II SA/Rz 121/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A.S.A. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi A S. A. z/s w [...] (dalej: A S.A.) jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: K.p.a.) oraz art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm., dalej: P.b.) decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...]. Decyzją tą WINB uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] i jednocześnie zatwierdził projekt budowlany dwóch wiat na grila zlokalizowanych na działce nr 186 położonej w P., obręb [...] S., udzielając A. B. prowadzącej działalność gospodarczą pn.: "[...]" A. B. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy w/w obiektach oraz nakładając na nią obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na ich użytkowanie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A. B. pozwolenia na budowę zaplecza sanitarnego oraz dwóch wiat na grilla wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce nr 186 w S. W wyniku przeprowadzonej [...] lipca 2011 r. kontroli stwierdzono, że budowa budynku zaplecza sanitarnego nie została zakończona i jest prowadzona zgodnie z projektem budowlanym, natomiast przy budowie dwóch wiat na grila inwestor istotnie odstąpił od warunków udzielonego pozwolenia i zatwierdzonego projektu budowlanego. Ponadto wiaty są użytkowane do celów małej gastronomii, mimo nieuzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. PINB w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy P.b. wstrzymał roboty budowlane przy budowie wiat na grila, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy nałożył na inwestorkę obowiązek sporządzenia i przedstawienia w zakreślonym terminie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (wskazano, że projekt zamienny powinien być zgodny z założeniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...][...]"). PINB dwoma odrębnymi postanowieniami z dnia [...] sierpnia 2011 r. wymierzył inwestorowi kary po 25 tys. zł z tytułu nielegalnego użytkowania każdej z wiat, zaś Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] uchylił swoją decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 r. w części dotyczącej budowy wiat na grila. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...], PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny (po jego uzupełnieniu o projekt zagospodarowania działki) i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie dwóch wiat na grila, nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie; na skutek odwołania A S.A., decyzja ta została uchylona decyzją WINB z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (w uzasadnieniu decyzji WINB wskazano m.in., że przedłożony projekt budowlany zamienny nie uwzględnia zmian wynikających z dotychczas wykonanych robót). Po przedłożeniu przez inwestora w dniu [...] listopada 2012 r. kolejnego projektu budowlanego zamiennego i jego uzupełnieniu w dniu [...] stycznia 2013 r., PINB decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 4 P.b. - dokonał jego zatwierdzenia oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie wiat na grila, nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na ich użytkowanie. Oceniając przedstawiony projekt zamienny organ uznał, że został on sporządzony zgodnie z art. 34 ust. 3 P.b. Odwołanie od decyzji PINB wniosła A S.A., wskazując, że mogła zostać ona wydana bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a przez to naruszać jej prawa jako wieczystego użytkownika działki nr 186. Wyjaśniono, że ze skutkiem na [...] listopada 2012 r. rozwiązana została z A. B. prowadzącą działalność gospodarczą pn. "Pensjonat [...]" umowa dzierżawy części działki nr 186 na której znajdują się wiaty (zawarta [...] stycznia 2010 r.), a przed Sądem Rejonowym w [...] toczy się postępowania mające na celu wydanie A S.A. dzierżawionego terenu. Z tego względu inwestor nie mógł wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o czym nie poinformował PINB. Wskazano również, że zatwierdzony projekt budowlany zamienny obrazuje obiekty budowlane przystosowane do użytkowania jako obiekty gastronomiczne, co może prowadzić do naruszenia obowiązującego MPZP "Uzdrowisko [...]", zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...]. Wg tego projektu, część wiaty w kształcie litery T o wymiarach 4x8 ma posiadać dwie pełne murowane ściany (na dwóch pozostałych mają być zamontowane rolety), ladę konsumpcyjną, instalację wodno-kanalizacyjną i elektryczną, a także mają w niej być zamontowane dwa zlewozmywaki i podgrzewacz wody. Druga wiata ma mieć zaś trzy murowane ściany (dwie pełne i jedną z otworami zamykanymi roletami), ladę konsumpcyjną, instalację wodno-kanalizacyjną i elektryczną, zlewozmywak i podgrzewacz wody. Wskazano też, że pozwolenie na budowę z [...] kwietnia 2010 r. przewidywało budowę dwóch wiat bez żadnych instalacji wodno-kanalizacyjnych i elektrycznych oraz urządzeń sanitarnych, z których każda miała mieć tylko po jednej, częściowo zamurowanej ścianie. W ocenie skarżącego, wobec istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, organy nadzoru budowlanego powinny, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, doprowadzić wykonane roboty budowlanego do stanu zgodnego z prawem, czyli z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją z [...] kwietnia 2010 r. Jak już stwierdził WINB, użytkowanie przedmiotowych wiat do celów gastronomicznych stanowi