegałoby regulacjom Prawa budowlanego. Nie każdy bowiem postój przyczepy przystosowanej do ruchu drogowego wiązałby się z automatycznym uznaniem, że stanowi ona obiekt budowlany z chwilą jej zaparkowania. Wniosek taki można wywieźć wówczas, gdy przyczepa została ustawiona na nieruchomości w celu jej użytkowania jako obiektu budowlanego. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym strona skarżąca nie użytkowała przyczepy jako mobilnego punktu usługowego, lecz jako stacjonarny kiosk uliczny, którego ustawienie w stwierdzonej przez organy lokalizacji można uznać za docelowe. Innymi słowy prowadzona działalność nie nosiła cech tymczasowości w stosunku do miejsca jej prowadzenia, a właśnie stałości, zaś strona skarżąca nie użytkowała przyczepy jako pojazdu, który okresowo zmieniał miejsce zaparkowania. Zgodzić się należy z organami nadzoru budowlanego, iż fakt zarejestrowania obiektu jako pojazdu mechanicznego i zawarcia związanej z tym faktem umowy ubezpieczenia OC nie stoi na przeszkodzie uznaniu tego obiektu za obiekt budowlany. Wyjaśnić trzeba bowiem, że zarejestrowanie pojazdu mechanicznego i zawarcie umowy OC stanowi dodatkową cechę obiektu, jednakże nie wyklucza ona uznania go za obiekt poddany regulacjom Prawa budowlanego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w tej kwestii poglądy wyrażone m. in. przez WSA we Wrocławiu (wyrok z 13 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 574/09), WSA w Poznaniu (wyrok z 6 lipca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 151/11) oraz NSA (wyrok z 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 39/12). Ponadto ustawowa definicja tymczasowego obiektu budowlanego nie wyklucza potraktowania zarejestrowanych przyczep jako kiosków ulicznych, jeżeli zostały one przeznaczone do prowadzenia w nich stałej działalności handlowej w określonym miejscu. Także przepisy dotyczące prowadzenia ruchu drogowego nie zawierają normy zakazującej jednoczesnego traktowania przyczep jako obiektów budowlanych. Zatem potencjalna możliwość przemieszczania różni przyczepę od innych kiosków, w których prowadzona jest działalność handlowa, jednakże cecha ta w żaden sposób nie wpływa na realizację podstawowej funkcji, jaką jest działalność handlowa (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1398/13). Podsumowując zatem, Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu organy nadzoru budowlanego zasadnie potraktowały przedmiotową przyczepę jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, a skoro obiekt ten nie został przeniesiony ani rozebrany przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, to nie miało zastosowanie zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wynikające z art. 29 pkt 12 Prawa budowlanego. Podkreślić trzeba też, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu może polegać również na usytuowaniu w tym miejscu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy. Określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po ustawieniu jej w określonym miejscu z uwagi na jej przeznaczenie i sposób użytkowania. W takim przypadku wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu polega na ustawieniu obiektu w określonym miejscu z zamiarem korzystania z niego (tak NSA w wyroku z 31 sierpnia 2005 r. sygn. akt OSK 1922/04 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanym postępowaniu bezspornym było, że strona skarżąca nie uzyskała stosownego pozwolenia na budowę, nie dokonała skutecznie zgłoszenia, a więc miało miejsce samowolne posadowienie tymczasowego obiektu budowlanego. To zaś wymagało przeprowadzenia postępowania określonego w art. 48 Prawa budowlanego. Natomiast z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że skuteczność postępowania legalizacyjnego uzależniona jest m. in. od zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności przepisami prawa miejscowego w postaci obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem w rozpatrywanym przypadku niecelowym było wszczynanie procedury legalizacyjnej, ponieważ przedmiotowy obiekt znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem [...], dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta M. ustanawia zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych oraz mobilnych obiektów sprzedaży ulicznej, za wyjątkiem kiosków z prasą i obiektów lokalizowanych na czas budowy (§ 4 pkt 2 ppkt 11). W związku z powyższym Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie przesłanek nałożenia nakazu rozbiórki w stosunku do spornego obiektu w postaci przyczepy specjalistycznej i w tej kwestii niezasadne są zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art.7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na zapoznanie się z dokonanymi ustaleniami i motywami wydanego rozstrzygnięcia, a więc nie został naruszony art. 107 § 3 kpa. Z przedstawionych powyżej względów Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 3 pkt 5 i art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Wyjaśnić trzeba także, że wykonanie rozbiórki nie musi polegać wyłącznie na rozebraniu obiektu na poszczególne elementy i jego fizycznym unicestwieniu. Charakter bowiem rozbiórki zależy od rodzaju obiektu i sposobu jego wykonania, a rozbiórka może polegać na usunięciu obiektu z określonego miejsca, a nie na rozebraniu na części lub zniszczeniu. Na gruncie okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy nakaz rozbiórki należy rozumieć jako nakaz usunięcia przyczepy z określonego miejsca i zaprzestania jego eksploatacji. Decyzja została przy tym skierowana do prawidłowo określonego podmiotu tj.: "Piekarnio – Cukierni – Delikatesy [...] Spółka Jawna" z siedzibą w J. , który jest inwestorem i właścicielem przedmiotowej przyczepy oraz dzierżawcą terenu, na którym została ona posadowiona. Dlatego też do tej Spółki powinien być kierowany nakaz rozbiórki. Odnosząc się do zarzutu nawiązującego do uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 roku, sygn. akt OPS 2/13, podzielić należy stanowisko organu, że uchwała ta dotyczyła diametralnie odmiennego stanu prawnego i faktycznego, tj. zastosowania art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 roku. Natomiast w świetle poglądów doktryny i jednolitego orzecznictwa, do stanów faktycznych jak w przedmiotowej sprawie, stosuje się przepisy aktualnie obowiązującego prawa miejscowego. Co się natomiast tyczy zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe doręczenie decyzji organu II instancji, podkreślić należy, że z zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszone w uzupełnieniu skargi naruszenie przepisów postępowania choć jest oczywiste, to jednak nie miało ono żadnego wpływu na wynik postępowania. Dotyczyło bowiem doręczenia decyzji organu II instancji, czyli samego rozstrzygnięcia kończącego sprawę i nie miało żadnego wpływu na prawa skarżącego, gdyż wywiedziona przez niego skarga od tej decyzji, która została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika (tego samego, który reprezentował go w postępowaniu administracyjnym) została przez Sąd merytorycznie rozpoznana. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.