II SA/Gd 269/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2017 r. Zaskarżoną decyzję podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 5 lutego 2013 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. nr [..] składającej się z wieży kratowej H-47,20m wraz z systemem antenowym, urządzeniami technicznymi i przyłączem energetycznym zlokalizowanej na działce nr [..] położonej przy ulicy S. w C. W trybie odwoławczym Wojewoda decyzją z dnia 18 kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej A. nr [..] składającej się z wieży kratowej H-47,20m wraz z systemem antenowym, urządzeniami technicznymi i przyłączem energetycznym zlokalizowanej na działce nr [..]. Wyrokiem z dnia 2 października 2013 r., w sprawie sygn. akt. II SA/Gd 402/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Wojewody z dnia 18 kwietnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję starosty o pozwoleniu na budowę. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. C. Wojewoda decyzją z dnia 11 lutego 2016 r. uchylił decyzję starosty z dnia 5 lutego 2013 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Starosta postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce A. pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej - do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w sprawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczącej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z uwagi na uchylenie przez Wojewodę decyzji Starosty z dnia 5 lutego 2013 r. o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r. wznowił postępowanie administracyjne w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Decyzją z dnia 10 stycznia 2017 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił własną decyzję z dnia 26 lipca 2013 r., o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej A. nr [..] i odmówił wydania pozwolenia na jej użytkowanie. W odwołaniu od tej decyzji inwestor A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy po przedstawieniu przebiegu postępowania przed organem pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Podkreślił organ, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty z dnia 5 lutego 2013 r., w której na inwestora nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z dnia 18 kwietnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał w dniu 25 lipca 2013 r. obowiązkowej kontroli i stwierdził, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę z dnia 5 lutego 2013 r. i w związku z tym decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. udzielił pozwolenia na jej użytkowanie. Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Wojewody z dnia 18 kwietnia 2013 r., a następnie Wojewoda decyzją z dnia 11 lutego 2016 r. uchylił w trybie odwoławczym decyzję Starosty z dnia 5 lutego 2013 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia - w myśl art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zachodziła przesłanka wznowienia z urzędu postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie tej inwestycji, udzielonego decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. Jak stwierdził organ istnieje związek między wymienionymi wyżej decyzjami, tzn. jedna decyzja stanowi podstawę do wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej uzależnione jest od wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Organ odwoławczy uznał w rezultacie, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej inwestycji zależna była od decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obiegu prawnego zachodziła okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania z przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a następnie do wyeliminowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 z obiegu prawnego pozwolenia na użytkowanie tej inwestycji, wydanego na podstawie wyeliminowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, że dalsze działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego uzależnione jest od sposobu rozpatrzenia sprawy przez Starostę. W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie przepisów prawa: 1. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a., poprzez nie uchylenie decyzji w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy zależy w pierwszej kolejności od innego organu; 2. art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki zawarte w hipotezie normy prawnej wynikającej z tego przepisu umożliwiające zastosowanie wskazań wynikających z jej dyspozycji; 3. art. 146 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy w wyniku wznowienia postępowania, przyjmując czysto hipotetycznie, że w ogóle zaistniała podstawa do wznowienia postępowania, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; 4. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki zawarte w hipotezie normy prawnej wynikającej z tego przepisu umożliwiające zastosowanie wytycznych wynikających z jej dyspozycji; 5. art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez zastosowanie pomimo spełnienia przez skarżącą wymagań określonych w art. 59 ust. 1 oraz w art. 57 ust. 1 - 4 tej ustawy. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Z uzasadnienia skargi wynika, że według skarżącej skutkiem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 402/13 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 44/14, oddalającego skargę kasacyjną, jest konieczność ponownego rozpoznania wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej z uwzględnieniem oceny prawnej sformułowanej przez NSA. Wynika z niej, że analiza inwestycji powinna uwzględnić uwarunkowania i ograniczenia wynikające w planu miejscowego. Skarżący wskazał, że skoro NSA zarzucił nieprawidłowości w zakresie niektórych ustaleń dokonanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, a przedstawione we wznowieniowym postępowaniu dokumenty, weryfikowane przez właściwe organy samorządowe wskazują, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wskazane przez NSA, tym samym brak jest podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w konsekwencji powiatowy organ nadzoru budowalnego powinien był wstrzymać się z decyzją na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W taki sposób zadziałał Starosta wydając postanowienie z dnia 5 stycznia 2017 r., bezpodstawnie odwracając kolejność postępowań ponieważ uznał, że decyzję powinien podjąć w pierwszej kolejności PINB, co słusznie