odstępstwo od zamierzonego sposobu użytkowania określonego w pozwoleniu na budowę. W treści odwołania ponadto podniesiono, że przedstawione w projekcie budowlanym zamiennym obiekty, ze względu na ich konstrukcję, stanowią budynki o których mowa w art. 3 pkt 2 P.b. Użyte w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. sformułowanie "dostosowanie robót do stanu zgodnego z prawem" musi polegać na takich robotach budowlanych, które będą zgodne z dokumentacją, a nie dostosowaniu dokumentacji do istniejącego stanu robót. W projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 r. zaprojektowano 2 wiaty, które posiadały po jednej ścianie częściowo zamurowanej, nie posiadające żadnych instalacji oraz urządzeń sanitarnych. Powyższe ustalenia mogą stanowić o naruszeniu art. 107 § 1 K.p.a., zgodnie z którym decyzja powinna zawierać rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Po rozpatrzeniu odwołania, WINB wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji, zatwierdził projekt budowlany wiat, udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wiat. W uzasadnieniu podał, że w sprawie doszło do zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektów budowlanych, gdyż inwestor posiadał pozwolenie na budowę m. in. dwóch wiat na grila, a w dniu kontroli stwierdzono, że wiaty te były użytkowane do celów gastronomicznych. Odstępstwo dotyczy także zakresu zagospodarowania terenu, polegającego na zmianie lokalizacji chodników - utwardzenia powierzchni gruntu oraz zmianie lokalizacji przedmiotowych wiat, co wynika z porównania projektu zagospodarowania terenu zawartego w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. z projektem zagospodarowania terenu sporządzonym na mapie do celów projektowych aktualnej na dzień [...] listopada 2012 r., zawartego w projekcie budowlanym zamiennym. Zmiany te stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a ust. 5 P.b., co obligowało organ I instancji do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 50 – 51 tej ustawy. Analizując prawidłowość decyzji wydanej przez organ I instancji WINB stwierdził, że przedłożony przez A. B. projekt budowlany zamienny dwóch wiat na grila jest kompletny i spełnia wymogi ustawy P.b. (art. 35 ust. 1 mającego odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.); został sporządzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami, zawiera oświadczenia projektantów o zgodności z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wyodrębniony projekt zagospodarowania działek sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych wraz z opisem, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wyszczególnienie robót już wykonanych wraz z oceną ich prawidłowości oraz przedstawienie w formie opisowej i rysunkowej robót pozostałych do wykonania, m.in. rozbiórkę istniejącej w wiacie ściany o wymiarach 7x3 m. Projekt budowlany zamienny nie narusza także ustaleń obowiązującego MPZP "[...] [...]", zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2008 r. Nr [...], poz. [...]. Z uwagi na powyższe PINB zobligowany był do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy, która zastępuje uchylone pozwolenie na budowę i jest podstawą do kontynuowania robót budowlanych. Zgodnie z treścią tego przepisu, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego; ponieważ w rozpatrywanym przypadku budowa nie została zakończona, a w projekcie zamiennym wyszczególniono roboty pozostałe do wykonania, zreformowano sentencję decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na zarzut, że przedstawione w projekcie zamiennym obiekty posiadające ściany zewnętrzne o konstrukcji murowanej wraz z zamykanymi roletami stanowią budynki a nie wiaty, WINB wyjaśnił, iż wiata jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy P.b. Ustawa ta nie zawiera definicji wiaty i w zakresie interpretacji tego pojęcia należy odwołać się do jego potocznego znaczenia. Wg Encyklopedii PWN, wiata jest budowlą składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupach, przy czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że cechą charakterystyczną wiaty jest brak obudowania ścianami ze wszystkich stron. Konstrukcje tego typu są całkowicie pozbawione ścian albo mają jedną, dwie lub trzy ściany (wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 448/09). Zatem wiata nie zmieni swojego charakteru w przypadku wykonania ścian, z zastrzeżeniem, by co najmniej jedna jej strona pozostawała bez ściany. Przepisy ustawy P.b. oraz przepisy wykonawcze nie zakazują wykonania w wiacie wewnętrznych instalacji (elektrycznej, wodnokanalizacyjnej) oraz zamontowania urządzeń sanitarnych. WINB wyjaśnił także, że decyzje wydawane w postępowaniu naprawczym prowadzonym w oparciu o art. 51 P.b. nie są związane z uprzednim żądaniem od inwestora złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestie własnościowe i wynikłe na tym tle spory nie mogą być rozstrzygane przez organy administracji publicznej, lecz sądy powszechne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów obowiązującego MPZP, WINB wyjaśnił, że część działki nr 186 w P., na której są usytuowane przedmiotowe wiaty, leży w terenie oznaczonym symbolem 1.WS – tereny wód zbiornika [...] i oznaczonym poziomymi szrafami, gdzie obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym tymczasowych, za wyjątkiem obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji – kąpieliska i plaże trawiaste, przystanie wodne, pola do gier sportowych, urządzone miejsca na ogniska i miejsca do grillowania. Lista ta ma charakter przykładowy, o czym świadczy użyty na końcu skrót "itp." Nie można zatem stwierdzić, aby budowa przedmiotowych wiat na grilla naruszała przepisy Planu. Skargę na decyzję WINB z dnia [...] lipca 2013 r. do WSA w Rzeszowie wniosła A S.A., domagając się jej uchylenia w całości (wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji), przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg postępowania w sprawie. Powołując się na dołączoną do skargi kserokopię opinii z dnia [...] kwietnia 2012 r. Biura Urbanistycznego – M. M., autora MPZP "[...] [...