V SA/Wa 19/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi T.S. na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia [...] kwietnia 2016 r.; nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z ... kwietnia 2016 r. nr ... Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (dalej "Dyrektor IS", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego T. S. (dalej: "skarżący", "strona"), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. (dalej "Dyrektor ZUS", "organ egzekucyjny") z ... stycznia 2016 r. nr ... o nieuwzględnieniu zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dyrektor ZUS prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego na podstawie własnych tytułów wykonawczych z ... sierpnia 2015r. o numerach od ... do ... i od ... do ..., obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie ... zł plus należne odsetki. W celu wyegzekwowania należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniem Nr ... z ... sierpnia 2015r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą tj. T. Sp. z o. o. Powyższe zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało na podstawie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej jako "k.p.a") doręczone stronie w dniu ... sierpnia 2015r. Pismem z ... września 2015r. pełnomocnik skarżącego złożył zarzuty w sprawie prowadzonego przez organ egzekucyjny na podstawie ww. tytułów wykonawczych z ... sierpnia 2015r. postępowania egzekucyjnego, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich złożenia. Dyrektor ZUS po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego postanowieniem z ... października 2015r. Nr ... odmówił przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonego wobec strony postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z ... sierpnia 2015r. W uzasadnieniu wskazał, że w złożonym wniosku strona nie uprawdopodobniła braku winy dla niezgłoszenia zarzutów w ustawowym terminie. W wyniku rozpoznania zażalenia postanowieniem z ... lutego 2016r., Nr ... organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora ZUS w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarga od tego postanowienia została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2017r., V SA/Wa 980/16. W międzyczasie w dniu ... stycznia 2016r. Dyrektor ZUS ponownie zawiesił prowadzone wobec skarżącego na podstawie ww. tytułów wykonawczych postępowanie egzekucyjne i postanowieniem z ... stycznia 2016r., Nr ... nie uwzględnił zgłoszonych pismem z ... września 2015r. zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Następnie postanowieniem z ... stycznia 2015r. Nr ... podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne. W wyniku rozpoznania zażalenia postanowieniem wymienionym w komparycji niniejszego wyroku Dyrektor IS utrzymał w mocy postanowienia Dyrektora ZUS z ... stycznia 2016r. w przedmiocie nieuwzględnienia zgłoszonych pismem z ... sierpnia 2015r. zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. W ocenie Dyrektora IS strona została w sposób prawidłowy pouczona w tytułach wykonawczych z ... sierpnia 2015r. o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, stosownie do przepisu art. 27 § 1 pkt. 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, dalej jako "u.p.e.a") i termin ten upłynął w dniu 31 sierpnia 2015r. Zatem składając w dniu ... września 2015r. zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne uczynił to z uchybieniem ustawowego terminu. Zauważył również, że odbiór przedmiotowych tytułów wykonawczych nie został przez skarżącego potwierdzony własnoręcznym podpisem, jednak zostały one prawidłowo doręczone stronie na podstawie art. 43 k.p.a., gdyż korespondencję odebrała osoba upoważniona (pocztowe pełnomocnictwo nr ...) tj. H. S. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niedoręczenia pełnomocnikowi strony, tj. A. P. lub H. S. pism dotyczących postępowania egzekucyjnego (tytułów wykonawczych), Dyrektor IS zauważył, że jest on niezasadny. Podkreślił, że strona we wcześniejszym stadium postępowania kwestionując fakt złożenia z uchybieniem terminu zarzutów w sprawie prowadzonego przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego i składając środki odwoławcze tj. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów oraz zażalenie na odmowę przywrócenia terminu do złożenia zarzutów, nie podnosiła powyższej okoliczności. Wskazywaną uprzednio przyczyną mająca uprawdopodobnić brak winy strony w uchybieniu terminu procesowemu było nieprzekazanie przez osobę upoważnioną przesyłki adresowanej do skarżącego z powodu jej wyjazdu w dniu ... sierpnia 2015r. w celach urlopowych. Wobec powyższego Dyrektor IS stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie administracyjnym poglądem, postępowanie egzekucyjne zostaje otwarte dopiero z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, dlatego też w jego ocenie należy uznać, iż dopiero z tą chwilą strona może ustanowić pełnomocnika, który w tym postępowaniu będzie ją reprezentował (por. wyr. WSA z 19 maja 2009r. sygn. akt III SA/Wa 3351/08). Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2009r., sygn. akt V SA/Wa 604/09 zauważył, że dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są uregulowane m.in. w art. 32 i 40 k.p.a. i w tym kontekście tytuł wykonawczy musi być doręczony bezpośrednio zobowiązanemu. Dyrektor IS odniósł ww. pogląd do realiów badanej sprawy i zauważył, że A.P. posiadał ogólne pełnomocnictwo z ... grudnia 2002r. udzielone do reprezentowania A. w ZUS, natomiast H. S. legitymuje się ogólnym pełnomocnictwem udzielonym w 2009r. do reprezentowania T. S. Ww. pełnomocnictwa zostały przez stronę udzielone i dostarczone do organu egzekucyjnego jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z ... sierpnia 2015r. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że obowiązek doręczania pism dotyczy tylko pełnomocnictwa ustanowionego zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2 i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnictwa w danym, konkretnym postępowaniu. Dopiero od momentu zawiadomienia organ zobligowany jest doręczać wszelkie pisma i zapewnić udział w postępowaniu pełnomocnikowi. Wobec tego strona udzielając pełnomocnictwa w konkretnym postępowaniu winna wskazać, że chce działać przez pełnomocnika. Pismem z ... maja 2016 r. strona wniosła skargę na ww. postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 144 k.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przepisów dającego podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zawarcie w uzasadnieniu organu II instancji wytycznych, co do nakazania organowi I instancji prawidłowego doręczenia pism pełnomocnikowi, co najmniej od momentu ustanowienia pełnomocnika tj. od dnia ... lutego 2009 r. wobec tego że pełnomocnik przy pierwszej czynności proceduralnej przedłożył do akt sprawy odpis pełnomocnictwa, który jak wynika z akt został urzędowo poświadczony za zgodność z oryginałem w dniu ... maja 2009 r. co w konsekwencji skutkowało pominięciem strony w niniejszym postępowaniu. art. 40 § 2 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i doręczanie pism w sprawie bezpośrednio stronie zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi od dnia ... lutego 2009r. (pełnomocnictwo w aktach sprawy), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawiło stronę czynnego udziału w znacznej części postępowania, gdyż strona mogła wskazać na takie okoliczności i dowody, które pozwoliłyby ustalić pełny stan faktyczny; dopiero w dniu zapoznania sią z aktami postępowania egzekucyjnego wadliwość doręczeń ujawniła się; nadto organ pierwszej instancji w sposób wyekstrahowany przedstawił organowi odwoławczemu akta, co nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym, biorąc pod uwagę treść pełnomocnictwa udzielonego H. S.; Nie ustalenia, że dopiero od dnia ... grudnia 2015 r. podczas przeglądania akt sprawy egzekucyjnej ujawniło się, że od 2009r. (ustanowienie pełnomocnika do doręczeń) pisma nie są doręczane stronie przez pełnomocnika do doręczeń. Wskazać należy, że organ nie zakwestionował pełnomocnictwa udzielonego H. Sposób i ustanowienia jej pełnomocnikiem do doręczeń. art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 § 1 pkt 1, 6, 7 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że strona uchybiła terminowi do wniesienia zarzutów, w sytuacji gdy termin ten nie rozpoczął dla strony biegu (od momentu ustanowienia pełnomocnika), wobec nieprawidłowego doręczania pism poprzez bezpośrednie doręczanie stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika H. Sposób; Skoro udzielono pełnomocnictwa i przedłożono je organowi to tenże musiałby zostać powiadomiony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa do doręczeń, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło, a pełnomocnik jest w dalszym ciągu umocowany (art. 33 § 1-3 k.p.a.); art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez pozbawienie skarżącego prawa do lojalnego, rzetelnego postępowania, w ten sposób, że doszło do pominięcia strony w postępowaniu poprzez doręczanie pism bezpośrednio stronie, zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Główną osią sporu jest moment skutecznego doręczenia tytułu wykonawczego, warunkujący początek biegu terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postepowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. jednym z obligatoryjnych elementów tytułu wykonawczego jest pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Strona, która uchybiła terminowi do wniesienia zarzutu, może złożyć zarzut wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. Skutkiem niezłożenia takiego wniosku jest bezskuteczność zarzutu – organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do jego rozpatrzenia. Z powyższego wynika więc, że po upływie siedmiodniowego terminu liczonego od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu egzekucyjnego, o ile termin ten nie został na wniosek zobowiązanego przywrócony, nie może on podnosić skutecznie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Należy przychylić się do stanowiska Dyrektora IS, że postępowanie egzekucyjne zostaje otwarte dopiero z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, dlatego też należy uznać, iż dopiero z tą chwilą strona może ustanowić pełnomocnika, który w tym postępowaniu będzie ją reprezentował. Zatem dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są uregulowane m.in. w art. 32 i 40 k.p.a. i w tym kontekście tytuł wykonawczy musi być doręczony bezpośrednio zobowiązanemu. Działanie przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym było wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Charakteryzuje się ono jednolitą argumentacją (por. m.in. wyroki NSA: z 14 czerwca 2012 r., II FSK 2513/10, z 13 czerwca 2013 r., II FSK 128/11, z 23 października 2013 r., II FSK2782/11, z 4 marca 2014 r. II FSK 863/12). W orzecznictwie zasadnie wskazuje, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jako czynność wszczynająca etap egzekucji administracyjnej, musi nastąpić do rąk zobowiązanego i dopiero od tego momentu zobowiązany ma prawo ustanowić pełnomocnika. Niezależnie od rozróżnienia pojęć "postępowania egzekucyjnego" i "egzekucji administracyjnej", obowiązek doręczenia odpisów tytułów wykonawczych do rąk zobowiązanego wynika nie tylko z brzmienia art. 26 § 5 u.p.e.a., zgodnie z którym wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Powinność doręczenia przez organ tytułu wykonawczego do rąk zobowiązanego lub dłużnika bezpośrednio wynika przede wszystkim z istoty egzekucji administracyjnej, której celem jest sięgnięcie do majątku zobowiązanego i wykonanie ciążącego na stronie obowiązku. O podjęciu czynności ściśle związanych z wykonaniem ciążącego na stronie obowiązku zobowiązany musi zostać poinformowany osobiście i tym samym uzasadnione jest przyjęcie poglądu, że dopiero skuteczne wszczęcie egzekucji umożliwia ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika zgodnie z art. 33 § 2 i 3 k.p.a., natomiast na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji nie jest to w ogóle możliwe (por. wyrok NSA z 23 grudnia 2008 r., II FSK 945/08, z 1 lutego 2011 r., II FSK 1410/09 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 grudnia 2014r., sygn. akt II FSK 2818/12 wywiódł, że odpis tytułu wykonawczego należy doręczyć zobowiązanemu mimo, iż ustanowił on pełnomocnika do prowadzenia wszystkich spraw przed organem, który jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym. W wyroku tym wskazał, że dołączenie pełnomocnictwa do akt sprawy, o czym mowa w art. 33 § 3 k.p.a. może mieć miejsce dopiero wtedy, gdy sprawa istnieje, to zaś wymaga wszczęcia postępowania (w rozpatrywanym przypadku postępowania egzekucyjnego, stanowiącego odrębną sprawę administracyjną). Przenosząc powyższe na stan sprawy zauważyć