zanegował Wojewoda uchylając w dniu 27 lutego 2017 r. wskazane postanowienie. Skoro Starosta nie ponowił swoich czynności trudno jest stwierdzić, czy w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę doszło do naruszenia przepisów, co oznacza, że co najmniej zachodzi przesłanka określona w art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. Skarżąca spółka powołała się na orzecznictwo, według którego wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowania obiektu i następnie orzeczenia w tej sprawie co do istoty poprzez uchylenie tego pozwolenia. Wskazała, że według art. 59 Prawa budowlanego przesłanką udzielenia pozwolenia na użytkowanie nie jest legitymowanie się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Z tego wywiedziono, że uchylenie pozwolenia na budowę nie daje podstaw ani do wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie ani do uchylenia tego pozwolenia. Skarżąca zanegowała istnienie pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a decyzją o pozwoleniu na użytkowanie związku przyczynowego uzasadniającego zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. twierdząc, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydawana jest nie w oparciu o pozwolenie na budowę, ale w następstwie zrealizowania robót budowlanych zgodnie z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym nim projektem budowlanym. Według skarżącej wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę po ich zakończeniu robót budowlanych nie stanowi przeszkody do wydania pozwolenia na użytkowanie, gdyż kierownik budowy ma nadal możliwość złożenia oświadczenia, o którym mowa w treści art. 57 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a organ dokonania kontroli, o której mowa w treści art. 59a ust. 2 tej ustawy. Według skarżącej ze względu na przepis art. 146 § 2 k.p.a. nie można byłoby uchylić decyzji, gdyż w wyniku wznowienia zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślając wyraźnie zależność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza badanie, czy kontrolowany akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa materialnego oraz przepisami prawa procesowego. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2017 r. uchylającą decyzję tego organu z dnia 26 lipca 2013 r. o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej A. nr [..] składającej się z wieży kratowej H=47,20m wraz z systemem antenowym, urządzeniami technicznymi i przyłączem energetycznym zlokalizowanej na działce nr [..] w C. przy ul. S. Zaskarżoną decyzję wydano w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie opisanej inwestycji, z dnia 26 lipca 2013 r., w oparciu o podstawę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji uwzględnił okoliczność prawomocnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty z dnia 5 lutego 2013 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu i treści skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 402/13, uchylił decyzję Wojewody z dnia 18 kwietnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę dla tej inwestycji. Trafność rozstrzygnięcia sądu wojewódzkiego pomimo częściowo błędnego uzasadnienia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem oddalającym skargę kasacyjną, z dnia 3 września 2014 r., sygn. II OSK 44/14, formułując jednakże odmienne wytyczne wiążące organy administracji przy ponownym rozpoznaniu wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. PINB wyszedł z prawidłowego założenia o nierozerwalnej zależności rozstrzygnięcia podejmowanego w trybie art. 59 w związku z art. 59a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) zwanej dalej Prawem budowlanym, czyli decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, z uprzednią decyzją o pozwoleniu na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżącej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie występuje rozbieżność co do zależności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie od decyzji o pozwoleniu na budowę charakteryzującej się tym, że byt tej ostatniej wydawanej w procesie inwestycyjnym (pozwolenia na użytkowanie) jest warunkowany bytem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wręcz przeciwnie, zależność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie od decyzji o pozwoleniu na budowę może stanowić przykład wydania decyzji "w oparciu" o inną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3048/12; z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3322/14; z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 1778/15, dostępne na stronie httsp://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3322/14, wyjaśnił, że norma ta wymienia jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przypadek, w którym zachodzi potrzeba rozpoznania wpływu zmiany czy też uchylenia decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego na bezpośrednio zależną od niego decyzję administracyjną. Chodzi tu o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii zawartej w decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądowym wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie stanowiącej istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie administracyjnej w sytuacji, w której albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna, albo nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna określonej treści bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym czy też sądowym innej - odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo upada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo też zmienia się jego treść. W obu przypadkach jest to podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do istoty. Zatem regulacja ta nawiązuje do sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdy jedna decyzja stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Natomiast wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Owa zależność rozstrzygnięć jest w każdym przypadku analizowana i badana w oparciu o regulacje materialnoprawne. Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, którą stosownie do art. 55 Prawa budowlanego, inwestor ma obowiązek uzyskać: 1) przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego wzniesionego na podstawie pozwolenia na budowę, o ile obiekt ten należy do określonej kategorii, 2) w przypadkach określonych w art. 49 ust. 5 albo 51 ust. 4 tej ustawy, 3) gdy przystąpienie do użytkowania ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Z przepisu art. 55 Prawa budowlanego wynika zatem jednoznacznie, że decyzja o pozwolenie na użytkowanie może być wydana wyłącznie po uprzednim uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, bądź decyzji wymienionych w art. 49 ust. 4 i 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Z powyższych względów w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie jednolicie przyjmuje się, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę (w części lub w całości) rodzi dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, konsekwencje wynikające z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1063/06, LEX nr 503509, Z. Kostka [w:] Prawo budowlane. Komentarz, A. Glinieckiego (red.), Warszawa 2014, s. 752 i przywołane tam piśmiennictwo). Istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest bowiem ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to końcowy etap procesu inwestycyjnego skierowany na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub dokonanie skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego jest uznanie przez organ, iż proces budowlany został zakończony (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 660/09, LEX nr 597761). Powołany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1534/09 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 975/06, mający wskazywać na odmienny w tym zakresie pogląd dotyczy innego zagadnienia, a mianowicie zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie w przypadku wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę. Nie odnosi się zatem do kwestii wyeliminowania pozwolenia na budowę po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, jak w rozpoznawanej sprawie. Podobnie rzecz ma się z pozostałym orzecznictwem sądowoadministracyjnym przywoływanym w skardze. Z przedstawionych względów sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo zainicjowały postępowanie nadzwyczajne w celu ponownego rozpoznania sprawy pozwolenia na użytkowanie obiektu, którego pozwolenie na budowę przestało istnieć w sensie prawnym. Skarżąca spółka błędnie twierdzi, że w ponownie prowadzonym postępowaniu co do istoty organ winien był uwzględnić dysponowanie przez nią uchyloną decyzją o pozwoleniu na budowę, ponieważ obiekt ten powstał w dacie obowiązywania pozwolenia. Jednak z powodu jego prawomocnego uchylenia nie mógł on stanowić wzorca porównawczego do kontroli wybudowanego obiektu w trybie art. 59a Prawa budowlanego. Dlatego też organy musiały uwzględnić fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie przepisy prawa nie przewidują dołączenia do wniosku o pozwolenie na użytkowanie decyzji o pozwoleniu na budowę, niemniej może ona być wydana jedynie w przypadkach określonych w art. 55 Prawa budowlanego, tj. w przypadku uprzedniego legitymowania się decyzją o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego lub decyzjami, w których stosownie do art. 49 ust. 5 bądź 51 ust. 4 Prawa budowlanego nałożono na inwestora obowiązek jej uzyskania. W konsekwencji, wobec uchylenia pozwolenia na budowę, które w myśl art. 55 pkt 1 Prawa budowalnego wymagane było dla uzyskania pozwolenia na użytkowanie (w niniejszej sprawie wymagała tego ustalona kategoria obiektu budowlanego), organ w wyniku rozstrzygania o istocie sprawy na nowo miał obowiązek odmowy jego udzielenia. Niemożliwe było bowiem spełnienie warunków określonych w art. 59 ust. 1 i art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego. Żadnego rozstrzygającego znaczenia prawnego w sprawie nie mogło mieć to, że warunki te uznano za spełnione w chwili załatwiania sprawy decyzją z dnia 26 lipca 2013 r., kiedy w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Ujawnione w sprawie okoliczności faktyczne nie wypełniały przesłanki zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten reguluje odrębną instytucję zwieszenia postępowania skutkującą przerwaniem jego biegu wskutek zaistnienia przesłanki, w tym wypadku pojawienia się zagadnienia wstępnego, od którego rozstrzygnięcia zależy podjęcie decyzji w sprawie głównej. Okoliczności niniejszej sprawy całkowicie odbiegają od hipotezy normy prawnej sformułowanej w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W zainicjowanym prawidłowo przez organy nadzoru budowlanego postępowaniu nadzwyczajnym z powodu pojawienia się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nie zachodziła zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozstrzygnięcie bowiem co do istoty pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, w której decyzja o pozwoleniu na budowę stanowiąca jego podstawę została trwale wyeliminowana z obrotu prawnego, nie ma żadnego związku z wynikiem ponownie toczącego się postępowania o pozwolenie na budowę stacji telefonii komórkowej. Wynik tego postępowania będzie miał znaczenie o tyle, że wydana w ponowionym postępowaniu decyzja o pozwoleniu na budowę może dać asumpt do podjęcia czynności w trybie art. 59 i art. 59a Prawa budowlanego. Sąd nie podziela przy tym dywagacji skarżącej co do tego, co zrobi organ architektoniczno-budowlany i jaka powinna być jego decyzja w związku ze wskazaniami NSA zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie II OSK 44/14, ponieważ jest to zdarzenie przyszłe i niepewne oraz nie ma wpływu na przedmiot niniejszej sprawy. Dla potrzeb kontrolowanej sprawy administracyjnej istotne jest jedynie to, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzony nią projekt budowlany przedmiotowego obiektu budowlanego, stanowiąca podstawę dla kontroli w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, została ostatecznie i bezpowrotnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego, w zakresie, który był niezbędny dla możliwości legalnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgromadziły pełny materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy w następstwie jego wszechstronnej oceny. Tym samym należycie wywiązały się z obowiązków nałożonych przepisami rządzącymi gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) i z prawidłowo ustalonych faktów prawotwórczych wywiodły właściwe konsekwencje prawne. Zwrócić przy tym należy uwagę, że okoliczność zawieszenia postępowania przez Starostę w sprawie pozwolenia na budowę, oceniona jako wadliwa przez Wojewodę, nie ma żadnego wpływu na ocenę legalności kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.