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2008 r., wskazano, że lokalizacja w terenach 1.WS oznaczonych na rysunku planu poziomymi szrafami np. obiektów gastronomicznych czy handlowych nie mieści się w dopuszczonym ustaleniami Planu zagospodarowaniu brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji, a w przedmiotowej sprawie opracowanie projektu budowlanego zamiennego sprowadziło się do zinwentaryzowania wiat wraz z wykonanymi istotnymi odstępstwami od warunków udzielonego pozwolenia (dodatkowymi ścianami, przyłączami zewnętrznymi i instalacjami wewnętrznymi, wyposażeniem w postaci lad i zlewozmywaków), co należy rozumieć jako przyzwolenie na użytkowanie tych wiat jako obiektów gastronomicznych. Powyższe stanowisko potwierdza zawarta w w/w opinii informacja, że "Zespół [...] S.A. we wniosku skierowanym [...] czerwca 2007 r. do projektu planu po otrzymaniu zawiadomienia o przystąpieniu do jego opracowania napisał m.in., iż: "lokalizację obiektów dopuszcza się jedynie poza strefą "bez prawa zabudowy", tj. poza geodezyjną granicą własności terenów [...] S.A., wyznaczającą grunty stanowiące wody zbiornika oraz strefę bezpieczeństwa, wewnątrz której może odbywać się prawidłowa eksploatacja zbiornika". W związku z powyższym konstruując zapisy projektu planu dla terenów wód zbiornika [...]. dopuszczono jedynie takie zagospodarowanie brzegów jeziora, które nie byłyby sprzeczne z wnioskiem i późniejszym uzgodnieniem projektu planu przez Zespól [...] S.A." Skarżący zwrócił także uwagę na treść § 6 ust. 1 pkt 1 MPZP, w którym wprowadzono obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska jak dla stref ochrony uzdrowiskowej "A", "B" i "C". Zgodnie ze Statutem [...] [...], wprowadzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., część działki nr 186 w miejscowości S., na której usytuowane są przedmiotowe wiaty, znajduje się w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej. Zgodnie z zapisami zawartymi w § 8 pkt 5 lit. e Statutu [...], w strefie "A" obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych i realizowanych na podstawie zgłoszenia w rozumieniu P.b. Ponadto zgodnie z § 4 ust. 4 MPZP "Uzdrowisko [...]", w strefie ochrony uzdrowiskowej "A" dopuszcza się jedynie wykonanie obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, czyli zgodnie z definicją ujętą w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarcze nieruchomościami, "nic innego jak drogi, podziemne i nadziemne przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne". Z zapisu tego wynika wniosek, że skoro nie można na wskazanym obszarze sytuować obiektów tymczasowych, to tym bardziej nie można lokować tam obiektów stałych. Oznacza to, że budowa przedmiotowych wiat narusza przepisy obowiązującego MPZP. Sugerowanie się przez organy nadzoru budowlanego, że na przedmiotowe wiaty na grila zostało wydane pozwolenie na budowę, jest również nieuzasadnione, bowiem przez Urząd Wojewódzki w [...] - Delegatura w [...] prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" – A. B. pozwolenia na budowę zaplecza sanitarnego, dwóch wiat na grila wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działce nr 186 w S. W trakcie tego postępowania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty; decyzja GINB została zaskarżona przez A. B. do WSA w Warszawie, a korespondencja w tej sprawie była kierowana do PINB. W dalszej części uzasadnienia skarżący podkreślił, że wg projektu zagospodarowania działki stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] kwietnia 2010 r., pod miejsca postojowe i chodniki przewidziano 240,35 m² dzierżawionej działki, zaś wg projektu zamiennego powierzchnia utwardzonych placów i dojść pieszych wynosi 742,63 m², co spowodowało zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej z 78,35 % do 53,2 %. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane było udzielone dzierżawcy (inwestorowi) na podstawie zaakceptowanego projektu budowlanego, a przedstawienie projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego istniejący stan inwestycji może doprowadzić do sytuacji, w której inwestor posiadając prawo do wybudowania wiat wybuduje obiekty handlowe o zupełnie innych parametrach i sposobie użytkowania. W tej sytuacji inwestor może co najwyżej doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z pierwotnie udzielonym prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowe utwardzenia terenu dzierżawionej przez inwestora części działki nr 186 oraz dodatkowe ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi jak i wewnętrzne instalacje wodne, kanalizacyjne oraz elektryczne zostały wykonane bez zgody właściciela terenu, a więc niezgodnie z udzielonym prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący nie zgodził się ponadto ze stanowiskiem WINB, że w przedmiotowej sprawie bez znaczenia jest kwestia, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl zatem art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., wg którego przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian, przed wydaniem pozwolenia na wznowienie robót organy powinny zażądać od inwestora wykazania prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane uwzględniającego wykonane odstępstwa od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego. Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 7 MPZP "[...] [...]", wprowadzono obowiązek ujęcia i oczyszczenia wód opadowych, zgodnie z przepisami odrębnymi, a projekt budowlany zamienny nie zawiera sposobu ujęcia i oczyszczenia wód opadowych pochodzących z utwardzonych terenów. Końcowo skarżący podniósł, że decyzja WINB nie określa obowiązków spoczywających na inwestorze, a określonych w art. 41 ust. 4 oraz w art. 42 ust. 1 P.b., tzn. nie wiadomo czy inwestor ma obowiązek zgłosić rozpoczęcie budowy właściwemu organowi oraz czy jest obowiązany zapewnić objęcie kierownictwa budowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym oznaczonym datą [...] grudnia 2013 r. A. B. wskazała, że merytorycznie skarga wskazuje tożsamą argumentację jak w toku postępowania administracyjnego, co organy obu instancji wzięły pod uwagę w swoich rozstrzygnięciach. W związku z powyższym wniosła o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 863/13 WSA w Rzeszowie uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję WINB i poprzedzającą ją decyzję PINB. Za bezsporne uznał ustalenie, że wybudowanie dwóch wiat na grilla z zamurowanymi ścianami, oknami i drzwiami jest istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach zasadne było zobowiązanie inwestora do sporządzenia i przedstawienia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. projektu budowlanego zamiennego, który niezależnie od zakresu odstąpienia powinien spełniać wymogi art. 34 ust. 3 tej ustawy i rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 6 tego artykułu, z uwzględnieniem tego, co już zostało wybudowane. Zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego poddane jest takim samym rygorom jak projekt pierwotny, który zostaje uchylony. Powinien być on także oceniony pod względem zgodności z ustaleniami obowiązującego MPZP z którego zapisów wynika, że na terenie na którym zlokalizowane są wiaty (oznaczonym symbolem 1.WS – teren wód zbiornika [...]) obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym również tymczasowych, za wyjątkiem terenów oznaczonych poziomymi szrafami, w których dopuszcza się realizację obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji, w tym urządzone miejsca na ogniska i miejsca do grillowania. W ocenie Sądu z zapisów Planu wynika niedopuszczalność lokalizowania na tym terenie usług gastronomicznych i handlowych. W zaskarżonej decyzji brakuje odniesienia się do kwestii zgodności z MPZP, co było obowiązkiem organu wynikającym z potrzeby rozpatrzenia podniesionych zarzutów oraz podyktowane było treścią art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, poza przytoczeniem przebiegu postępowania, nie zawiera żadnego uzasadnienia. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego uznano, iż skoro przedłożono wymagane dokumenty, należy zatwierdzić projekt budowlany. Końcowo WSA wskazał, aby organy prowadząc ponownie postępowanie ustaliły, na jaką inwestycję na terenie działki nr 186 pozwalają ustalenia obowiązującego MPZP, a następnie dokonały oceny, czy przedstawiony projekt budowlany zamienny pozostaje w zgodzie z tym planem. Na skutek wniesionych przez WINB oraz A. B. skarg kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 1312/14 uchylił w całości wyrok WSA i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał na zasadność podstaw kasacyjnych podnoszących błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji nie oceniły projektu budowlanego zamiennego pod kątem zgodności z obowiązującym MPZP. O ile można zgodzić się z tym twierdzeniem względem PINB, w którego decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nie ma żadnych rozważań na ten temat, to WINB takiej oceny dokonał, stwierdzając, że projekt budowlany zamienny ustaleń obowiązującego planu nie narusza oraz wyjaśnił podstawy swego stanowiska. W tej sytuacji Sąd I instancji powinien był ocenić stanowisko WINB co do zgodności projektu budowlanego zamiennego z obowiązującym MPZP, niemniej takiej oceny uzasadnienie wyroku nie zawiera. Stwierdzając zaś, że na terenie oznaczonym w Planie symbolem 1.WS nie jest dopuszczalne lokalizowanie usług gastronomicznych i handlowych, nie odniósł tego do argumentacji organu administracji II instancji. Wobec odmiennych stanowisk co do zgodności obiektu z ustaleniami MPZP skarżącego i skarżących kasacyjnie, od rozstrzygnięcia tego sporu zależy ocena, czy zaskarżona do Sądu decyzja WINB jest zgodna z prawem. W tej sytuacji Sąd I instancji powinien był zająć stanowcze stanowisko w tej kwestii i stwierdzić, czy uznanie organu odwoławczego zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami obowiązującego MPZP jest prawidłowe i ocenę swa uzasadnić, odnosząc się do argumentacji organu odwoławczego. Skoro tego nie uczynił, naruszył przede wszystkim art. 141 § 3 P.p.s.