trzeba, że organ egzekucyjny doręczył w dniu ... sierpnia 2015 r. skarżącemu odpisy ww. tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem z ... sierpnia 2015r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą. Odbiór tytułów został potwierdzony przez osobę do tego upoważnioną, tj. H. S. legitymującą się pełnomocnictwem pocztowym nr ... Doręczenie nastąpiło w miejscu zamieszkania skarżącego w trybie doręczenia zastępczego, określonym w art. 43 k.p.a. Na zwrotnych potwierdzeniach odbioru znajdujących się w aktach administracyjnych (k. ...), poza podpisem H. S. widnieje także oznaczenie sposobu doręczenia tożsame z treścią art. 43 k.p.a. W tym miejscu podkreślić trzeba, że zobowiązanie organu do doręczenia tytułu wykonawczego bezpośrednio zobowiązanemu, nie wyklucza zastosowania konstrukcji doręczenia zastępczego. Przepis art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. dla skuteczności wszczęcia egzekucji administracyjnej wymaga doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu. Ustawodawca jednak w żaden sposób nie określił sposobu doręczenia, co oznacza, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a., do doręczeń tych stosuje się przepisy art. 39-49 k.p.a. Każdy z określonych tam sposobów doręczenia może być zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym także do doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Doręczenie takie winno być bezpośrednio do rąk adresata a nie pełnomocnika, ale zarazem owa bezpośredniość nie wyklucza dokonania doręczenia zastępczego w rozumieniu art. 43 k.p.a. Zatem od ... sierpnia 2015 r. zaczął biec dla strony 7 dniowy termin do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, który upłynął w dniu ... sierpnia 2015 r. Skarżący nie zadośćuczynił terminowi ustawowemu do wniesienia zarzutów. Brak oddania pisma przez osobę upoważnioną skarżącemu nie stanowi przyczyny uzasadniającej przywrócenie terminu, co zostało potwierdzone ostatecznym postanowieniem Dyrektora IS z 17 lutego 2016r. i wyrokiem WSA w Warszawie z 11 maja 2017r., V SA/Wa 980/16. Mając powyższe na względzie bezzasadne okazały się zarzuty w skazane w pkt ...-... skargi, gdyż organ nie miał obowiązku ani dopasowywania uprzednio złożonego pełnomocnictwa do nowej sprawy, ani też wzywania strony do sprecyzowania jakiej sprawy uprzednio złożone pełnomocnictwa (lub upoważnienie) miało dotyczyć, skoro złożono je w innej sprawie. Z akt sprawy wynika, że upoważnienie z ... lutego 2002 r. dotyczy reprezentowania A. więc nie stanowi pełnomocnictwa umożliwiającego reprezentowanie skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym. Natomiast pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego H. S. w dniu ... lutego 2009 r. zostało udzielone przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Na marginesie należy zauważyć, że korespondencję strony mimo wszystko odebrała H. Sposób jednakże nie na podstawie pełnomocnictwa z ... lutego 2009r., tylko na podstawie pełnomocnictwa pocztowego. Z powyższych względów niezasadna jest argumentacja autora skargi. Podkreślić należy, że pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu, zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy, gdyż stosownie do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1217/06, 11 września 2007 r., sygn. akt II FSK 990/06, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I GSK 700/06, 10 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2556/10). Mając na uwadze powyższe, nie doszło także do naruszenia art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez pozbawienie skarżącego prawa do lojalnego, rzetelnego postępowania. Skarżący był zgodnie z obowiązującymi przepisami powiadamiany o czynnościach postępowania i zapadłych postanowieniach. Uzyskiwał w ten sposób możność aktywnego uczestniczenia w postępowaniu. Strona postępowania, o czym zdaje się zapominać skarżący, ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy dokonywaniu czynności procesowych Dlatego też negatywne konsekwencje zaniedbania osoby odbierającej przesyłkę spadły na skarżącego. W konsekwencji poprawnie organ I instancji uznał, że zarzuty wobec spóźnionego ich wniesienia nie mogą być uwzględnione i dlatego też Dyrektor IS zasadnie utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.