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że A. B. w istotny sposób odstąpiła od zatwierdzonego projektu budowlanego, co uzasadniało nałożenie na nią obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, z czym zresztą się zgodziła, gdyż taki projekt przedłożyła. Nie odnosząc się do kwestii zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami obowiązującego MPZP Sąd pierwszej instancji naruszył także art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 36a ust. 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), stosownie do którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie znajduje przy tym zastosowanie art. 190 P.p.s.a., stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak już bowiem powyżej wskazano, NSA wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 1312/14 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 863/13, przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania i nakazując dokonanie oceny stanowiska WINB zawartego w zaskarżonej decyzji co do zgodności przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami obowiązującego MPZP. Po ponownym zbadaniu sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygania przez organy nadzoru budowlanego stanowił art. 51 ust. 4 P.b., zgodnie którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Powyższy przepis jest konsekwencją regulacji zawartej w ust. 1 pkt 3 tego artykułu, zgodnie z którą przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (tj. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych), właściwy organ w drodze decyzji - w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. PINB wstrzymał roboty budowlane przy budowie dwóch wiat na grila na działce nr 186 w P., zaś decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nałożył na inwestorkę A. B. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Uznanie wykonania tego obowiązku przez PINB i WINB skutkowało zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego i udzieleniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, po wykonaniu których wiaty objęte zostały obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że stwierdzone w toku kontroli odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę miały charakter istotny, bowiem w miejsce dwóch projektowanych wiat na grila faktycznie powstały obiekty o charakterze gastronomiczno – handlowym. Główną osią sporu pomiędzy stronami postępowania, co znalazło też odzwierciedlenie w wydanym w sprawie wyroku NSA, jest ocena zgodności odnoszącego się do przedmiotowych wiat projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami MPZP "[...] [...]" z dnia [...] lipca 2008 r. Punktem wyjścia do jej dokonania jest ocena prawnego charakteru obiektów objętych projektem budowlanym zamiennym. Jest to o tyle istotne, że w odwołaniu od decyzji PINB z dnia [...] marca 2013 r. A S.A. podniosła, że projekt ten obrazuje obiekty przystosowane do użytkowania jako obiekty gastronomiczne, zaś w skardze, że obiekty te jako posiadające ściany zewnętrzne o konstrukcji murowanej wraz z zamykanymi roletami stanowią budynki o których mowa w art. 3 pkt 2 P.b. oraz że opracowanie projektu zamiennego sprowadziło się do zinwentaryzowania wiat wraz z wykonanymi dodatkowymi ścianami, przyłączami zewnętrznymi i instalacjami wewnętrznymi oraz wyposażeniem w postaci lad i zlewozmywaków, co należy rozumieć jako przyzwolenie na ich użytkowanie jako obiektów gastronomicznych. Ponieważ ustawa P.b. nie zawiera definicji wiaty, zdaniem Sądu słuszne jest odwołanie się przez organy do potocznego znaczenia tego określenia i przyjęcie, że wiata jest budowlą (w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b.), składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupach, przy czym jej cechą charakterystyczną jest brak obudowania ścianami ze wszystkich stron. Taka interpretacja znajduje oparcie w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym za podstawowe cechy wiaty należy uznać dach wsparty na słupach, które stanowią podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2008r. sygn. akt II SA/Wa 800/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. II SA/Kr 973/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2013 r. II SA/Gd 175/13, wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r. II OSK 189/14). Wg wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 października 2015 r. II SA/Kr 1012/15, wiata jest to budowla, która nie posiada co najmniej jednej ściany. Dodatkowo można przywołać definicję wiaty zamieszczoną w pkt I.2 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), zgodnie z którą za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Budynek, w odróżnieniu od wiaty, stanowi obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. W tym znaczeniu co najmniej jedna strona wiaty musi pozostawać bez ściany, który to warunek wg projektu budowlanego zamiennego obejmującego dwie wiaty jest spełniony. Projekty architektoniczno – budowlane zamienne wskazują formę wiat jako obiekty otwarte, jednoprzestrzenne, o konstrukcjach dachowych wielospadowych, opartych na drewnianych słupach, ograniczonych jedynie murowanymi ścianami pomiędzy niektórymi słupami oraz ladą. Przewidują one zamurowanie istniejących otworów okiennych i drzwiowych, usunięcie urządzeń i mebli nie związanych z funkcjonowaniem wiaty na grila, rozbiórkę ścian wewnętrznych w wiacie nr 1 (w kształcie litery T). W tej sytuacji organy dokonały prawidłowej kwalifikacji wiat, której nie zmienia wyposażenie ich w instalacje sanitarno – wodociągowe, kanalizacyjne i elektryczne czy lady konsumpcyjne (w kwestii dopuszczalności doprowadzenia do wiaty instalacji elektrycznej pozytywnie wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r. II SA/Kr 1447/15). Bez znaczenia pozostaje również wykonanie w wiatach ścian zewnętrznych (adaptacja już istniejących), skoro nie są one elementami, na których opiera się ich konstrukcja. Stwierdzając przypadek istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. organ nakłada obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Oznacza to, że organ powinien określić w decyzji, w jakim zakresie przepisy dotyczące projektu budowlanego będą miały zastosowanie do sporządzanego projektu budowlanego zamiennego. Projekt budowlany zamienny podlega bowiem merytorycznej ocenie organu, tak jak projekt pierwotny; odzwierciedla to wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r. II OSK 2322/12 (LEX nr 1447267), zgodnie z którym przedstawiony przez inwestora organowi nadzoru budowlanego projekt budowlany zamienny musi zostać przez niego oceniony zgodnie z wymogami, jakie stawiane są projektowi budowlanemu, a więc również winien uwzględniać dyspozycję art. 35 P.b. W art. 34 ust. 2 P.b. wskazano, że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Ust. 3 tego artykułu określa elementy projektu budowlanego, z których każdy powinien zawierać sporządzony na aktualnej mapie projekt zagospodarowania działki lub terenu (pkt 1), projekt architektoniczno-budowlany (pkt 2) oraz informację o obszarze oddziaływania obiektu (pkt 5). Odstępstwa – w zależności od potrzeb konkretnego przypadku - przewidziane są w art. 34 ust. 3 pkt 3 i 4 oraz ust. 3a i 3b P.b. Szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego aktualnie określa obowiązujące od 29 kwietnia 2012 r. rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm.); w dacie wszczęcia postępowania w sprawie było to rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), które na mocy § 14 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. miało zastosowanie do wniosku o pozwolenie na budowę lub odrębnego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, złożonego przed dniem jego wejścia w życie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b., znajdującym odpowiednie zastosowanie w stosunku do projektu budowlanego zamiennego, przed wydaniem decyzji o jego zatwierdzeniu właściwy organ sprawdza m.in.: zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust. 7. Dopiero w przypadku spełnienia tych wymagań (art. 51 ust. 4), organ wydaje decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny. Także w tym zakresie Sąd stwierdza prawidłowość i kompletność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego dwóch wiat na grila, który w toku postępowania – na skutek wezwań PINB - podlegał 3-krotnym uzupełnieniom (o projekt zagospodarowania działki na kopii aktualnej mapy zasadniczej, o wyszczególnienie robót już wykonanych wraz z oceną ich prawidłowości oraz opis robót pozostałych do wykonania, o zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych); mimo że projekt budowlany zamienny oznaczony jest datą "Listopad 2012", uwzględnia wytyczne zawarte w ostatnim z wezwań do jego uzupełnienia (z dnia [...] grudzień 2012 r., wykonane [...] stycznia 2013 r.). Analiza przedmiotowego projektu wskazuje na jego zgodność z w/w regulacjami. Został sporządzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami i zawiera ich oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Obejmuje odrębny projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych wraz z jego opisem (zawierającym bilans terenu – zestawienie powierzchni zabudowanej, utwardzonej i biologicznie czynnej), informację dot. bezpieczeństwa (w tym ochrony przeciwpożarowej) oraz wpływu na środowisko, zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, wyszczególnienie już wykonanych robót wraz z oceną ich prawidłowości oraz przedstawione w formie opisowej i graficznej pozostałe do wykonania roboty. Zawiera także odniesienia do ustaleń obowiązującego MPZP "[...] [...]", wskazując na zgodność z jego zapisami. W tej sytuacji brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia przez organy projektu budowlanego zamiennego, który mógł stanowić podstawę wydania inwestorowi zezwolenia na wznowienie prac budowlanych przy wiatach. W ocenie Sądu, stanowisko takie jest zasadne i znajduje oparcie w przytoczonych wyżej przepisach. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut związany z rzekomym brakiem wykazania w toku postępowania naprawczego dysponowaniem przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, w szczególności przyjęcie, że takie prawo mu nie przysługuje. Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wchodzi w skład projektu budowlanego, stąd brak było również podstaw do jego żądania w toku procedury zatwierdzania projektu budowlanego zamiennego. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., takie oświadczenie należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę i jak wynika z decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. zostało złożone. Mimo że decyzja ta w części dotyczącej wiat została uchylona i niezależnie od tego zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia jej nieważności, nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego nie jest równoznaczne z tym, że rozciąga się to również na wymóg ponownego złożenia oświadczenia, skoro jak już wskazano, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu zmian, a więc uzasadnionym okolicznościami konkretnego przypadku. Stosownie do wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 listopada 2012 r. II SA/Gd 269/12, w świetle art. 51 ust. 4 P.b. pozytywna dla inwestora decyzja może zapaść wyłącznie w przypadku, gdy inwestor wykona obowiązki nałożone w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. Jeżeli wśród nałożonych obowiązków wskazany został także obowiązek przedłożenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to wówczas strona byłaby zobowiązana do jego przedłożenia, pod rygorem wydania jednej z decyzji określonych w art. 51 ust. 5 powyższej ustawy. Nie oznacza to, że kwestia ta jest całkowicie bez znaczenia dla zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i nie powinna zostać wzięta pod uwagę w przypadku nie budzących wątpliwości informacji o utracie przez inwestora takiego prawa (w podjętej na kanwie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 10 stycznia 2011 r. II OPS 2/10 Sąd ten wskazał, że przepis ten nie stanowi podstawy do nałożenia na inwestora obowiązku złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o którym stanowi art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, jednakże organ prowadzący postępowanie w sprawie nie jest zwolniony z obowiązku ustalenia, czy podmiot, wobec którego prowadzone jest to postępowanie, legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości na cele budowlane). Skarżący powołał się co prawda na wypowiedzenie inwestorowi umowy dzierżawy, niemniej skoro sprawa ta ma swój dalszy ciąg przed sądem powszechnym, brak jest podstaw do wywodzenia z tego oczekiwanych przez skarżącego skutków. Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne nie jest właściwe do rozstrzygania związanych z tym sporów. Przechodząc do kwestii oceny zgodności projektu budowlanego zamiennego z obowiązującym MPZP "[...] [...]" należy zauważyć, że bezsprzecznie oceny tej nie zawierała decyzja organu I instancji z dnia [...] marca 2016 r., niemniej brak ten został usunięty w postępowaniu odwoławczym. WINB w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. wskazał na położenie części działki nr 186 na której usytuowane są wiaty w terenie oznaczonym symbolem 1.WS i oznaczonym poziomymi szrafami, na którym dopuszczalna jest lokalizacja obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji, w tym urządzonych miejsc na ogniska i miejsca do grillowania. Ocenę tę Sąd w całości podziela. Dla pełnego zobrazowania zgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego pierwotnym pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 r. i zatwierdzanym zaskarżoną decyzją projektem budowlanym zamiennym, przytoczenia wymaga pełna treść § 6 ust. 1 MPZP "[...] [...]" z dnia [...] lipca 2008 r., stosownie do którego na terenie oznaczonym symbolem 1.WS (tereny wód zbiornika [...].) obowiązują następujące zasady zagospodarowania: 1) obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska jak dla stref ochrony uzdrowiskowej "A", "B" i "C"; 2) wykorzystanie wód zbiornika dla celów rekreacyjnych, zgodnie z przepisami odrębnymi, 3) obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym tymczasowych zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem terenów oznaczonych na rysunku planu poziomymi szrafami, w których dopuszcza się zgodnie z przepisami odrębnymi, realizację: a) obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji – kąpieliska i plaże trawiaste, przystanie wodne, pola do gier sportowych, urządzone miejsca na ogniska i miejsca do grillowania itp., b) obiektów i urządzeń związanych z gospodarką rybną, za wyjątkiem terenów położonych w strefie "A", c) obiektów i urządzeń związanych z funkcjonowaniem WOPR-u, Policji Wodnej, Straży Rybackiej i innych służb związanych z funkcjonowaniem zalewu (typu: posterunki, bosmanki), d) zejść do zbiornika wodnego oraz drewnianych pomostów z możliwością cumowania łodzi; 4) obowiązuje zakaz realizacji ogrodzeń; 5) obowiązek realizacji wszystkich inwestycji w sposób nie powodujący niszczenia brzegów i inicjowania zjawisk osuwiskowych, poprzez uwzględnienie przy lokalizacji i realizacji inwestycji zasad określonych w dokumentacji geologiczno – inżynierskiej. Zdaniem Sądu, zapis § 6 ust. 1 pkt 3a Planu bez wątpienia może mieć zastosowanie do objętych postępowaniem wiat na grila, które wpisują się zarówno w wykładnię językową jak i celowościową tego przepisu, zwłaszcza, że jak zauważył również WINB w zaskarżonej decyzji, wyliczenie to ma charakter przykładowy. W ramach interpretacji tego przepisu dopuszczalna jest więc realizacja także innych niż wymienione obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla szeroko rozumianych potrzeb sportu i rekreacji. Jednocześnie, wbrew twierdzeniu skarżącego, zakazu zabudowy obiektami typu wiata na grila nie sposób wyprowadzić z treść § 6 ust. 1 pkt 1 Planu, w którym wprowadzono obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska jak dla stref ochrony uzdrowiskowej "A", "B" i "C". Wg Statutu Uzdrowiska [...] uchwalonego uchwałą RG [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...], zmienionego uchwałą z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] (dostępne wraz z załącznikami graficznymi na stronie internetowej: [...]), teren na którym usytuowane są przedmiotowe wiaty rzeczywiście znajduje się w strefie ochrony uzdrowiskowej "A", na którym zgodnie z zapisem § 8 pkt 5 lit. e Statutu, obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie w rozumieniu P.b. Wobec wyraźnego brzemienia tego przepisu, brak jest jednak uzasadnionych podstaw do zastosowania w tym względzie wykładni rozszerzającej i wywodzenia z niego, tak jak oczekuje skarżący, zakazu całkowitej zabudowy, w tym - jak przedmiotowe wiaty - realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę. Wynika to chociażby z tego, że strefa ta obejmuje stosunkowo znaczny obszar o powierzchni 144 ha oraz że możliwość zabudowy w poszczególnych strefach ochrony uzdrowiskowej (w tym także strefie "A", wobec braku jej wyłączenia) – pośrednio wynika z innych uregulowań wskazanego § 8 (z pkt 1a – w zakresie wymagań sanitarnych - zakaz stosowania w budownictwie materiałów zawierających azbest i inne składniki szkodliwe dla zdrowia ludzi i środowiska, z pkt 2a - w zakresie charakterystyki budynków i innych obiektów – zakaz uzbrojenia terenu w budowle negatywnie oddziaływujące na środowisko, poza instalacjami infrastruktury technicznej: sieci kanalizacyjnej, wodociągowej, energetycznej, gazowej, itp.). Nie sposób podzielić również kolejnego argumentu strony skarżącej mającego przemawiać przeciw dopuszczalności lokalizacji przedmiotowych wiat na grila, a mianowicie, że § 4 ust. 4 MPZP "[...] [...]", w strefie ochrony uzdrowiskowej "A" dopuszcza jedynie wykonanie obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, co zgodnie z definicją zawartą w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oznacza drogi, podziemne i nadziemne przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Wskazany art. 143 ust. 2, zawarty jest w rozdziale 7 u.g.n. odnoszącym się do udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej i definiuje budowę tych urządzeń, rozumianą jako budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Tym samym wskazywana regulacja § 4 ust. 4 Planu odnosząca się do obiektów budowlanych infrastruktury technicznej w żaden sposób nie może być utożsamiana z budową urządzeń infrastruktury technicznej, o jakich mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n. Podsumowując należy uznać zgodność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego przedmiotowych wiat na grila z przepisami prawa, w tym obowiązującym MPZP, co prawidłowo w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdziły organy administracji, zatwierdzając ten projekt i udzielając pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, kwalifikacji projektu budowlanego zamiennego obiektów objętych postępowaniem nie można dokonywać z uwzględnieniem funkcji, jaką spełniały przed wszczęciem postępowania kontrolnego i jaką teoretycznie (wg skarżącego) mogłyby spełniać w przyszłości, bowiem brak wykonania przez inwestora wynikających z projektu zamiennego prac lub ich wykonanie w sposób świadczący o innym zamierzonym sposobie wykorzystania obiektu skutkować będzie odmową wydania pozwolenia na użytkowanie i w efekcie wydaniem nakazu rozbiórki (art. 51 ust. 5 P.b.). Nie jest w związku z tym zasadne twierdzenie, że w wyniku zatwierdzenia projektu zamiennego mogą powstać obiekty o innej funkcji niż pierwotnie założona, w szczególności pozwalające na dalsze ich użytkowanie w celach gastronomiczno – handlowych. Celem postępowania naprawczego jest bowiem doprowadzenie ich do zgodności z planowanym w projekcie budowlanym przeznaczeniem, chociaż w sposób uwzględniający dotychczas wykonane prace. Tylko w tym znaczeniu można mówić o "inwentaryzacji" już wykonanych robót budowlanych, które podlegają ocenie pod względem prawidłowości wykonania i możliwości ich adaptacyjnego wykorzystania w postępowaniu naprawczym, o ile nie pozostaje to w sprzeczności z funkcją, jaką obiekty te mają pełnić. W tej mierze, odmiennie niż upatruje to skarżący, nie może być mowy o jakimkolwiek przyzwoleniu na inny sposób użytkowania przedmiotowych wiat niż wynikający z projektu budowlanego pierwotnego i zamiennego, tj. jako wiaty na grila. W tej sytuacji, mimo wcześniejszego (niezgodnego z prawem) użytkowania wiat do celów gastronomiczno – handlowych, rozważanie ich ponownego wykorzystania do tych celów wykracza poza przedmiot sprawy, gdyż poza skarżącym nikt takiej hipotezy nie wysuwa i nie znajduje ona oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ustawowymi gwarancjami pozwalającymi ostatecznie zweryfikować prawidłowość wykonania prac przewidzianych projektem budowlanym zamiennym są: art. 56 P.b. przewidujący obowiązek zawiadomienia przez inwestora, w stosunku do którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, Państwowej Inspekcji Sanitarnej i Państwowej Straży Pożarnej o zakończeniu budowy obiektu budowlanego i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania; art. 57 P.b., zgodnie z którym do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć m.in. oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o: zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy oraz właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych (tym samym nie budzi wątpliwości, że inwestor obowiązany jest zapewnić objęcie kierownictwa budowy); art. 59, wg którego właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli. W kontekście powyższego Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z przywołanymi przepisami prawa materialnego, nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.